Adhyaya 4: On Nārāyaṇa’s Ten Avatāras and Eightfold Manifestations, and the Account of King Aśvaśirā

Verse 1

धरण्युवाच । योऽसौ नारायणो देवः परमात्मा सनातनः । भगवन् सर्वभावेन उताहो नेति शंस मे ॥ ४.१ ॥

ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಭಗವನ್! ಆ ನಾರಾಯಣ ದೇವ, ಸನಾತನ ಪರಮಾತ್ಮ—ಅವನನ್ನು ಸರ್ವಭಾವದಿಂದ ‘ಇತಿ’ ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸಬೇಕೋ, ಅಥವಾ ‘ನೇತಿ’ (ನೇತಿ-ನೇತಿ) ಮೂಲಕವೇ? ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿ।

Verse 2

श्रीवराह उवाच । मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोऽथ वामनः । रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्की च ते दश ॥ ४.२ ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ಮತ್ಸ್ಯ, ಕೂರ್ಮ, ವರಾಹ; ನಂತರ ನರಸಿಂಹ, ವಾಮನ; ರಾಮ, ಪರಶುರಾಮ; ಕೃಷ್ಣ; ಬುದ್ಧ; ಮತ್ತು ಕಲ್ಕಿ—ಇವೇ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತು (ಅವತಾರಗಳು)।

Verse 3

इत्येताः कथितास्तस्य मूर्त्तयो भूतधारिणि । दर्शनं प्राप्तुमिच्छूनां सोपानानीव शोभते ॥ ४.३ ॥

ಹೇ ಭೂತಧಾರಿಣಿ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನ ಈ ಮೂರ್ತಿಗಳು ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ದರ್ಶನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವರಿಗೆ ಅವು ಮೆಟ್ಟಿಲಿನ ಸೋಪಾನಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 4

यत् तस्य परमं रूपं तन्न पश्यन्ति देवताः । अस्मदादिस्वरूपेण पूरयन्ति ततो धृतिम् ॥ ४.४ ॥

ಅವನ ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ದೇವತೆಗಳೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮಾದಿ ಸ್ವರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವರು ಧೃತಿ—ಸ್ಥಿರಧೈರ್ಯವನ್ನು—ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 5

ब्रह्मा भगवतो मूर्त्या रजसस्तमसस्तथा । याभिः संस्थाप्यते विश्वं स्थितौ संचाल्यते च ह ॥ ४.५ ॥

ಬ್ರಹ್ಮಾ—ಮತ್ತು ಭಗವಂತನ ರಜಸ್ ಹಾಗೂ ತಮಸ್ ಸಂಬಂಧಿತ ಮೂರ್ತಿಗಳು—ಇವುಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ಚಲಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 6

त्वमेकाऽस्य देवस्य मूर्तिराद्या धराधरे । द्वितीया सलिलं मूर्तिस्तृतीया तैजसी स्मृता ॥ ४.६ ॥

ಹೇ ಧರಾಧರ! ನೀನು ಆ ದೇವನ ಆದ್ಯ (ಮೊದಲ) ಮೂರ್ತಿ; ಎರಡನೆಯ ಮೂರ್ತಿ ಜಲವೆಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಮೂರನೆಯದು ತೈಜಸೀ—ಅಗ್ನಿತೇಜಸ್ಸು—ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 7

चतुर्थी वायुमूर्तिः स्यादाकाशाख्या तु पञ्चमी । एतास्तु मूरतयस्तस्य क्षेत्रज्ञत्वं हि मद्धियाम् । मूर्त्तित्रयं तथा तस्य इत्येताश्चाष्टमूर्तयः ॥ ४.७ ॥

ನಾಲ್ಕನೆಯದು ವಾಯುಮೂರ್ತಿ, ಐದನೆಯದು ‘ಆಕಾಶ’ ಎಂಬ ಮೂರ್ತಿ; ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಂತೆ ಇವು ಅವನ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞತ್ವ—ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜ್ಞಾತೃಭಾವ—ವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂರ್ತಿತ್ರಯವೂ ಇದೆ; ಹೀಗೆ ಇವು ಅಷ್ಟಮೂರ್ತಿಗಳು।

Verse 8

अभिव्याप्तिमिदं सर्वं जगन्नारायणेन ह । इत्येतत् कथितं देवि किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ४.८ ॥

ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಸರ್ವತ್ರ ನಾರಾಯಣನಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದೆ—ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಓ ದೇವಿ, ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆನು; ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೆ?

