Adhyaya 209

Verse 1

आनर्त उवाच । सांप्रतं मुनिशार्दूल शंखतीर्थ समुद्भवम् । माहात्म्यं वद मे कृत्स्नं श्रद्धा मे महती स्थिता

ಆನರ್ತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ! ಈಗ ಶಂಖತೀರ್ಥದ ಉದ್ಭವವನ್ನೂ ಅದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳು; ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಶ್ರದ್ಧೆ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 2

अहो तीर्थमहो तीर्थं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । क्षेत्रं यच्च धरापृष्ठे सर्वाश्चर्यमयं शुभम्

ಅಹೋ! ಎಂತಹ ತೀರ್ಥ, ಎಂತಹ ತೀರ್ಥವೇ—‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಭೂಮಿಪೃಷ್ಠದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಮಯವೂ ಶುಭಕರವೂ ಆಗಿದೆ.

Verse 3

नाहं तृप्तिं द्विजश्रेष्ठ प्रगच्छामि कथंचन । शृण्वानस्तु सुमाहात्म्यं क्षेत्रस्यास्य समुद्भवम्

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ಅದರ ಉದ್ಭವವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೂ ನನಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತೃಪ್ತಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 4

विश्वामित्र उवाच । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथांतरम् । शंखतीर्थस्य माहात्म्यं यथाजातं धरातले

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಪೂರ್ವವೃತ್ತದ ಮತ್ತೊಂದು ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಖತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ.

Verse 5

आनर्ताधिपतिः पूर्वमासीदन्यो महीपतिः । यथा त्वं सांप्रतं भूमौ सर्वलोकप्रपालकः

ಹಿಂದೆ ಆನರ್ತದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹೀಪತಿ ಇದ್ದನು; ನೀನು ಈಗ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜನರ ಪಾಲಕನಾಗಿರುವಂತೆ.

Verse 6

सोऽकस्मात्कुष्ठभाग्जातो विकलांगो बभूव ह । अपुत्रः शत्रुभिर्व्याप्तस्त्रस्तश्च नृपसत्तमः

ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಅವನು ಕುಷ್ಠರೋಗಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ, ಅಂಗಾಂಗಗಳು ವಿಕಲವಾದವು. ಸಂತಾನಹೀನನಾಗಿ, ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಭೀತನಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಹಾಗಾಯಿತು.

Verse 7

स सर्वैर्भूमिपालैश्च सर्वतः परिपीडितः । राज्यभ्रंशसमोपेतः प्राप्तो रैवतकं गिरिम्

ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಇತರ ರಾಜರಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದನು. ರಾಜ್ಯಭ್ರಂಶ ಹೊಂದಿ ರೈವತಕ ಪರ್ವತವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

Verse 8

तत्रापि पीड्यते नित्यं सर्वतस्तु मलिम्लुचैः

ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಮಲಿಮ್ಲುಚರು (ಧರ್ಮರಹಿತ ದೋಚುಗಾರರು)ಗಳಿಂದ ಕಿರುಕುಳಕ್ಕೊಳಗಾದನು.

Verse 9

हस्त्यश्वरथहीनस्तु कोशहीनो यदाऽभवत् । स तदा चिंतयामास किं करोमि च सांप्रतम्

ಅವನು ಆನೆ-ಕುದುರೆ-ರಥವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಖಜಾನೆಯೂ ಇಲ್ಲದವನಾದಾಗ, ಆಗ ಚಿಂತಿಸಿದನು—“ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?”

Verse 10

कलत्राण्यपि सर्वाणि ह्रियंते तस्करैर्बलात्

ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಳ್ಳರು ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ನಿಯರನ್ನೂ ಅಪಹರಿಸಿದರು.

Verse 11

स एवं चिंतयानस्तु गतो वै नारदं विभुम् । द्रष्टुं पार्थिवशार्दूल वैष्णवे दिवसे स्थिते

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಸಿಂಹನು ವೈಷ್ಣವ ಪವಿತ್ರ ದಿನದಲ್ಲಿ ಮಹಾವಿಭು ನಾರದರನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಹೋದನು।

Verse 12

तत्रापश्यत्स संप्राप्तं नारदं मुनिसत्तमम् । तीर्थयात्राप्रसंगेन दामोदरदिदृक्षया

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾರದರನ್ನು ಬಂದವರಾಗಿ ಕಂಡನು—ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯ ಸಂದರ್ಭದಿಂದಲೂ ದಾಮೋದರ ದರ್ಶನಾಭಿಲಾಷೆಯಿಂದಲೂ ಆಗಮಿಸಿದವರನ್ನು।

