The Book of Prakriti: The Manifestations of the Supreme Goddess
प्रकृतिखण्डम्
Devotion & the Grace of the Goddess
ສະກັນທະທີເກົ້າຂອງເທວີພາຄວະຕຳ ຫຼື ທີ່ມັກເອີ້ນກັນວ່າ ປະກຣິຕິຂັນ ແມ່ນການສຳຫຼວດຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽັບການປະກົດຕົວທາງຈັກກະວານຂອງພະລັງສະຕີແຫ່ງສະຫວັນ. ມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະກາດຮູບຮ່າງຫຼັກທັງຫ້າຂອງມູນປະກຣິຕິ ຄື: ທຸຣະຄາ, ຣາທາ, ລັກສະມີ, ສະຣັດສະວະດີ ແລະ ສາວິຕຣີ ຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມການສ້າງ, ການຮັກສາ ແລະ ການທຳລາຍລ້າງຈັກກະວານ. ຜ່ານບົດສົນທະນາທີ່ໜ້າສົນໃຈລະຫວ່າງນາຣາຍ ແລະ ນາຣະດະ, ສະກັນທະນີ້ໄດ້ເປີດເຜີຍຕົ້ນກຳເນີດທີ່ໜ້າຫຼົງໄຫຼ ແລະ ເລື່ອງລາວອັນສັກສິດ (ອຸປາຂະຍານະ) ຂອງເທພີຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ຄົງຄາ, ຕຸນສີ, ສາວິຕຣີ, ມະຫາລັກສະມີ, ສະວາຫາ, ສະວະທາ, ທັກສິນາ, ຊັດຖີ, ມັງຄະລາຈັນທິກา ແລະ ມານະສາເທວີ. ນອກເໜືອຈາກການເລົ່າເລື່ອງທາງຕຳນານທີ່ເຂັ້ມຂຸ້ນເຊິ່ງກ່ຽວຂ້ອງກັບສິ່ງສັກສິດຢ່າງສັງຂະຈູດະ ແລະ ສາລິຄຣາມແລ້ວ, ບົດນີ້ຍັງເຮັດໜ້າທີ່ເປັນບົດຄວາມທາງປັດຊະຍາທີ່ເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບທຳມະ ແລະ ກຳ. ມັນໃຫ້ຄຳອະທິບາຍທີ່ຊັດເຈນກ່ຽວກັບກະລິຍຸກ, ກົດແຫ່ງຄວາມຍຸຕິທຳຂອງຈັກກະວານທີ່ຊັບຊ້ອນ, ຜົນທີ່ຕາມມາຂອງບາບທາງໂລກ ແລະ ພູມສັນຖານໂດຍລະອຽດຂອງນະຣົກຕ່າງໆ. ໃນທີ່ສຸດ, ສະກັນທະນີ້ສະແດงໃຫ້ເຫັນວ່າພຣະແມ່ສູງສຸດຊົງແຊກຊຶມຢູ່ໃນທຸກແງ່ມຸມຂອງການຄົງຢູ່, ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມພັກດີ (ພັກຕິ) ແລະ ການດຳເນີນຊີວິດທີ່ຖືກຕ້ອງວ່າເປັນຫົນທາງສູງສຸດສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ ແລະ ການຍົກລະດັບທາງຈິດວິນຍານ.
Adhyayas in Skandha 9 - Devotion & Grace of the Goddess
Adhyaya 1
Prakriti Charitra Varnanam
ໃນບົດພື້ນຖານນີ້, ລືສີ ນາຣາຍານະ ໄດ້ເປີດເຜີຍຕໍ່ ນາຣະດະ ເຖິງທຳມະຊາດອັນລຶກລັບຂອງ ມູລະ ປະກຣິຕິ (ທຳມະຊາດດັ້ງເດີມ), ຜູ້ທີ່ແບ່ງຕົນເອງອອກເປັນຫ້າຮູບແບບຫຼັກເພື່ອການສ້າງໂລກ: ທຸຣະຄາ, ລັກຊະມີ, ສະຣັດສະວະຕີ, ສາວິຕຣີ ແລະ ຣາທາ. ນາຣາຍານະ ອະທິບາຍເຖິງຄວາມໝາຍຂອງຄຳວ່າ 'ປະກຣິຕິ' ວ່າເປັນການລວມຕົວສູງສຸດຂອງຄຸນນະທັງສາມ (ສັດຕະວະ, ຣະຊະສະ, ຕາມະສະ) ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນການສ້າງ. ຈິດວິນຍານສູງສຸດ (ກຣິດຊະນະ/ພຣົມມັນ) ເດີມທີໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ, ຄືຊາຍ ແລະ ຍິງ. ບົດນີ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບຄຸນລັກສະນະ, ທີ່ພັກອາໄສ ແລະ ໜ້າທີ່ອັນສັກສິດຂອງເທບທິດາສູງສຸດທັງຫ້ານີ້. ນອກຈາກນັ້ນ, ມັນຍັງລະບຸເຖິງການແບ່ງພາກສ່ວນ (ອຳຊະ ແລະ ກະລາ) ຂອງປະກຣິຕິ, ລວມທັງ ແມ່ນ້ຳຄົງຄາ, ຕຸລະສີ, ມານະສາ, ກາລີ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ, ຕະຫຼອດຮອດເທບທິດາໃນເຊີງແນວຄິດເຊັ່ນ ສະວາຫາ, ສະວາທາ ແລະ ສະຕີໃນຕຳນານຕ່າງໆ. ປັດຊະຍາສັກຕິອັນເລິກເຊິ່ງໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນວ່າ: ຜູ້ຍິງທຸກຄົນໃນຈັກກະວານແມ່ນການປະກົດຕົວຂອງປະກຣິຕິ, ແລະການບໍ່ໃຫ້ກຽດຜູ້ຍິງຄົນໃດແມ່ນການລົບລູ່ພຣະແມ່ສູງສຸດດ້ວຍຕົນເອງ.
Adhyaya 2
Origin of the Five Prakritis and Their Consorts (Panchaprakrititadbhartriganotpattivarnanam)
ໃນບົດນີ້, ລືສີນາຣະດາ ຖາມພຣະນາຣາຍັນ ກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ທຳມະຊາດຂອງພຣະປະກິດທັງຫ້າ. ພຣະນາຣາຍັນ ອະທິບາຍວ່າ ບຸຣຸດ ແລະ ປະກິດ ແມ່ນແຍກອອກຈາກກັນບໍ່ໄດ້ຕະຫຼອດການ ຄືກັບໄຟ ແລະ ຄວາມຮ້ອນ. ພຣະກິດສະນະ ໄດ້ແບ່ງຕົນເອງອອກເປັນເຄິ່ງຊາຍ ແລະ ຍິງ (ຣາທາ) ເພື່ອສ້າງໂລກ. ການຮ່ວມຕົວກັນຂອງພວກເຂົາ ເຮັດໃຫ້ເກີດນ້ຳຈັກກະວານ ແລະ ໄຂ່ຄຳ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ມີການປະກົດຕົວຂອງ ພຣະສຸຣັດສະວະດີ, ພຣະລັກສະໝີ, ພຣະທຸລະຄາ, ພຣະພົມ ແລະ ພຣະສິວະ ທີ່ເກີດຈາກພາກສ່ວນຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ.
Adhyaya 3
Brahma-Vishnu-Maheshwara-Adi-Devata-Utpatti-Varnanam
ໃນບົດນີ້, ນາຣາຍານະ ບັນຍາຍເຖິງການເກີດຂຶ້ນຂອງ ມະຫາ ວິຣາດ (Maha Virat) ຈາກໄຂ່ຈັກກະວານ (Dimbha). ທາລົກ ວິຣາດ, ຜູ້ທີ່ປະສົບກັບຄວາມຫິວໂຫຍ ແລະ ຄວາມໂດດດ່ຽວໃນນ້ຳຈັກກະວານ, ໄດ້ນັ່ງສະມາທິເຖິງ ພຣະກຣິດຊະນະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ. ພຣະກຣິດຊະນະ ໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນ, ປະທານມົນຕາຫົກພະຍາງ, ແລະ ອວຍພອນໃຫ້ເຂົາກາຍເປັນຮາກຖານຂອງຈັກກະວານນັບບໍ່ຖ້ວນ ເຊິ່ງຄົງຢູ່ພາຍໃນຮູຂຸມຂົນຂອງເຂົາ. ບົດເລື່ອງນີ້ໄດ້ອະທິບາຍລະອຽດກ່ຽັບຈັກກະວານວິທະຍາອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງຫຼາຍຈັກກະວານ, ໂດຍຢືນຢັນວ່າ ມີພຽງແຕ່ ໂກໂລກະ (Goloka) ແລະ ໄວກຸນທະ (Vaikuntha) ເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນນິລັນດອນ. ພຣະກຣິດຊະນະ ໄດ້ກຳນົດວ່າໃນແຕ່ລະຈັກກະວານ, ຄຸດຣະ ວິຣາດ (Kshudra Virat) ຈະປະກົດຕົວຂຶ້ນ. ຈາກດອກບົວທີ່ບືຂອງ ຄຸດຣະ ວິຣາດ, ພຣະພົມ ຈະເກີດຂຶ້ນເພື່ອສ້າງໂລກ, ພຣະວິສະນຸ ຈະປະກົດຕົວເພື່ອຮັກສາໂລກ, ແລະ ຣຸດທະ ທັງສິບເອັດ (ແງ່ມຸມຂອງພຣະສິວະ) ຈະປະກົດຕົວຈາກໜ້າຜາກຂອງພຣະພົມເພື່ອທຳລາຍໂລກ. ພຣະພົມ, ຜູ້ທີ່ເກີດຈາກດອກບົວ, ໄດ້ນັ່ງສະມາທິເຖິງ ພຣະກຣິດຊະນະ, ໄດ້ຮັບທິບພະຍະຈັກຂຸ, ແລະ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການສ້າງສາມໂລກ ແລະ ຜູ້ອາໄສຢູ່ຢ່າງປະສົບຜົນສຳເລັດ.
Adhyaya 4
Saraswati Stotra, Puja, and Kavacha Varnana
ໃນບົດນີ້, ລືສີ Narada ໄດ້ຂໍໃຫ້ພຣະ Narayana ອະທິບາຍການບູຊາ ແລະ ປະຫວັດຄວາມເປັນມາຂອງການປະກົດຕົວຫຼັກຂອງ Mula Prakriti. Narayana ແນະນໍາເທບທິດາທັງຫ້າຄື: Durga, Radha, Lakshmi, Saraswati, ແລະ Savitri, ແລະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເລື່ອງລາວຂອງເທບທິດາ Saraswati. ພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຕົ້ນກໍາເນີດຂອງນາງຈາກປາກຂອງພຣະ Krishna ແລະຄໍາແນະນໍາຂອງ Krishna ໃຫ້ນາງອາໄສຢູ່ໃນ Vaikuntha ໃນຖານະມະເຫສີຂອງພຣະ Narayana. Krishna ສ້າງຕັ້ງການບູຊາສາກົນຂອງນາງໃນວັນທີ່ເປັນສິລິມຸງຄຸນຂອງ Magha Shukla Panchami, ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ Vasant Panchami. ຕາມການສອບຖາມເພີ່ມເຕີມຂອງ Narada, Narayana ໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບວິທີການ Kanva Shakha ຂອງ Saraswati Puja. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍການເປີດເຜີຍ 'Vishwa-Jaya Kavacha' ທີ່ລຶກລັບຂອງ Saraswati.
