Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच अलिङ्गो लिङ्गमूलं तु अव्यक्तं लिङ्गमुच्यते अलिङ्गः शिव इत्युक्तो लिङ्गं शैवमिति स्मृतम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ສິ່ງທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ (ອະລິງຄະ) ແມ່ນຮາກແທ້ຂອງລິງຄະ; ສິ່ງທີ່ບໍ່ປາກົດ (ອະວະຍັກຕະ) ຖືກເອີ້ນວ່າ ລິງຄະ. ພຣະສິວະຖືກກ່າວວ່າ “ອະລິງຄະ” ແລະ ລິງຄະຖືກຈື່ຈຳເປັນເຄື່ອງໝາຍສາຍວະ—ເຄື່ອງໝາຍສັກສິດເພື່ອພິຈາລະນາແລະບູຊາ.

Verse 2

प्रधानं प्रकृतिश्चेति यदाहुर्लिङ्गमुत्तमम् गन्धवर्णरसैर्हीनं शब्दस्पर्शादिवर्जितम्

ລິງຄະອັນສູງສຸດນັ້ນ ທີ່ເຂົາເອີ້ນວ່າ ປຣະທານະ ແລະ ປຣະກຣິຕິ ແມ່ນປາສະຈາກກິ່ນ ສີ ແລະລົດຊາດ; ພ້ອມທັງພົ້ນຈາກສຽງ ການສຳຜັດ ແລະອື່ນໆ. ມັນແມ່ນເຄື່ອງໝາຍອັນເຫນືອອາຍະຕະນະ ຂອງພະປະຕິ (ພຣະສິວະ).

Verse 3

अगुणं ध्रुवमक्षय्यम् अलिङ्गं शिवलक्षणम् गन्धवर्णरसैर्युक्तं शब्दस्पर्शादिलक्षणम्

ພຣະອົງຢູ່ເຫນືອກຸນະ ມັ່ນຄົງ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ໄຮ້ເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກ ແຕ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຈຳເພາະຂອງພຣະສິວະ. ແລະໃນຂອບເຂດທີ່ປາກົດ ກໍຖືກກ່າວວ່າມີກິ່ນ ສີ ລົດຊາດ ແລະລັກສະນະເຊັ່ນ ສຽງ ແລະການສຳຜັດ.

Verse 4

जगद्योनिं महाभूतं स्थूलं सूक्ष्मं द्विजोत्तमाः विग्रहो जगतां लिङ्गम् अलिङ्गाद् अभवत्स्वयम्

ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ຄວາມເປັນຈິງທີ່ເປັນຄອບຄອງແຫ່ງຈັກກະວານ—ຫຼັກການຍິ່ງໃຫຍ່ ທັງຫນາແລະລະອຽດ—ໄດ້ກາຍເປັນລິງຄະດ້ວຍພຣະອົງເອງ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍມີຮູບກາຍຂອງທຸກໂລກ, ເກີດອອກຈາກສະພາບອະລິງຄະ (ໄຮ້ຮູບ).

Verse 5

सप्तधाचाष्टधा चैव तथैकादशधा पुनः लिङ्गान्यलिङ्गस्य तथा मायया विततानि तु

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ເຄື່ອງໝາຍ (ລິງຄະ) ຂອງຜູ້ໄຮ້ເຄື່ອງໝາຍ (ອະລິງຄະ)—ພຣະປະຕິອັນສູງສຸດເຫນືອຄຸນະທັງປວງ—ຖືກແຜ່ຂະຫຍາຍໂດຍມາຍາຂອງພຣະອົງ ເປັນເຈັດປະການ, ແປດປະການ, ແລະອີກຄັ້ງເປັນສິບເອັດປະການ.

Verse 6

तेभ्यः प्रधानदेवानां त्रयमासीच्छिवात्मकम् एकस्मात्त्रिष्वभूद्विश्वम् एकेन परिरक्षितम्

ຈາກເທວະອົງປະທານເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນຕຣິຍະທີ່ມີສະພາບເປັນພຣະສິວະ. ຈາກອົງດຽວ ຈັກກະວານປາກົດເປັນສາມພາກ; ແຕ່ດ້ວຍອົງດຽວນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຖືກຄ້ຳຈຸນ ແລະປົກປ້ອງ.

Verse 7

एकेनैव हृतं विश्वं व्याप्तं त्वेवं शिवेन तु अलिङ्गं चैव लिङ्गं च लिङ्गालिङ्गानि मूर्तयः

ດ້ວຍອົງດຽວນັ້ນ ຈັກກະວານທັງໝົດຖືກຄ້ຳຈຸນ ແລະຖືກແຜ່ຊຶມຢ່າງຄົບຖ້ວນ—ນັ່ນແມ່ນໂດຍພຣະສິວະ. ພຣະອົງເປັນທັງອະລິງຄະ (ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ) ແລະລິງຄະ (ມີເຄື່ອງໝາຍ); ພຣະມູຣຕິຂອງພຣະອົງມີສາມປະເພດ: ອະປະກົດ, ປະກົດເປັນລິງຄະ, ແລະທັງປະກົດ-ອະປະກົດພ້ອມກັນ.

Verse 8

यथावत्कथिताश्चैव तस्माद्ब्रह्म स्वयं जगत् अलिङ्गी भगवान् बीजी स एव परमेश्वरः

ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພຣະພຣະມັນ (Brahman) ນັ້ນເອງກາຍເປັນຈັກກະວານ. ພຣະຜູ້ເປັນມົງຄຸນ—ຜູ້ຖືກເອີ້ນວ່າຜູ້ມີເມັດພັນ (ແຫຼ່ງເຫດ) ແຕ່ກໍເປັນອະລິງຄະ—ພຣະອົງນັ້ນເທົ່ານັ້ນແມ່ນພຣະປະຣະເມສະວະຣະ (Parameśvara) ພຣະປະຕິຜູ້ເກີນພົນທະການທັງປວງ.

Verse 9

बीजं योनिश् च निर्बीजं निर्बीजो बीजमुच्यते बीजयोनिप्रधानानाम् आत्माख्या वर्तते त्विह

ໃນນີ້ ໄດ້ກ່າວເຖິງ “ເມັດພັນ” ແລະ “ຄັນທະ” (ມົດລູກ) ພ້ອມທັງ “ບໍ່ມີເມັດພັນ”. ສິ່ງທີ່ບໍ່ມີເມັດພັນນັ້ນເອງ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ເມັດພັນແທ້”. ສໍາລັບສິ່ງທີ່ເປັນປະທານໃນຖານະເມັດພັນແລະຄັນທະ ຄໍາວ່າ “ອາດມັນ” (Ātman) ຖືກສອນໄວ້ໃນນີ້—ຊີ້ໄປຫາພຣະປະຕິ (Śiva) ເປັນເຫດສູງສຸດເກີນຄູ່ກໍາເນີດຂອງປຣະກຣິຕິ.

Verse 10

परमात्मा मुनिर्ब्रह्म नित्यबुद्धस्वभावतः विशुद्धो ऽयं तथा रुद्रः पुराणे शिव उच्यते

ພຣະອົງແມ່ນພຣະປະຣະມາດມັນ—ເປັນທັງມຸນິ (ນັກຫຍັ່ງຮູ້) ແລະພຣະພຣະມັນ (Brahman). ໂດຍສະພາບ ພຣະອົງເປັນປັນຍາຮູ້ຕົວອັນນິລັນດອນ ແລະບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ; ດັ່ງນັ້ນ ຣຸດຣະອົງນີ້ ໃນປຸຣານະ ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ສິວະ”.

Verse 11

शिवेन दृष्टा प्रकृतिः शैवी समभवद्द्विजाः सर्गादौ सा गुणैर्युक्ता पुराव्यक्ता स्वभावतः

ໂອ ດວິຊະ ນັກບວດຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍ, ເມື່ອພຣະສິວະໄດ້ທອດພຣະເນດເບິ່ງປຣະກຣິຕິ, ນາງກໍເປັນຊາຍວີ ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມການສ້າງ. ແຕ່ເດີມນາງບໍ່ປາກົດ, ແລ້ວຈຶ່ງປາກົດພ້ອມດ້ວຍຄຸນະທັງສາມ.

Verse 12

अव्यक्तादिविशेषान्तं विश्वं तस्याः समुच्छ्रितम् विश्वधात्री त्वजाख्या च शैवी सा प्रकृतिः स्मृता

ຈາກອະວຍັກຕະ (ບໍ່ປາກົດ) ໄປຈົນເຖິງວິເສສະ (ສິ່ງຈໍາແນກລະອຽດ), ຈັກກະວານທັງໝົດເກີດຈາກນາງ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນນາງ. ນາງແມ່ນຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກ, ມີນາມວ່າ ທະວະຈາ (Tvajā), ແລະຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນປຣະກຣິຕິ—ຊັກຕິສາຍວະຂອງພຣະອົງ.

Verse 13

तामजां लोहितां शुक्लां कृष्णामेकां बहुप्रजाम् जनित्रीमनुशेते स्म जुषमाणः स्वरूपिणीम्

ພຣະອົງໄດ້ຢູ່ຄຽງກັບແມ່ອະຈາ ຜູ້ບໍ່ເກີດ—ເປັນໜຶ່ງແຕ່ຫຼາຍ—ປາກົດເປັນສີແດງ ສີຂາວ ແລະສີດໍາ, ອຸດົມໄປດ້ວຍການສ້າງ, ເປັນແມ່ຜູ້ໃຫ້ກໍ່ເກີດສັບພະສິ່ງ. ພຣະອົງຊື່ນຊົມນາງ ແລະສະຖິດຢູ່ກັບຊັກຕິອັນເປັນຮູບສະພາບແທ້ຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 14

तामेवाजामजो ऽन्यस्तु भुक्तभोगां जहाति च अजा जनित्री जगतां साजेन समधिष्ठिता

ແຕ່ອະຈະອີກຜູ້ໜຶ່ງ—ຜູ້ບໍ່ເກີດເອງ—ເມື່ອໄດ້ສຳຜັດການເສບສຸກຕາມສ່ວນແລ້ວ ກໍລະທິ້ງປຣະກຣິຕິນັ້ນ. ອະຈາ ແມ່ຜູ້ໃຫ້ກໍເກີດໂລກທັງຫຼາຍ ຖືກຄຸ້ມຄອງແລະປົກຄອງໂດຍພຣະອົງຜູ້ບໍ່ເກີດ—ພຣະສິວະໃນຖານະປະຕິ—ໃນຂະນະທີ່ວິນຍານທີ່ຖືກຜູກມັດ (paśu) ຫັນອອກໄປຫຼັງຈາກຊິມລົດຜົນກຳ.

Verse 15

प्रादुर्बभूव स महान् पुरुषाधिष्ठितस्य च अजाज्ञया प्रधानस्य सर्गकाले गुणैस् त्रिभिः

ໃນການສ້າງ ມະຫາຕັດຕະວະ (ມະຫານ) ກໍປາກົດຂຶ້ນ; ເມື່ອປຣະທານະ (Pradhāna) ອັນມີປຸຣຸສະ (Puruṣa) ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ໄດ້ເລີ່ມການແຜ່ອອກ ດ້ວຍອາຊະນາ/ອຳນາດບັນຊາ (ajñā) ຂອງພຣະອົງ, ໂດຍອາໄສຄຸນະທັງສາມ.

Verse 16

सिसृक्षया चोद्यमानः प्रविश्याव्यक्तमव्ययम् व्यक्तसृष्टिं विकुरुते चात्मनाधिष्ठितो महान्

ໂດຍຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍພຣະປະສົງຈະສ້າງ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຂົ້າສູ່ອະວະຍັກຕະ ອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ; ປະທັບຢູ່ນັ້ນເປັນຜູ້ຄອງພາຍໃນດ້ວຍອາດຕະຂອງພຣະອົງເອງ ແລະເປີດເຜີຍການສ້າງທີ່ປາກົດ.

Verse 17

महतस्तु तथा वृत्तिः संकल्पाध्यवसायिका महतस् त्रिगुणस् तस्माद् अहंकारो रजो ऽधिकः

ໜ້າທີ່ຂອງ ມະຫັດ (ປັນຍາຈັກກະວານ) ແມ່ນການກໍ່ເກີດສັງກັລປະ ແລະການຕັດສິນໃຈຢ່າງແນ່ນອນ. ມະຫັດປະກອບດ້ວຍສາມກຸນ; ດັ່ງນັ້ນຈາກມັນເກີດ ອະຫັງກາຣ (ຄວາມຮູ້ສຶກ “ຂ້ອຍ”) ທີ່ຣະຈັສເດັ່ນກວ່າ.

Verse 18

तेनैव चावृतः सम्यग् अहंकारस् तमो ऽधिकः महतो भूततन्मात्रं सर्गकृद्वै बभूव च

ເມື່ອຖືກຫຸ້ມຫໍ່ໂດຍຕະມັສນັ້ນຢ່າງເຕັມທີ່, ອະຫັງກາຣຈຶ່ງເປັນຕະມະສິກເດັ່ນ. ແລະຈາກມະຫັດເກີດຕັນມາຕຣະ (ອົງປະກອບລະອຽດ) ກັບການກໍ່ເກີດສັດທັງຫຼາຍ—ດັ່ງນີ້ຂະບວນການສ້າງຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ.

Verse 19

अहंकाराच्छब्दमात्रं तस्मादाकाशमव्ययम् सशब्दमावृणोत्पश्चाद् आकाशं शब्दकारणम्

ຈາກອະຫັງກາຣ ເກີດຕັນມາຕຣະແຫ່ງສຽງ; ຈາກນັ້ນເກີດ ອາກາສ (ākāśa) ອັນບໍ່ເສື່ອມ. ມີສຽງເປັນຄຸນ, ມັນຈຶ່ງແຜ່ອອກຕໍ່ມາ—ອາກາສເປັນເຫດ ແລະເປັນຖານຮອງຂອງສຽງ.

Verse 20

तन्मात्राद्भूतसर्गश् च द्विजास्त्वेवं प्रकीर्तितः स्पर्शमात्रं तथाकाशात् तस्माद्वायुर् महान्मुने

ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ດັ່ງນີ້ແມ່ນການແຜ່ອອກຂອງທາດຫຍາບຈາກສານລະອຽດທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດ. ຈາກອາກາສເກີດຕັນມາຕຣະແຫ່ງການສຳຜັດ; ຈາກນັ້ນ, ໂອ ມະຫາມຸນີ, ວາຍຸ (ລົມ) ກໍ່ເກີດຂຶ້ນ—ເປັນການຄ່ອຍໆຄລີ່ຄາຍຕາມລຳດັບ ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຈັກກະວານຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນ Pati ເໜືອການເກີດດັບທັງປວງ.

Verse 21

तस्माच्च रूपमात्रं तु ततो ऽग्निश्च रसस्ततः रसादापः शुभास्ताभ्यो गन्धमात्रं धरा ततः

ຈາກຫຼັກການລະອຽດນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນແຕ່ຮູບ (rūpa-tanmātra) ເທົ່ານັ້ນ; ຈາກນັ້ນ ໄຟ (Agni) ເກີດຂຶ້ນ ແລະຈາກໄຟ ເກີດລົດຊາດ (rasa-tanmātra)។ ຈາກລົດຊາດ ເກີດນ້ຳອັນມົງຄຸນ; ຈາກນ້ຳນັ້ນ ເກີດກິ່ນ (gandha-tanmātra) ເທົ່ານັ້ນ ແລ້ວຕໍ່ມາ ແຜ່ນດິນ ເກີດຂຶ້ນ। ດັ່ງນີ້ ໂລກທີ່ປາກົດ ເຄື່ອນໄປຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນປະຕິ ຜູ້ເປີດເຜີຍທາດເພື່ອປະສົບການຂອງປາຊຸຜູ້ຖືກຜູກມັດ।

Verse 22

आवृणोद्धि तथाकाशं स्पर्शमात्रं द्विजोत्तमाः आवृणोद्रूपमात्रं तु वायुर्वाति क्रियात्मकः

ໂອ ທ່ານຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງຜູ້ປະເສີດ, ຕໍ່ມາ ຕັນມາຕຣາແຫ່ງການສຳຜັດ (sparśa-tanmātra) ໄດ້ແຜ່ຊຶມ ແລະຫຸ້ມຫໍ່ອາກາດ (ākāśa)۔ ຈາກນັ້ນ ລົມ (vāyu) ຜູ້ມີທຳມະຊາດເປັນການກະທຳແລະການເຄື່ອນໄຫວ ໄດ້ພັດອອກມາ ພ້ອມຮັບເອົາສັກຍະພາບລະອຽດແຫ່ງຮູບ (rūpa-tanmātra)។

Verse 23

आवृणोद्रसमात्रं वै देवः साक्षाद्विभावसुः आवृण्वाना गन्धमात्रम् आपः सर्वरसात्मिकाः

ເທວະວິພາວະສຸ (Vibhāvasu) ຄືໄຟ (Agni) ຜູ້ປາກົດໂດຍກົງ ໄດ້ປົກຄຸມຕັນມາຕຣາແຫ່ງລົດຊາດ (rasa-tanmātra) ແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ; ແລະນ້ຳທັງຫຼາຍ ຜູ້ມີທຳມະຊາດເປັນລົດຊາດທັງປວງ ໄດ້ປົກຄຸມຕັນມາຕຣາແຫ່ງກິ່ນ (gandha-tanmātra) ແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວເຊັ່ນກັນ।

Verse 24

क्ष्मा सा पञ्चगुणा तस्माद् एकोना रससम्भवाः त्रिगुणो भगवान्वह्निर् द्विगुणः स्पर्शसम्भवः

ແຜ່ນດິນມີຄຸນລັກສະນະຫ້າປະການ. ຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ ເກີດນ້ຳ ທີ່ຂາດໄປໜຶ່ງຄຸນລັກສະນະ ແລະເກີດຈາກລົດຊາດ. ພຣະວະຫນິ (ໄຟ) ຜູ້ນ່າບູຊາ ມີຄຸນລັກສະນະສາມ; ລົມມີສອງຄຸນລັກສະນະ ເກີດຈາກການສຳຜັດ. ດັ່ງນີ້ ທາດຫຍາບທັງຫຼາຍ ຄ່ອຍໆຄລີ່ຄາຍຕາມລຳດັບການປາກົດຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 25

अवकाशस्ततो देव एकमात्रस्तु निष्कलः तन्मात्राद्भूतसर्गश् च विज्ञेयश् च परस्परम्

ຕໍ່ມາ ໂອ ເທວະ, ອາກາດ (ākāśa) ເກີດຂຶ້ນ ມີຕັນມາຕຣາພຽງຢ່າງດຽວ ແລະເປັນນິສກະລະ (niṣkala) ບໍ່ມີສ່ວນແຍກ. ຈາກແກ່ນສານລະອຽດນັ້ນ ການສ້າງສັນຂອງທາດທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ເຫດລະອຽດ ແລະຜົນເປັນທາດ ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າ ສຳພັນກັນແລະກັນ ໃນສາຍໂຊ່ງແຫ່ງການກໍ່ກຳເນີດ.

Verse 26

वैकारिकः सात्त्विको वै युगपत्सम्प्रवर्तते सर्गस् तथाप्यहंकाराद् एवमत्र प्रकीर्तितः

ການສ້າງແບບໄວກາຣິກ (ສາດຕະວິກ) ເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນແທ້; ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ໄດ້ກ່າວວ່າ ມັນເກີດຈາກ ອະຫັງກາຣ (ຫຼັກການແຫ່ງຄວາມເປັນຕົນ) ດັ່ງນີ້।

Verse 27

पञ्च बुद्धीन्द्रियाण्यस्य पञ्च कर्मेन्द्रियाणि तु शब्दादीनामवाप्त्यर्थं मनश्चैवोभयात्मकम्

ສໍາລັບສັດຜູ້ມີກາຍນີ້ ມີອິນທຣີຍຮັບຮູ້ 5 ແລະອິນທຣີຍກະທໍາ 5; ແລະມະນະກໍ—ມີສະພາບສອງດ້ານ—ເປັນທາງໃຫ້ຮັບຮູ້ສຽງ ແລະອາຣົມວັດຖຸອື່ນໆ. ໃນພື້ນທີ່ຂອງປຣະກຣິຕິ ປະຊຸ (ວິນຍານປະຈໍາຕົນ) ສຳຜັດຜ່ານເຄື່ອງມືເຫຼົ່ານີ້ ຈົນກວ່າຈະຫັນໄປຫາ ປະຕິ—ພຣະສິວະ—ເພື່ອພົ້ນຈາກ ປາຊະ (ພັນທະ)។

Verse 28

महदादिविशेषान्ता ह्य् अण्डमुत्पादयन्ति च जलबुद्बुदवत्तस्माद् अवतीर्णः पितामहः

ຈາກ ມະຫັດ ລົງມາຮອດອົງປະກອບທີ່ແຍກຈໍາເພາະ ພວກນັ້ນຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດ “ໄຂ່ຈັກກະວານ” (ອັນດະ). ແລະຈາກໄຂ່ນັ້ນ—ດັ່ງຟອງນ້ໍາເທິງນ້ໍາ—ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍປາກົດລົງມາ।

Verse 29

स एव भगवान् रुद्रो विष्णुर्विश्वगतः प्रभुः तस्मिन्नण्डे त्विमे लोका अन्तर्विश्वमिदं जगत्

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອັນປະເສີດນັ້ນ—ຣຸດຣະ—ແທ້ຈິງຄື ວິສນຸ ຜູ້ເປັນອະທິປະໄຕຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວສາກົນ. ໃນໄຂ່ຈັກກະວານນັ້ນມີໂລກເຫຼົ່ານີ້ ແລະໃນນັ້ນເອງ ຈັກກະວານທັງປວງສະຖິດຢູ່।

Verse 30

अण्डं दशगुणेनैव वारिणा प्रावृतं बहिः आपो दशगुणेनैव तद्बाह्यस्तेजसा वृताः

ໄຂ່ຈັກກະວານ (ພຣະຫມານດະ) ຖືກຫຸ້ມຫໍ້ພາຍນອກດ້ວຍນ້ໍາ ເປັນສິບເທົ່າ; ແລະນ້ໍາເຫຼົ່ານັ້ນອີກ—ພາຍນອກອອກໄປສິບເທົ່າ—ຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍໄຟ (ເຕຊະ)។

Verse 31

तेजो दशगुणेनैव बाह्यतो वायुना वृतम् वायुर्दशगुणेनैव बाह्यतो नभसा वृतः

ໄຟ (ເຕຊັສ) ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມຈາກພາຍນອກໂດຍລົມ (ວາຍຸ) ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າສິບເທົ່າ; ແລະລົມນັ້ນອີກ ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມຈາກພາຍນອກໂດຍອາກາດ/ເອເທີ (ນະພັສ/ອາກາຊ) ທີ່ໃຫຍ່ກວ່າສິບເທົ່າ. ດັ່ງນັ້ນ ທາດຫຍາບຈຶ່ງຖືກປົກຄຸມຕາມລໍາດັບໂດຍຊັ້ນທີ່ລະອຽດ ແລະແຜ່ກວ້າງກວ່າ ໃນການສ້າງອັນມີລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 32

आकाशेनावृतो वायुर् अहंकारेण शब्दजः महता शब्दहेतुर्वै प्रधानेनावृतः स्वयम्

ລົມ (ວາຍຸ) ຜູ້ເກີດຈາກຫຼັກການແຫ່ງສຽງ ຖືກອາກາດ (ອາກາຊ) ຫໍ້ຫຸ້ມ. ອະຫັງກາຣະ (ອັດຕາ-ອີໂກ) ຫໍ້ຫຸ້ມແຫຼ່ງກໍາເນີດຂອງສຽງ; ແລະມະຫັດ (ປັນຍາຈັກກະວານ) ຜູ້ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດສຽງນັ້ນ ກໍຖືກປົກຄຸມໂດຍປະທານ (ທໍາມະຊາດດັ້ງເດີມ) ດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 33

सप्ताण्डावरणान्याहुस् तस्यात्मा कमलासनः कोटिकोटियुतान्यत्र चाण्डानि कथितानि तु

ເຂົາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ໄຂ່ຈັກກະວານ (ອັນດະ) ແຕ່ລະໃບ ຖືກຫໍ້ຫຸ້ມດ້ວຍການປົກຄຸມເຈັດຊັ້ນ; ພາຍໃນນັ້ນ ອາດຕະ/ຫຼັກປະທານຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແມ່ນຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ). ແລະທີ່ນີ້ຍັງກ່າວອີກວ່າ ມີໄຂ່ຈັກກະວານນັບເປັນໂກຕິໂກຕິ.

Verse 34

तत्रतत्र चतुर्वक्त्रा ब्रह्माणो हरयो भवाः सृष्टाः प्रधानेन तदा लब्ध्वा शम्भोस्तु संनिधिम्

ທີ່ນັ້ນໆ ພຣະພຣະຫມາສີ່ໜ້າ, ຮະຣິຮູບ (ພຣະວິສະນຸ), ແລະ ພະວະຮູບ (ຣຸດຣະ) ຖືກປະທານ ສ້າງຂຶ້ນແລະປະກົດອອກ. ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອໄດ້ບັນລຸຄວາມໃກ້ຊິດແຫ່ງພຣະຊັມພູ (ພຣະສິວະ) ພວກເຂົາຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ການປະທານຂອງພຣະອົງ.

Verse 35

लयश्चैव तथान्योन्यम् आन्द्यन्तम् इति कीर्तितम् सर्गस्य प्रतिसर्गस्य स्थितेः कर्ता महेश्वरः

ການລະລາຍ (ລະຍະ), ການພຶງພາອາໄສກັນ, ແລະ ຕົ້ນ-ທ້າຍ ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ດັ່ງນີ້. ພຣະມະເຫສະວະຣະ ແມ່ນຜູ້ກະທໍາແຫ່ງການສ້າງ (ສັກກະ), ການສ້າງຄືນ (ປະຕິສັກກະ), ແລະ ການດໍາລົງຮັກສາ (ສະຖິຕິ).

Verse 36

सर्गे च रजसा युक्तः सत्त्वस्थः प्रतिपालने प्रतिसर्गे तमोद्रिक्तः स एव त्रिविधः क्रमात्

ໃນການສ້າງ (sarga) ພຣະອົງປະສົມກັບຣາຈັສ; ໃນການປົກປັກຮັກສາ ພຣະອົງສະຖິດໃນສັດຕະວະ; ແລະໃນການກໍ່ຄືນ/ລະລາຍ (pratisarga) ຕະມັສເດັ່ນຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມລໍາດັບ ພຣະເຈົ້າອົງດຽວນັ້ນປາກົດເປັນສາມພາລະກິດຕາມຄຸນະ.

Verse 37

आदिकर्ता च भूतानां संहर्ता परिपालकः तस्मान्महेश्वरो देवो ब्रह्मणो ऽधिपतिः शिवः

ພຣະອົງເປັນຜູ້ສ້າງແຕ່ເດີມຂອງສັດທັງປວງ, ເປັນຜູ້ປົກປັກຮັກສາ, ແລະເປັນຜູ້ລະລາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ມະເຫສະວະຣະ—ພຣະຊິວະ—ເປັນອົງອະທິປະຕີເໜືອແມ່ນແຕ່ພຣະບຣະຫມາ.

Verse 38

सदाशिवो भवो विष्णुर् ब्रह्मा सर्वात्मको यतः एकदण्डे तथा लोका इमे कर्ता पितामहः

ເນື່ອງຈາກພຣະສູງສຸດ—ສະດາຊິວະ—ສະຖິດເປັນອາດຕະພາຍໃນຂອງທຸກສິ່ງ, ພຣະອົງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ ພະວະ, ວິສນຸ, ແລະ ບຣະຫມາ. ຈາກຫຼັກອຳນາດອັນດຽວ (ຄືຄັນທອນແຫ່ງການປົກຄອງ) ໂລກເຫຼົ່ານີ້ເກີດຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ປິຕາມະຫະ (ບຣະຫມາ) ຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ ຈຶ່ງຖືກສະຖາປະນາໃນພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ.

Verse 39

प्राकृतः कथितस्त्वेष पुरुषाधिष्ठितो मया सर्गश् चाबुद्धिपूर्वस्तु द्विजाः प्राथमिकः शुभः

ການສ້າງ «ປຣາກຣິຕະ» (ວັດຖຸທາດ) ນີ້ ຂ້າໄດ້ກ່າວແລ້ວວ່າ ມີພຸຣຸສະ (ພຣະຜູ້ສະຖິດພາຍໃນ) ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ. ແລະ ໂອ ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ການສ້າງຄັ້ງທໍາອິດ—ເກີດຂຶ້ນກ່ອນການປາກົດຂອງປັນຍາແຍກແຍະ—ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນດັ້ງເດີມ ແລະເປັນມົງຄຸນ.