Adhyaya 99

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तत्र रामेण निर्मितः । रामेश्वरस्तथा सीता तेन तत्र विनिर्मिता

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ರಾಮನು ರಾಮೇಶ್ವರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸೀತೆಯನ್ನೂ ಅವನೇ ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದನು ಎಂದು—

Verse 2

तथा च लक्ष्मणार्थाय निर्मितस्तेन संश्रयः । एतन्महद्विरुद्धं ते प्रतिभाति वचोऽखिलम्

ಹಾಗೆಯೇ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗಾಗಿ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು ಎಂದೂ ನೀವು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಈ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಬಹಳ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

Verse 3

त्वया सूत पुरा प्रोक्तं रामो लक्ष्मणसंयुतः । सीतया सहितः प्राप्तः क्षेत्रेऽत्र प्रस्थितो वने

ಹೇ ಸೂತನೇ! ನೀನು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಶ್ರೀರಾಮನು ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸೀತಾಸಹಿತನಾಗಿ ಈ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಂತರ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 4

श्राद्धं कृत्वा गयाशीर्षे लक्ष्मणेन विरुद्ध्य च । पुनः संप्रस्थितोऽरण्यं क्रोधाविष्टश्च तं प्रति

ಗಯಾಶೀರ್ಷದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಲಕ್ಷ್ಮಣನೊಂದಿಗೆ ವಿರೋಧಕ್ಕಿಳಿದು, ಅವನ ಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 5

यत्त्वयोक्तं तदा तेन निर्मितोऽत्र महेश्वरः । एतच्च सर्वमाचक्ष्व संदेहं सूतनन्दन

ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು—ಹೇ ಸೂತನಂದನ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸು।

Verse 6

सूत उवाच । अत्र मे नास्ति संदेहो युष्माकं च पुनः स्थितः । ततो वक्ष्याम्यशेषेण श्रूयतां द्विजसत्तमाः । एतत्क्षेत्रं पुनश्चाद्यं न क्षयं याति कुत्रचित्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅದು ಮತ್ತೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ಕೇಳಿರಿ. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಆದ್ಯವೂ ನಿತ್ಯ ನೂತನವೂ ಆಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕ್ಷಯವಾಗದು।

Verse 7

अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते स तदा रघुनंदनः । यदा विरोधमापन्नः सार्धं सौमित्रिणा सह

ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ, ರಘುನಂದನನಾದ ಶ್ರೀರಾಮನು ಸೌಮಿತ್ರಿ (ಲಕ್ಷ್ಮಣ) ಜೊತೆಗೆ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಾಗ—

Verse 8

एतत्पुनर्दिनं चान्यद्यत्र तेन प्रतिष्ठितः । रामेश्वरः स्वयं भक्त्या दुःखितेन महात्मना

ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ, ಅದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವಯಂ ರಾಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು।

Verse 9

ऋषय ऊचुः । अन्यस्मिन्दिवसे तत्र कस्मिन्काले रघूत्तमः । संप्राप्तस्तस्य किं दुःखं संजातं तत्प्रकीर्तय

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಘುವಂಶಶ್ರೇಷ್ಠ (ರಾಮ) ಬಂದನು? ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ದುಃಖ ಉಂಟಾಯಿತು? ಅದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 10

सूत उवाच । कृत्वा सीतापरित्यागं रामो राजीवलोचनः । लोकापवादसंत्रस्तस्ततो राज्यं चकार सः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಸೀತೆಯನ್ನು ಪರಿತ್ಯಜಿಸಿ, ಕಮಲನಯನ ರಾಮನು ಲೋಕಾಪವಾದದ ಭಯದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ, ನಂತರ ರಾಜ್ಯಪಾಲನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 12

दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च । ब्रह्मचर्येण चक्रे स राज्यं निहतकंटकम्

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ಅವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಿದನು; ಅದನ್ನು ಕಂಟಕರಹಿತ—ನಿರ್ವಿಘ್ನ—ಮಾಡಿದನು।