Adhyaya 5
Skandha 9, Adhyaya 5: Yajnavalkya's Hymn to Goddess Saraswati
ລືສີ Yajnavalkya ຖືກສາບໂດຍອາຈານຂອງລາວ ເຮັດໃຫ້ສູນເສຍຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມຈຳ. ລາວໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງໜັກຕໍ່ພຣະສຸລິຍະເທບ. ພຣະສຸລິຍະເທບໄດ້ຄືນຄວາມຮູ້ພຣະເວດໃຫ້ ແຕ່ແນະນຳໃຫ້ລາວບູຊາພຣະແມ່ສຸຣັດສະວະດີ ເພື່ອຟື້ນຟູຄວາມຈຳ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການເວົ້າ. Yajnavalkya ໄດ້ແຕ່ງບົດສວດຖວາຍພຣະແມ່ສຸຣັດສະວະດີ ໂດຍຍົກຍ້ອງພຣະອົງວ່າເປັນຕົວແທນສູງສຸດແຫ່ງສະຕິປັນຍາ ແລະ ການປາກເວົ້າ. ພຣະແມ່ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ລາວກາຍເປັນມະຫາກະວີ ແລະ ນັກປຣາດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍ ຜົນສະຣຸຕິ ທີ່ລະບຸວ່າການສວດບົດນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ເກີດປັນຍາ ແລະ ຄວາມສາມາດທາງກະວີຢ່າງມະຫາສານ.
Adhyaya 6
The Descent of Lakshmi, Ganga, and Sarasvati to Earth
ບົດນີ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດຂອງແມ່ນ້ຳສັກສິດ ຄົງຄາ, ສະຣັດສະວະດີ ແລະ ປັດມາຄະວະດີ ເທິງໂລກ. ພຣະນາຣາຍະນະ ອະທິບາຍຕໍ່ນາວະດາວ່າ ເດີມທີພຣະວິສນຸມີມະເຫສີສາມອົງຄື: ລັກສະມີ, ສະຣັດສະວະດີ ແລະ ຄົງຄາ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄົງຄາສົບຕາກັບພຣະວິສນຸ. ສະຣັດສະວະດີໄດ້ສາບລັກສະມີໃຫ້ກາຍເປັນຕົ້ນໄມ້ ແລະ ແມ່ນ້ຳ. ພຣະວິສນຸໄດ້ກຳນົດຊະຕາກຳໃຫ້ພວກນາງລົງມາສູ່ໂລກ.
Adhyaya 7
Relief from the Curses for Ganga, Saraswati, and Lakshmi
ຫຼັງຈາກການສາບແຊ່ງເຊິ່ງກັນແລະກັນລະຫວ່າງເທບທິດາ, ພຣະສຸຣັດສະວະດີ, ພຣະຄົງຄາ ແລະ ພຣະປັດມາ (ພຣະລັກສະມີ) ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ແລະ ເຂົ້າເຝົ້າພຣະນາຣາຍເພື່ອຂໍທີ່ເພິ່ງ. ພຣະປັດມາໄດ້ອ້ອນວອນຂໍຄວາມເມດຕາ ແລະ ຖາມວ່າເມື່ອໃດພວກນາງຈະພົ້ນຈາກຮ່າງມະນຸດເທິງໂລກ. ພຣະນາຣາຍຊົງກຳນົດວ່າ ພຣະສຸຣັດສະວະດີຈະປາກົດເປັນແມ່ນ້ຳສັກສິດ ແລະ ໄປຫາພຣະພົມ, ພຣະຄົງຄาຈະຖືກພະຄີຣົດນຳລົງມາສູ່ໂລກ ແລະ ສະຖິດຢູ່ເທິງພຣະສຽນຂອງພຣະສິວະ, ແລະ ພຣະລັກສະມີຈະປາກົດເປັນແມ່ນ້ຳປັດມາວະດີ ແລະ ຕົ້ນຕຸນສີສັກສິດ. ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າພວກນາງຈະໄດ້ກັບຄືນສູ່ທີ່ປະທັບສູງສຸດຂອງພຣະອົງ ຫຼັງຈາກຜ່ານໄປ 5,000 ປີຂອງຍຸກກະລີຍຸກ. ເພື່ອປອບໂຍນພວກນາງກ່ຽວກັບການຮັບບາບຂອງມະນຸດ, ພຣະນາຣາຍຊົງອະທິບາຍວ່າ ການສຳຜັດ ແລະ ການເຫັນຂອງເຫຼົ່າສາວົກທີ່ແທ້ຈິງ (ໄວສະນະວະ) ຈະຊ່ວຍຊຳລະລ້າງແມ່ນ້ຳໃຫ້ບໍລິສຸດ. ເມື່ອພຣະລັກສະມີຖາມເຖິງລັກສະນະຂອງສາວົກເຫຼົ່ານີ້, ພຣະນາຣາຍຊົງບັນຍາຍວ່າພວກເຂົາເປັນຈິດວິນຍານທີ່ເສຍສະລະ ທີ່ບໍ່ປາດຖະໜາທັງການຫຼຸດພົ້ນ ຫຼື ສະຫວັນ, ແຕ່ປາດຖະໜາພຽງຄວາມພັກດີທີ່ບໍລິສຸດເທົ່ານັ້ນ.
Adhyaya 8
Narayana-Narada Samvade Kali Mahatmya Varnanam
ໃນບົດນີ້, ພຣະນາຣາຍະນະ ໄດ້ເປີດເຜີຍຕໍ່ພຣະນາຣະດາ ກ່ຽວກັບວັດທະຈັກຂອງຈັກກະວານທີ່ເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຄວາມເສື່ອມໂຊມຂອງຍຸກກະລີ. ພຣະອົງໄດ້ທຳນາຍວ່າ ແມ່ນ້ຳສັກສິດເຊັ່ນ: ສາຣັດສະວະຕີ ແລະ ຄົງຄາ, ພ້ອມກັບຄຳພີສັກສິດ ແລະ ເຫຼົ່າເທວະດາ ຈະລະຖິ້ມໂລກ ເມື່ອບາບເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. ສັງຄົມຈະປະເຊີນກັບຄວາມເສື່ອມຊາມທາງສິນລະທຳຢ່າງຮຸນແຮງ, ການປ່ຽນແປງຂອງລຳດັບຊັ້ນທາງສັງຄົມ ແລະ ການສູນເສຍທຳມະ. ໃນທີ່ສຸດ, ພຣະກັລກີ ຈະອະວະຕານລົງມາເພື່ອຊຳລະລ້າງໂລກ, ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ການຟື້ນຟູຍຸກສັດຕະຍະ. ຈາກນັ້ນ ເລື່ອງລາວໄດ້ປ່ຽນໄປສູ່ມາດຕาສ່ວນເວລາຂອງຈັກກະວານ, ໂດຍອະທິບາຍວ່າການສະຫຼາຍຕົວຂອງຈັກກະວานເປັນພຽງການກະພິບຕາຂອງພຣະແມ່ສູງສຸດ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍການຢືນຢັນເຖິງຄວາມສູງສຸດຂອງ ມູນປະພຶດຕິ (ພະຄະວະຕີ), ໂດຍອະທິບາຍວ່າ ເທບພະເຈົ້າເຊັ່ນ: ພຣະພົມ, ພຣະວິສະນຸ, ພຣະສິວະ, ພຣະກິດສະນະ ແລະ ເທພີເຊັ່ນ: ພຣະຣາທາ ແລະ ພຣະທຸລະຄາ ຕ່າງກໍໄດ້ຮັບອຳນາດແຫ່ງຈັກກະວານ ຜ່ານການບູຊາ ແລະ ການບຳເພັນຕະບະຕໍ່ພຣະນາງເທົ່ານັ້ນ.
Adhyaya 9
Bhumi Stotra Varnanam
ໃນບົດນີ້, ນາຣາດາ ຖາມກ່ຽວກັບການປະກົດຕົວ ແລະ ການລະລາຍຂອງ ວະສຸນທະລາ (ພະແມ່ທໍລະນີ). ພະນາຣາຍ ຊີ້ແຈງວ່າຕົ້ນກຳເນີດອັນສັກສິດຂອງນາງແມ່ນມາຈາກຮູຂຸມຂົນຂອງ ມະຫາ-ວິຣາດ. ເລື່ອງລາວລະອຽດກ່ຽວກັບອະວະຕານວະຣາຫະຂອງພະວິສນຸ ທີ່ຊ່ວຍໂລກຈາກນ້ຳໃນຈັກກະວານ ຫຼັງຈາກສັງຫານຫິຣັນຍັກສະ. ການຮ່ວມກັນຂອງພະວິສນຸ ແລະ ພະແມ່ທໍລະນີ ເຮັດໃຫ້ເກີດດາວອັງຄານ (ມັງຄະລະ). ພະແມ່ທໍລະນີ ລະບຸສິ່ງຂອງສັກສິດທີ່ບໍ່ຄວນວາງໄວ້ເທິງພື້ນໂດຍກົງ. ໃນທີ່ສຸດ ພະນາຣາຍ ໄດ້ເປີດເຜີຍບົດສວດ ພູມິສະໂຕຕຣາ ແລະ ອານິສົງຂອງມັນ.
Adhyaya 10
Prithivyupakhyane Narakaphalapraptivarnanam
ໃນບົດນີ້, ລືສີນາຣາດາ ຖາມກ່ຽັບຜົນສະທ້ອນທາງຈິດວິນຍານຂອງການປະຕິບັດຕໍ່ແຜ່ນດິນ (ພູມີ), ລວມທັງບຸນຂອງການບໍລິຈາກທີ່ດິນ ແລະ ບາບຂອງການເຮັດໃຫ້ມັນເສື່ອມເສຍ. ພຣະນາຣາຍ ອະທິບາຍວ່າ ການບໍລິຈາກທີ່ດິນໃຫ້ແກ່ພຣາມທີ່ສົມຄວນ ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນອັນມະຫາສານ, ນຳໄປສູ່ທີ່ພັກຂອງພຣະສີວະ, ພຣະວິດສະນຸ ຫຼື ພຣະເທວີ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ການຍຶດທີ່ດິນທີ່ບໍລິຈາກແລ້ວ ຫຼື ການຂຸດດິນໃນຊ່ວງເວລາສັກສິດ ອຳພູວາຈີ ຈະນຳໄປສູ່ການລົງໂທດໃນນະຮົກຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ບົດນີ້ຍັງໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບຂໍ້ຫ້າມໃນການວາງສິ່ງສັກສິດ ເຊັ່ນ: ໂຄມໄຟ, ຫອຍສັງ, ສີວະລຶງ, ຕົ້ນຕຸນສີ, ລູກປະຄຳ ແລະ ສາຍສິນລົງເທິງພື້ນໂດຍກົງ. ໃນທີ່ສຸດ, ພຣະນາຣາຍໄດ້ອະທິບາຍເຖິງທີ່ມາຂອງຊື່ຕ່າງໆຂອງໂລກ ເຊັ່ນ: ກາສຢາປີ, ວິສວຳພະລາ ແລະ ປຣິດທະວີ.