Verse 13

तं प्रणम्याथ शिरसा कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रोवाच वचनं दीन उपविश्य तदग्रतः

ಅವರಿಗೆ ಶಿರಸಾ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತು; ದೀನನಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 14

राजोवाच । शत्रुभिः परिभूतोऽहं समतान्मुनिसत्तम । ततो राज्यपरिभ्रंशात्संप्राप्तोऽत्र महागिरौ

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ದಮನಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ನಂತರ ರಾಜ್ಯಭ್ರಂಶವಾಗಿ ಈ ಮಹಾಗಿರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 15

विपिने तस्करैः पापैः प्रपीड्येऽहं समंततः । यत्किंचिदश्वनागाद्यं मया सह समागतम्

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಪಿ ಕಳ್ಳರು ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ನನ್ನೊಡನೆ ಬಂದ ಕುದುರೆ, ಆನೆ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲವೂ ದಾಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿವೆ।

Verse 16

तत्सर्वं तस्करैर्नीतं कोशा दारास्तथा वसु । तस्माद्वद मुनिश्रेष्ठ वैराग्यं मे महत्स्थितम्

ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳ್ಳರು ಕಸಿದುಕೊಂಡರು—ನನ್ನ ಕೋಶ, ಪತ್ನಿಯರು ಹಾಗೂ ಧನವೂ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿರಿ; ನನ್ನೊಳಗೆ ಮಹಾ ವೈರಾಗ್ಯ ಉದಯಿಸಿದೆ.

Verse 17

अन्यजन्मोद्भवं किंचिन्मम पापं सुदारुणम् । येनेमां च दशां प्राप्तः सहसा मुनिसत्तम

ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಜನ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಯಾವುದೋ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಪಾಪವಿರಬೇಕು; ಅದರಿಂದಲೇ, ಹೇ ಮುನಿಸತ್ತಮ, ನಾನು ಅಚಾನಕ ಈ ದಶೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 18

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा मुनीश्वरः । प्रोवाचाऽथ नृपं दीनं ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನೀಶ್ವರನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ನಂತರ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೀನ ರಾಜನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 19

नारद उवाच । न त्वया कुत्सितं किंचित्पूर्व देहांतरे कृतम् । मया ज्ञातं महाराज सर्वं दिव्येन चक्षुषा

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ನೀನು ಪೂರ್ವ ದೇಹಾಂತರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ನಿಂದನೀಯ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಹೇ ಮಹಾರಾಜ, ನಾನು ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 20

त्वमासीः पार्थिवः पूर्वं सिद्धपन्नगसंज्ञिते । पत्तने सोमवंशीयः सर्व शत्रुनिबर्हणः

ಹಿಂದೆ ನೀನು ‘ಸಿದ್ಧಪನ್ನಗ’ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿದ್ದೆ—ಸೋಮವಂಶದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವನು, ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು.

Verse 21

त्वया चेष्टं महायज्ञैः सदा संपूर्णदक्षिणैः । महादानानि दत्तानि पूजिता ब्राह्मणोत्तमाः

ನೀನು ಸದಾ ಸಂಪೂರ್ಣ ದಕ್ಷಿಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದೆ; ಮಹಾದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿದೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದೆ.

Verse 22

तेन कर्म विपाकेन भूयः पार्थिवतां गतः

ಅದೇ ಕರ್ಮವಿಪಾಕದಿಂದ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 23

आनर्त उवाच । इह जन्मनि नो कृत्यं संस्मरामि विभो कृतम् । तत्किं राज्यपरि भ्रंशः सहसा मे समुत्थितः

ಆನರ್ತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಭೋ! ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಯಾವುದೇ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ನನಗೆ ಸ್ಮರಣೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ರಾಜ್ಯಭ್ರಂಶವು ಸಹಸಾ ಏಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು?

Verse 24

लक्ष्म्या हीनस्य लोकस्य लोकेऽस्मिन्व्यर्थतां व्रजेत् । जीवितं मुनिशार्दूल विज्ञातं हि मयाऽधुना

ಲಕ್ಷ್ಮಿಹೀನನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇ ಮುನಿಶಾರ್ದೂಲ! ಈಗ ನಾನು ಜೀವನದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅರಿತಿದ್ದೇನೆ.

Verse 25

मृतो नरो गतश्रीको मृतं राष्ट्रमराजकम् । मृतमश्रोत्रिये दानं मृतो यज्ञस्त्वदक्षिणः

ಶ್ರೀ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮನುಷ್ಯನು ಮೃತನ ಸಮಾನ; ಅರಸಿಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯವೂ ಮೃತಸಮಾನ. ಅಶ್ರೋತ್ರಿಯನಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನ ಮೃತ; ದಕ್ಷಿಣೆಯಿಲ್ಲದ ಯಜ್ಞವೂ ಮೃತವೇ.

Verse 26

लक्ष्म्या हीनस्य मर्त्यस्य बांधवोऽपि विजायते । प्रार्थयिष्यति मां नूनं दृष्ट्वा तं चान्यतो व्रजेत्

ಲಕ್ಷ್ಮೀಹೀನನಾದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬಂಧುವೂ ಶತ್ರುವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವನು; ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಜನರು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

यथा मां सांप्रतं दृष्ट्वा ये मयाऽपि प्रतर्पिताः । तेऽपि दूरतरं यांति एष मां प्रार्थयि ष्यति

ನಾನು ಹಿಂದೆ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದವರೂ ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಇನ್ನೂ ದೂರ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇವನೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಬದಲು ನನ್ನನ್ನೇ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವನು।

Verse 28

धनहीनं नरं त्यक्त्वा कुलीनमपि चोत्तमम् । गच्छति स्वजनोऽन्यत्र शुष्कं वृक्षमिवांडजाः

ಧನಹೀನನಾದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು—ಅವನು ಕುಲೀನನೂ ಉತ್ತಮನೂ ಆದರೂ—ಬಿಟ್ಟು ಸ್ವಜನರು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಒಣಗಿದ ಮರವನ್ನು ಪಕ್ಷಿಗಳು ತೊರೆಯುವಂತೆ।

Verse 29

तत्कार्यकारणार्थाय दरिद्रोऽ भ्येति चेद्गृहम् । धनिनो भर्त्सयंत्येनं समागच्छंति नांतिकम्

ಕೆಲಸ ಅಥವಾ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಡವನು ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ, ಧನಿಕರು ಅವನನ್ನು ಗದರಿಸಿ ಅವನ ಬಳಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 30

कृपणोऽपि धनाढ्यश्चेदागच्छति हि याचितुम् । एष दास्यति मे किंचि दिति चित्ते नृणां भवेत्

ಆದರೆ ಧನವಂತನಾದ ಕೃಪಣನೂ ಯಾಚಿಸಲು ಬಂದರೆ, ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ—‘ಇವನು ನನಗೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಡುವನು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ।

Verse 31

मम त्वं पूर्ववंशीयः पिता ते च पितुर्मम । सदा स्नेहपरश्चासीत्त्वं च स्नेहविवर्जितः

ನೀನು ನನ್ನ ಪೂರ್ವವಂಶೀಯನು; ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಂದೆ ಪರಸ್ಪರ ಬಂಧುಗಳು. ಅವನು ಸದಾ ಸ್ನೇಹಪರನಾಗಿದ್ದ; ಆದರೆ ನೀನು ಸ್ನೇಹವಿಹೀನನು.

Verse 32

एवं ब्रुवंति लोकेऽत्र धनिनां पुरतः स्थिताः । कुलीना अपि पापानां दृश्यंते धनलिप्सया । दरिद्रस्य मनुष्यस्य क्षितौ राज्यं प्रकुर्वतः

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧನಿಗಳ ಮುಂದೆ ನಿಂತವರು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಧನಲಿಪ್ಸೆಯಿಂದ ಕುಲೀನರೂ ಪಾಪಾಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದರಿದ್ರನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ.

Verse 33

प्रशोषः केवलं भावी हृदयस्य महामुने । द्वाविमौ कण्टकौ तीक्ष्णौ शरीरपरिशोषिणौ । यश्चाधनः कामयते यश्च कुप्यत्यनीश्वरः

ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ವಿಧಿ ಕೇವಲ ಶೋಷವೇ. ಎರಡು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಮುಳ್ಳುಗಳು ದೇಹವನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ—ಒಂದು, ಧನವಿಲ್ಲದವನು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಯಸುವುದು; ಮತ್ತೊಂದು, ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲದವನು ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿಯುವುದು.

Verse 34

श्मशानमपि सेवंते धनलुब्धा निशागमे । जनेतारमपि त्यक्त्वा नित्यं यांति सुदूरतः

ಧನಲೋಭಿಗಳು ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆಯಲ್ಲೂ ಶ್ಮಶಾನವನ್ನೂ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಉಪಕಾರಕನನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವರು ನಿತ್ಯ ದೂರದೂರಕ್ಕೆ (ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ) ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 35

सुमूर्खोपि भवेद्विद्वानकुलीनोऽपि सत्कुलः । यस्य वित्तं भवे द्धर्म्ये विपरीतमतोऽन्यथा

ಯಾರ ಸಂಪತ್ತು ಧರ್ಮ್ಯ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಬಂದಿದೆಯೋ, ಅವನು ಮಹಾಮೂಢನಾದರೂ ಪಂಡಿತನೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಕುಲವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ ಸತ್ಕುಲೀನನೆಂದು ಮಾನ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇದರ ವಿರುದ್ಧವೇ.

Verse 36

निर्विण्णोऽहं मुनिश्रेष्ठ जीवितस्य च सांप्रतम् । तस्माद्ब्रूहि किमर्थं मे दारिद्र्यं समुपस्थितम्

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲೇ ನಿರ್ವಿಣ್ಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳು—ನನಗೆ ಈ ದಾರಿದ್ರ್ಯವು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಬಂದಿದೆ?

Verse 37

कुष्ठश्चापि ममोपेतः शत्रुभिश्च पराभवम् । अन्यजन्मांतरं दृष्टं त्वया दिव्येन चक्षुषा

ನನಗೆ ಕುಷ್ಠವೂ ಬಂದಿದ್ದು, ಶತ್ರುಗಳಿಂದಲೂ ಪರಾಭವವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಇತರ ಜನ್ಮಗಳನ್ನೂ ನೀವು ಕಂಡಿದ್ದೀರಿ.

Verse 38

कुकर्मणा न संस्पृष्टं स्वल्पेनापि ब्रवीषि माम् । एतज्जन्मातरं दृष्टं स्मरामि मुनिसत्तम

ನೀನು ಹೇಳುತ್ತೀ—ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಕುಕರ್ಮದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತನಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೂ, ಹೇ ಮುನಿಸತ್ತಮನೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಜನ್ಮವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸ್ಮರಣೆ.

Verse 39

न मया कुकृतं किंचित्कदाचित्समनुष्ठितम् । तत्किं राज्यपरिभ्रंशो जातोऽयं मम सन्मुने

ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಕುಕೃತ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ಹೇ ಸನ್ಮುನಿಯೇ, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯಭ್ರಂಶವು ಏಕೆ ಸಂಭವಿಸಿತು?

Verse 40

अत्र मे कौतुकं जातं तस्माद्देहि विनिर्णयम् । भवेन्न वा भवेत्कर्म कृतं यच्च शुभाशुभम्

ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ನಿಶ್ಚಿತ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಕೊಡು. ಮಾಡಿದ ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲ ಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ, ಅಥವಾ ಫಲ ಕೊಡದೇ ಇರಬಹುದೇ?

Verse 41

विश्वामित्र उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा तु नारदः । कृपया परयाविष्टस्ततः प्रोवाच सादरम्

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾರದನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು. ನಂತರ ಪರಮ ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ಆದರದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 42

शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि यथा शुद्धिः प्रजायते । तव राज्यस्य संप्राप्तिर्यथा भूयोऽपि जायते

ಓ ರಾಜನೇ, ಕೇಳು; ಶುದ್ಧಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯಪ್ರಾಪ್ತಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 43

तव भूमौ महापुण्यमस्ति क्षेत्रं जगत्त्रये । हाटकेश्वरसंज्ञं तु तीर्थं तत्रास्ति शोभनम् । शंखतीर्थमिति ख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ನಿನ್ನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಎಂಬ ಶೋಭನ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದು ‘ಶಂಖತೀರ್ಥ’ವೆಂದು ಖ್ಯಾತಿ ಹೊಂದಿ ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವಾಗಿದೆ.