Verse 14

तेनोक्तं देवराजेन प्रेषितोऽहं तवांतिकम् । तस्मात्कुरु समालोकं विजने त्वं मया सह

ದೇವರಾಜನ ಆದೇಶದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡು।

Verse 16

तस्यैवमुपविष्टस्य मंत्रस्थाने महात्मनः । बहुत्वादिष्टलोकस्य न रहस्यं प्रजायते

ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ಮಂತ್ರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಉಪವಿಷ್ಟನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅನೇಕ ಪ್ರಿಯಜನರ ಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ರಹಸ್ಯವು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 17

ततः कोपपरीतात्मा दूतः प्रोवाच सादरम् । विहस्य जनसंसर्गं दृष्ट्वैकांतेऽपि संस्थिते

ನಂತರ ಕೋಪದಿಂದ ಆವರಿತಮನಸ್ಸಿನ ದೂತನು ಹೊರಗೆ ಸಾದರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು; ‘ಏಕಾಂತ’ವೆಂದರೂ ಜನಸಮೂಹವನ್ನು ನೋಡಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಡಿದನು।

Verse 18

यथा दंष्ट्राच्युतः सर्पो नागो वा मदवर्जितः । आज्ञाहीनस्तथा राजा मानवैः परिभूयते

ಹಲ್ಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಾವು ಅಥವಾ ಮದವಿಲ್ಲದ ಆನೆ ಹೇಗೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಳ್ಳುತ್ತವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಜ್ಞಾಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ರಾಜನು ಜನರಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

सेयं तव रघुश्रेष्ठ नाज्ञास्ति प्रतिवेद्म्यहम् । शक्रालापमपि त्वं च नैकांते श्रोतुमर्हसि

ಓ ರಘುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾನು ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ—ಇದು ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಲ್ಲ; ನಿಜವಾದ ಏಕಾಂತವಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಇಂದ್ರನ ಸಂದೇಶವನ್ನೂ ಕೇಳಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ।

Verse 20

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कोपसंरक्तलोचनः । त्रिशाखां भृकुटीं कृत्वा ततः स प्राह लक्ष्मणम्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದವು; ಭ್ರೂಕುಟಿಯನ್ನು ಮೂರು ಮಡಚುಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 21

ममात्र संनिविष्टस्य सहानेन प्रजल्पतः । यदि कश्चिन्नरो मोहादागमिष्यति लक्ष्मण । स्वहस्तेन न संदेहः सूदयिष्यामि तं द्रुतम्

ಎಲೈ ಲಕ್ಷ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಇವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಯಾರಾದರೂ ಮೋಹದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೆ, ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಅವನನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತೇನೆ.

Verse 22

न हन्मि यदि तं प्राप्तमत्र मे दृष्टिगोचरम् । तन्मा भून्मे गतिः श्रेष्ठा धर्मिणां या प्रपद्यते

ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಕೊಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಧರ್ಮಾತ್ಮರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗತಿಯು ನನಗೆ ಸಿಗದಿರಲಿ.

Verse 23

एवं ज्ञात्वा प्रयत्नेन त्वया भाव्यमसंशयम् । राजद्वारि यथा कश्चिन्न मया वध्यतेऽधुना

ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಈಗ ರಾಜದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನನ್ನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡದಂತೆ ನೀನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಇರಬೇಕು.

Verse 24

तमोमित्येव संप्रोच्य लक्ष्मणः शुभलक्षणः । राजद्वारं समासाद्य चकार विजनं ततः

ಶುಭಲಕ್ಷಣವುಳ್ಳ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು 'ಓಂ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ರಾಜದ್ವಾರವನ್ನು ತಲುಪಿ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನಿರ್ಜನವನ್ನಾಗಿ (ಜನರಿಲ್ಲದಂತೆ) ಮಾಡಿದನು.

Verse 25

देवदूतोऽपि रामेण समं चक्रे ततः परम् । मंत्रं शक्रसमादिष्टं तथान्यैः स्वर्गवासिभिः

ತದನಂತರ ದೇವದೂತನು ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಆದೇಶಿಸಿದಂತೆ ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಾಲೋಚನೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದನು.

Verse 26

देवदूत उवाच । त्वं रावणविनाशार्थमवतीर्णो धरातले । स च व्यापादितो दुष्टः पापस्त्रैलोक्यकंटकः

ದೇವದೂತನು ಹೇಳಿದನು—ರಾವಣವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವತಾರಗೊಂಡೆ; ಆ ದುಷ್ಟ, ಪಾಪಿ, ತ್ರಿಲೋಕಕಂಟಕನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹೃತನಾದನು।

Verse 27

कृतं सर्वं महाभाग देव कृत्यं त्वयाऽधुना । तस्मात्संतु सनाथास्ते देवाः शक्रपुरोगमाः

ಮಹಾಭಾಗ ದೇವಾ! ಈಗ ನಿನ್ನಿಂದ ಸಮಸ್ತ ದೇವಕಾರ್ಯ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶಕ್ರಪುರೋಗಮರಾದ ದೇವರುಗಳು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿರಲಿ।

Verse 28

यदि ते रोचते चित्ते नोपरोधेन सांप्रतम् । प्रसादं कुरु देवानां तस्मादागच्छ सत्वरम् । स्वर्गलोकं परित्यज्य मर्त्यलोकं सुनिंदितम्

ಈಗ ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ, ಯಾವುದೇ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದೆ, ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು; ಆದ್ದರಿಂದ ಶೀಘ್ರ ಬಾ—ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಈ ನಿಂದಿತ ಮತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ।

Verse 29

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो दुर्वासा मुनिसत्तमः । प्रोवाचाथ क्षुधाविष्टः क्वासौ क्वासौ रघूत्तमः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ದುರ್ವಾಸರು ಬಂದರು; ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಲುಷಿತರಾಗಿ—“ಎಲ್ಲಿ ಅವನು, ಎಲ್ಲಿ ರಘೂತ್ತಮನು?” ಎಂದು ಕೂಗಿದರು।

Verse 30

लक्ष्मण उवाच । व्यग्रः स पार्थिवश्रेष्ठो देवकार्येण केनचित् । तस्मादत्रैव विप्रेंद्र मुहूर्तं परिपालय

ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಯಾವುದೋ ದೇವಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಕಾಯಿರಿ।

Verse 31

यावत्सांत्वयते रामो दूतं शक्रसमुद्भवम् । ममोपरि दयां कृत्वा विनयावनतस्य हि

ರಾಮನು ಇಂದ್ರಸಂಭವ ದೂತನನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸಿ ಮುಗಿಸುವವರೆಗೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿರಿ; ನಾನು ವಿನಯದಿಂದ ನತನು।

Verse 32

दुर्वासा उवाच । यदि यास्यति नो दृष्टिं मम द्राक्स रघूत्तमः । शापं दत्त्वा कुलं सर्वं तद्धक्ष्यामि न संशयः

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದನು—ರಘುಕುಲಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ, ಶಾಪ ನೀಡಿ ಅವನ ಸಮಸ್ತ ಕುಲವನ್ನೇ ದಹಿಸಿಬಿಡುವೆನು; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 33

ममापि दर्शनादन्यन्न किंचिद्विद्यते गुरु । कृत्यं लक्ष्मण यावत्त्वमन्यन्मूढ़ प्रकत्थसे

ಗುರುವೇ, ನನಗೂ ದರ್ಶನಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ, ನೀನು ಮೂಢನಾಗಿ ಇತರ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿರಲು, ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಹೇಳು।

Verse 34

तच्छ्रुत्वा लक्ष्मणश्चित्ते चिंतयामास दुःखितः । वरं मे मृत्युरेकस्य मा भूयात्कुलसंक्षयः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ದುಃಖದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು—‘ಕುಲಸಂಕ್ಷಯಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನೊಬ್ಬನ ಮರಣವೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ.’

Verse 35

एवं स निश्चयं कृत्वा ततो राममुपाद्रवत् । उवाच दंडवद्भूमौ प्रणिपत्य कृतांजलिः

ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ರಾಮನ ಬಳಿಗೆ ಧಾವಿಸಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 36

दुर्वासा मुनिशार्दूलो देव ते द्वारि तिष्ठति । दर्शनार्थी क्षुधाविष्टः किं करोमि प्रशाधि माम्

ಹೇ ದೇವಾ! ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ ದುರ್ವಾಸ ಮುನಿಯು ದರ್ಶನಾರ್ಥಿಯಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ ನಿನ್ನ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ದಯಮಾಡಿ ನನಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡು.

Verse 37

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ततो दूतमुवाच तम् । गत्वेमं ब्रूहि देवेशं मम वाक्यादसंशयम् । अहं संवत्सरस्यांत आगमिष्यामि तेंऽतिके

ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಅವನು ಆ ದೂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಹೋಗಿ ದೇವೇಶನಿಗೆ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ತಿಳಿಸು; ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವೆನು.”

Verse 38

एवमुक्त्वा विसृज्याथ तं दूतं प्राह लक्ष्मणम् । प्रवेशय द्रुतं वत्स तं त्वं दुर्वाससं मुनिम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೂತನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿ ಬಳಿಕ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ವತ್ಸಾ! ಬೇಗ ಹೋಗಿ ದುರ್ವಾಸ ಮುನಿಯನ್ನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುಮಾಡು.”

Verse 39

ततश्चार्घ्यं च पाद्यं च गृहीत्वा सम्मुखो ययौ । रामदेवः प्रहृष्टात्मा सचिवैः परिवारितः

ನಂತರ ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾದ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನ ರಾಮದೇವನು ಸಚಿವರಿಂದ ಪರಿವಾರಿತನಾಗಿ, ಅವನ ಎದುರಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 40

दत्त्वार्घ्यं विधिवत्तस्य प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । प्रोवाच रामदेवोऽथ हर्षगद्गदया गिरा

ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಾಮದೇವನು ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 41

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं च ते । एतद्राज्यममी पुत्रा विभवश्च तव प्रभो

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ—ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಹಾ ಸुस್ವಾಗತ. ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಈ ರಾಜ್ಯ, ಈ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ವೈಭವವೂ ನಿಮ್ಮದೇ.

Verse 42

कृत्वा मम प्रसादं च गृहाण मुनिसत्तम । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यत्त्वं मे गृहमागतः । पूज्यो लोकत्रयस्यापि निःशेषतपसांनिधिः

ಹೇ ಮುನಿಸತ್ತಮ! ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ. ನೀವು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ನಾನು ಧನ್ಯನು, ಅನುಗ್ರಹಿತನು. ನೀವು ತ್ರಿಲೋಕಕ್ಕೂ ಪೂಜ್ಯರು—ಅಶೇಷ ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಧಿ.

Verse 43

मुनिरुवाच । चातुर्मास्यव्रतं कृत्वा निराहारो रघूत्तम । अद्य ते भवनं प्राप्य आहारार्थं बुभुक्षितः

ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಘೂತ್ತಮ! ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ವ್ರತವನ್ನು ಮಾಡಿ ನಾನು ನಿರಾಹಾರನಾಗಿದ್ದೆ. ಇಂದು ನಿನ್ನ ಭವನವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಆಹಾರಾರ್ಥವಾಗಿ ಹಸಿದವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

Verse 44

तस्मात्त्वं यच्छ मे शीघ्रं भोजनं रघुनंदन । नान्येन कारणं किंचित्संन्यस्तस्य धनादिना

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ರಘುನಂದನ! ನನಗೆ ಶೀಘ್ರ ಭೋಜನವನ್ನು ಕೊಡು. ಸಂನ್ಯಾಸಿಗೆ ಧನಾದಿಗಳಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ.

Verse 45

ततस्तं भोजयामास श्रद्धापूतेन चेतसा । स्वयमेवाग्रतः स्थित्वा मृष्टान्नैर्विविधैः शुभैः

ನಂತರ ಅವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮುನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದನು. ತಾನೇ ಮುಂದೆ ನಿಂತು, ಅನೇಕ ವಿಧದ ಶುಭವಾದ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದನು.

Verse 46

लेह्यैश्चोष्यैस्तथा चर्व्यैः खाद्यैरेव पृथग्विधैः । यावदिच्छा मुनेस्तस्य तथान्नैर्विविधैरपि

ಅವನು ಆ ಮುನಿಗೆ ಲೇಹ್ಯ, ಚೋಷ್ಯ, ಚರ್ವ್ಯ, ಖಾದ್ಯ ಎಂಬ ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಗಳ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ನಾನಾವಿಧ ಅನ್ನ-ವ್ಯಂಜನಗಳನ್ನು, ಮುನಿಯ ಇಚ್ಛೆಯಷ್ಟು ಅರ್ಪಿಸಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು.