Adhyaya 77

Verse 1

सुकर्मोवाच । कामस्य गीतलास्येन हास्येन ललितेन च । मोहितो राजराजेंद्रो नटरूपेण पिप्पल

ສຸກັມມະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍບົດຮ້ອງແລະລຳຟ້ອນອ່ອນຊ້ອຍຂອງ ກາມະເທວະ, ດ້ວຍສຽງຫົວເຮາະແລະຄວາມລະມຸນລະໄມ, ກະສັດເຫນືອກະສັດທັງປວງຖືກຫຼອກໃຫ້ຫຼົງ; ກາມະເທວະປາກົດໃນຮູບນາດກອນ ໃກ້ຕົ້ນປິບພະລະ।

Verse 2

कृत्वा मूत्रं पुरीषं च स राजा नहुषात्मजः । अकृत्वा पादयोः शौचमासने उपविष्टवान्

ເມື່ອຂັບຖ່າຍປັດສະວະ ແລະ ອຸຈາລະແລ້ວ ກະສັດນັ້ນ—ບຸດຂອງ ນະຫຸສະ—ໄດ້ນັ່ງລົງເທິງອາສນະ ໂດຍບໍ່ຊຳລະລ້າງຕີນໃຫ້ບໍລິສຸດ।

Verse 3

तदंतरं तु संप्राप्य संचचार जरा नृपम् । कामेनापि नृपश्रेष्ठ इंद्रकार्यं कृतं हितम्

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ຊະຣາ (ຄວາມແກ່) ກໍເຂົ້າມາໃກ້ກະສັດ ແລະເລີ່ມເຄື່ອນໄຫວຢູ່ພາຍໃນພະວິນຍານ-ກາຍຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ໂອ ນຣິປະເສດ, ແມ່ນແຕ່ໂດຍອາໄສ ກາມະເທວະ ພະອິນທຣະກໍໄດ້ສຳເລັດພາລະກິດອັນເປັນປະໂຫຍດແລ້ວ।

Verse 4

निवृत्ते नाटके तस्मिन्गतेषु तेषु भूपतिः । जराभिभूतो धर्मात्मा कामसंसक्तमानसः

ເມື່ອການສະແດງນັ້ນສິ້ນສຸດ ແລະພວກເຂົາໄດ້ຈາກໄປ ກະສັດຜູ້ມີທຳມະໃນໃຈກໍຖືກຊະຣາຄອບງຳ; ຈິດໃຈຂອງພຣະອົງພັນຜູກຢູ່ໃນກາມະຕັນຫາ।

Verse 5

मोहितः काममोहेन विह्वलो विकलेंद्रियः । अतीव मुग्धो धर्मात्मा विषयैश्चापवाहितः

ຖືກມົວເມົາໂດຍມົວເມົາແຫ່ງກາມ ລາວກໍວຸ້ນວາຍ ອິນທຣີຍະກໍອ່ອນລົງ। ແມ່ນແຕ່ເປັນຜູ້ມີທຳມະໃນໃຈ ກໍຍັງຫຼົງງົວງຢ່າງຫນັກ ແລະຖືກອາລົມວັດຖຸພັດພາໄປ।

Verse 6

एकदा तु गतो राजा मृगया व्यसनातुरः । वने च क्रीडते सोपि मोहरागवशं गतः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ກະສັດໄດ້ອອກໄປ ເນື່ອງຈາກທຸກຂ໌ເພາະຕິດການລ່າສັດ। ໃນປ່າ ລາວກໍຫຼິ້ນເພີນໄປມາ ເພາະຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດມົວເມົາແລະຕັນຫາ।

Verse 7

सरसं क्रीडमानस्य नृपतेश्च महात्मनः । मृगश्चैकः समायातश्चतुःशृंगो ह्यनौपमः

ໃນຂະນະທີ່ກະສັດຜູ້ໃຈໃຫຍ່ກຳລັງຫຼິ້ນຢູ່ໃນສະນ້ຳ ມີກວາງຕົວໜຶ່ງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ເຂົ້າມາ—ມີເຂົາສີ່ກິ່ງ।

Verse 8

सर्वांगसुंदरो राजन्हेमरूपतनूरुहः । रत्नज्योतिः सुचित्रांगो दर्शनीयो मनोहरः

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ມັນງາມທຸກສ່ວນ; ກາຍແລະຂົນສ່ອງປະກາຍດັ່ງຄຳ. ມີລັດສະໝີດັ່ງແກ້ວຮັດຕະນະ ຮູບຮ່າງວິຈິດງາມ; ຄວນແກ່ການເບິ່ງ ແລະຊັກນຳໃຈໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ।

Verse 9

अभ्यधावत्स वेगेन बाणपाणिर्धनुर्द्धरः । इत्यमन्यत मेधावी कोपि दैत्यः समागतः

ລາວພຸ່ງເຂົ້າໄປດ້ວຍຄວາມໄວຢ່າງແຮງ ຖືລູກສອນໃນມື ແລະຖືຄັນທະນູພ້ອມຮົບ. ຜູ້ມີປັນຍາຄິດວ່າ “ແນ່ນອນ ດາຍຕະຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ມາແລ້ວ.”

Verse 10

मृगेण च स तेनापि दूरमाकर्षितो नृपः । गतः सरथवेगेन श्रमेण परिखेदितः

ພຣະຣາຊາຖືກກວາງນັ້ນລາກໄປໄກ ຈຶ່ງຂັບລົດສົງຄາມດ້ວຍຄວາມໄວເຕັມກຳລັງ ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມເຫນື່ອຍລ້າ ກໍອ່ອນແຮງຢ່າງຫນັກ.

Verse 11

वीक्षमाणस्य तस्यापि मृगश्चांतरधीयत । स पश्यति वनं तत्र नंदंनोपममद्भुतम्

ແມ່ນຂະນະທີ່ພຣະອົງຍັງເຝົ້າມອງ ກວາງນັ້ນກໍຫາຍລັບໄປຈາກສາຍຕາ; ແລ້ວພຣະອົງເຫັນປ່າອັນອັດສະຈັນ ງາມດັ່ງນັນທະນະເອງ.

Verse 12

चारुवृक्षसमाकीर्णं भूतपंचकशोभितम् । गुरुभिश्चंदनैः पुण्यैः कदलीखंडमंडितैः

ປ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ງາມ ສະຫງ່າງາມດ້ວຍສິ່ງປະດັບແຫ່ງທາດທັງຫ້າ; ມີໄມ້ອາກາຣູແລະຈັນທະນາອັນບໍລິສຸດຫອມກອບ ພ້ອມກຸ່ມກ້ວຍປະດັບພຽງພໍ.

Verse 13

बकुलाशोकपुंनागैर्नालिकेरैश्च तिंदुकैः । पूगीफलैश्च खर्जूरैः कुमुदैः सप्तपर्णकैः

ທີ່ນັ້ນມີຕົ້ນບະກຸລາ ອະໂສກະ ແລະປຸມນາກ; ມີຕົ້ນຫມາກພ້າວ ແລະຕິນດຸກ; ມີຫມາກຫມາກ (ປູກີ) ແລະຫມາກຄັດຊູນ; ມີດອກກຸມຸດຂາວ ແລະຕົ້ນສັບຕະປັນນະ.

Verse 14

पुष्पितैः कर्णिकारैश्च नानावृक्षैः सदाफलैः । पुष्पितामोदसंयुक्तैः केतकैः पाटलैस्ततः

ປ່ານັ້ນປະດັບດ້ວຍຕົ້ນກັນນິກາຣະທີ່ອອກດອກບານ ແລະດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ນານາຊະນິດທີ່ອອກຜົນບໍ່ຂາດ; ຕໍ່ມາມີຕົ້ນເກຕະກະ ແລະປາຕະລາ ອົບອວນດ້ວຍກິ່ນຫອມ ແລະຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງດອກໄມ້.

Verse 15

वीक्षमाणो महाराज ददर्श सर उत्तमम् । पुण्योदकेन संपूर्णं विस्तीर्णं पंचयोजनम्

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ເມື່ອລາວເບິ່ງໄປຮອບດ້ານ ກໍໄດ້ເຫັນສະລະອັນປະເສີດ—ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳບຸນອັນສັກສິດ ແລະກວ້າງຫ້າໂຢຊະນະ.

Verse 16

हंसकारंडवाकीर्णं जलपक्षिविनादितम् । कमलैश्चापि मुदितं श्वेतोत्पलविराजितम्

ສະລະນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຫົງສາ ແລະເປັດກາຣັນດະວະ ກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງນົກນ້ຳ; ຊື່ນບານດ້ວຍດອກບົວ ແລະງາມສະຫງ່າດ້ວຍອຸດປະລະຂາວ.

Verse 17

रक्तोत्पलैः शोभमानं हाटकोत्पलमंडितम् । नीलोत्पलैः प्रकाशितं कल्हारैरतिशोभितम्

ມັນສ່ອງງາມດ້ວຍອຸດປະລະສີແດງ ແລະປະດັບດ້ວຍດອກບົວດັ່ງຄຳ; ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍອຸດປະລະສີຟ້າ ແລະງາມຍິ່ງດ້ວຍດອກກັນຫາຣະ.

Verse 18

मत्तैर्मधुकरैश्चपि सर्वत्र परिनादितम् । एवं सर्वगुणोपेतं ददर्श सर उत्तमम्

ທົ່ວທຸກແຫ່ງກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຫຶ່ງຫຶ່ງຂອງເຜິ້ງທີ່ເມົານ້ຳຜຶ້ງ; ເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຫັນສະລະອັນປະເສີດນັ້ນ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄຸນແລະຄວາມງາມທຸກປະການ.

Verse 19

पंचयोजनविस्तीर्णं दशयोजनदीर्घकम् । तडागं सर्वतोभद्रं दिव्यभावैरलंकृतम्

ອ່າງນ້ຳ (ຕະດາກະ) ນັ້ນກວ້າງຫ້າໂຢຊະນະ ແລະຍາວສິບໂຢຊະນະ; ເປັນມົງຄຸນແລະງາມທຸກດ້ານ ປະດັບດ້ວຍຄຸນທິບ.

Verse 20

रथवेगेन संखिन्नः किंचिच्छ्रमनिपीडितः । निषसाद तटे तस्य चूतच्छायां सुशीतलाम्

ເມື່ອເຫນື່ອຍລ້າຈາກຄວາມໄວຂອງລົດສົງຄາມ ແລະຖືກຄວາມເມື່ອຍກົດທັບຢູ່ນ້ອຍໆ ລາວຈຶ່ງນັ່ງລົງທີ່ຝັ່ງນັ້ນ ໃຕ້ຮົ່ມເງົາຕົ້ນໝາກມ່ວງອັນເຢັນສະບາຍຍິ່ງ

Verse 21

स्नात्वा पीत्वा जलं शीतं पद्मसौगंध्यवासितम् । सर्वश्रमोपशमनममृतोपममेव तत्

ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ແລະດື່ມນ້ຳເຢັນທີ່ຫອມອວນດ້ວຍກິ່ນດອກບົວ ຄວາມເມື່ອຍທັງປວງກໍສະງົບລົງ; ແທ້ຈິງດັ່ງນ້ຳອະມຣິດ

Verse 22

वृक्षच्छाये ततस्तस्मिन्नुपविष्टेन भूभृता । गीतध्वनिः समाकर्णि गीयमानो यथा तथा

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພະຣາຊານັ່ງຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມໄມ້ ກໍໄດ້ຍິນສຽງຂັບຮ້ອງ—ຮ້ອງບາງຄັ້ງແບບນີ້ ບາງຄັ້ງແບບນັ້ນ

Verse 23

यथा स्त्री गायते दिव्या तथायं श्रूयते ध्वनिः । गीतप्रियो महाराज एव चिंतां परां गतः

ດັ່ງນາງທິບພະຍິງຂັບຮ້ອງຢ່າງໃດ ສຽງນີ້ກໍດັງມາຢ່າງນັ້ນ. ມະຫາຣາຊາຜູ້ຮັກບົດເພງ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມຄິດກັງວົນອັນເລິກ

Verse 24

चिंताकुलस्तु धर्मात्मा यावच्चिंतयते क्षणम् । तावन्नारी वरा काचित्पीनश्रोणी पयोधरा

ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ມີທຳມະນັ້ນ ວຸ້ນວາຍດ້ວຍຄວາມກັງວົນ ແລະຄິດພິຈາລະນາຢູ່ຊົ່ວຄາວ ໃນຊ່ວງນັ້ນເອງ ນາງຜູ້ປະເສີດຄົນໜຶ່ງກໍປາກົດ—ສະໂພກຜາຍ ແລະອົກເຕັມອິ່ມ

Verse 25

नृपतेः पश्यतस्तस्य वने तस्मिन्समागता । सर्वाभरणशोभांगी शीललक्षणसंपदा

ໃນຂະນະທີ່ພະຣາຊາກຳລັງຊົມເບິ່ງ ນາງກໍມາຮອດປ່ານັ້ນ; ອະວະຍະວະຂອງນາງສະຫວ່າງໄສດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທຸກຢ່າງ ແລະພ້ອມດ້ວຍສີນທຳກັບລັກສະນະມົງຄຸນ.

Verse 26

तस्मिन्वने समायाता नृपतेः पुरतः स्थिता । तामुवाच महाराजः का हि कस्य भविष्यसि

ນາງມາຮອດປ່ານັ້ນແລ້ວ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະຣາຊາ; ພະມະຫາຣາຊາຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະຈະເປັນຂອງໃຜ (ເມຍ/ລູກສາວ)?”

Verse 27

किमर्थं हि समायाता तन्मे त्वं कारणं वद । पृष्टा सती तदा तेन न किंचिदपि पिप्पल

“ເຈົ້າມານີ້ເພາະຫຍັງ? ຈົ່ງບອກເຫດຜົນໃຫ້ເຮົາ” ແມ່ນຖືກຖາມແບບນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ປິບປະລາກໍບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ

Verse 28

शुभाशुभं च भूपालं प्रत्यवोचद्वरानना । प्रहस्यैव गता शीघ्रं वीणादंडकराऽबला

ນາງຜູ້ໜ້າງາມໄດ້ຕອບພະຣາຊາເຖິງສິ່ງມົງຄຸນແລະອັບມົງຄຸນ; ແລ້ວນາງຫົວເຮາະເບົາໆ ຖືຄໍວີນາໄວ້ໃນມື ແລະຈາກໄປຢ່າງວ່ອງໄວ

Verse 29

विस्मयेनापि राजेंद्रो महता व्यापितस्तदा । मया संभाषिता चेयं मां न ब्रूते स्म सोत्तरम्

ໃນເວລານັ້ນ ພະຣາຊາຖືກຄວາມພິສວົງອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງຳ; ແມ່ນແຕ່ເຮົາໄດ້ເວົ້າກັບພະອົງ ພະອົງກໍບໍ່ຕອບກັບເຮົາ

Verse 30

पुनश्चिंतां समापेदे ययातिः पृथिवीपतिः । यो वै मृगो मया दृष्टश्चतुःशृंगः सुवर्णकः

ແລ້ວພຣະຣາຊາຢະຍາຕິ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຜ່ນດິນ ກໍກັບຕົກຢູ່ໃນຄວາມຄິດກັງວົນອີກວ່າ: “ກວາງທີ່ເຮົາເຫັນນັ້ນ ແທ້ໆແລ້ວມີເຂົາສີ່ ແລະເປັນສີຄຳ”

Verse 31

तस्मान्नारी समुद्भूता तत्सत्यं प्रतिभाति मे । मायारूपमिदं सत्यं दानवानां भविष्यति

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີນາງຜູ້ໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນຈາກສິ່ງນັ້ນ; ຂໍ້ນີ້ປາກົດແກ່ເຮົາວ່າເປັນຄວາມຈິງ. ຄວາມຈິງນີ້ໃນຮູບແຫ່ງມາຍາ ຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກດານະວະໃນພາຍໜ້າ

Verse 32

चिंतयित्वा क्षणं राजा ययातिर्नहुषात्मजः । यावच्चिंतयते राजा तावन्नारी महावने

ພຣະຣາຊາຢະຍາຕິ ພຣະຣາຊະບຸດຂອງນະຫຸສະ ໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ. ແລະຕາມທີ່ພຣະຣາຊາຍັງຄິດຢູ່ ນາງນັ້ນກໍຢູ່ໃນປ່າໃຫຍ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ

Verse 33

अंतर्धानं गता विप्र प्रहस्य नृपनंदनम् । एतस्मिन्नंतरे गीतं सुस्वरं पुनरेव तत्

ໂອ ພຣາຫມະນ! ນາງໄດ້ຫົວເຮາະເຢາະຢັນພຣະຣາຊະບຸດ ແລ້ວກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ໃນຊ່ວງນັ້ນເອງ ບົດເພງສຽງຫວານອັນເກົ່ານັ້ນ ກໍດັງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ

Verse 34

शुश्रुवे परमं दिव्यं मूर्छनातानसंयुतम् । जगाम सत्वरं राजा यत्र गीतध्वनिर्महान्

ພຣະອົງໄດ້ຍິນສຽງອັນສູງສຸດແລະເປັນທິບ ພ້ອມດ້ວຍມູຣຊະນາ ແລະທານອັນປະນີດ. ແລ້ວພຣະຣາຊາກໍຮີບໄປທັນທີ ໄປຫາບ່ອນທີ່ສຽງກ້ອງກັງວານແຫ່ງບົດເພງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ

Verse 35

जलांते पुष्करं चैव सहस्रदलमुत्तमम् । तस्योपरि वरा नारी शीलरूपगुणान्विता

ທີ່ຂອບນ້ຳນັ້ນ ມີດອກບົວອັນປະເສີດ ມີກີບພັນກີບ. ເທິງດອກບົວນັ້ນ ມີນາງຜູ້ສູງສົ່ງ ພ້ອມດ້ວຍສີນ ຄວາມງາມ ແລະຄຸນງາມຄວາມດີ.

Verse 36

दिव्यलक्षणसंपन्ना दिव्याभरणभूषिता । दिव्यैर्भावैः प्रभात्येका वीणादंडकराविला

ນາງພ້ອມດ້ວຍໝາຍລັກທິບ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນສະຫວັນ. ດ້ວຍພາວະອັນສູງສົ່ງ ນາງສ່ອງສະຫວ່າງຢູ່ຜູ້ດຽວ; ມືນາງເຄື່ອນໄປຕາມຄໍຂອງວີນາ.

Verse 37

गायंती सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम् । तेन गीतप्रभावेण मोहयंती चराचरान्

ນາງຮ້ອງເພງສຽງໄພເລາະ ພ້ອມດ້ວຍຕາລະ (tāla) ມານະ (māna) ແລະລະຍະ (laya). ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງເພງນັ້ນ ນາງຊັກຈູງໃຫ້ສັດທັງປວງ ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະທີ່ນິ່ງ ຫຼົງໄຫຼ.

Verse 38

देवान्मुनिगणान्सर्वान्दैत्यान्गंधर्वकिन्नरान् । तां दृष्ट्वा स विशालाक्षीं रूपतेजोपशालिनीम्

ເຂົາໄດ້ເຫັນເທວະທັງຫມົດ ໝູ່ມຸນີທັງປວງ ພວກໄດຕະ ແລະຄັນທະຣະວະ-ກິນນະຣະ. ເມື່ອເຫັນນາງຕາກວ້າງຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະລັດສະໝີ ເຂົາກໍຕື່ນຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 39

संसारे नास्ति चैवान्या नारीदृशी चराचरे । पुरा नटो जरायुक्तो नृपतेः कायमेव हि

ໃນໂລກທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະທີ່ນິ່ງ ບໍ່ມີນາງໃດຈະເໝາະສົມເທົ່ານາງ. ໃນການກ່ອນ ນັກລະຄອນເຖົ້າຄົນໜຶ່ງ ເປັນແຕ່ຮ່າງກາຍຂອງພະຣາຊາເທົ່ານັ້ນ ດັ່ງເປັນພຽງຮູບກາຍທີ່ປາກົດ.

Verse 40

संचारितो महाकामस्तदासौ प्रकटोभवत् । घृतं स्पृष्ट्वा यथा वह्नी रश्मिवान्संप्रजायते

ເມື່ອກາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຖືກກະຕຸ້ນ ມັນກໍປາກົດຂຶ້ນທັນທີ—ດັ່ງໄຟເມື່ອແຕະກີ (ghee) ກໍລຸກໂພງດ້ວຍແສງສະຫວ່າງຈ້າ.