Verse 44

यस्तत्र कुरुते स्नानं श्रद्धया परया युतः । अष्टम्यां शुक्लपक्षस्य संप्राप्ते मासि माधवे

ಯಾರು ಅಲ್ಲಿ ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ—ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮಿಯಲ್ಲಿ, ಮಾಧವ ಮಾಸ ಬಂದಾಗ—

Verse 45

सूर्यवारे तु सम्प्राप्ते भास्करस्योदयं प्रति । सर्वकुष्ठविनिर्मुक्तो जायते सूर्यसंनिभः

ಭಾನುವಾರ ಬಂದಾಗ, ಭಾಸ್ಕರನ ಉದಯದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ—ಅವನು ಸರ್ವ ಕುಷ್ಠರೋಗಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 46

यंयं काममभिध्यायेत्तंतं सर्वेषु दुर्लभम् । स तदाऽप्नोत्यसंदिग्धं दृष्ट्वा शंखेश्वरं शुभम्

ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೋ—ಅದು ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ದುರ್ಲಭವಾದರೂ—ಶುಭ ಶಂಖೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಅವನು ಅದನ್ನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

किं त्वया न श्रुतं तत्र स्वदेशे वसता नृप । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं यत्त्वमत्र समागतः

ಓ ನೃಪಾ! ಸ್ವದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನೀನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೇ, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ?

Verse 48

सिद्धसेन उवाच । कथं शंखेश्वरो देवः संजातो वद सन्मुने

ಸಿದ್ಧಸೇನನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸನ್ಮುನೇ! ದೇವ ಶಂಖೇಶ್ವರನು ಹೇಗೆ ಪ್ರकटನಾದನು? ಹೇಳು.

Verse 49

नारद उवाच । अहं ते कथयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । यथा शंखेश्वरो जातः शंखतीर्थं तु पार्थिव

ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಪಾರ್ಥಿವ! ಈ ಪುರಾತನ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಶಂಖೇಶ್ವರನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಶಂಖತೀರ್ಥವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 50

आसतुर्ब्राह्मणौ पूर्वं लिखितः शंख एव च । भ्रातरौ वेदविदुषौ तपस्युग्रे व्यवस्थितौ

ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಲಿಖಿತ ಮತ್ತು ಶಂಖ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಹೋದರರು ಇದ್ದರು—ವೇದಪಾರಂಗತರು, ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 51

कस्यचित्त्वथ कालस्य लिखितस्याश्रमं प्रति । भ्रातुर्ज्येष्ठस्य संप्राप्तो नमस्कारकृते नृप

ಕೆಲವು ಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಓ ರಾಜನೇ, ಶಂಖನು ತನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಭ್ರಾತೃ ಲಿಖಿತನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಬಂದನು।

Verse 52

सोऽपश्यदाश्रमं शून्यं लिखितेन विवर्जितम्

ಅವನು ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಶೂನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡನು; ಲಿಖಿತನು ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ।

Verse 53

अथापश्यद्वने तस्मि न्परिपक्वफलानि सः । प्रणयात्प्रतिजग्राह मत्वा भ्रातुर्नृपाऽश्रमम्

ನಂತರ ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಪಕ್ವವಾದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ‘ಇದು ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ರಾಜಾಶ್ರಮ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು।

Verse 54

एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तो लिखितस्तत्र चाश्रमे । यावत्पश्यति शंखं स प्रगृही तबृहत्फलम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಲಿಖಿತನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಶಂಖನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಶಂಖನು ದೊಡ್ಡ ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದನು।

Verse 55

किमिदं विहितं पाप पापं साधुविगर्हितम् । चौर्यकर्म त्वया निंद्यं यद्धृतानि फलानि च

‘ಓ ಪಾಪಿಯೇ! ನೀನು ಇದು ಏನು ಮಾಡಿದಿ? ಇದು ಸಜ್ಜನರು ಗರ್ಹಿಸುವ ಪಾಪಕರ್ಮ. ನೀನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಹಣ್ಣುಗಳು ಕಳ್ಳತನ; ಅದು ನಿಂದನೀಯ.’

Verse 56

अनेन कर्मणा तुभ्यं तपो यास्य ति संक्षयम् । चौर्यकर्मप्रवृत्तस्य ब्राह्मणैर्गर्हितस्य च

ಈ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸು ಕ್ಷಯವಾಗುವುದು; ಚೌರ್ಯಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತನಾದವನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನಿಂದಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 57

शंख उवाच । एकोदरसमुत्पन्नो ज्येष्ठभ्राता यथा पिता । भूयादिति श्रुतिर्लोके प्रसिद्धा सर्वतः स्थिता

ಶಂಖನು ಹೇಳಿದನು—ಒಂದೇ ಉದರದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಭ್ರಾತನು ತಂದೆಯಂತೆಯೇ; ಇಂತಹ ಶ್ರುತಿ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 58

तत्किं पुत्रस्य विप्रेन्द्र नाधिकारः पितुर्धने । यथैवं निष्ठुरैर्वाक्यैर्निर्भर्त्सयसि मां विभो

ಹಾಗಾದರೆ, ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಪುತ್ರನಿಗೆ ತಂದೆಯ ಧನದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲವೇ? ಓ ವಿಭೋ, ನೀನು ನನಗೆ ಇಂತಹ ನಿಷ್ಠುರ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಏಕೆ ಗದರಿಸುತ್ತೀಯ?

Verse 59

लिखित उवाच । न दोषो जायते हर्तुः पुत्रस्यात्र कथंचन । एकत्र संस्थितस्यात्र पितुर्वित्तमसंशयम्

ಲಿಖಿತನು ಹೇಳಿದನು—ಇಲ್ಲಿ ಪುತ್ರನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಕಡೆ ವಾಸಿಸುವಾಗ; ಅವಿಭಕ್ತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಂದೆಯ ಧನವೇ.

Verse 60

विभक्तस्तु यदा पुत्रो भ्राता वाऽपहरेद्धनम् । तदा दोषमवाप्नोति चौर्योत्थं मतमेव मे

ಆದರೆ ಪುತ್ರನಾಗಲಿ ಸಹೋದರನಾಗಲಿ ವಿಭಕ್ತನಾಗಿ ನಂತರ ಧನವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದರೆ, ಆಗ ಅವನು ದೋಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಅದು ಚೌರ್ಯೋತ್ಥ; ಇದೇ ನನ್ನ ಸ್ಥಿರಮತ.

Verse 61

पुत्रस्य तु पुनर्वित्तं पिता हरति सर्वदा । न तस्य विद्यते दोषो विभक्त स्यापि कर्हिचित्

ಮಗನ ಧನವನ್ನೂ ತಂದೆ ಸದಾ ಮರಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಮಗನು ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ತಂದೆಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ।

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो मनुना स्मृतिकारिणा । तं तेऽहं संप्रवक्ष्यामि धर्मशास्त्रोद्भवं वचः

ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಮೃತಿಕಾರನಾದ ಮನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದ ಶ್ಲೋಕವಿದೆ; ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರೋದ್ಭವವಾದ ಆ ವಚನವನ್ನು ನಾನು ಈಗ ನಿನಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 63

त्रय एवाधप्रोक्ता भार्या दासस्तथा सुतः । यत्ते समधिगच्छंति यस्य ते तस्य तद्धनम्

ಮೂರು ಮಂದಿ ಅಧೀನರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ—ಪತ್ನಿ, ದಾಸ ಮತ್ತು ಮಗ; ಅವರು ಏನು ಗಳಿಸಿದರೂ, ಅವರು ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದವರೋ ಅವನದೇ ಅದು ಧನ।

Verse 64

शंख उवाच । यद्येवं चौर्यदोषोऽस्ति मम तात महत्तरः । निग्रहं कुरु मे शीघ्रं येन न स्यात्तपःक्षयः

ಶಂಖನು ಹೇಳಿದನು—ತಂದೆಯೇ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳತನದ ದೋಷ ಇಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದರೆ, ಬೇಗನೆ ನನ್ನನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಶಿಕ್ಷಿಸು; ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಕ್ಷಯವಾಗದಿರಲಿ।

Verse 65

विश्वामित्र उवाच । तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा शस्त्रमादाय निर्मलम् । चकर्ताथ भुजौ तस्य भ्राता भ्रातुश्च निर्घृणः । सोपि च्छिन्नकरो विप्रो व्यथयापि समन्वितः

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವನ ಸಹೋದರನು ನಿರ್ಮಲ ಶಸ್ತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸಹೋದರನ ಮೇಲೆಯೂ ನಿರ್ದಯನಾಗಿ, ಅವನ ಎರಡು ಭುಜಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು; ಕೈಗಳು ಕಡಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇದನೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು।

Verse 66

मन्यमानः प्रसादं तं भ्रातुर्ज्येष्ठस्य पार्थिव

ಹೇ ರಾಜನೇ! ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಭ್ರಾತೃನ ಪ್ರಸಾದವೆಂದು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ।

Verse 67

ततस्तु कामदं क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । मत्वा प्राप्य तपस्तेपे कंचित्प्राप्य जलाशयम्

ನಂತರ ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಕಾಮದ ಕ್ಷೇತ್ರವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ; ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಲಾಶಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು।

Verse 68

वर्षास्वाकाशशायी च हेमन्ते सलिलाश्रयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे षष्ठकालकृताशनः

ಮಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತೆರೆದ ಆಕಾಶದ ಕೆಳಗೆ ಶಯನಿಸಿದನು; ಹಿಮಂತದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು; ಗ್ರೀಷ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು; ಷಷ್ಠಕಾಲದಲ್ಲೇ ಆಹಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು।

Verse 69

संस्नाप्य भास्करं स्थाणुं तत्पुरः शतरुद्रियम् । जपन्सामोक्तरुद्रांश्च भव रुद्रांस्तथा जपन् । प्राणरुद्रांस्तथा नीलान्स्कन्दसूक्तसमन्वितान्

ಭಾಸ್ಕರ ಮತ್ತು ಸ್ಥಾಣುವಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ, ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಶತರುದ್ರೀಯವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮೋಕ್ತ ರುದ್ರಮಂತ್ರಗಳನ್ನು, ಭವ-ರುದ್ರ, ಪ್ರಾಣ-ರುದ್ರ ಮತ್ತು ನೀಲರೂಪಗಳನ್ನು—ಸ್ಕಂದಸೂಕ್ತಸಹಿತವಾಗಿ—ಜಪಿಸಿದನು।

Verse 70

ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य महेश्वरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा सह सूर्य वृषेश्वरैः

ನಂತರ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ವೃಷೇಶ್ವರರೊಂದಿಗೆ ದರ್ಶನ ನೀಡಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 71

महेश्वर उवाच । शंख तुष्टोऽस्मि ते वत्स तपसानेन सुव्रत । तस्मात्कथय मे क्षिप्रं यद्ददामि तवाऽधुना

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಶಂಖ, ವತ್ಸ, ಸುವ್ರತ! ನಿನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಬೇಗನೆ ಹೇಳು, ಈಗ ನಿನಗೆ ಯಾವ ವರವನ್ನು ನೀಡಲಿ?

Verse 72

शंख उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । जायेतां तादृशौ हस्तौ यादृशो मे पुरा स्थितौ

ಶಂಖನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ದೇವಾ! ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳು ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಮತ್ತೆ ಆಗಲಿ।

Verse 73

त्वयाऽत्रैव सदा वासः कार्यः सुरवरेश्वर । लिंगे कृत्वा दयां देव ममोपरि महत्तराम्

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠೇಶ್ವರಾ! ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸದಾ ವಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಹೇ ದೇವಾ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಹತ್ತರ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು।

Verse 74

एतज्जलाशयं नाथ मम नाम्ना धरातले । प्रसिद्धिं यातु लोकस्य यावच्चन्द्रार्कतारकाः

ಹೇ ನಾಥಾ! ಈ ಜಲಾಶಯವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಲಿ; ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ-ತಾರೆಗಳು ಇರುವವರೆಗೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತವಾಗಿರಲಿ।

Verse 75

अत्र यः कुरुते स्नानं धृत्वा मनसि दुर्लभम् । किंचिद्वस्तु समग्रं तु तस्य संपत्स्यते विभो

ಹೇ ವಿಭೋ! ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ಆಸೆಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಆದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 76

श्रीभगवानुवाच । अद्याहं दर्शनं प्राप्तस्तव चैवाष्टमीदिने । माधवस्य सिते पक्षे यस्माद्ब्राह्मणसत्तम

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ತಮ! ಇಂದು ಮಾಧವ (ವೈಶಾಖ) ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಅಷ್ಟಮೀ ದಿನ ನಾನು ನಿನಗೆ ನನ್ನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದೆನು।

Verse 77

तस्मात्संक्रमणं लिंगे तावकेऽस्मिन्द्विजोत्तम । करिष्यामि न सन्देहो दिनमेकमसंशयम्

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಈ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿನ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ (ನಿವಸಿಸಿ) ಇರುತ್ತೇನೆ।

Verse 78

यश्चात्र दिवसे प्राप्ते तीर्थेऽत्रैव भवोद्भवे । स्नानं कृत्वा रवेर्वार उदयं समुपस्थिते

ಮತ್ತು ಆ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಭವೋದ್ಭವವಾದ (ಶಿವಜನ್ಯವಾದ) ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಭಾನುವಾರ ಸೂರ್ಯೋದಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ…

Verse 79

पूजयिष्यति मे मूर्तिं त्वया संस्थापितां द्विज । कुष्ठव्याधिविनिर्मुक्तो मम लोकं स यास्यति

…ಮತ್ತು ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾ! ನೀನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಪೂಜಿಸುವರೋ, ಅವರು ಕುಷ್ಠರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವರು।

Verse 80

शेषकालेऽपि विप्रेन्द्र अज्ञानविहितादघात् । मुक्तिं प्राप्स्यत्यसंदिग्धं मम वाक्याद्द्विजोत्तम

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಅಂತ್ಯಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ—ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪಾಪ ಸಂಭವಿಸಿದ್ದರೂ—ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದ ಬಲದಿಂದ ಅವನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 81

तथा तवापि यौ हस्तौ छिन्नावेतावुभावपि । तस्मिन्योगेऽभिषेकात्तौः स्यातां भूयोऽपि तादृशौ

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳು—ಎರಡೂ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ—ಆ ಶುಭಯೋಗದಲ್ಲಿ ಅಭಿಷೇಕಸ್ನಾನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಆಗುವವು.

Verse 82

एष मे प्रत्ययो विप्र भविष्यति तवाऽधुना । भूयः स्नानं विधाय त्वं ततो मूर्तिं ममार्चय

ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಈಗ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಬಂದಿದೆ. ನೀನು ಮತ್ತೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ನನ್ನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಅರ್ಚಿಸು.

Verse 83

अन्येऽपि व्यंगतां प्राप्ताः संयोगेऽत्र तव स्थिते । स्नात्वा मां पूजयिष्यंति मुक्तिं यास्यंति ते द्विज

ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಿನ್ನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಶುಭಸಂಯೋಗ ಇರುವ ವೇಳೆ, ಇತರ ಪೀಡಿತರೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.

Verse 84

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । शंखोऽपि तत्क्षणात्स्नात्वा पूजयित्वा दिवाकरम्

ಇಂತೆಂದು ಸಹಸ್ರಾಂಶು (ಸೂರ್ಯ) ನಂತರ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಅಂತರಧಾನನಾದನು. ಶಂಖನೂ ಕೂಡ ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದಿವಾಕರನನ್ನು (ಸೂರ್ಯನನ್ನು) ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 85

यावत्पश्यति चात्मानं तावद्धस्तसमन्वितम् । आत्मानं पश्यमानस्तु विस्मयं परमं गतः

ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಕೈ ಮರಳಿ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಹೀಗೆ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.

Verse 86

ततःप्रभृति तत्रैव कृत्वाऽश्रमपदं नृप । तपस्तेपे द्विज श्रेष्ठो गतश्च परमां गतिम्

ಅಂದಿನಿಂದ, ಹೇ ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲೀಯೇ ಆಶ್ರಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 87

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र संयोगं प्राप्य तत्त्वतः । तेनैव विधिना स्नात्वा त्वं पूजय दिवाकरम्

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಈ ಶುಭಸಂಯೋಗವನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಪಡೆದು, ಅದೇ ವಿಧಿಯಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ದಿವಾಕರನ (ಸೂರ್ಯನ) ಪೂಜೆ ಮಾಡು।

Verse 88

यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं पठेद्वा पुरतो रवेः । तस्यान्वयेऽपि नो कुष्ठी कदाचित्सम्प्रजायते

ಯಾರು ನಿತ್ಯ ಈ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ) ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಕುಷ್ಠರೋಗಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 209

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शंखादित्यशंखतीर्थोत्पत्तिवृत्तांतवर्णनंनाम नवोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದ ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಶಂಖಾದಿತ್ಯ-ಶಂಖತೀರ್ಥೋತ್ಪತ್ತಿವೃತ್ತಾಂತವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡೂ ನೂರ ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।