Verse 9

धरण्युवाच । नारदेनैवमुक्तस्तु तदा राजा प्रियव्रतः । कृतवान् किं ममाचक्ष्व प्रसादात् परमेश्वर ॥ ४.९ ॥

ಧರಣಿ ಹೇಳಿದರು—ನಾರದನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಆಗ ರಾಜ ಪ್ರಿಯವ್ರತನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಿದೆನು? ನನಗೆ ತಿಳಿಸು.”

Verse 10

श्रीवराह उवाच । भवतीं सप्तधा कृत्वा पुत्राणां च प्रदाय सः । प्रियव्रतस्तपस्तेपे नारदाच्छ्रुतविस्मयः ॥ ४.१० ॥

ಶ್ರೀವರಾಹನು ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನನ್ನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ಅವನ್ನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರಿಗೆ ನೀಡಿದ ನಂತರ, ಪ್ರಿಯವ್ರತನು ನಾರದನಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮಾತಿನಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 11

नारायणात्मकं ब्रह्म परं जप्त्वा स्वयम्भुवः । ततस्तुष्टमनाः पारं परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ४.११ ॥

ನಾರಾಯಣಸ್ವರೂಪವಾದ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತ ಸ್ವಯಂಭುವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಆ ಪರತೀರವಾದ ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 12

शृणु चान्यद् वरारोहे यद्वृत्तं परमेष्ठिनः । आराधनाय यततः पुराकाले नृपस्य ह ॥ ४.१२ ॥

ಓ ವರಾರೋಹೆ, ಇನ್ನೊಂದನ್ನೂ ಕೇಳು—ಪರಮೇಷ್ಠಿನನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು; ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಆರಾಧನೆಗಾಗಿ ಯತ್ನಿಸಿದ ಘಟನೆ ಏನೆಂಬುದನ್ನು.

Verse 13

आसीदश्वशिरा नाम राजा परमधार्मिकः । सोऽश्वमेधेन यज्ञेन यष्ट्वा सुबहुदक्षिणः ॥ ४.१३ ॥

ಅಶ್ವಶಿರಾ ಎಂಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಪರಮಧಾರ್ಮಿಕನು. ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಅತ್ಯಧಿಕ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 14

स्नातश्चावभृथिथे सोऽथ ब्राह्मणैः परिवारितः । यावदास्ते स राजर्षिस्तावद् योगिवरो मुनिः । आययौ कपिलः श्रीमान् जैगीषव्यश्च योगिराट् ॥ ४.१४ ॥

ಅವಭೃಥ ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿ ಆ ರಾಜರ್ಷಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿ—ಶ್ರೀಮಾನ್ ಕಪಿಲ ಮತ್ತು ಯೋಗಿರಾಟ್ ಜೈಗೀಷವ್ಯ—ಬಂದರು.

Verse 15

ततस्त्वरितमुत्थाय स राजा स्वागतक्रीयाम् । चकार परया युक्तः स मुदा राजसत्तमः ॥ ४.१५ ॥

ನಂತರ ಆ ರಾಜಸತ್ತಮನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಎದ್ದು, ಅತ್ಯಂತ ಯುಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಕ್ರೀಯೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 16

तावर्च्चितावासनगौ दृष्ट्वा राजा महाबलः । पप्रच्छ तौ तिग्मधियौ योगज्ञौ स्वेच्छयागतौ ॥ ४.१६ ॥

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಪೂಜಿತರಾಗಿ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಬಲವಂತ ರಾಜನು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು—ಅವರು ತೀಕ್ಷ್ಣಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ಯೋಗಜ್ಞರು, ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಬಂದವರು.

Verse 17

भवन्तौ संशयं विप्रौ पृच्छामि पुरुषोत्तमौ । कथमाराधयेद् देवं हरिं नारायणं परम् ॥ ४.१७ ॥

ಹೇ ಪುರುಷೋತ್ತಮರಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಪ್ರದ್ವಯ! ನಾನು ಒಂದು ಸಂಶಯವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಪರಮ ದೇವ ಹರಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಹೇಗೆ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು?

Verse 18

विप्रावूचतुः । क एष प्रोच्यते राजंस्त्वया नारायणो गुरुः । आवां नारायणौ द्वौ तु त्वत्प्रत्यक्षगतो नृप ॥ ४.१८ ॥

ವಿಪ್ರರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ನೀನು ‘ನಾರಾಯಣನು ಗುರು’ ಎಂದು ಹೇಳುವವನು ಯಾರು? ಹೇ ನೃಪ, ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ನಾರಾಯಣರು; ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಇದ್ದೇವೆ.

Verse 19

अश्वशिरा उवाच । भवन्तौ ब्राह्मणौ सिद्धौ तपसा दग्धकिल्बिषौ । कथं नारायणावावामिति वाक्यमथेरितम् ॥ ४.१९ ॥

ಅಶ್ವಶಿರನು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಸಿದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಪಾಪದೋಷಗಳು ದಗ್ಧವಾಗಿವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ‘ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ನಾರಾಯಣರು’ ಎಂಬ ಮಾತು ಹೇಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಯಿತು?

Verse 20

शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासाऽ जनार्दनः । गरुडस्थो महादेवः कस्तस्य सदृशो भुवि ॥ ४.२० ॥

ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಜನಾರ್ದನನು, ಗರುಡಾರೂಢನಾದ ಆ ಮಹಾದೇವ—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನನು ಯಾರು?

Verse 21

तस्य राज्ञो वचः श्रुत्वा तौ विप्रौ संहितव्रतौ । जहसतुः पश्य विष्णुं राजन्निति जजल्पतुः ॥ ४.२१ ॥

ಆ ರಾಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿಯಮವ್ರತಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಆ ಇಬ್ಬರು ವಿಪ್ರರು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ರಾಜನ್, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೋಡು.”

Verse 22

एवमुक्त्वा स कपिलः स्वयं विष्णुर्बभूव ह । जैगीषव्यश्च गरुडस्तत्क्षणात् समजायत ॥ ४.२२ ॥

ಇಂತೆ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಆ ಕಪಿಲನು ಸ್ವತಃ ವಿಷ್ಣುವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತನಾದನು; ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ಕೂಡ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಗರುಡರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರकटನಾದನು.

Verse 23

ततो हाहाकृतं त्वासीत्तत्क्षणाद्राजमण्डलम् । दृष्ट्वा नारायणं देवं गरुडस्थं सनातनम् ॥ ४.२३ ॥

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ರಾಜಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಹಾಹಾಕಾರ ಉಂಟಾಯಿತು; ಗರುಡಾರೂಢನಾದ ಸನಾತನ ದೇವ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು.

Verse 24

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ततो राजा महायशाः । उवाच शम्यतां विप्रौ नायं विष्णुरथेदृशः ॥ ४.२४ ॥

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ರಾಜನು ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧನಾಗಿ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಶಾಂತವಾಗಿರಿ; ಇವನು ವಿಷ್ಣುವಲ್ಲ, ಇಂತಹ ಸ್ವರೂಪವೂ ಅಲ್ಲ.”

Verse 25

यस्य ब्रह्मा समुत्पन्नो नाभिपङ्कजमध्यतः । तस्माच्च ब्रह्मणो रुद्रः स विष्णुः परमेश्वरः ॥ ४.२५ ॥

ಯಾರ ನಾಭಿ-ಕಮಲದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನೋ, ಆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ರುದ್ರನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು—ಅವನೇ ವಿಷ್ಣು ಪರಮೇಶ್ವರನು.

Verse 26

इति राजवचः श्रुत्वा तदा तौ मुनिपुङ्गवौ । चक्रतुः परमां मायां योगमायां विशेषतः ॥ ४.२६ ॥

ರಾಜನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮುನಿಪುಂಗವರು ಆಗ ಪರಮ ಮಾಯೆಯನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯೋಗಮಾಯೆಯನ್ನು, ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದರು.

Verse 27

कपिलः पद्मनाभस्तु जैगीषव्यः प्रजापतिः । कमलस्थो बभौ ह्रस्वस्तस्य चाङ्के कुमारकः ॥ ४.२७ ॥

ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಕಪಿಲ, ಪದ್ಮನಾಭ ಮತ್ತು ಜೈಗೀಷವ್ಯ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಹ್ರಸ್ವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟರಾದರು; ಅವರ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕುಮಾರಕನೂ ಇದ್ದನು.

Verse 28

ददर्श राजा रक्ताक्षं कालानलसमद्युतिम् । नेत्थं भवति विश्वेशो मायैषा योगिनां सदा । सर्वव्यापी हरिः श्रीमानिति राजा जगाद ह ॥ ४.२८ ॥

ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ರಕ್ತಾಕ್ಷನಾಗಿ, ಪ್ರಳಯಾಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಂತನಾಗಿ ಕಂಡನು. ಆಗ ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನು ನಿಜವಾಗಿ ಇಂತಹವನು ಅಲ್ಲ; ಇದು ಯೋಗಿಗಳ ಸದಾ ಇರುವ ಮಾಯೆ. ಶ್ರೀಮಾನ್ ಹರಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ.”

Verse 29

ततो वाक्यावसाने तु तस्य राज्ञो हि संसदि । मशका मत्कुणा यूका भ्रमराः पक्षिणोरगाः ॥ ४.२९ ॥

ರಾಜನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಸೊಳ್ಳೆಗಳು, ಹಾಸಿಗೆಹುಳುಗಳು, ಜೂಗಳು, ಭ್ರಮರಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಸರ್ಪಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

Verse 30

अश्वा गावो द्विपाः सिंहा व्याघ्रा गोमायवो मृगाः । अन्येऽपि पशवः कीटा ग्राम्यारण्याश्च सर्वशः । दृश्यन्ते राजभवने कोटिशो भूतधारिणि ॥ ४.३० ॥

ಕುದುರೆಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಸಿಂಹಗಳು, ಹುಲಿಗಳು, ನರಿಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಕೀಟಗಳು—ಗ್ರಾಮ್ಯವೂ ಅರಣ್ಯವೂ ಎಲ್ಲ ವಿಧಗಳೂ—ಹೇ ಭೂತಧಾರಿಣಿ, ರಾಜಭವನದಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಂತರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

Verse 31

तं दृष्ट्वा भूतसङ्घातं राजा विस्मितमानसः । यावच्चिन्तयते किं स्यादेतदित्यवगम्य च । जैगीषव्यस्य माहात्म्यं कपिलस्य च धीमतः ॥ ४.३१ ॥

ಆ ಭೂತಸಮೂಹವನ್ನು ಕಂಡ ರಾಜನ ಮನಸ್ಸು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿತು. “ಇದು ಏನು?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದನು; ಅರಿತುಕೊಂಡ ಬಳಿಕ ಜೈಗೀಷವ್ಯನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ, ಧೀಮಂತ ಕಪಿಲನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.

Verse 32

कृताञ्जलिपुटो भूत्वा स राजा अश्वशिरास्तदा । पप्रच्छ तावृषी भक्त्या किमिदं द्विजसत्तमौ ॥ ४.३२ ॥

ಆಗ ರಾಜ ಅಶ್ವಶಿರನು ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ಇಬ್ಬರು ಋಷಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ಇದು ಏನು?”

Verse 33

द्विजावूचतुः । आवां पृष्टौ त्वया राजन् कथं विष्णुरिहेज्यते । प्राप्यते वा महाराज तेनिदं दर्शितं तव ॥ ४.३३ ॥

ಆ ಇಬ್ಬರು ದ್ವಿಜರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ಅಥವಾ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬೇಕು? ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ನಿನಗೆ ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 34

सर्वज्ञस्य गुणा ह्येते ये राजंस्तव दर्शिताः । स च नारायणो देवः सर्वज्ञः कामरूपवान् ॥ ४.३४ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಸರ್ವಜ್ಞನ ಈ ಗುಣಗಳನ್ನು ನೀನೇ ನಿಜವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದೀ. ಆ ದೇವರು ನಾರಾಯಣನು—ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ರೂಪ ಧರಿಸುವವನು.

Verse 35

सौम्यस्तु संस्थितः क्वापि प्राप्यते मनुजैः किल । आराधनेन चैतस्य वाक्यमर्थवदिष्यते ॥ ४.३५ ॥

ಆ ಸೌಮ್ಯ (ಮಂಗಳಕರ) ಸತ್ತ್ವವು ಎಲ್ಲೋ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದರೂ ಮಾನವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಮತ್ತು ಅದರ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಈ ವಾಕ್ಯ ಅರ್ಥವಂತಾಗಿ, ಅನುಭವಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 36

किन्तु सर्वशरीरस्थः परमात्मा जगत्पतिः । स्वदेहे दृश्यते भक्त्या नैकस्थानगतस्तु सः ॥ ४.३६ ॥

ಆದರೆ ಆ ಪರಮಾತ್ಮ, ಜಗತ್ಪತಿ, ಎಲ್ಲ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ಸ್ವದೇಹದಲ್ಲೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಅವನು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತನಲ್ಲ।

Verse 37

अतोऽर्थं दर्शितं रूपं देवस्य परमात्मनः । आवयोस्तव राजेन्द्र प्रतीतिः स्याद् यथा तव । एवं सर्वगतो विष्णुस्तव देहे जनेश्वर ॥ ४.३७ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಮಾತ್ಮದೇವನ ಉದ್ದೇಶಾರ್ಥಸಹಿತ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಿನಗೆ ಯಥೋಚಿತವಾದ ಬೋಧ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಷ್ಣು, ಓ ಜನೇಶ್ವರನೇ, ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ।

Verse 38

मन्त्रिणां भृत्यसङ्घस्य सुराद्या ये प्रदर्शिताः । पशवः कीटसङ्घाश्च तेऽपि विष्णुमया नृप ॥ ४.३८ ॥

ಹೇ ನೃಪ! ಮಂತ್ರಿಗಳು, ಭೃತ್ಯರ ಸಮೂಹ ಮತ್ತು ದೇವತಾದಿಗಳು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು—ಪಶುಗಳು ಹಾಗೂ ಕೀಟಗಳ ಗುಂಪೂ ಸಹ—ಇವರೆಲ್ಲರೂ ವಿಷ್ಣುಮಯರು.

Verse 39

भावनां तु दृढां कुर्याद् यथा सर्वगतो हरिः । नान्यत् तत्सदृशं भूतमिति भावेन सेव्यते ॥ ४.३९ ॥

ಹರಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಎಂಬ ದೃಢ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು; ‘ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಸತ್ತ್ವವಿಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು.

Verse 40

एष ते ज्ञानसद्भावस्तव राजन् प्रकीर्तितः । परिपूर्णेन भावेन स्मरन् नारायणं हरिम् ॥ ४.४० ॥

ಹೇ ರಾಜನ್! ನಿನಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನದ ಈ ಸತ್ಯಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ; ಪರಿಪೂರ್ಣ, ಅವಿಭಕ್ತ ಭಾವದಿಂದ ನಾರಾಯಣ ಹರಿಗೆ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡು.

Verse 41

परिपूर्णेन भावेन स्मर नारायणं गुरुम् । पुष्पोपहारैर्धूपैश्च ब्राह्मणानां च तर्पणैः । ध्यानॆन सुस्थितेनाशु प्राप्यते परमेश्वरः ॥ ४.४१ ॥

ಪರಿಪೂರ್ಣ ಭಾವದಿಂದ ಗುರುಸ್ವರೂಪನಾದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು. ಪುಷ್ಪೋಪಹಾರ, ಧೂಪ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಶೀಘ್ರ ದೊರೆಯುತ್ತಾನೆ.