Verse 41

तां च दृष्ट्वा तथा कामस्तत्कायात्प्रकटोऽभवत् । मन्मथाविष्टचित्तोसौ तां दृष्ट्वा चारुलोचनाम्

ເມື່ອເຫັນນາງ ກາມ (ກາມເທວ) ກໍປາກົດຂຶ້ນຈາກກາຍຂອງເຂົາໃນທັນທີ ຈິດຖືກມັນມະຖະຄອບງຳ ເຂົາຈຶ່ງຈ້ອງມອງນາງຜູ້ມີດວງຕາງາມນັ້ນ

Verse 42

ईदृग्रूपा न दृष्टा मे युवती विश्वमोहिनी । चिंतयित्वा क्षणं राजा कामसंसक्तमानसः

“ຂ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນສາວນ້ອຍຮູບງາມເຊັ່ນນີ້ ຜູ້ທຳໃຫ້ໂລກທັງປວງຫຼົງໄຫຼ” ຄິດຢູ່ຊົ່ວຄະນະ ພະຣາຊາຜູ້ມີໃຈຕິດກາມກໍ (ເວົ້າ/ກະທຳ)

Verse 43

तस्याः सविरहेणापि लुब्धोभून्नृपतिस्तदा । कामाग्निना दह्यमानः कामज्वरेणपीडितः

ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມພັດພາກຈາກນາງ ພະຣາຊາກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂລບຫາ; ຖືກໄຟແຫ່ງກາມເຜົາໄໝ້ ແລະຖືກໄຂ້ແຫ່ງຕັນຫາທຳທຸກ

Verse 44

कथं स्यान्मम चैवेयं कथं भावो भविष्यति । यदा मां गूहते बाला पद्मास्या पद्मलोचना

“ນາງຈະເປັນຂອງຂ້າໄດ້ແນວໃດ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກນີ້ຈະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ—ເມື່ອສາວນ້ອຍໜ້າດັ່ງດອກບົວ ຕາດັ່ງດອກບົວນັ້ນ ໂອບກອດຂ້າ?”

Verse 45

यदीयं प्राप्यते तर्हि सफलं जीवितं भवेत् । एवं विचिंत्य धर्मात्मा ययातिः पृथिवीपतिः

“ຖ້າໄດ້ບັນລຸສິ່ງນີ້ ຊີວິດຈະເປັນຜົນສຳເລັດແທ້” ຄິດດັ່ງນັ້ນ ພະຍະຍາຕິ ຜູ້ມີທຳ ເຈົ້າແຜ່ນດິນ ຈຶ່ງຕັ້ງປະສົງຕາມນັ້ນ।

Verse 46

तामुवाच वरारोहां का त्वं कस्यापि वा शुभे । पूर्वं दृष्टा तु या नारी सा दृष्टा पुनरेव च

ພະອົງກ່າວກັບນາງຜູ້ສູງສົງນັ້ນວ່າ “ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະເປັນຂອງໃຜ? ນາງທີ່ເຄີຍເຫັນກ່ອນ ບັດນີ້ກໍໄດ້ເຫັນອີກຄັ້ງ”

Verse 47

तां पप्रच्छ स धर्मात्मा का चेयं तव पार्श्वगा । सर्वं कथय कल्याणि अहं हि नहुषात्मजः

ທ່ານຜູ້ມີທຳໄດ້ຖາມນາງວ່າ “ນາງຜູ້ຢືນຂ້າງເຈົ້ານີ້ແມ່ນໃຜ? ໂອ ກັນຍານີ ຈົ່ງເລົ່າທຸກຢ່າງ ເພາະຂ້າແມ່ນບຸດຂອງ ນະຫຸສະ”

Verse 48

सोमवंशप्रसूतोहं सप्तद्वीपाधिपः शुभे । ययातिर्नाम मे देवि ख्यातोहं भुवनत्रये

ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ຂ້າເກີດໃນໂສມະວົງ (ວົງຈັນ) ແລະເປັນອະທິປະຕີເຫນືອເຈັດດວີປ. ໂອ ເທວີ ນາມຂ້າຄື ຍະຍາຕິ ແລະເປັນທີ່ລືຊາໃນໄຕໂລກ

Verse 49

तव संगमने चेतो भावमेवं प्रवांछते । देहि मे संगमं भद्रे कुरु सुप्रियमेव हि

ໃຈຂ້າປາຖະໜາການພົບພາກັບເຈົ້າຢ່າງນີ້. ໂອ ຜູ້ດີງາມ ຈົ່ງປະທານການພົບພານັ້ນໃຫ້ຂ້າ ແລະຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ນ່າພໍໃຈທີ່ສຸດ

Verse 50

यं यं हि वांछसे भद्रे तद्ददामि न संशयः । दुर्जयेनापि कामेन हतोहं वरवर्णिनि

ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະນາ ຂ້າຈະປະທານໃຫ້ແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ໂອ ຜູ້ຜິວພັນງາມ ແມ່ນແຕ່ກາມຕັນຫາທີ່ຊະນະຍາກ ກໍຍັງຄອບງຳຂ້າໄດ້.

Verse 51

तस्मात्त्राहि सुदीनं मां प्रपन्नं शरणं तव । राज्यं च सकलामुर्वीं शरीरमपि चात्मनः

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າປົກປ້ອງຂ້າ ຜູ້ທຸກຍາກແລະທໍລະມານນີ້ ເພາະຂ້າໄດ້ມອບຕົນແລະຂໍພຶ່ງພາໃນເຈົ້າ. ຂ້າຂໍຖວາຍອານາຈັກ ແຜ່ນດິນທັງປວງ ແລະແມ່ນແຕ່ກາຍກັບອາຕະມັນຂອງຂ້າເອງ.

Verse 52

संगमे तव दास्यामि त्रैलोक्यमिदमेव ते । तस्य राज्ञो वचः श्रुत्वा सा स्त्री पद्मनिभानना

“ໃນຍາມທີ່ເຮົາສົມພົບກັນ ຂ້າຈະມອບໄຕໂລກນີ້ໃຫ້ເຈົ້າ” ເມື່ອນາງຜູ້ມີໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດ ນາງກໍ (ສະເທືອນໃຈ)

Verse 53

विशालां स्वसखीं प्राह ब्रूहि राजानमागतम् । नाम चोत्पत्तिस्थानं च पितरं मातरं शुभे

ນາງໄດ້ກ່າວກັບເພື່ອນສະໜິດຂອງນາງ ວິຊາລາ ວ່າ: “ຈົ່ງເລົ່າເຖິງກະສັດຜູ້ມາຮອດ—ພຣະນາມ ຖິ່ນກຳເນີດ ແລະໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ບິດາມານດາຂອງພຣະອົງດ້ວຍ”

Verse 54

ममापि भावमेकाग्रमस्याग्रे च निवेदय । तस्याश्च वांछितं ज्ञात्वा विशाला भूपतिं तदा

“ຈົ່ງນຳຄວາມຕັ້ງໃຈອັນແນ່ວແນ່ຂອງຂ້າ ໄປທູນຕໍ່ໜ້າເຂົາດ້ວຍ” ເມື່ອວິຊາລາເຂົ້າໃຈຄວາມປາດຖະນາຂອງນາງແລ້ວ ນາງກໍໄດ້ (ກ່າວ/ດຳເນີນ) ຕໍ່ກະສັດໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 55

उवाच मधुरालापैः श्रूयतां नृपनंदन । विशालोवाच । काम एष पुरा दग्धो देवदेवेन शंभुना

ລາວເວົ້າດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຫວານວ່າ “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ພະຣາຊະບຸດ.” ວິຊາລະກ່າວວ່າ “ກາມເທບນີ້ ໃນການກ່ອນ ຖືກພຣະສັມພູ ທີ່ເປັນເທບເທບາ ເຜົາໃຫ້ໝົດສິ້ນ.”

Verse 56

रुरोद सा रतिर्दुःखाद्भर्त्राहीनापि सुस्वरम् । अस्मिन्सरसि राजेंद्र सा रतिर्न्यवसत्तदा

ຣະຕີແມ່ນແຕ່ຂາດຜົວ ກໍຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມໂສກ ແລະດ້ວຍສຽງອ່ອນຫວານ. ໂອ ຣາຊາແຫ່ງຣາຊາທັງປວງ ໃນເວລານັ້ນ ຣະຕີໄດ້ມາພຳນັກຢູ່ໃນສະຣະນີ້.

Verse 57

तस्य प्रलापमेवं सा सुस्वरं करुणान्वितम् । समाकर्ण्य ततो देवाः कृपया परयान्विताः

ເມື່ອເທບທັງຫຼາຍໄດ້ຍິນການຄ່ຳຄວນຂອງນາງ ທີ່ມີສຽງອ່ອນຫວານແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກະຣຸນາ ກໍຖືກກະທົບໃຈ ດ້ວຍເມດຕາອັນສູງສຸດ.

Verse 58

संजाता राजराजेंद्र शंकरं वाक्यमब्रुवन् । जीवयस्व महादेव पुनरेव मनोभवम्

ແລ້ວນາງກໍລຸກຂຶ້ນ ໂອ ຣາຊາແຫ່ງຣາຊາທັງປວງ ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະສັງກະຣະວ່າ “ໂອ ມະຫາເທວະ ຂໍໂປຣດຊຸບຊີວິດມະໂນພະວະໃຫ້ຄືນມາອີກຄັ້ງ.”

Verse 59

वराकीयं महाभाग भर्तृहीना हि कीदृशी । कामेनापि समायुक्तामस्मत्स्नेहात्कुरुष्व हि

“ໂອ ຜູ້ມີພະພອນສູງ ນາງຜູ້ນ່າສົງສານນີ້ ຈະເຮັດແນວໃດເມື່ອຂາດຜົວ? ແມ່ນແຕ່ນາງຍັງພົວພັນກັບກາມກໍຕາມ ເພາະຄວາມຮັກແລະເມດຕາຕໍ່ຂ້າ ຂໍໂປຣດເຮັດເຖີດ—ແນ່ນອນ.”

Verse 60

तच्छ्रुत्वा च वचः प्राह जीवयामि मनोभवम् । कायेनापि विहीनोयं पंचबाणो मनोभवः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ລາວຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະຊຸບຊີວິດມະໂນພະວະໃຫ້ຄືນ. ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີກາຍ ມະໂນພະວະຜູ້ມີລູກສອນຫ້າດອກນັ້ນຍັງຄົງຢູ່.”

Verse 61

भविष्यति न संदेहो माधवस्य सखा पुनः । दिव्येनापि शरीरेण वर्तयिष्यति नान्यथा

ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ: ລາວຈະກັບເປັນສະຫາຍຂອງມາທະວະອີກ. ແມ່ນແຕ່ມີກາຍທິບ ກໍຈະດໍາລົງຊີວິດແບບນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ອື່ນໃດ.

Verse 62

महादेवप्रसादाच्च मीनकेतुः स जीवितः । आशीर्भिरभिनंद्यैवं देव्याः कामं नरोत्तम

ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງມະຫາເທວະ ມີນເກຕຸນັ້ນຍັງມີຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຮັບພອນຂອງເທວີແລະຍິນດີ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດກໍສໍາເລັດຄວາມປາຖະໜາຂອງຕົນ.

Verse 63

गच्छ काम प्रवर्तस्व प्रियया सह नित्यशः । एवमाह महातेजाः स्थितिसंहारकारकः

“ໄປເຖີດ ໂອ ກາມະ; ຈົ່ງເລີ່ມກິດຂອງເຈົ້າ ແລະຢູ່ກັບນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກເສມອ” ດັ່ງນີ້ຜູ້ມີຣັດສະມີຍິ່ງ ຜູ້ຈັດວາງການດໍາລົງແລະການສະລາຍ ໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 64

पुनः कामः सरःप्राप्तो यत्रास्ते दुःखिता रतिः । इदं कामसरो राजन्रतिरत्र सुसंस्थिता

ອີກຄັ້ງ ກາມະໄດ້ມາຮອດສະຫຼອງນ້ໍາທີ່ຣະຕີນັ່ງຢູ່ດ້ວຍຄວາມໂສກ. ລາວກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ນີ້ແມ່ນສະຫຼອງນ້ໍານາມ ກາມະສະຣະ; ທີ່ນີ້ ຣະຕີ ສະຖິດຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ.”

Verse 65

दग्धे सति महाभागे मन्मथे दुःखधर्षिता । रत्याः कोपात्समुत्पन्नः पावको दारुणाकृतिः

ເມື່ອມັນມະຖະຜູ້ມີກຽດສູງຖືກເຜົາແລ້ວ, ຣະຕີຜູ້ຖືກທຸກຂ໌ກົດຂີ່ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດໄຟຮູບຮ່າງນ່າຢ້ານດ້ວຍຄວາມໂກດຂອງນາງ.

Verse 66

अतीवदग्धा तेनापि सा रतिर्मोहमूर्छिता । अश्रुपातं मुमोचाथ भर्तृहीना नरोत्तम

ແມ່ນແຕ່ໄຟນັ້ນເອງ ຣະຕີກໍຖືກເຜົາຢ່າງຫນັກ ແລະສະຫຼົບໄປໃນຄວາມຫຼົງ; ແລ້ວນາງຜູ້ຂາດຜົວ—ໂອ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ—ກໍປ່ອຍນ້ຳຕາເປັນສາຍ.

Verse 67

नेत्राभ्यां हि जले तस्याः पतिता अश्रुबिंदवः । तेभ्यो जातो महाशोकः सर्वसौख्यप्रणाशकः

ແທ້ໆແລ້ວ ນ້ຳຕາເປັນຫຍອດໆຈາກດວງຕາຂອງນາງ ຕົກລົງໃນນ້ຳ; ຈາກຫຍອດນັ້ນ ເກີດມະຫາໂສກ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມສຸກທັງປວງ.

Verse 68

जरा पश्चात्समुत्पन्ना अश्रुभ्यो नृपसत्तम । वियोगो नाम दुर्मेधास्तेभ्यो जज्ञे प्रणाशकः

ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ຕໍ່ມາຈາກນ້ຳຕາ ຄວາມແກ່ຊະລາໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ແລະຈາກນ້ຳຕານັ້ນ ກໍເກີດຜູ້ທຳລາຍຊື່ ‘ວິໂຢກ’ ຄືການພັດພາກ—ພະລັງອັນທຶບທື່ ແລະຊົ່ວຮ້າຍ.

Verse 69

दुःखसंतापकौ चोभौ जज्ञाते दारुणौ तदा । मूर्छा नाम ततो जज्ञे दारुणा सुखनाशिनी

ໃນເວລານັ້ນ ພະລັງອັນນ່າຢ້ານສອງຢ່າງ—ໂສກ ແລະຄວາມເຜົາໄໝ້ແຫ່ງທຸກຂ໌—ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກໍເກີດ ‘ມູຣຈະ’ ຄືຄວາມສະຫຼົບ ອັນດຸຮ້າຍ ແລະທຳລາຍຄວາມສຸກ.

Verse 70

शोकाज्जज्ञे महाराज कामज्वरोथ विभ्रमः । प्रलापो विह्वलश्चैव उन्मादो मृत्युरेव च

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ຈາກຄວາມໂສກເກີດໄຂ້ແຫ່ງກາມ, ແລ້ວຕາມດ້ວຍຄວາມຫຼົງສັບສົນ; ພູດເພ້ອ ແລະ ວຸ້ນວາຍອ່ອນແຮງ, ທັງຄວາມຄຸ້ມຄັ່ງ—ຈົນຮອດຄວາມຕາຍເອງ.

Verse 71

तस्याश्च अश्रुबिंदुभ्यो जज्ञिरे विश्वनाशकाः । रत्याः पार्श्वे समुत्पन्नाः सर्वे तापांगधारिणः

ຈາກຫຍອດນ້ຳຕາຂອງນາງ ເກີດຂຶ້ນເປັນສັດຕະວະທີ່ທຳລາຍໂລກ; ອຸບັດຂຶ້ນຂ້າງພຣະນາງຣະຕີ ແລະທຸກຕົວມີຮອຍແຫ່ງຄວາມຮ້ອນທຸກທໍລະມານຢູ່ຕາມກາຍ.

Verse 72

मूर्तिमंतो महाराज सद्भावगुणसंयुताः । काम एष समायातः केनाप्युक्तं तदा नृप

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຈິດດີແລະຄຸນທຳ, ກາມເທວະອົງນີ້ໄດ້ປາກົດໃນຮູບກາຍ—ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃນເວລານັ້ນມີຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ເຊີນເອີ້ນມາ.

Verse 73

महानंदेन संयुक्ता दृष्ट्वा कामं समागतम् । नेत्राभ्यामश्रुपूर्णाभ्यां पतिता अश्रुबिन्दवः

ເມື່ອຖືກຄວາມຍິນດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງຄອບງຳ, ເຫັນກາມເທວະເສດັດມາ, ນ້ຳຕາເຕັມທັງສອງຕາ ແລະຫຍອດລົງເປັນເມັດໆ.

Verse 74

अप्सु मध्ये महाराज चापल्याज्जज्ञिरे प्रजाः । प्रीतिर्नाम तदा जज्ञे ख्यातिर्लज्जा नरोत्तम

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ໃນກາງນ້ຳ ສັດທັງຫຼາຍເກີດຈາກຄວາມຊຸກຊົນບໍ່ນິ່ງ. ແລ້ວຈຶ່ງມີຜູ້ມີນາມວ່າ ‘ປຣີຕິ’ ເກີດຂຶ້ນ, ແລະ ‘ຄະຍາຕິ’ ກັບ ‘ລັຊຊາ’ ດ້ວຍ, ໂອ ນະໂຣຕະມະ.

Verse 75

तेभ्यो जज्ञे महानंद शांतिश्चान्या नृपोत्तम । जज्ञाते द्वे शुभे कन्ये सुखसंभोगदायिके

ຈາກທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ເກີດມະຫານັນທະ ແລະອີກຜູ້ໜຶ່ງນາມ ສານຕິ, ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ. ຍັງມີທິດາມົງຄຸນສອງນາງເກີດຂຶ້ນ ຜູ້ປະທານສຸກແລະຄວາມຮື່ນຮົມ.

Verse 76

लीलाक्रीडा मनोभाव संयोगस्तु महान्नृप । रत्यास्तु वामनेत्राद्वै आनंदादश्रुबिंदवः

ໂອ ມະຫາກະສັດ, ການຫຼິ້ນລີລາ ແລະການປະສານໃຈຂອງທັງສອງ ລຶກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງ. ຈາກຕາຊ້າຍຂອງ ຣະຕີ ແທ້ໆແລ້ວ ມີຢອດນ້ຳຕາເກີດຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິອານັນດ.

Verse 77

जलांते पतिता राजंस्तस्माज्जज्ञे सुपंकजम् । तस्मात्सुपंकजाज्जाता इयं नारी वरानना

ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອນາງຕົກຢູ່ຂອບນ້ຳ ຈາກນັ້ນໄດ້ເກີດດອກບົວງາມ. ແລະຈາກດອກບົວງາມນັ້ນ ໄດ້ເກີດເປັນນາງນີ້ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ.

Verse 78

अश्रुबिंदुमती नाम रतिपुत्री नरोत्तम । तस्याः प्रीत्या सुखं कृत्वा नित्यं वर्त्ते समीपगा

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ, ມີນາງຜູ້ໜຶ່ງນາມ ອັສຣຸບິນດຸມະຕີ ເປັນທິດາຂອງ ຣະຕີ. ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ນາງ ນາງຈຶ່ງຢູ່ໃກ້ຊິດເປັນນິດ ຄອຍປະທານຄວາມສຸກແລະຄວາມອົບອຸ່ນ.

Verse 79

सखीभावस्वभावेन संहृष्टा सर्वदा शुभा । विशाला नाम मे ख्यातं वरुणस्य सुता नृप

ດ້ວຍນິໄສແຫ່ງມິດຕະພາບ ນາງຈຶ່ງຮ່າເຮີງ ແລະເປັນມົງຄຸນຢູ່ເສມອ. ໂອ ພະຣາຊາ, ນາງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ‘ວິສາລາ’ ທິດາຂອງເທວະ ວະຣຸນ.

Verse 80

अस्याश्चांते प्रवर्तामि स्नेहात्स्निग्धास्मि सर्वदा । एतत्ते सर्वमाख्यातमस्याश्चात्मन एव ते

ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຮັກ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຍຶດຖືຄວາມພັກດີຕໍ່ນາງຈົນສຸດທ້າຍ ແລະຜູກພັນຢ່າງອ່ອນໂຍນຢູ່ເສມອ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ທ່ານຟັງທັງໝົດ—ແທ້ຈິງແມ່ນທຸກສິ່ງອັນເປັນຕົວຕົນຂອງນາງເອງ.

Verse 81

तपश्चचार राजेंद्र पतिकामा वरानना । राजोवाच । सर्वमेव त्वयाख्यातं मया ज्ञातं शुभे शृणु

ໂອ ພະຣາຊາເອກ! ນາງຜູ້ໜ້າງາມ ຜູ້ປາຖະນາຈະໄດ້ສາມີ ໄດ້ປະພຶດຕະບະຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າອະທິບາຍ ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈແລ້ວ; ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງ.”

Verse 82

मामेवं हि भजत्वेषा रतिपुत्री वरानना । यमेषा वांछते बाला तत्सर्वं तु ददाम्यहम्

“ໃຫ້ທິດາຂອງຣະຕີ ຜູ້ໜ້າງາມນີ້ ບູຊາຂ້າພະເຈົ້າຕາມວິທີນີ້; ສິ່ງໃດທີ່ນາງນ້ອຍປາຖະນາ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະທານໃຫ້ທັງໝົດແນ່ນອນ.”

Verse 83

तथा कुरुष्व कल्याणि यथा मे वश्यतां व्रजेत् । विशालोवाच । अस्या व्रतं प्रवक्ष्यामि तदाकर्णय भूपते

“ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ເປັນແນວນັ້ນ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາມາຢູ່ໃນອຳນາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.” ວິຊາລາກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງວັດ/ວຣະຕະຂອງນາງ; ໂອ ພະຣາຊາ, ຈົ່ງຟັງ.”

Verse 84

पुरुषं यौवनोपेतं सर्वज्ञं वीरलक्षणम् । देवराजसमं राजन्धर्माचारसमन्वितम्

“ເຂົາເປັນບຸລຸດຜູ້ພ້ອມດ້ວຍວັຍໜຸ່ມ, ຮູ້ທົ່ວທຸກສິ່ງ, ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງວິຣະບຸລຸດ; ໂອ ພະຣາຊາ, ເທົ່າທຽມກັບຣາຊາແຫ່ງເທວະ ແລະພ້ອມດ້ວຍການປະພຶດທາງທຳ ແລະຈາຣີດອັນຖືກຕ້ອງ.”

Verse 85

तेजस्विनं महाप्राज्ञं दातारं यज्विनां वरम् । गुणानां धर्मभावस्य ज्ञातारं पुण्यभाजनम्

ຜູ້ມີລັດສະຫວ່າງໄສ ມີປັນຍາຍິ່ງ ເປັນຜູ້ໃຫ້ທານ ເປັນຍອດໃນຫມູ່ຜູ້ປະກອບຍັດ—ຮູ້ຄຸນທຳແລະຈິດໃຈແຫ່ງທຳ ເປັນພາຊະນະອັນຄວນແກ່ບຸນ.

Verse 86

लोक इंद्रसमं राजन्सुयज्ञैर्धर्मतत्परम् । सर्वैश्वर्यसमोपेतं नारायणमिवापरम्

ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ ໃນສາຍຕາຂອງໂລກ ທ່ານນັ້ນເທົ່າກັບພຣະອິນທຣ໌—ອຸທິດໃຈໃນທຳດ້ວຍຍັດອັນສູງສົ່ງ—ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທຸກປະການ ດັ່ງນາຣາຍະນະອີກອົງໜຶ່ງ.

Verse 87

देवानां सुप्रियं नित्यं ब्राह्मणानामतिप्रियम् । ब्रह्मण्यं वेदतत्त्वज्ञं त्रैलोक्ये ख्यातविक्रमम्

ທ່ານນັ້ນເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະທັງຫຼາຍເສມອ ແລະເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣາຫມັນ—ຜູ້ນອບນ້ອມຕໍ່ພຣະພຣະຫມັນແລະພຣາຫມັນ ຮູ້ຕັດສະນະແທ້ແຫ່ງເວທ ແລະມີຊື່ສຽງໃນໄຕໂລກດ້ວຍວິລະກຳ.

Verse 88

एवंगुणैः समुपेतं त्रैलोक्येन प्रपूजितम् । सुमतिं सुप्रियं कांतं मनसा वरमीप्सति

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີຄຸນທຳເຫຼົ່ານີ້ ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາທົ່ວໄຕໂລກ ນາງຈຶ່ງປາຖະໜາໃນໃຈຖຶງພອນອັນປະເສີດ: ຜູ້ມີປັນຍາດີ ເປັນທີ່ຮັກ ແລະງາມນ່າຊົມ.

Verse 89

ययातिरुवाच । एवं गुणैः समुपेतं विद्धि मामिह चागतम् । अस्यानुरूपो भर्त्ताहं सृष्टो धात्रा न संशयः

ຍະຍາຕິກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຮູ້ເຖີດ ວ່າຂ້າພະເຈົ້າມາທີ່ນີ້ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳເຫຼົ່ານີ້ເອງ. ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສວ່າ ພຣະທາຕຣ (ຜູ້ສ້າງ) ໄດ້ປັ້ນແຕ່ງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ເປັນສາມີທີ່ເໝາະສົມແກ່ນາງ.

Verse 90

विशालोवाच । भवंतं पुण्यसंवृद्धं जाने राजञ्जगत्त्रये । पूर्वोक्ता ये गुणाः सर्वे मयोक्ताः संति ते त्वयि

ວິຊາລາກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າພະອົງອຸດົມດ້ວຍບຸນກຸສົນຢ່າງຫຼາຍໃນໄຕໂລກ. ຄຸນທຳທັງປວງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍກ່າວໄວ້ກ່ອນ ລ້ວນມີຢູ່ໃນພະອົງແທ້.

Verse 91

एकेनापि च दोषेण त्वामेषा हि न मन्यते । एष मे संशयो जातो भवान्विष्णुमयो नृप

ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄວາມຜິດພາດພຽງຢ່າງດຽວ ນາງກໍບໍ່ຍອມຮັບພະອົງ. ໂອ ນະຣິປ, ຄວາມສົງໄສໄດ້ເກີດໃນຂ້າພະເຈົ້າ—ພະອົງເປັນ “ວິສນຸມະຍະ” ຫຼືບໍ່, ຄືຖືກຊຶມຊາບດ້ວຍສະພາວະແຫ່ງພະວິສນຸ?

Verse 92

ययातिरुवाच । समाचक्ष्व महादोषं यमेषा नानुमन्यते । तत्त्वेन चारुसर्वांगी प्रसादसुमुखी भव

ຢະຍາຕິກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງບອກເຮົາໃຫ້ຊັດເຈນເຖິງຄວາມຜິດໃຫຍ່ທີ່ນາງຜູ້ງາມ ອວຍວະສົມບູນນີ້ບໍ່ຍອມຮັບ. ຈົ່ງເວົ້າຄວາມຈິງຕາມຕັດສະວະ ແລະຈົ່ງສະຫງົບ—ໃຫ້ໃບໜ້າຂອງເຈົ້າອ່ອນນຸ່ມດ້ວຍພຣະກະລຸນາ”

Verse 93

विशालोवाच । आत्मदोषं न जानासि कस्मात्त्वं जगतीपते । जरया व्याप्तकायस्त्वमनेनेयं न मन्यते

ວິຊາລາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຈອມໂລກ, ເປັນຫຍັງພະອົງບໍ່ຮູ້ຄວາມຜິດຂອງຕົນ? ກາຍຂອງພະອົງຖືກຊະລາຄອບງຳ; ເພາະເຫດນັ້ນນາງຈຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບພະອົງ”

Verse 94

एवं श्रुत्वा महद्वाक्यमप्रियं जगतीपतिः । दुःखेन महताविष्टस्तामुवाच पुनर्नृपः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳອັນໜັກແນ່ນັ້ນ—ທີ່ຟັງແລ້ວບໍ່ພໍໃຈ—ຈອມແຜ່ນດິນກໍຖືກຄວາມໂສກໃຫຍ່ຄອບງຳ; ແລ້ວພະຣາຊາຈຶ່ງກ່າວກັບນາງອີກຄັ້ງ.