Adhyaya 13
Ganga Upakhyana: The Origin of Goddess Ganga
ໃນບົດນີ້, ລືສີ ນາຣາຍານະ ໄດ້ເລົ່າເຖິງຕົ້ນກຳເນີດຂອງພຣະແມ່ຄົງຄາໃຫ້ແກ່ ນາຣະດา. ແຕ່ເດີມອາໄສຢູ່ໃນ ໂກໂລກະ ໃນຖານະເປັນຍິງສາວທີ່ສວຍງາມ, ຄົງຄາ ໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງພຣະກິດສະນະດ້ວຍຄວາມສະເໜ່ຫາ, ເຮັດໃຫ້ພຣະແມ່ຣາດາເກີດຄວາມອິດສາ ແລະ ໂກດແຄ້ນ. ຣາດາໄດ້ລະລຶກເຖິງການກ້ຽວພາລາສີໃນອະດີດຂອງພຣະກິດສະນະກັບເທພີອົງອື່ນໆ ເຊັ່ນ ວິຣະຊາ ແລະ ປະພາ ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ, ຄົງຄາຈຶ່ງໄດ້ລີ້ຊ່ອນຢູ່ໃນພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະກິດສະນະ, ເຮັດໃຫ້ນ້ຳທັງໝົດຫາຍໄປຈາກໂກໂລກະ ແລະ ຈັກກະວານ. ດ້ວຍຄວາມຫິວນ້ຳ ແລະ ເປັນທຸກ, ພຣະພົມ, ພຣະວິສະນຸ ແລະ ພຣະສິວະ ຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າເຝົ້າພຣະກິດສະນະເພື່ອຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ. ເມື່ອໄດ້ສຳຜັດເຖິງຄວາມເປັນໜຶ່ງດຽວອັນສັກສິດຂອງຣາດາ ແລະ ພຣະກິດສະນະ, ພຣະພົມໄດ້ເຮັດໃຫ້ຣາດາພໍໃຈ ໂດຍປະກາດວ່າຄົງຄາປຽບດັ່ງລູກສາວຂອງນາງເອງ. ເມື່ອສະຫງົບລົງແລ້ວ, ຣາດາກໍໄດ້ໃຫ້ອະໄພນາງ. ຈາກນັ້ນ ຄົງຄາໄດ້ສະເດັດອອກມາຈາກໂປ້ຕີນຂອງພຣະກິດສະນະ, ໄດ້ຮັບພຣະນາມວ່າ ວິສະນຸປະທີ. ພຣະພົມໄດ້ຮອງຮັບນາງໄວ້ໃນກຳມັນທະລຸ, ພຣະສິວະໄດ້ຮັບນາງໄວ້ເທິງພຣະສຽນ, ແລະ ນາງໄດ້ຮັບການປະສິດປະສາດມົນຕຣາແຫ່ງຣາດິກາກ່ອນຈະສະເດັດໄປຍັງ ໄວກູນທະ. ໃນຕອນທ້າຍ, ພຣະກິດສະນະໄດ້ສັ່ງສອນພຣະພົມກ່ຽວກັບການສ້າງຈັກກະວານ.
Adhyaya 14
Description of Ganga Becoming the Wife of Narayana
ໃນບົດນີ້, ລືສີນາຣາດາ ໄດ້ຖາມພຣະນາຣາຍັນ ກ່ຽວກັບວິທີທີ່ພຣະແມ່ຄົງຄາ, ເຊິ່ງເດີມເກີດຈາກຮູບແບບຂອງແຫຼວຂອງພຣະຣາທາ ແລະ ພຣະກຣິດສະນະ, ໄດ້ກາຍມາເປັນມະເຫສີຂອງພຣະອົງ. ພຣະນາຣາຍັນເລົ່າວ່າ ເມື່ອພຣະຣາທາເກີດຄວາມອິດສາ ແລະ ພະຍາຍາມຈະກືນກິນພຣະແມ່ຄົງຄາ, ພຣະນາງໄດ້ໄປລີ້ໄພຢູ່ທີ່ບາດພຣະບາດຂອງພຣະກຣິດສະນະ. ພຣະພົມໄດ້ນຳພາພຣະແມ່ຄົງຄາໄປຍັງໄວກູນ ແລະ ຂໍໃຫ້ພຣະນາຣາຍັນຮັບພຣະນາງເປັນມະເຫສີ.
Adhyaya 15
Manifestation of Shakti: The Story of King Vrishadhvaja
ນາຣາດາ ຖາມກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດຂອງ ຕຸລາສີ. ນາຣາຍານາ ເລົ່າເລື່ອງຂອງກະສັດ ວຣິຊາທະວາຈາ ຜູ້ທີ່ສັດທາໃນພຣະສິວະຫຼາຍ ຈົນສັ່ງຫ້າມບູຊາເທບອົງອື່ນ. ສຸຣິຍະເທບຈຶ່ງສາບແຊ່ງລາວ. ພຣະສິວະໄດ້ໄລ່ຕາມສຸຣິຍະໄປຫາ ໄວກູນທະ, ບ່ອນທີ່ນາຣາຍານາໄດ້ອະທິບາຍກ່ຽວກັບຄວາມເປັນຈິງຂອງເວລາ.
Adhyaya 16
The Birth of Mahalaxmi as Vedavati and the Secret of Maya Sita
ໃນບົດນີ້, ພຣະນາຣາຍະນະໄດ້ເລົ່າເລື່ອງການອະວະຕານຂອງພຣະແມ່ມະຫາລັກສະມີໃຫ້ແກ່ລືສີນາຣະທະ. ປະສູດຈາກພຣະເຈົ້າກຸສະທະວັດຈະ ແລະ ພຣະນາງມາລາວະຕີ, ພຣະນາງມີພຣະນາມວ່າ ເວດະວະຕີ ເພາະພຣະນາງໄດ້ສວດພຣະເວດທັນທີທີ່ປະສູດ. ພຣະນາງໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງໜັກເພື່ອໃຫ້ໄດ້ພຣະວິສະນຸເປັນພຣະສະວາມີ. ເມື່ອທົດສະກັນພະຍາຍາມລ່ວງເກີນພຣະນາງ, ພຣະນາງຈຶ່ງສາບແຊ່ງໃຫ້ທົດສະກັນຕ້ອງພິນາດຍ້ອນພຣະນາງ ແລະ ສະລະຮ່າງກາຍໄປ. ເວດະວະຕີໄດ້ກັບຊາດມາເກີດເປັນນາງສີດາ ແລະ ອະພິເສກກັບພຣະຣາມ. ກ່ອນທີ່ທົດສະກັນຈະລັກພາຕົວໄປ, ພຣະອັກຄີໄດ້ສັບປ່ຽນຕົວນາງສີດາຕົວຈິງກັບມາຍາສີດາຢ່າງລັບໆ. ແມ່ນມາຍາສີດານີ້ເອງທີ່ຖືກທົດສະກັນລັກພາຕົວ ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ເຂົ້າພິທີລຸຍໄຟ, ເພື່ອໃຫ້ນາງສີດາຕົວຈິງກັບຄືນມາ. ຕໍ່ມາມາຍາສີດາໄດ້ບຳເພັນຕະບະ ແລະ ດ້ວຍພອນຈາກພຣະສິວະທີ່ນາງຂໍສາມີຫ້າຄັ້ງ, ນາງຈຶ່ງກັບຊາດມາເກີດເປັນນາງທະຣົບປະຕີ.
Adhyaya 17
Dharmadhvajasutatulasyupakhyanavarnanam: The Narrative of Dharmadhvaja's Daughter, Tulasi
ໃນບົດນີ້, ພຣະນາຣາຍານໄດ້ເລົ່າເຖິງການກຳເນີດ ແລະ ອະດີດຊາດຂອງນາງຕຸນສີ. ພຣະເຈົ້າທັມມະທະວັດ ແລະ ພຣະນາງມາທະວີ ມີທິດາທີ່ງົດງາມຊື່ວ່າ ຕຸນສີ. ດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາຢາກໄດ້ພຣະນາຣາຍານເປັນສາມີ, ນາງໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງໜັກຢູ່ທີ່ພະທະລິກາສຣົມເປັນເວລາໜຶ່ງແສນປີທິບ. ພຣະພົມໄດ້ສະເດັດມາປາກົດ ແລະ ເປີດເຜີຍອະດີດຊາດຂອງນາງທີ່ເປັນໂຄປີໃນໂກໂລກະ ເຊິ່ງຖືກພຣະນາງຣາທາສາບໄວ້. ພຣະພົມໄດ້ທຳນາຍວ່ານາງຈະໄດ້ແຕ່ງງານກັບສັງຂະຈູດະ ກ່ອນທີ່ຈະບັນລຸເຖິງພຣະນາຣາຍານ ແລະ ກາຍເປັນຕົ້ນຕຸນສີທີ່ສັກສິດ.
Adhyaya 18
The Meeting and Union of Tulasi and Shankhachuda
ໃນບົດນີ້, ຕຸລາສີ ຜູ້ບໍາເພັນຕະບະໄດ້ປະສົບກັບຄວາມທຸກທໍລະມານຈາກຄວາມຮັກທີ່ເກີດຈາກກາມະເທບ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ພະຍາຍັກ ສັງຂະຈູດະ ໄດ້ມາຮອດອາສົມພະທະລີ. ທັງສອງໄດ້ສົນທະນາທາງປັດຊະຍາຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ສັງຂະຈູດະໄດ້ແບ່ງປະເພດຂອງແມ່ຍິງຕາມລັກສະນະສັດຕະວະ, ຣາຊະສິກະ ແລະ ຕາມະສິກະ. ໃນທີ່ສຸດ ພະພົມໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນ ແລະ ອວຍພອນໃຫ້ທັງສອງແຕ່ງງານກັນ.
Adhyaya 19
Description of the Union of Tulasi with Shankhachuda
ບົດນີ້ພັນລະນາຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບການຮ່ວມກັນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກລະຫວ່າງກະສັດດານາວາ Shankhachuda ແລະ Tulasi ຜູ້ມີຄຸນນະທຳ. ຫຼັງຈາກການແຕ່ງງານແບບ Gandharva ຂອງພວກເຂົາ, ຄູ່ຜົວເມຍໄດ້ມີຄວາມສຸກໃນຊີວິດສົມລົດເປັນເວລາດົນນານ, ທ່ອງທ່ຽວຜ່ານປ່າທີ່ສວຍງາມ ແລະ ສວນສະຫວັນເປັນເວລາໜຶ່ງ Manvantara ເຕັມ. ໃນຂະນະທີ່ Shankhachuda ປົກຄອງຢ່າງມີໄຊ, ເຫຼົ່າເທວະດາທີ່ຜ່າຍແພ້ໄດ້ໄປຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພຣະພົມ ແລະ ພຣະສິວະ. ສະພາເທບໄດ້ເດີນທາງໄປຍັງອານາຈັກ Vaikuntha ທີ່ສະຫງ່າງາມເພື່ອທູນຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພຣະຫຣິ. ພຣະຫຣິໄດ້ເປີດເຜີຍຕົ້ນກຳເນີດທີ່ເປັນຄວາມລັບຂອງ Shankhachuda ວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວລາວແມ່ນ Sudama, ໂຄປະຜູ້ພັກດີຈາກ Goloka ທີ່ຖືກພຣະແມ່ Radha ສາບ. ເພື່ອເອົາຊະນະອະສູນທີ່ບໍ່ມີໃຜປາບໄດ້ນີ້, ພຣະຫຣິໄດ້ວາງກົນອຸບາຍອັນສັກສິດ: ພຣະອົງຈະປອມຕົວເປັນພຣາມເພື່ອຂໍເກາະປ້ອງກັນ (Kavacha) ຂອງ Shankhachuda ແລະ ທຳລາຍຄວາມບໍລິສຸດຂອງ Tulasi ເຊິ່ງເປັນແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງຄວາມເປັນອະມະຕະຂອງອະສູນ, ເພື່ອໃຫ້ພຣະສິວະສາມາດສັງຫານລາວດ້ວຍຕີສູນຂອງພຣະຫຣິໄດ້.
Adhyaya 20
Preparation for War with Shankhachuda
ພຣະສິວະໄດ້ສົ່ງ Gandharva Pushpadanta ເປັນທູດໄປຍັງເມືອງຫຼວງທີ່ສະຫງ່າງາມຂອງ Shankhachuda, ໂດຍຍື່ນຄຳຂາດໃຫ້ຄືນອານາຈັກຂອງເທວະດາ ຫຼື ປະເຊີນກັບການຕໍ່ສູ້. Shankhachuda ຍອມຮັບຄຳທ້າທາຍຢ່າງສະຫງົບ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ກອງທັບສະຫວັນທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ລວມທັງ Skanda, Bhairavas, Rudras, ແລະ ເທວີ Bhadrakali ໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ຄຽງຂ້າງພຣະສິວະ. ເມື່ອໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບສົງຄາມທີ່ຈະມາເຖິງ, Tulasi ເມຍຂອງ Shankhachuda ກໍ່ມີຄວາມເສຍໃຈຢ່າງໜັກ. Shankhachuda ປອບໂຍນນາງດ້ວຍປັດຊະຍາອັນເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບອຳນາດຂອງເວລາ (Kala) ແລະ ກໍາທີ່ບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້. ລາວໄດ້ເຕືອນນາງເຖິງຕົ້ນກໍາເນີດອັນສັກສິດທີ່ແທ້ຈິງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຢືນຢັນວ່ານາງຈະບັນລຸພຣະຫະລິ.
Adhyaya 21
Shankhachuda's Dialogue with Lord Shiva and Preparations for War
ໃນບົດນີ້, Shankhachuda ກຽມພ້ອມສໍາລັບການສູ້ຮົບໂດຍການເຮັດພິທີກໍາໃນຕອນເຊົ້າແລະບໍລິຈາກຊັບສິນຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍ. ລາວເດີນທັບກັບກອງທັບຂະຫນາດໃຫຍ່ຂອງລາວໄປຫາແຄມແມ່ນ້ໍາ Pushpabhadra, ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ພົບກັບພຣະສິວະ. ພຣະສິວະເປີດເຜີຍຕົວຕົນທີ່ແທ້ຈິງຂອງ Shankhachuda ວ່າເປັນອະດີດ Gopa ແລະຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນຕໍ່ພຣະກິດສະນະ. ພຣະສິວະແນະນໍາໃຫ້ລາວຄືນອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ກັບພວກເທວະດາ, ແຕ່ Shankhachuda ປະຕິເສດໂດຍອ້າງເຖິງການທໍລະຍົດໃນອະດີດຂອງພວກເທວະດາ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍ Shankhachuda ຍອມຮັບການທ້າທາຍຂອງສົງຄາມ.
Adhyaya 22
Kali-Shankhachuda Yuddha Varnanam
ໃນບົດນີ້, ສົງຄາມທີ່ຮຸນແຮງໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເທວະດາ ແລະ ພວກທານະວະ ທີ່ນຳໂດຍ ສັງຂະຈູດະ. ພຣະຂັນທະກຸມານ ໄດ້ຕໍ່ສູ້ຢ່າງກ້າຫານ ແຕ່ຖືກອາວຸດສັກຕິອັນຊົງພະລັງຂອງ ສັງຂະຈູດະ ຈົນໝົດສະຕິ. ພຣະແມ່ກາລີ ໄດ້ຊ່ວຍພຣະອົງໄວ້ ແລະ ພຣະສິວະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີບ. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ພຣະແມ່ກາລີ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະໜາມຮົບ, ກືນກິນອະສູນນັບລ້ານ ແລະ ໃຊ້ອາວຸດເທບທີ່ໜ້າຢ້ານກົວຕໍ່ສູ້ກັບ ສັງຂະຈູດະ. ລາຊາອະສູນສາມາດຕ້ານທານການໂຈມຕີໄດ້ຢ່າງຊຳນານ ແລະ ກົ້ມຂາບພຣະນາລາຍອັສຕຣາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ເມື່ອພຣະແມ່ກາລີ ເອີ້ນປະສຸປະຕັສຕຣາ, ສຽງຈາກສະຫວັນໄດ້ຂັດຈັງຫວະ ແລະ ປະກາດວ່າ ສັງຂະຈູດະ ຈະບໍ່ມີໃຜເອົາຊະນະໄດ້ ຕາບເທົ່າທີ່ລາວຍັງໃສ່ເກາະ (ກວຈະ) ຂອງພຣະວິດສະນຸ ແລະ ນາງຕຸລະສີ ພັນລະຍาຂອງລາວຍັງຄົງຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດໄວ້. ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງຕໍ່ພຣະແມ່ໃນຖານະມານດາ, ສັງຂະຈูດະ ຈຶ່ງບໍ່ໂຈມຕີພຣະອົງ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍການທີ່ພຣະແມ່ກາລີ ສະເດັດກັບໄປຫາພຣະສິວະ ເພື່ອລາຍງານເລື່ອງຄວາມຄົງກະພັນຂອງອະສູນ ແລະ ການທຳລາຍລ້າງກອງທັບຂອງລາວຢ່າງມະຫາສານ.
Adhyaya 23
Skandha 9, Adhyaya 23: The Slaying of Shankhachuda
ບົດນີ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບການຕໍ່ສູ້ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຍາວນານເປັນສະຕະວັດລະຫວ່າງພຣະສິວະ ແລະ ກະສັດດານາວະ Shankhachuda. ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການຕໍ່ສູ້ທີ່ດຸເດືອດ, ແຕ່ກໍ່ບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບໄຊຊະນະຍ້ອນເກາະປ້ອງກັນຂອງດານາວະ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດຂອງພັນລະຍາຂອງລາວ Tulasi. ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫານີ້, ພຣະວິສນຸໄດ້ປອມຕົວເປັນພຣາມເຖົ້າເພື່ອຂໍ ແລະ ຮັບເກາະສັກສິດຂອງ Shankhachuda. ຈາກນັ້ນ ພຣະວິສນຸໄດ້ແປງກາຍເປັນ Shankhachuda ເພື່ອຕົວະ Tulasi ແລະ ທໍາລາຍຄວາມບໍລິສຸດຂອງນາງ. ເມື່ອສູນເສຍຄວາມຄົງກະພັນ, Shankhachuda ໄດ້ນັ່ງສະມາທິເຖິງພຣະກິດສະນະຢ່າງສະຫງົບ ໃນຂະນະທີ່ພຣະສິວະໄດ້ປ່ອຍຕີສູນທໍາລາຍລ້າງຈົນລາວກາຍເປັນເຖົ່າຖ່ານ. ວິນຍານຂອງ Shankhachuda ໄດ້ຮັບອິດສະລະ ແລະ ກັບຄືນສູ່ຮ່າງເດີມໃນຖານະ Sudama ໃນ Goloka. ກະດູກຂອງລາວໄດ້ກາຍເປັນຫອຍສັງສັກສິດ (Shankha).
Adhyaya 24
Tulasi Mahatmya and the Greatness of Shalagrama
ໃນບົດນີ້, ພຣະນານາຍານະ ໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພຣະນານາດາຟັງວ່າ ພຣະວິດສະນຸ ໄດ້ແປງກາຍເປັນ ສັງຂະຈຸດາ ເພື່ອທຳລາຍຄວາມບໍລິສຸດຂອງ ນາງຕຸລາສີ ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມພ່າຍແພ້ຂອງອະສູນໃນການສູ້ຮົບ. ເມື່ອນາງຕຸລາສີຮູ້ສຶກວ່າຖືກຫຼອກລວງ, ນາງຈຶ່ງສາບແຊ່ງພຣະວິດສະນຸໃຫ້ກາຍເປັນຫີນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ. ພຣະວິດສະນຸຮັບຄຳສາບດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ປະທານພອນໃຫ້ນາງວ່າ ຮ່າງກາຍມະນຸດຂອງນາງຈະກາຍເປັນແມ່ນ້ຳຄັນທະກີທີ່ສັກສິດ ແລະ ເສັ້ນຜົມຂອງນາງຈະກາຍເປັນຕົ້ນຕຸລາສີທີ່ສັກສິດ. ດວງວິນຍານອັນສັກສິດຂອງນາງຈະສະຖິດຢູ່ໃນ ໄວກູນທະ ໃນຖານະມະເຫສີນິລັນດອນຄຽງຄູ່ກັບ ພຣະລັກສະມີ, ພຣະສຸຣັດສະວະດີ ແລະ ພຣະຄົງຄາ. ນອກຈາກນີ້, ພຣະວິດສະນຸຍັງໄດ້ປະກົດຕົວເປັນຫີນສານິກຣາມຢູ່ແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄັນທະກີ.
Adhyaya 25
Tulasi Puja Vidhi Varnanam
ນາຣະດາ ຖາມກ່ຽວກັບການບູຊາ ຕຸລາສີ. ພຣະນາຣາຍະນະ ເລົ່າວ່າ ເມື່ອພຣະສຸຣັດສະວະດີ ດູຖູກຕຸລາສີ ຍ້ອນຄວາມອິດສາ, ນາງກໍຫາຍຕົວໄປດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ. ພຣະຫະລິ ເສຍໃຈທີ່ນາງຫາຍໄປ ຈຶ່ງໄດ້ໄປທີ່ ວຣິນດາວານາ ແລະ ບູຊານາງດ້ວຍມົນຕາສິບພະຍາງ. ຕຸລາສີ ປາກົດຕົວຂຶ້ນ ແລະ ພຣະຫະລິ ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ນາງໄດ້ຮັບການບູຊາທົ່ວໂລກ. ບົດນີ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບ ອັດສະຕະນາມ (ແປດຊື່) ແລະ ວິທີການບູຊາ.
Adhyaya 26
Savitri Puja Vidhi Kathanam
ໃນບົດນີ້, ນາຣາດາ ຖາມກ່ຽັບຕົ້ນກໍາເນີດ ແລະ ການບູຊາເທວີ ສາວິດຣີ. ສີ ນາຣາຍານາ ເລົ່າເລື່ອງຂອງກະສັດ ອັດສະວະປະຕິ, ທີ່ມະເຫສີ ມາລາຕີ ເປັນໝັນ. ເພື່ອຂໍບຸດ, ກະສັດໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງໜັກທີ່ ປຸດສະກະຣະ. ລືສີ ປາຣາຊາຣາ ໄດ້ສອນກົດຂອງການສວດ ກາຍາຕຣີ ແລະ ເນັ້ນໜັກເຖິງຜົນກະທົບທາງຈິດວິນຍານທີ່ຮຸນແຮງຈາກການລະເລີຍການເຮັດ ສົນທະຍາ ວັນທະນຳ. ນາຣາຍານາ ໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບພິທີບູຊາ ສາວິດຣີ, ລວມທັງການຖືສິນໃນວັນ ເຊດຖະ ກິດສະນະ ຕະຣະໂຍທະສີ ແລະ ການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ 16 ປະການ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍມົນ 8 ພະຍາງ ແລະ ສະໂຕຕຣາ ທີ່ພຣະພົມຊົງຂັບຮ້ອງ.
Adhyaya 27
The Tale of Savitri: The Dialogue Between Yama and Savitri
ໃນບົດນີ້, ເທວີສາວິຕຣີ ໄດ້ປະກົດຕົວຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ອັດສະວະປະຕິ, ດ້ວຍຄວາມພໍພຣະໄທໃນຄວາມສັດທາຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ມີບຸດ. ທິດາຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງໄດ້ກຳເນີດຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຮັບຊື່ວ່າ ສາວິຕຣີ ເພື່ອເປັນກຽດແກ່ພຣະເທວີ. ເມື່ອນາງໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ນາງໄດ້ເລືອກ ສັດຕະຍະວັນ ຜູ້ມີຄຸນນະທຳເປັນສາມີ. ພໍດີໜຶ່ງປີຫຼັງຈາກການແຕ່ງງານ, ໃນຂະນະທີ່ເກັບຟືນຢູ່ໃນປ່າ, ສັດຕະຍະວັນ ກໍໄດ້ເຖິງແກ່ຄວາມຕາຍຕາມໂຊກຊະຕາ. ພຣະຍົມໄດ້ສະເດັດມາ, ດຶງເອົາດວງວິນຍານຂອງ ສັດຕະຍະວັນ ອອກໄປ ແລະ ເລີ່ມການເດີນທາງໄປສູ່ໂລກໜ້າ. ສາວິຕຣີ ຜູ້ຊື່ສັດໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງໄປ. ດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງນາງ, ພຣະຍົມຈຶ່ງຢຸດ ແລະ ສອນນາງກ່ຽວກັບກົດແຫ່ງກຳທີ່ບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້. ພຣະອົງອະທິບາຍວ່າ ກາຍເນື້ອຂອງມະນຸດບໍ່ສາມາດເຂົ້າສູ່ດິນແດນຂອງພຣະອົງໄດ້ ແລະ ໄດ້ສະແດງທຳກ່ຽວກັບສະຖານະຂອງທຸກສິ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໂດຍກຳໃນອະດີດ.
Adhyaya 28
Yama-Savitri Samvada: Philosophical Inquiries on Karma, Soul, and Liberation
ໃນບົດທີ 28 ຂອງສະກັນທະທີ 9, ການສົນທະນາອັນເລິກເຊິ່ງລະຫວ່າງ ນາງສາວິດຣີ ແລະ ພະຍາຍົມ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍ. ດ້ວຍຄວາມປະທັບໃຈໃນປັນຍາຂອງພະຍາຍົມ, ນາງສາວິດຣີໄດ້ຖາມກ່ຽວກັບຄວາມຈິງຂອງການມີຢູ່. ນາງໄດ້ຖາມກ່ຽວກັບທຳມະຊາດຂອງກຳ, ຮ່າງກາຍ, ຈິດວິນຍານ, ປັນຍາ, ຈິດໃຈ ແລະ ອິນຊີ. ພະຍາຍົມໄດ້ອະທິບາຍວ່າທຳມະທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນຮາກຖານມາຈາກພະເວດ ແລະ ນາງສາວິດຣີໄດ້ຖາມຕໍ່ກ່ຽວກັບເຫດແຫ່ງກຳທີ່ນຳໄປສູ່ການເກີດໃໝ່ໃນພົບພູມຕ່າງໆ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 29
Savitryupakhyana: Karma Vipaka Varnanam
ໃນບົດນີ້, ພະຍາຍົມ, ຜູ້ທີ່ປະທັບໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງກັບປັນຍາອັນສູງສົ່ງຂອງນາງ ສາວິດີ, ໄດ້ສັນລະເສີນນາງໂດຍການປຽບທຽບນາງກັບພະລັງງານເພດຍິງອັນສັກສິດຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ສີ, ພະວານີ, ແລະ ສະວາຫາ. ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ, ພະຍາຍົມໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ນາງ, ລວມທັງລູກຊາຍຮ້ອຍຄົນສໍາລັບ ສັດຕະວັນ, ການຟື້ນຟູອານາຈັກ ແລະ ສາຍຕາຂອງຜູ້ອາວຸໂສຂອງນາງ, ແລະ ຄວາມລອດພົ້ນສູງສຸດ. ຈາກນັ້ນ ສາວິດີ ໄດ້ຮ້ອງຂໍເພື່ອຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບວິທະຍາສາດອັນລຶກລັບຂອງກໍາ (ກຳມະວິປາກ). ພະຍາຍົມອະທິບາຍວ່າ ພະຣະຕະວັນຊະ ແມ່ນດິນແດນສັກສິດແຫ່ງການກະທໍາທີ່ດວງວິນຍານສະສົມບຸນ ແລະ ບາບ. ພຣະອົງໄດ້ຈໍາແນກລະຫວ່າງການກະທໍາ 'ສາກາມະ' (ທີ່ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຄວາມປາຖະຫນາ) ແລະ 'ນິສກາມະ' (ທີ່ບໍ່ມີຄວາມປາຖະຫນາ), ໂດຍສັງເກດວ່າຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນຕໍ່ ມູລະ ປຣາກຣິຕິ ທີ່ບໍ່ມີຄວາມປາຖະຫນາຈະບັນລຸ ມະນີ ທະວີບ ແລະ ບໍ່ເຄີຍກັບຄືນມາ.
Adhyaya 30
Yama's Description of Karma Vipaka and the Supremacy of Devi Yajna
ສາວິດຣີ ຖາມ ຍາມາ ກ່ຽວກັບການກະທຳສະເພາະທີ່ນຳພາວິນຍານໄປສູ່ສະຫວັນ. ຍາມາ ໄດ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບບຸນກຸສົນອັນວິເສດຂອງການໃຫ້ທານຕ່າງໆ (Daan) ທີ່ເຮັດໃນ ພະລາຕະ ວາຊາ, ລວມທັງການຖວາຍອາຫານ, ງົວ, ທີ່ດິນ, ແລະ ສາລິກຣາມາ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ໄດ້ໄປຢູ່ໃນສະຫວັນເຊັ່ນ ວິສນຸ ໂລກາ ແລະ ສິວະ ໂລກາ. ທ່ານໄດ້ອະທິບາຍກ່ຽວກັບລາງວັນທາງຈິດວິນຍານຂອງການຖືສິນໃນວັນສັກສິດເຊັ່ນ Janmashtami, Shivaratri, ແລະ Rama Navami, ຕະຫຼອດຮອດການບູຊາເທບພະເຈົ້າເຊັ່ນ ລັກສະມີ, ສະຣັດສະວະຕີ, ແລະ ຣາດາ-ກຣິດສະນະ. ໃນທີ່ສຸດ, ຍາມາ ໄດ້ປະກາດວ່າ ເທວີ ຢັດສະນາ (ການບູຊາພະລັງສັກຕິສູງສຸດ) ເປັນການບູຊາທີ່ສູງທີ່ສຸດໃນບັນດາການບູຊາທັງໝົດ, ເໜືອກວ່າ ອັດສະວະເມທາ ແລະ ຣາຊາສຸຍາ. ທ່ານອະທິບາຍວ່າ ຜູ້ທີ່ບູຊາພະເທວີຈະໄດ້ຢູ່ໃນ ມະນີ ທະວີບ ຕະຫຼອດໄປ, ເໜືອກວ່າການດັບສູນຂອງຈັກກະວານ. ຍາມາ ໄດ້ສະຫຼຸບໂດຍການແນະນຳໃຫ້ ສາວິດຣີ ບູຊາ ພະປຣະກຣິຕິ ສູງສຸດ ແລະ ກັບຄືນໄປຢ່າງມີຄວາມສຸກກັບສາມີຂອງນາງ.
Adhyaya 31
Yamashtaka Varnanam
ໃນບົດນີ້, ຫຼັງຈາກທີ່ພະຍາຍົມໄດ້ສັນລະເສີນພຣະແມ່ສູງສຸດ (ສັກຕິ), ສາວິຕຣີໄດ້ສະແດງຄວາມເຄົາລົບຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຂໍຄຳແນະນຳທາງຈິດວິນຍານເພີ່ມເຕີມ. ນາງໄດ້ຂໍໃຫ້ພະຍາຍົມອະທິບາຍວິທີການບູຊາສັກຕິ ແລະ ຜົນຂອງການກະທຳທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ (ກຳວິບາກ). ກ່ອນທີ່ພະຍາຍົມຈະຕອບ, ສາວິຕຣີໄດ້ຖວາຍຄຳອະທິຖານແປດບົດທີ່ເລິກເຊິ່ງເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ Yamashtakam. ໃນບົດສວດນີ້, ນາງໄດ້ສັນລະເສີນນາມຕ່າງໆ ແລະ ບົດບາດໃນຈັກກະວານຂອງພະຍາຍົມ, ໂດຍເອີ້ນພຣະອົງວ່າ ທຳມະລາດ, ສະມະນະ, ກຣິຕານຕະ, ທັນດະທະຣະ ແລະ ກາລະ. ນາງຍອມຮັບວ່າພຣະອົງເປັນມິດກັບຜູ້ມີສິນທຳ ແລະ ເປັນຜູ້ລົງໂທດຜູ້ເຮັດບາບຢ່າງເຂັ້ມງວດເພື່ອການຊຳລະລ້າງຂັ້ນສູງສຸດ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍ ຜົນສະຣຸຕິ (Phala Shruti), ໂດຍລະບຸວ່າໃຜກໍຕາມທີ່ສວດ Yamashtakam ທຸກໆມື້ດ້ວຍຄວາມສັດທາຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ຄວາມຕາຍ.
Adhyaya 32
Enumeration of the Hellish Pits (Kunda Sankhya Nirupanam) - Savitri Upakhyana
ໃນບົດນີ້, ພຣະນາຣາຍະນະ ໄດ້ເລົ່າເຖິງການສົນທະນາລະຫວ່າງ ທັມມະລາຊາ (ພະຍາຍົມ) ແລະ ນາງສາວິຕຣີ. ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ສອນມົນ Maya Bija ໃຫ້ແກ່ສາວິຕຣີແລ້ວ, ພະຍາຍົມໄດ້ອະທິບາຍເຖິງຜົນສະທ້ອນທີ່ເຂັ້ມງວດຂອງການກະທຳທີ່ເປັນບາບ (ກຳ). ທ່ານກ່າວວ່າ ໃນຂະນະທີ່ການກະທຳທີ່ດີນຳໄປສູ່ສະຫວັນ, ການກະທຳທີ່ຊົ່ວຮ້າຍຈະລາກດວງວິນຍານໄປສູ່ຂຸມນະຣົກຕ່າງໆ. ພະຍາຍົມໄດ້ລະບຸຂຸມນະຣົກທີ່ໜ້າຢ້ານກົວເຖິງ 86 ຂຸມ (Kundas), ລວມທັງ Kumbhipaka, Asipatra ແລະ Kalasutra. ຂຸມເຫຼົ່ານີ້ເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານ ເຊັ່ນ: ນ້ຳມັນທີ່ກຳລັງຟົດ, ອາວຸດ, ສັດທີ່ມີພິດ ແລະ ສິ່ງເສດເຫຼືອຈາກຮ່າງກາຍ. ທ່ານໄດ້ພັນລະນາເຖິງພວກ Kinkaras (ບໍລິວານຂອງພະຍາຍົມ) ທີ່ຖືອາວຸດໜ້າຢ້ານກົວ ເຊິ່ງເຝົ້ານະຣົກເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ. ດິນແດນ ແລະ ບໍລິວານທີ່ໜ້າຢ້ານເຫຼົ່ານີ້ ຈະປາກົດໃຫ້ເຫັນສະເພາະຄົນບາບທີ່ກຳລັງຈະຕາຍເທົ່ານັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ມີສິນທຳ, ໂຍຄີ ແລະ ຜູ້ມີສັດທາ ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບ ແລະ ບໍ່ສາມາດເຫັນພວກເຂົາໄດ້ເລີຍ.
Adhyaya 33
Nana Karma Vipaka Phala Kathanam
ໃນບົດນີ້, ທຳມະລາດ (ພະຍາຍົມ) ໄດ້ກ່າວຕໍ່ນາງ ສາວິຕຣີ ກ່ຽວກັບຜົນກຳທີ່ຮຸນແຮງ (ກຳວິບາກ) ຈາກບາບຕ່າງໆໃນໂລກ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ຜູ້ທີ່ມີຈິດໃຈບໍລິສຸດທີ່ສັດທາໃນພຣະຫະລິ, ນັກບວດ ແລະ ຜູ້ທີ່ເວົ້າຄວາມຈິງຈະໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນຈາກນະຮົກຢ່າງຖາວອນ. ແນວໃດກໍ່ຕາມ, ຄົນບາບຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບນະຮົກສະເພາະທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຂອງຕົນ. ການດູຖູກມູນປຣະກຣິຕິ, ພຣະເວດ ຫຼື ເທບພະເຈົ້າຫຼັກໆ ເຊັ່ນ ພຣະພົມ, ພຣະວິສນຸ, ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະຄໍຣີ ຈະນຳໄປສູ່ນະຮົກທີ່ໜ້າຢ້ານກົວທີ່ສຸດ.
Adhyaya 34
Nana Karma Vipaka Phala Varnanam: The Consequences of Various Karmas
ໃນບົດນີ້, ພະຍາຍົມໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບຜົນກຳທີ່ຮຸນແຮງ ແລະ ການລົງໂທດໃນນະຮົກທີ່ລໍຖ້າຄົນບາບທີ່ກະທຳການຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການຂ້າ, ການລັກຂໂມຍ, ການຈູດເຜົາ ແລະ ການທາລຸນສັດ. ຈາກນັ້ນ ສາວິດທຣີ ໄດ້ສອບຖາມກ່ຽວກັບຄຳຈຳກັດຄວາມສະເພາະຂອງບາບທາງອ້ອມ ຫຼື ບາບທີ່ຂະຫຍາຍຄວາມທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຂ້າພຣາມ ຫຼື ງົວ. ພະຍາຍົມອະທິບາຍວ່າ ການສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ປຸງແຕ່ງຂຶ້ນລະຫວ່າງເທບພະເຈົ້າ ເຊັ່ນ: ພຣະສິວະ, ພຣະວິສະນຸ ແລະ ພຣະທຸລະຄາ, ການບໍ່ເຄົາລົບຄູບາອາຈານ ຫຼື ການມີຄວາມກຽດຊັງທາງນິກາຍນັ້ນເທົ່າກັບ ພຣົມມະຫັດຕະຍາ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ການທຳຮ້າຍງົວ ຫຼື ຂັດຂວາງການດຳລົງຊີວິດຂອງພວກມັນກໍເທົ່າກັບ ໂກຫັດຕະຍາ. ນອກຈາກນີ້, ພະຍາຍົມຍັງໄດ້ກຳນົດຄວາມສຳພັນທີ່ຕ້ອງຫ້າມຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ສະຫຼຸບເຖິງຄວາມເສື່ອມທາງຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ລະຖິ້ມການສວດມົນຍາມແລງ, ບໍ່ໄດ້ຮັບການປະສາດມົນໃດໆ, ໃຊ້ເທບພະເຈົ້າເພື່ອການລ້ຽງຊີບ ຫຼື ຮັບທານທີ່ບໍ່ເໝາະສົມໃນສະຖານທີ່ສະແຫວງບຸນອັນສັກສິດ.
Adhyaya 35
Nanakarmavipakaphalakathanam: The Results of Various Karmas
ໃນບົດນີ້, ທຳມະລາດ (ພະຍາຍົມ) ໄດ້ສືບຕໍ່ການສະແດງທຳອັນເລິກເຊິ່ງຕໍ່ນາງ ສາວິຕີ, ໂດຍໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບຜົນກຳທີ່ເຂັ້ມງວດ ແລະ ນະລົກສະເພາະທີ່ສອດຄ່ອງກັບການກະທຳບາບຕ່າງໆ. ພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບການລົງໂທດສຳລັບການຜິດປະເວນີ, ການຄົບຫາກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ, ແລະ ການລະເມີດຄວາມສັກສິດຂອງການແຕ່ງງານ, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ດິນແດນເຊັ່ນ ກາລະສູດ. ທຳມະລາດໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຮ້າຍແຮງຂອງການຜິດຄຳສາບານ; ການສາບານຕົວະໃນຂະນະທີ່ຖືສິ່ງສັກສິດເຊັ່ນ ໃບຕຸນສີ, ນ້ຳຄົງຄາ ຫຼື ສາລາກາມ ຈະເຮັດໃຫ້ດວງວິນຍານຕົກນະລົກຊວາລາມຸກຂະ. ນອກຈາກນັ້ນ, ພຣະອົງຍັງໄດ້ກ່າວເຖິງການລົງໂທດທີ່ຮຸນແຮງສຳລັບການລະເລີຍໜ້າທີ່ທາງຈິດວິນຍານປະຈຳວັນ (ນິດຍະກຳ), ການບໍ່ເຄົາລົບເທວະດາ, ການໃຫ້ການເທັດ ແລະ ພາມທີ່ປະກອບອາຊີບທີ່ຕ້ອງຫ້າມ.
Adhyaya 36
Devapujanat Sarvarishtanivrittivarnanam
ໃນບົດນີ້, ສາວິດີ ໄດ້ຂໍໃຫ້ ທຳມະລາດ (ຍົມມະລາດ) ເປີດເຜີຍເນື້ອແທ້ສູງສຸດຂອງຄໍາພີທັງໝົດທີ່ປົດປ່ອຍມະນຸດຈາກກຳ, ຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ການທໍລະມານໃນນະຮົກ. ນາງຍັງໄດ້ຕັ້ງຄໍາຖາມວ່າ ວິນຍານຈະໄດ້ຮັບໂທດໃນນະຮົກໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອຮ່າງກາຍທາງກາຍະພາບຖືກເຜົາເປັນເຖົ່າຖ່ານໃນໂລກ. ທຳມະລາດ ອະທິບາຍວ່າ ການບູຊາເທບພະເຈົ້າຫຼັກທັງຫ້າ (ປັນຈະເທວະ) ແມ່ນຫົນທາງສູງສຸດໃນການທໍາລາຍວົງຈອນແຫ່ງການເກີດ, ການຕາຍ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າ. ເພິ່ນໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າ ສາວົກທີ່ຈິງໃຈຂອງພຣະແມ່ ແລະ ພຣະຫະລິ ຈະຖືກຫຼີກລ່ຽງໂດຍທູດຂອງເພິ່ນ ແລະ ໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນຈາກນະຮົກຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ກ່ຽວກັບຄວາມທຸກຂອງວິນຍານ, ຍົມມະລາດ ໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າ ໃນຂະນະທີ່ຮ່າງກາຍທາງກາຍະພາບພິນາດໄປ, ວິນຍານທີ່ມີຂະໜາດເທົ່າຫົວໂປ້ມືຈະຮັບເອົາຮ່າງກາຍທີ່ລະອຽດອ່ອນທີ່ບໍ່ສາມາດທໍາລາຍໄດ້ (ສຸຂຸມສະຣີລະ). ຮ່າງກາຍທີ່ລະອຽດອ່ອນນີ້ບໍ່ສາມາດຖືກທໍາລາຍດ້ວຍໄຟ, ອາວຸດ ຫຼື ຂອງແຫຼວທີ່ຟົດ, ເຮັດໃຫ້ມັນສາມາດຮັບຜົນຂອງກຳໃນອະດີດໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນໃນຂຸມນະຮົກ.
Adhyaya 37
Nana Naraka Kunda Varnanam (Description of Various Hell-Pits)
ໃນສະກັນທະທີ 9, ບົດທີ 37 ຂອງ ເທວີ ພະຄະວະຕຳ, ການສົນທະນາອັນເລິກເຊິ່ງລະພາຫວ່າງ ທຳມະລາດ (ຍົມມະລາດ) ແລະ ສາວິຕີ ຍັງສືບຕໍ່. ທຳມະລາດ ໄດ້ໃຫ້ຄຳອະທິບາຍທີ່ລະອຽດ ແລະ ໜ້າຢ້ານກົວ ກ່ຽວກັບນະຮົກຂຸມຕ່າງໆ ທີ່ຖືກອອກແບບມາເພື່ອຊຳລະລ້າງຄົນບາບ ຜ່ານຜົນກຳ. ເພິ່ນໄດ້ພັນລະນາເຖິງນະຮົກ 86 ຂຸມທີ່ແຕກຕ່າງກັນຢ່າງເປັນລະບົບ, ໂດຍລະບຸເຖິງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ໜ້າຢ້ານ ແລະ ການທໍລະມານອັນໂຫດຮ້າຍໂດຍເຫຼ່າຍົມມະທູດ. ນະຮົກທີ່ສຳຄັນລວມມີ ວະນີກຸນດາ, ຕັບໂຕດາກາ, ກຸມພີປາກາ ແລະ ອະສິປັດຕະລະວະນາ. ແຜນທີ່ນະຮົກນີ້ເນັ້ນໜັກເຖິງທຳມະຊາດທີ່ບໍ່ສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້ຂອງກົດແຫ່ງກຳ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳແຫ່ງສະຫວັນ.
Adhyaya 38
Savitryupakhyana Varnanam: The Glory of Devi Bhakti and Cosmic Dissolution
ໃນບົດສະຫຼຸບຂອງເລື່ອງລາວຂອງສາວິດີນີ້, ສາວິດີໄດ້ຂໍໃຫ້ທຳມະລາດ (ຍົມມະລາດ) ອະທິບາຍເຖິງແກ່ນແທ້ຂອງເທວີພັກຕິ ແລະ ທຳມະຊາດຂອງການຫຼຸດພົ້ນ (ມຸກຕິ). ຍົມມະລາດອະທິບາຍວ່າຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະແມ່ສູງສຸດນັ້ນເກີນກວ່າທີ່ພຣະພົມ, ພຣະວິດສະນຸ ແລະ ພຣະສິວະຈະເຂົ້າໃຈໄດ້. ທ່ານໄດ້ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບລຳດັບຊັ້ນຂອງຈັກກະວານ ແລະ ການສະຫຼາຍຕົວຂອງຈັກກະວານ (ປະໄລ), ເຊິ່ງຈັກກະວານທັງໝົດຈະລວມກັບຄືນສູ່ມູນປະກິດ. ຍົມມະລາດແຍກແຍະມຸກຕິສີ່ປະເພດ ແລະ ຢືນຢັນເຖິງຄວາມເໜືອກວ່າຂອງພັກຕິທີ່ບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ. ໃນທີ່ສຸດ, ຍົມມະລາດໄດ້ຊຸບຊີວິດສັດຕະວານ ແລະ ປະທານພອນໃຫ້ສາວິດີ.
Adhyaya 39
Laxmyupakhyana Varnanam
ໃນບົດນີ້, ລືສີນາຣາດາ ໄດ້ທູນຂໍໃຫ້ພຣະນາຣາຍານ ເລົ່າເຖິງກຳເນີດ ແລະ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະແມ່ລັກສະມີ. ພຣະນາຣາຍານໄດ້ເປີດເຜີຍວ່າ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງການສ້າງໂລກ, ເທວີຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ເຍົາວະໄວກົງກັນຂ້າມໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນຈາກເບື້ອງຊ້າຍຂອງພຣະກິດສະນະໃນຣາສະມົນທົນ. ດ້ວຍເຈດຈຳນົງແຫ່ງສະຫວັນ, ພຣະນາງໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສອງຮ່າງທີ່ຄືກັນ: ຣາທິກາ ຜູ້ທີ່ເລືອກພຣະກິດສະນະສອງກອນ, ແລະ ມະຫາລັກສະມີ ຜູ້ທີ່ເລືອກພຣະນາຣາຍານສີ່ກອນ ແລະ ສະເດັດໄປຍັງໄວກູນ. ບົດນີ້ໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບການປະກົດຕົວຂອງມະຫາລັກສະມີໃນຮູບແບບຕ່າງໆ.
Adhyaya 40
Lakshmyutpattivarnanam
ໃນບົດນີ້, ນາຣະດາ ສອບຖາມກ່ຽວກັບການປະກົດຕົວຂອງພະແມ່ລັກສະມີ. ພະສີນາຣາຍະນະ ເລົ່າເລື່ອງຂອງພະອິນ, ຜູ້ທີ່ເມົາໃນຄວາມທະນົງຕົວ ແລະ ກາມມະລົມ, ໄດ້ດູຖູກພວງມາໄລສັກສິດທີ່ລືສີທຸຣະວາສະມອບໃຫ້ ໂດຍການນຳໄປວາງໄວ້ເທິງຊ້າງເອຣາວັນ. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນຈາກການດູຖູກພະປະສາດຂອງພະວິສະນຸນີ້, ທຸຣະວາສະ ຈຶ່ງສາບແຊ່ງພະອິນໃຫ້ສູນເສຍຊັບສົມບັດ ແລະ ອຳນາດການປົກຄອງ. ເປັນຜົນໃຫ້ ພະແມ່ລັກສະມີ ລະຖິ້ມສະຫວັນ ແລະ ຕໍ່ມາໄດ້ອະວະຕານເປັນທິດາແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ, ໂດຍປະກົດຕົວຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງການກວນມະຫາສະໝຸດ. ດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ, ພະອິນໄດ້ຂໍຂະມາ, ເຮັດໃຫ້ທຸຣະວາສະອະທິບາຍເຖິງອັນຕະລາຍທາງຈິດວິນຍານຂອງຊັບສົມບັດທາງໂລກ ແລະ ເສັ້ນທາງແຫ່ງປະວະລຶດຕິ ແລະ นິວະລຶດຕິ. ຈາກນັ້ນ ພະອິນໄດ້ສະແຫວງຫາທີ່ເພິ່ງກັບພະພຶຫັດສະບໍດີ ຜູ້ເປັນອາຈານ. ພະພຶຫັດສະບໍດີ ໄດ້ປອບໂຍນກະສັດຜູ້ຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍວາທະທາງປັດຊະຍາອັນເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບກົດແຫ່ງກຳທີ່ບໍ່ອາດຫຼີກເລ່ຽງໄດ້, ທຳມະຊາດທີ່ເປັນວັດທະຈັກຂອງຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມທຸກ, ແລະ ຄວາມສຳຄັນຂອງການອຸທິດຕົນຕໍ່ພະນາຣາຍະນະໃນການເອົາຊະນະອຸປະສັກ.
Adhyaya 41
The Tale of Sri Lakshmi: The Discourse on Prosperity and the Churning of the Ocean
ໃນບົດນີ້, ນາຣາຍານະ ເລົ່າເຖິງຜົນຂອງຄໍາສາບຂອງພະອິນໃຫ້ພະນານົດຟັງ. ພະພົມໄດ້ຕໍານິພະອິນຢ່າງຮຸນແຮງ ໂດຍອະທິບາຍວ່າຄວາມຈອງຫອງຂອງພະອົງເຮັດໃຫ້ລົບລູ່ລືສີທຸຣະວາສະ ແລະ ພວງມາໄລສັກສິດ ຈົນເຮັດໃຫ້ພະແມ່ລັກສະມີໜີອອກຈາກສະຫວັນ. ເຫຼົ່າເທວະດາໄດ້ໄປຂໍເພິ່ງພະວິດສະນຸຢູ່ໄວກູນ. ພະວິດສະນຸໄດ້ປອບໃຈ ແລະ ໃຫ້ໂອວາດກ່ຽວກັບເຫດຜົນທາງຈະລິຍະທໍາ ແລະ ຈິດວິນຍານທີ່ພະແມ່ລັກສະມີຈະຢູ່ ຫຼື ຈາກໄປ. ໃນທີ່ສຸດ, ຜ່ານການກວນມະຫາສະໝຸດນໍ້ານົມ, ພະແມ່ລັກສະມີກໍປະກົດຕົວຂຶ້ນອີກຄັ້ງ ແລະ ປະທານພອນໃຫ້ເທວະດາກັບມາຮຸ່ງເຮືອງຄືເກົ່າ.
Adhyaya 42
Maha Lakshmi Dhyana and Stotra Varnanam
ໃນບົດນີ້, ລືສີ ນາຣາຍານະ ໄດ້ຖ່າຍທອດການທຳສະມາທິ (Dhyana) ແລະ ບົດສວດ (Stotra) ອັນສັກສິດຂອງພຣະແມ່ ມະຫາລັກສະມີ ໃຫ້ແກ່ ນາຣະດາ. ເລື່ອງລາວພັນລະນາເຖິງ ພຣະອິນ ທີ່ໄດ້ທຳການບູຊາຢ່າງເຄັ່ງຄັດ 16 ຂັ້ນຕອນ ຕໍ່ພຣະແມ່ ມະຫາລັກສະມີ ຢູ່ແຄມຝັ່ງມະຫາສະໝຸດ ຂີໂຣດາ ໂດຍການແນະນຳຂອງ ພຣະພົມ. ພຣະອິນໄດ້ຖວາຍສິ່ງຂອງສັກສິດຫຼາຍຢ່າງ ແລະ ສວດມົນ ມູນລະມັນຕາ ສິບແສນເທື່ອ. ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈໃນຄວາມສັດທາ, ພຣະແມ່ ມະຫາລັກສະມີ ໄດ້ປະກົດຕົວໃນຮູບລັກອັນສະຫງ່າງາມ. ພຣະອິນໄດ້ກ່າວບົດສັນລະເສີນພຣະນາງໃນຖານะເປັນພະລັງຊີວິດຂອງຈັກກະວານ ແລະ ຂໍໃຫ້ພຣະນາງຄືນອານາຈັກທີ່ສູນເສຍໄປ. ພຣະແມ່ໄດ້ປະທານພອນ ແລະ ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍ ຜົນສະຣຸຕິ ທີ່ບອກເຖິງອານິສົງຂອງການສວດບົດນີ້.
Adhyaya 43
Swahopakhyana Varnanam (The Narrative of Goddess Swaha)
ໃນບົດນີ້, ລືສີນາຣາດາ ໄດ້ສອບຖາມກ່ຽັບຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະແມ່ສະວາຫາ. ພຣະນາຣາຍ ອະທິບາຍວ່າ ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ເຫຼົ່າເທວະດາບໍ່ສາມາດຮັບເຄື່ອງບູຊາໄດ້. ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫານີ້, ພຣະພົມ ໄດ້ອັນເຊີນມູນປະກຣິຕິ, ເຮັດໃຫ້ພຣະແມ່ສະວາຫາຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງປະກົດຕົວຂຶ້ນ. ພຣະພົມໄດ້ຂໍໃຫ້ພຣະນາງກາຍເປັນພະລັງແຫ່ງການເຜົາໄໝ້ (ດາຫິກະ ສັກຕິ) ຂອງພຣະອັກຄີ. ດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາພຽງແຕ່ພຣະກຣິດສະນະ, ສະວາຫາໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງໜັກໜ່ວງ. ພຣະກຣິດສະນະຊົງພໍພຣະໄທ ແລະ ປະທານພອນໃຫ້ພຣະນາງກາຍເປັນມະເຫສີ ນັກນະຊິຕິ ໃນອະນາຄົດ, ແຕ່ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ພຣະນາງແຕ່ງງານກັບພຣະອັກຄີໃນປັດຈຸບັນ ເພື່ອເປັນຄຳລົງທ້າຍທີ່ສຳຄັນຂອງມົນຕາໃນພິທີບູຊາໄຟທັງໝົດ.
Adhyaya 44
The Narrative of Goddess Swadha (Swadhopakhyana Varnanam)
ໃນບົດນີ້, ພຣະນາຣາຍັນໄດ້ເລົ່າເຖິງກຳເນີດ ແລະ ຄວາມສຳຄັນຂອງເທວີ ສະວາທາ ໃຫ້ແກ່ລືສີ ນາຣາດາ. ໃນຕອນຕົ້ນ, ພຣະພົມໄດ້ສ້າງບັນພະບຸລຸດ (Pitrs) ແຕ່ເຄື່ອງບູຊາບໍ່ເຖິງພວກເຂົາ. ພຣະພົມຈຶ່ງໄດ້ສ້າງ ສະວາທາ ຈາກສ່ວນໜຶ່ງຂອງ ມູລະ ປະກຣິຕິ ເພື່ອເປັນພັນລະຍາຂອງບັນພະບຸລຸດ. ພຣະພົມໄດ້ກຳນົດວ່າທຸກໆການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແກ່ບັນພະບຸລຸດຕ້ອງກ່າວຄຳວ່າ ສະວາທາ ຈຶ່ງຈະເກີດຜົນສັກສິດ.
Adhyaya 45
The Origin and Importance of Goddess Dakshina
ພຣະນາຣາຍານເລົ່າເລື່ອງກຳເນີດຂອງເທວີທັກສິນາໃຫ້ລືສີນາຣົດຟັງ. ເດີມທີແມ່ນນາງໂກປີຊື່ສຸສີລາໃນໂກໂລກະ, ຖືກສາບໂດຍພຣະຣາທາໃຫ້ລວມເຂົ້າກັບພຣະຫລັກສະມີ. ຕໍ່ມາພຣະນາຣາຍານໄດ້ດຶງທັກສິນາອອກຈາກບ່າຂວາຂອງພຣະຫລັກສະມີເພື່ອເຮັດໃຫ້ພິທີຍັດຊະສົມບູນ. ຍັດຊະແຕ່ງງານກັບທັກສິນາ ແລະ ມີລູກຊາຍຊື່ຜາລະ.
Adhyaya 46
Shashthi Upakhyana Varnanam: The Story of Goddess Shashthi
ໃນບົດນີ້, ລືສີນາຣາດາ ຖາມກ່ຽັບເທວີ Shashthi, ຜູ້ປົກປ້ອງເດັກນ້ອຍ. ພຣະນາຣາຍ ອະທິບາຍວ່າ ນາງຄື Devasena, ລູກສາວທາງຈິດຂອງພຣະພົມ, ເປັນມະເຫສີຂອງ Skanda, ແລະ ເປັນສ່ວນທີຫົກຂອງ Mula Prakriti. ເລື່ອງລາວສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມເມດຕາຂອງນາງຜ່ານເລື່ອງຂອງກະສັດ Priyavrata ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີລູກມາເປັນເວລາດົນນານ, ໄດ້ລູກຊາຍຈາກການເຮັດພິທີ Putreshti Yajna. ແຕ່ຫນ້າເສຍດາຍ, ເດັກນ້ອຍເກີດມາຕາຍ. ກະສັດຜູ້ໂສກເສົ້າໄດ້ນຳເອົາເດັກໄປທີ່ປ່າຊ້າ, ເຊິ່ງເທວີ Shashthi ໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນ. ນາງໄດ້ສອນເລື່ອງກຳ ແລະ ຊຸບຊີວິດເດັກຄືນມາ.
Adhyaya 47
Mangalachandi and Manasa Upakhyana
ໃນບົດນີ້, ພຣະນາຣາຍໄດ້ເລົ່າເຖິງຕົ້ນກຳເນີດອັນສັກສິດ ແລະ ຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະແມ່ Mangalachandika ແລະ Manasa ໃຫ້ແກ່ລືສີ Narada. Mangalachandika, ເຊິ່ງເປັນການປະກົດຕົວຂອງ Mula Prakriti, ໄດ້ຖືກເອີ້ນໂດຍພຣະສິວະເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນລະຫວ່າງການຕໍ່ສູ້ອັນດຸເດືອດກັບອະສູນທີ່ມີອຳນາດ. ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈໃນຄຳອະທິຖານຂອງພຣະອົງ, ພຣະນາງໄດ້ປະທານພະລັງໃຫ້ພຣະອົງໄດ້ຮັບໄຊຊະນະ. ຈາກນັ້ນ ພຣະສິວະໄດ້ກຳນົດການບູຊາພຣະນາງໃນວັນອັງຄານ ໂດຍໃຊ້ມົນຕາສັກສິດ 21 ພະຍາງ ແລະ ສະໂຕຕຣາທີ່ນຳມາຊຶ່ງຄວາມເປັນສິຣິມົງຄຸນຢ່າງຍິ່ງ. ຈາກນັ້ນ ເລື່ອງລາວໄດ້ປ່ຽນໄປສູ່ພຣະແມ່ Manasa, ທິດາທາງຈິດຂອງລືສີ Kashyapa. ພຣະນາງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນນາມນັກພຣົດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຜູ້ອຸທິດຕົນຕໍ່ພຣະກິດສະນະ, ພຣະນາງໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງດ້ວຍພຣະນາມສັກສິດ 12 ພຣະນາມ ເຊັ່ນ Vishahari, Nageshwari ແລະ Astikamata. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍການໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບອານິສົງທາງຈິດວິນຍານຂອງການສວດພຣະນາມທັງ 12 ຂອງພຣະແມ່ Manasa, ໂດຍສະເພາະການປ້ອງກັນງູກັດ ແລະ ການບັນລຸຄວາມຫຼຸດພົ້ນຂັ້ນສູງສຸດ.
Adhyaya 48
Manasopākhyānavarṇanam
ໃນບົດນີ້, ພຣະນານາຍະນະໄດ້ເລົ່າເຖິງກຳເນີດອັນສັກສິດ ແລະ ຊີວິດຂອງພຣະແມ່ມານະສາ. ຖືກສ້າງຂຶ້ນຈາກຈິດ (ມານັດ) ຂອງລືສີກັດສະຍະປະ ເພື່ອປົກປ້ອງມະນຸດຊາດຈາກເຫຼົ່າອະສໍລະພິດ, ພຣະນາງໄດ້ບຳເພັນຕະບະຢ່າງໜັກ ແລະ ໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະສິວະ ແລະ ພຣະກິດສະນະ. ພຣະນາງໄດ້ອະພິເສກກັບລືສີຊະຣັດກາຣຸ, ເຊິ່ງຕໍ່ມາໄດ້ລະຖິ້ມພຣະນາງດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະນາງປຸກທ່ານໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນເພື່ອສວດມົນສົນທະຍາ ເພື່ອປ້ອງກັນຄວາມເສື່ອມທາງຈິດວິນຍານ. ພຣະພົມ ແລະ ພຣະສິວະໄດ້ປອບໂຍນພຣະນາງ, ແລະ ພຣະແມ່ມານະສາໄດ້ປະສູດພຣະລືສີອາສຕິກະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ຕໍ່ມາ, ພຣະເຈົ້າຊະນະເມໄຊໄດ້ຈັດພິທີສັນປະສັດຕະຣະ (ການບູຊາຍັນງູ) ເພື່ອແກ້ແຄ້ນໃຫ້ກັບການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະບິດາພຣະເຈົ້າປະຣິກສິດ ດ້ວຍຝີມືຂອງພະຍານາກຕັກສະກະ. ພຣະອາສຕິກະໄດ້ເຂົ້າມາຂັດຂວາງ, ຊ່ວຍຊີວິດຕັກສະກະ ແລະ ງູທີ່ເຫຼືອຈາກໄຟບູຊາຍັນ. ດ້ວຍຄວາມຊາບຊຶ້ງໃນການຄຸ້ມຄອງຂອງພຣະນາງ, ພຣະອິນ ແລະ ເຫຼົ່າເທບພະເຈົ້າຈຶ່ງບູຊາພຣະແມ່ມານະສາດ້ວຍພິທີກຳສິບຫົກຂັ້ນຕອນ. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍສະໂຕຕຣາອັນເລິກເຊິ່ງຂອງພຣະອິນທີ່ສັນລະເສີນພຣະແມ່ມານະສາ, ໂດຍປະກາດວ່າການສວດບົດນີ້ຈະຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກພິດງູ ແລະ ນຳມາເຊິ່ງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຢ່າງມະຫາສານ.
Adhyaya 49
Surabhyupakhyana Varnanam
ໃນບົດນີ້, ລືສີ Narada ສອບຖາມກ່ຽວກັບຕົ້ນກໍາເນີດ ແລະ ຄວາມສໍາຄັນຂອງເທບທິດາ Surabhi. ພຣະ Narayana ອະທິບາຍວ່າ Surabhi, ເທບທິດາຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ເປັນມານດາຂອງງົວທັງໝົດ, ໄດ້ປະກົດຕົວຈາກເບື້ອງຊ້າຍຂອງພຣະ Krishna ໃນ Goloka ເພື່ອຕອບສະຫນອງຄວາມປາດຖະຫນາຂອງພຣະອົງໃນການດື່ມນົມ. ລູກງົວຂອງນາງ, Manoratha, ກໍໄດ້ເກີດມາຄືກັນ. ເມື່ອພາຊະນະໃສ່ນົມໄດ້ຫຼຸດອອກຈາກມືຂອງ Sridama, ມັນໄດ້ກາຍເປັນທະເລນົມ (Kshira-sarovara) ທີ່ສັກສິດ. ຈາກຮູຂຸມຂົນຂອງ Surabhi, ງົວ Kamadhenu ຫຼາຍລ້ານໂຕໄດ້ປະກົດຕົວຂຶ້ນ, ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປທົ່ວຈັກກະວານ. Narayana ໃຫ້ລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບການບູຊານາງ, ລວມທັງມົນຕາຫົກພະຍາງ 'Om Surabhyai Namah', ເຊິ່ງຕ້ອງເຮັດໃນມື້ຫຼັງຈາກບຸນ Dipavali. ບົດນີ້ຍັງເລົ່າເຖິງເຫດການໃນຊ່ວງ Varaha Kalpa ເມື່ອນົມໄດ້ຫາຍໄປຈາກຈັກກະວານ. ພຣະອິນໄດ້ບູຊາ Surabhi ດ້ວຍບົດສວດທີ່ສັກສິດໃນ Brahmaloka. ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ, ນາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ນົມກັບຄືນມາ, ເຮັດໃຫ້ສາມາດປະກອບພິທີກໍາ Yajnas ໄດ້. ບົດນີ້ຈົບລົງດ້ວຍຜົນປະໂຫຍດທາງຈິດວິນຍານ ແລະ ທາງໂລກອັນເລິກເຊິ່ງຈາກການສວດມົນບົດສວດຂອງພຣະອິນ.
Adhyaya 50
Devya Avaranapujavidhivarnanam
ໃນບົດສະຫຼຸບຂອງສະກັນທະທີເກົ້ານີ້, ລືສີນາຣະດະໄດ້ຂໍໃຫ້ພຣະນາຣາຍເປີດເຜີຍຂັ້ນຕອນການບູຊາອັນສັກສິດສຳລັບພຣະແມ່ຣາທາ ແລະ ພຣະແມ່ທຸຣະຄา. ພຣະນາຣາຍໄດ້ປະທານມົນຕຣາຫົກພະຍາງຂອງພຣະຣາທາ, ລາຍລະອຽດການເຮັດສະມາທິ, ຍັນ ແລະ ການບູຊາອາວະຣະນະ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ອະທິບາຍການບູຊາພຣະແມ່ທຸຣະຄາ ໂດຍເປີດເຜີຍນາວາຣະນະມົນຕຣາເກົ້າພະຍາງອັນສູງສຸດ. ບົດນີ້ຍັງກ່າວເຖິງການທະຍານະເຖິງພຣະມະຫາກາລີ, ພຣະມະຫາລັກສະມີ ແລະ ພຣະມະຫາສະຣັດສະວະດີ ແລະ ປິດທ້າຍດ້ວຍຜົນສະຣຸຕິໃນຊ່ວງນາວາຣາຕີ.
Frequently Asked Questions
According to the Devi Bhagavatam Skandha 9, the five primary forms of Mula Prakriti (the Supreme Nature) are Durga, Radha, Lakshmi, Saraswati, and Savitri.
This Skandha features detailed narratives of various manifestations of the Goddess, including the stories of Tulasi and Shalagrama, Ganga, Savitri's dialogue with Yama, Maha Lakshmi, Swaha, Swadha, Shashthi, and Manasa Devi.
Yes, through the dialogue between Yama and Savitri, this Skandha provides a detailed exposition on the laws of Karma, the consequences of earthly sins, and vivid descriptions of various Narakas (hells).
Read Devi Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.