वसन्त-प्रभावः तथा काम-उद्दीपन-वर्णनम् | Spring’s Influence and the Arousal of Kāma

Verse 1

अचेतसामपि तदा कामासक्तिरभून्मुने । सुचेतासां हि जीवानां सेति किं वर्ण्यते कथा

ໂອ ມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂາດສະຕິກໍຍັງຕິດພັນກັບກາມະ. ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຈະກ່າວອັນໃດເພີ່ມອີກເຖິງສັດມີຊີວິດຜູ້ມີສະຕິສົມບູນ—ເລື່ອງນີ້ຈະພັນລະນາໃຫ້ພໍໄດ້ແນວໃດ?

Verse 2

वसंतस्य च यो धर्म्मः प्रससार स सर्वतः । तपस्थाने महेशस्यौषधिप्रस्थे मुनीश्वर

ໂອ ຈອມແຫ່ງມຸນີ, ທຳມະຊາດແຫ່ງລະດູວະສັນຕະໄດ້ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວທິດ. ໂດຍສະເພາະທີ່ ອົສະທິປຣັສຖະ ສະຖານບຳເນັດຕະປະຂອງ ມະຫາເທວະ, ທຳມະແຫ່ງລະດູນັ້ນປົກຄຸມທົ່ວພື້ນຖິ່ນ.

Verse 3

वनानि च प्रफुल्लानि पादपानां महामुने । आसन्विशेषतस्तत्र तत्प्रभावान्मुनीश्वर

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ໂດຍອຳນາດອັນເທວະນັ້ນ ປ່າໄມ້ໃນທີ່ນັ້ນງາມສະຫງ່າເປັນພິເສດ; ຕົ້ນໄມ້ແລະເຄືອໄມ້ພາກັນບານດອກຢ່າງອຸດົມ, ໂອ ຈອມແຫ່ງມຸນີ.

Verse 4

पुष्पाणि सहकाराणामशोकवनिकासु वै । विरेजुस्सुस्मरोद्दीपकाराणि सुरभीण्यपि

ໃນປ່າອະໂສກະ ດອກຂອງຕົ້ນມ່ວງສ່ອງປະກາຍ—ຫອມກອບກຸ່ມດ້ວຍ—ເປັນດັ່ງຜູ້ປຸກເຮັດໃຫ້ກາມະອັນລະອຽດໃນໃຈຕື່ນຂຶ້ນຢ່າງແຮງກ້າ.

Verse 5

कैरवाणि च पुष्पाणि भ्रमराकलितानि च । बभूबुर्मदनावेशकराणि च विशेषतः

ດອກໄຄຣະວະຂາວດັ່ງດອກບົວ ມີເຜິ້ງຫຸ້ມຫ້ອມ ໂດຍພິເສດແລ້ວ ກາຍເປັນເຫດໃຫ້ເກີດມົນສະເໜ່ແຫ່ງຄວາມຮັກໃນໃຈສັດທັງຫຼາຍ।

Verse 6

सकामोद्दीपनकरं कोकिलाकलकूजितम् । आसीदति सुरम्यं हि मनोहरमतिप्रियम्

ພາບນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ຈຸດໄຟແຫ່ງກາມອາລົມ ມີສຽງນົກກຸກກິລາຮ້ອງຢ່າງຫວານລະມຸນ ຊ່າງງາມຫຼາຍ ຊວນໃຈ ແລະນ່າຮັກຍິ່ງຕໍ່ການເບິ່ງ.

Verse 7

भ्रमराणां तथा शब्दा विविधा अभवन्मुने । मनोहराश्च सर्वेषां कामोद्दीपकरा अपि

ໂອ ມຸນີ, ສຽງຮ້ອງຮືມຂອງເຜິ້ງກໍແຕກຕ່າງຫຼາຍຢ່າງ ນ່າຟັງສໍາລັບທຸກຄົນ ແລະຍັງເປັນສິ່ງຈຸດໄຟແຫ່ງຄວາມຮັກແລະຄວາມອາວອນອີກດ້ວຍ.

Verse 8

चंद्रस्य विशदा कांतिर्विकीर्णा हि समंतत । कामिनां कामिनीनां च दूतिका इव साभवत्

ແສງຈັນອັນໃສສະອາດໄດ້ແຜ່ກະຈາຍໄປທົ່ວທິດ; ສໍາລັບຄູ່ຮັກແລະຜູ້ຖືກຮັກ ມັນດຸດດັ່ງທູດສານ ກະຕຸ້ນຄວາມອາວອນ ແລະຊັກນໍາໃຈໃຫ້ປາຖະໜາການຮ່ວມພົບ.

Verse 9

मानिनां प्रेरणायासीत्तत्काले कालदीपिका । मारुतश्च सुखः साधो ववौ विरहिणोऽप्रियः

ໃນເວລານັ້ນ ‘ຕະກຽງແຫ່ງກາລະ’ ດຸດດັ່ງລຸກຂຶ້ນ ກະຕຸ້ນຜູ້ຖືກມານະແລະໃຈອ່ອນໄຫວໃຫ້ລົງມື. ໂອ ຜູ້ບໍລິສຸດ, ລົມທີ່ສຸກສະບາຍສໍາລັບຄົນອື່ນ ກັບກາຍເປັນສິ່ງເຈັບປວດສໍາລັບຜູ້ທຸກທ້ອນເນື່ອງຈາກການພັດພາກ.

Verse 10

एवं वसंतविस्तारो मदनावेशकारकः । वनौकसां तदा तत्र मुनीनां दुस्सहोऽत्यभूत्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອລະດູບ່ອນໄມ້ຜຸດຜົ່ງແຜ່ກວ້າງ ກະຕຸ້ນການພຸ້ນພອງຂອງກາມ (ຄວາມປາຖະໜາ) ກໍເຮັດໃຫ້ບັນດາມຸນີຜູ້ຢູ່ປ່າໃນທີ່ນັ້ນ ທົນບໍ່ໄຫວຢ່າງຫນັກໃນເວລານັ້ນ.

Verse 12

एवं चकार स मधुस्स्वप्रभावं सुदुस्सहम् । सर्वेषा चैव जीवानां कामोद्दीपनकारकः

ດັ່ງນັ້ນ “ມະດຸ” ດ້ວຍອຳນາດຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົນ ກໍກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ານທານຍາກຢ່າງຍິ່ງ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ກາມຖືກຈຸດໄຟໃນສັດມີຊີວິດທັງປວງ.

Verse 13

अकालनिमितं तात मधोर्वीक्ष्य हरस्तदा । आश्चर्य्यं परमं मेने स्वलीलात्ततनुः प्रभुः

ແລ້ວພຣະຮະຣະ (Hara) ເຫັນນິມິດອັນບໍ່ຖືກການໃນ “ມະດຸ” ກໍເຫັນວ່າເປັນຄວາມອັດສະຈັນສູງສຸດ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ພຣະວະກາຍເກີດຈາກລີລາຂອງພຣະອົງເອງ ໄດ້ພິຈາລະນາມັນເປັນການຫຼິ້ນທິບຂອງພຣະອົງ.

Verse 14

अथ लीलाकरस्तत्र तपः परमदुष्करम् । तताप स वशीशो हि हरो दुःखहरः प्रभुः

ແລ້ວໃນທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະເຈົ້າຜູ້ກະທຳລີລາ ໄດ້ຮັບເອົາຕະປະອັນຍາກຢ່າງຍິ່ງ. ແທ້ຈິງ ພຣະຮະຣະ ຈອມເຈົ້າຜູ້ຄວບຄຸມທຸກສິ່ງ ແລະຜູ້ກຳຈັດທຸກຂ໌ ໄດ້ປະຕິບັດຕະປະຢ່າງເຂັ້ມຂັດ.

Verse 15

वसंते प्रसृते तत्र कामो रतिसमन्वितः । चूतं बाणं समाकृष्य स्थितस्तद्वामपार्श्वतः

ເມື່ອລະດູໃບໄມ້ຜຸດແຜ່ກວ້າງໄປທົ່ວນັ້ນ ກາມະເທວະພ້ອມນາງຣະຕິ ໄດ້ຊັກລູກສອນດອກມ່ວງອອກ ແລະຢືນຢູ່ຂ້າງຊ້າຍຂອງພຣະມະເຫສວຣະ ເພື່ອຈຸດໄຟຕັນຫາ. ແຕ່ສໍາລັບພຣະປະຕິຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ພະລັງໂລກີຍເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ອາດຜູກມັດອາດຕະທີ່ຮູ້ຕົນໄດ້.

Verse 16

स्वप्रभावं वितस्तार मोहयन्सकलाञ्जनान् । रत्यायुक्तं तदा कामं दृष्ट्वा को वा न मोहितः

ໃນເວລານັ້ນ ກາມ ຜູ້ຮ່ວມກັບ ຣະຕີ ໄດ້ແຜ່ອຳນາດຂອງຕົນອອກໄປ ແລະເຮັດໃຫ້ສັດທັງປວງຫຼົງໄຫຼ. ເຫັນກາມໃນສະພາບນັ້ນ ຜູ້ໃດຈະບໍ່ຫຼົງມົວໄດ້?

Verse 17

एवं प्रवृत्तसुरतौ शृंगारोऽपि गणैस्सह । हावभावयुतस्तत्र प्रविवेश हरांतिकम्

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ການຮ່ວມຮັກກຳລັງດຳເນີນ ສຣິງກາຣະ (ອາລົມແຫ່ງຄວາມຮັກອັນອ່ອນຫວານ) ກໍມາພ້ອມກັບພວກຄະນະ ເຂົ້າໄປຍັງທີ່ນັ້ນ ເຂົ້າໃກ້ພຣະຮະຣະ ພ້ອມທັງສະແດງທ່າທາງຫຼິ້ນໆ ແລະອາການຮັກພາຍໃນໃບໜ້າ।

Verse 18

मदनः प्रकटस्तत्र न्यवसच्चित्तगो बहिः । न दृष्टवांस्तदा शंभोश्छिद्रं येन प्रविश्यते

ທີ່ນັ້ນ ມະດະນະ (ກາມະ) ປາກົດຕົວ ແລະຢູ່ພາຍນອກ ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ແຕ່ໃນໃຈຂອງຕົນ; ໃນເວລານັ້ນ ລາວບໍ່ເຫັນຊ່ອງວ່າງໃດໆໃນພຣະສັມພູ ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໄດ້.

Verse 19

यदा चाप्राप्तविवरस्तस्मिन्योगिवरे स्मरः । महादेवस्तदा सोऽभून्महाभयविमोहितः

ເມື່ອສະມະຣະ (ກາມະ) ບໍ່ພົບຊ່ອງເຂົ້າໃນຍອກີຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະມະຫາເທວະ ກໍຖືກຄວາມຢ້ານກົວອັນໃຫຍ່ຄອບງຳ ແລະມືດມົນສັບສົນ.

Verse 20

ज्वलज्ज्वालाग्निसंकाशं भालनेत्रसमन्वितम् । ध्यानस्थं शंकरं को वा समासादयितुं क्षमः

ໃຜໜໍຈະສາມາດເຂົ້າໄປໃກ້ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ສະຫວ່າງດັ່ງໄຟລຸກໂຊນ ມີຕາທີສາມຢູ່ກາງໜ້າຜາກ ແລະສະຖິດໃນສະມາທິ?

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे तत्र सखीभ्यां संयुता शिवा । जगाम शिवपूजार्थं नीत्वा पुष्पाण्यनेकशः

ໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະສີວາ (ປາຣະວະຕີ) ພ້ອມດ້ວຍເພື່ອນສາວສອງນາງ ໄດ້ອອກໄປເພື່ອບູຊາພຣະສີວະ ຖືດອກໄມ້ຫຼາຍຫຼາຍໄປດ້ວຍ.

Verse 22

पृथिव्यां यादृशं लोकैस्सौंदर्यं वर्ण्यते महत् । तत्सर्वमधिकं तस्यां पार्वत्यामस्ति निश्चितम्

ຄວາມງາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃດໆ ທີ່ຊາວໂລກພາກັນພັນລະນາວ່າມີຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ—ຈົ່ງຮູ້ໃຫ້ແນ່ນອນວ່າ ທັງໝົດນັ້ນຢູ່ໃນປາຣະວະຕີ ແລະໃນນາງຍັງຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ.

Verse 23

आर्तवाणि सुपुष्पाणि धृतानि च तया यदा । तत्सौंदर्यं कथं वर्ण्यमपि वर्षशतैरपि

ເມື່ອນາງຖືດອກໄມ້ຕາມລະດູການອັນງາມວິເສດນັ້ນໄວ້ໃນມື ຄວາມງາມນັ້ນຈະພັນລະນາໄດ້ແນວໃດ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປຮ້ອຍປີກໍຕາມ—ເກີນກວ່າຖ້ອຍຄໍາ.

Verse 24

यदा शिवसमीपे तु गता सा पर्वतात्मजा । तदैव शंकरो ध्यानं त्यक्त्वा क्षणमवस्थितः

ເມື່ອທິດາແຫ່ງພູເຂົາ (ປາຣະວະຕີ) ເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະສີວະ ໃນທັນໃດນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະກໍວາງສະມາທິລົງ ແລະຢືນນິ່ງຢູ່ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ.

Verse 25

तच्छिद्रं प्राप्य मदनः प्रथमं हर्षणेन तु । बाणेन हर्षयामास पार्श्वस्थं चन्द्रशेखरम्

ເມື່ອໄດ້ພົບຊ່ອງນັ້ນ ມະດະນະ (ກາມ) ໄດ້ຍິງລູກສອນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານກ່ອນ ເພື່ອປຸກຄວາມຍິນດີໃນ ຈັນທຣະເສຂະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ຢືນຢູ່ໃກ້ຄຽງ.

Verse 26

शृंगारैश्च तदा भावैस्सहिता पार्वती हरम् । जगाम कामसाहाय्ये मुने सुरभिणा सह

ໂອ ມຸນີ, ໃນເວລານັ້ນ ປາຣະວະຕີ—ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບອ່ອນຊ້ອຍ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມຮັກອັນອ່ອນໂຍນ—ໄດ້ໄປຫາ ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ໂດຍມີ ສຸຣະພີ ເປັນຜູ້ຕິດຕາມ ແລະມີ ກາມ ຊ່ວຍເຫຼືອໃນການນັ້ນ.

Verse 27

तदेवाकृष्य तच्चापं रुच्यर्थं शूलधारिणः । द्रुतं पुष्पशरं तस्मै स्मरोऽमुंचत्सुसंयतः

ເມື່ອດຶງຄັນທະນູນັ້ນແລ້ວ ແລະປາດຖະນາຈະປຸກຄວາມໃຄ່ໃນຜູ້ຖືສາມງ່າມ (ພຣະສິວະ), ສະມະຣະ (ກາມ) ຜູ້ຄວບຄຸມຕົນໄດ້ດີ ໄດ້ຍິງລູກສອນດອກໄມ້ໃສ່ພຣະອົງຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 28

यथा निरंतरं नित्यमागच्छति तथा शिवम् । तन्नमस्कृत्य तत्पूजां कृत्वा तत्पुरतः स्थिता

ດັ່ງທີ່ພຣະສິວະຈະເສັດມາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງບໍ່ຂາດ, ນາງກໍເຂົ້າໄປຫາພຣະສິວະດັ່ງນັ້ນ. ນາງໄດ້ກາບນົບ ແລະປະກອບພິທີບູຊາ ແລ້ວຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.

Verse 29

सा दृष्टा पार्वती तत्र प्रभुणा गिरिशेन हि । विवृण्वती तदांगानि स्त्रीस्वभावात्सुलज्जया

ທີ່ນັ້ນ ພຣະນາງປາຣະວະຕີ ຖືກພຣະອົງຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ທອດພຣະເນດເຫັນ. ດ້ວຍທຳມະຊາດແຫ່ງສະຕຣີ ແລະຄວາມອາຍອ່ອນໂຍນ ນາງໄດ້ປັບແລະປົກຄຸມອວຍະວະຂອງນາງຢ່າງຂີ້ອາຍ.

Verse 30

सुसंस्मृत्य वरं तस्या विधिदत्तं पुरा प्रभुः । शिवोपि वर्णयामास तदंगानि मुदा मुने

ໂອ ມຸນີ, ພຣະສິວາໄດ້ລະລຶກຢ່າງແນ່ຊັດເຖິງພອນທີ່ພຣະພຣະຫມາ (ຜູ້ຈັດວາງກົດ) ເຄີຍປະທານໃຫ້ນາງແຕ່ກ່ອນ; ແລ້ວພຣະສິວາກໍເລີ່ມພັນລະນາລາຍລະອຽດຂອງພອນນັ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິ।

Verse 31

शिव उवाच । कि मुखं किं शशांकश्च किं नेत्रे चोत्पले च किम् । भ्रुकुट्यौ धनुषी चैते कंदर्पस्य महात्मनः

ພຣະສິວາກ່າວວ່າ: «ໃບໜ້າແມ່ນຫຍັງ? ດວງຈັນແມ່ນຫຍັງ? ດວງຕາແມ່ນຫຍັງ ແລະດອກບົວແມ່ນຫຍັງ? ຄິ້ວທັງສອງທີ່ໂຄ້ງດັ່ງຄັນທະນູນີ້ ແມ່ນຄັນທະນູຂອງກາມະເທວະ ຜູ້ໃຈໃຫຍ່»।

Verse 32

अधरः किं च बिंबं किं किं नासा शुकचंचुका । किं स्वरः कोकिलालापः किं मध्यं चाथ वेदिका

«ຮິມຝີປາກຂອງນາງແມ່ນຫຍັງ—ຄ້າຍຜົນບິມບະບໍ? ດັ່ງຈົກນົກແກ້ວບໍ? ສຽງຂອງນາງແມ່ນຫຍັງ—ຄ້າຍສຽງຮ້ອງນົກໂກກິລາບໍ? ແລະແອວອ່ອນຂອງນາງ—ຄ້າຍເວທີບູຊາອັນສັກສິດບໍ?»

Verse 33

किं गतिर्वर्ण्यते ह्यस्याः किं रूपं वर्ण्यते मुहुः । पुष्पाणि किं च वर्ण्यंते वस्त्राणि च तथा पुनः

«ການຍ່າງຂອງນາງຈະພັນລະນາໄດ້ແທ້ໆແນວໃດ? ຮູບງາມຂອງນາງຈະຖືກພັນລະນາໃຫ້ພໍຄວນໄດ້ແນວໃດ ແມ່ນຈະກ່າວຊໍ້າໆກໍຕາມ? ແລະດອກໄມ້ປະດັບກັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງນາງ ຈະພັນລະນາຊໍ້າໆໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 34

लालित्यं चारु यत्सृष्टौ तदेकत्र विनिर्मितम् । सर्वथा रमणीयानि सर्वांगानि न संशयः

ຄວາມອ່ອນຊ້ອຍແລະຄວາມງາມທົ່ວສັບພະສິ່ງ ດຸດດັ່ງຖືກປັ້ນຮວມໄວ້ໃນບ່ອນດຽວ. ທຸກອະວະຍະວະຂອງນາງນ່າຫຼົງໃຫຼ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 35

अहो धन्यतरा चेयं पार्वत्यद्भुतरूपिणी । एतत्समा न त्रैलोक्ये नारी कापि सुरूपिणी

ໂອ້! ປາຣະວະຕີນີ້ຊ່າງເປັນຜູ້ມີບຸນຍິ່ງນັກ ຮູບງາມອັນອັດສະຈັນ. ໃນສາມໂລກທັງປວງ ບໍ່ມີນາງໃດງາມສົມບູນເທົ່ານາງເລີຍ।

Verse 36

सुलावण्यानिधिश्चेयमद्भुतांगानि बिभ्रती । विमोहिनी मुनीनां च महासुखविवर्द्धिनी

ນາງແມ່ນຄັງສົມບັດແຫ່ງຄວາມງາມອັນລະອຽດ ມີອະວະຍະວະອັນອັດສະຈັນ. ນາງອາດເຮັດໃຫ້ມຸນີຜູ້ຖືຕະປະສັບສົນໄດ້ ແຕ່ກໍເພີ່ມພູນຄວາມສຸກອັນສູງສຸດ ໂດຍດຶງໃຈໃຫ້ເຂົ້າຫາພະລັງມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະດ້ວຍພຣະສະຖິດອັນທິບຂອງນາງ।

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वर्णयित्वा तु तदंगानि मुहुर्मुहुः । विधिदत्तवराध्यासाद्धरस्तु विरराम ह

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ພັນລະນາອະວະຍະວະເຫຼົ່ານັ້ນຊ້ຳໆຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ, ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມຸ່ງໃຈຕໍ່ພອນທີ່ວິທີ (ພຣະພຣະຫມາ) ປະທານ ກໍຢຸດການກ່າວເວົ້າລົງ।

Verse 38

हस्तं वस्त्रांतरे यावदचालयत शंकरः । स्त्रीस्वभावाच्च सा तत्र लज्जिता दूरतो गता

ເມື່ອພຣະສັງກະຣະເຄື່ອນມືຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄປໃນພັບຜ້າ, ນາງດ້ວຍຄວາມຂີ້ອາຍຕາມທຳມະຊາດຂອງສະຕຣີ ກໍອາຍໃນຂະນະນັ້ນ ແລະຖອນຕົວໄປຢູ່ໄກ।

Verse 39

विवृण्वती निजांगानि पश्यंती च मुहुर्मुहुः । सुवीक्षणैर्महामोदात्सुस्मिताभूच्छिवा मुने

ໂອ ມຸນີ, ພຣະສິວາ (ປາຣະວະຕີ) ເປີດເຜີຍອະວະຍະຂອງນາງຊໍ້າໆ ແລະຫັນສາຍຕາອ່ອນໂຍນຢ່າງຍາວນານຊໍ້າໆ; ນາງຍິ້ມອ່ອນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິອັນໃຫຍ່ຫຼວງເຕັມລົ້ນ।

Verse 40

एवं चेष्टां तदा दृष्ट्वा शंभुर्मोहमुपागतः । उवाच वचनं चैवं महालीलो महेश्वरः

ເມື່ອເຫັນການປະພຶດຂອງນາງແບບນັ້ນ ພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ກໍເກີດຄວາມຫຼົງງົດຊົ່ວຄາວ. ແລ້ວພຣະມະເຫສວຣະ ຜູ້ມີລີລາອັນກວ້າງໃຫຍ່ແລະທິບພະ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້.

Verse 41

अस्या दर्शनमात्रेण महानंदो भवत्यलम् । यदालिंगनमेनस्याः कुर्य्यां किन्तु ततस्सुखम्

ພຽງແຕ່ເຫັນນາງກໍເກີດອານັນດາອັນໃຫຍ່ ພໍເກີນພໍ. ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກອດນາງ ຄວາມສຸກອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ຈະຕາມມາເທົ່າໃດ!

Verse 42

क्षणमात्रं विचार्य्येत्थं संपूज्य गिरिजां ततः । प्रबुद्धस्य महायोगी सुविरक्तो जगाविति

ພຣະອົງໄດ້ຄິດພິຈາລະນາແບບນັ້ນພຽງຊົ່ວຂະນະ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊານົບນ້ອມພຣະນາງກິຣິຊາ (ປາຣະວະຕີ) ຢ່າງສົມຄວນ. ຕໍ່ມາ ມະຫາໂຍຄີຜູ້ຕື່ນຮູ້ ແລະຫຼຸດພົ້ນຈາກໂລກີຍ ໄດ້ກ່າວຄໍານີ້.

Verse 43

किं जातं चरितं चित्रं किमहं मोहमागतः । कामेन विकृतश्चाद्य भूत्वापि प्रभुरीश्वरः

“ການປະພຶດອັນແປກປະຫຼາດນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າຕົກໃນມົວເມົາໄດ້ແນວໃດ? ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເປັນອີສະວະຣະສູງສຸດ ແຕ່ມື້ນີ້ກໍຖືກກາມະບິດເບືອນ ແລະກະທົບໃຈ” ດັ່ງນີ້.

Verse 44

ईश्वरोहं यदीच्छेयं परांगस्पर्शनं खलु । तर्हि कोऽन्योऽक्षमः क्षुद्रः किं किं नैव करिष्यति

«ຖ້າຂ້ອຍ—ເປັນພຣະເຈົ້າ—ປາດຖະນາຈະແຕະຕ້ອງກາຍຂອງຜູ້ອື່ນ ແລ້ວຄົນນ້ອຍຕ່ຳອ່ອນແອຜູ້ໃດຈະຫ້າມໄດ້? ມີຫຍັງທີ່ເຂົາຈະບໍ່ເຮັດ?»

Verse 45

एवं वैराग्यमासाद्य पर्य्यंकासादनं च तत् । वारयामास सर्वात्मा परेशः किं पतेदिह

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ບັນລຸວິຣາຄະ (ຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ) ແລະຕັ້ງໃຈຈະນອນລົງດັ່ງຢູ່ເທິງຕຽງນັ້ນ, ພຣະສູງສຸດ ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນອາດຕະພາຍໃນຂອງສັດທັງປວງ ໄດ້ຫ້າມໄວ້ ໂດຍຄິດວ່າ «ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຫ້ມັນຕົກສູ່ຄວາມພິນາດຢູ່ນີ້?»