Verse 95

जरादोषो न मे भद्रे संसर्गात्कस्यचित्कदा । समुद्भूतं ममांगे वै तं न जाने जरागमम्

ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນແລະເປັນມງຄົດ, ຄວາມດ່າງພ້ອຍແຫ່ງຄວາມແກ່ຊະລາບໍ່ເຄີຍເກີດແກ່ຂ້າ ເນື່ອງຈາກການຄົບຄ້າກັບໃຜໃນເວລາໃດ. ແຕ່ບັດນີ້ມັນປາກົດໃນກາຍຂ້າ; ຂ້າບໍ່ຮູ້ວ່າ «ຊະລາ» ນີ້ມາແນວໃດ.

Verse 96

यं यं हि वांछते चैषा त्रैलोक्ये दुर्लभं शुभे । तमस्यै दातुकामोहं व्रियतां वर उत्तमः

ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົດ, ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ນາງປາດຖະໜາ ແມ່ນແຕ່ຫາຍາກໃນໄຕໂລກ ຂ້າກໍພ້ອມຈະປະທານໃຫ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເລືອກພອນອັນສູງສຸດເຖີດ.

Verse 97

विशालोवाच । जराहीनो यदा स्यास्त्वं तदा ते सुप्रिया भवेत् । एतद्विनिश्चितं राजन्सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ວິຊາລາ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອທ່ານພົ້ນຈາກຊະລາແລ້ວ ນາງຈະເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງທ່ານ. ໂອ ພະຣາຊາ, ນີ້ແມ່ນການຕັດສິນແນ່ນອນ—ຂ້າເວົ້າຄວາມຈິງ, ຈິງແທ້.”

Verse 98

श्रुतिरेवं वदेद्राजन्पुत्रे भ्रातरि भृत्यके । जरा संक्राम्यते यस्य तस्यांगे परिसंचरेत्

ໂອ ພະຣາຊາ, ສຣຸຕິ ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້: ຈະເປັນລູກ ພີ່ນ້ອງ ຫຼືແມ່ນຄົນຮັບໃຊ້ກໍຕາມ—ຊະລາຈະຍ້າຍໄປຫາຜູ້ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ ແລະເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນອະວັຍະວະຂອງຜູ້ນັ້ນ.

Verse 99

तारुण्यं तस्य वै गृह्य तस्मै दत्वा जरां पुनः । उभयोः प्रीतिसंवादः सुरुच्या जायते शुभः

ເມື່ອນາງສຸຣຸຈີເອົາຄວາມໜຸ່ມຂອງເຂົາໄປ ແລະໃຫ້ຊະລາແກ່ເຂົາອີກຄັ້ງ ນາງກໍເຮັດໃຫ້ເກີດການແລກປ່ຽນແຫ່ງຄວາມຮັກໃຄ່ອັນເປັນມງຄົດລະຫວ່າງທັງສອງ.

Verse 100

यथात्मदानपुण्यस्य कृपया यो ददाति च । फलं राजन्हि तत्तस्य जायते नात्र संशयः

ໂອ ພະຣາຊາ, ຜູ້ໃດບໍລິຈາກດ້ວຍເມດຕາກະຣຸນາ ຍ່ອມໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັນກັບບຸນແຫ່ງການມອບຕົນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 101

दुःखेनोपार्जितं पुण्यमन्यस्मै हि प्रदीयते । सुपुण्यं तद्भवेत्तस्य पुण्यस्य फलमश्नुते

ບຸນທີ່ຫາໄດ້ດ້ວຍຄວາມລຳບາກ ເມື່ອມອບໃຫ້ຜູ້ອື່ນ ຍ່ອມກາຍເປັນມະຫາບຸນແກ່ຜູ້ນັ້ນ; ແລະຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເສວຍຜົນແຫ່ງບຸນນັ້ນ.

Verse 102

पुत्राय दीयतां राजंस्तस्मात्तारुण्यमेव च । प्रगृह्यैव समागच्छ सुंदरत्वेन भूपते

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາ, ຈົ່ງມອບອານາຈັກໃຫ້ພຣະໂອຣົດ—ພ້ອມທັງຄວາມໜຸ່ມສາວດ້ວຍ. ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງປະຖົມພື້ນ, ເມື່ອຮັບໄວ້ແລ້ວ ຈົ່ງກັບມາໂດຍພົນທັນທີ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມ.

Verse 103

यदा त्वमिच्छसे भोक्तुं तदा त्वं कुरुभूपते । एवमाभाष्य सा भूपं विशाला विरराम ह

“ເມື່ອໃດທ່ານປາຖະໜາຈະສະເວຍ, ໂອ ກະສັດແຫ່ງກຸຣຸ, ເມື່ອນັ້ນທ່ານຈຶ່ງສະເວຍໄດ້.” ກ່າວແລ້ວ ວິສາລາກໍນິ່ງງຽບຕໍ່ພະຣາຊາ.

Verse 104

सुकर्मोवाच । एवमाकर्ण्य राजेंद्रो विशालामवदत्तदा । राजोवाच । एवमस्तु महाभागे करिष्ये वचनं तव

ສຸກັມມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພະຣາຊາຜູ້ເປັນຈອມເຫນືອບັນດາກະສັດໄດ້ຍິນແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວກັບວິສາລາ. ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ; ຂ້າພະອົງຈະເຮັດຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ.”

Verse 105

कामासक्तः समूढस्तु ययातिः पृथिवीपतिः । गृहं गत्वा समाहूय सुतान्वाक्यमुवाच ह

ພະຣາຊາຢະຍາຕິ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ—ຫຼົງມົວແລະຕິດພັນໃນກາມຕັນຫາ—ໄດ້ກັບເຂົ້າເຮືອນ ເອີ້ນລູກຊາຍທັງຫຼາຍມາ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ແກ່ເຂົາເຈົ້າ।

Verse 106

तुरुं पूरुं कुरुं राजा यदुं च पितृवत्सलम् । कुरुध्वं पुत्रकाः सौख्यं यूयं हि मम शासनात्

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ ຕຸຣຸ, ປູຣຸ, ກຸຣຸ ແລະ ຢະດຸ—ຜູ້ກະຕັນຍູຕໍ່ບິດາ—ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. ລູກເອີຍ, ຈົ່ງຮັກສາຄວາມສຸກສະບາຍຂອງເຈົ້າ, ເພາະເຈົ້າປະພຶດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າ”

Verse 107

पुत्रा ऊचुः । पितृवाक्यं प्रकर्तव्यं पुत्रैश्चापि शुभाशुभम् । उच्यतां तात तच्छीघ्रं कृतं विद्धि न संशयः

ລູກຊາຍທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ຄໍາຂອງບິດາ ລູກພຶງປະຕິບັດໃຫ້ສໍາເລັດ ຈະເປັນດີຫຼືຮ້າຍກໍຕາມ. ທ່ານພໍ່ເອີຍ ຈົ່ງກ່າວໃຫ້ໄວ; ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ມັນສໍາເລັດແລ້ວ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ”

Verse 108

एवमाकर्ण्यतद्वाक्यं पुत्राणां पृथिवीपतिः । आचचक्षे पुनस्तेषु हर्षेणाकुलमानसः

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງລູກຊາຍແລ້ວ ເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນກໍກ່າວອີກຄັ້ງ; ໃຈເຕັມໄປດ້ວຍປີຕິ ແຕ່ຈິດກໍຖືກກະທົບ ແລະສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມຍິນດີ