Adhyaya 143

Verse 1

सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति देवश्चित्रेश्वरो द्विजाः । चित्रपीठस्य मध्यस्थश्चित्रसौख्यप्रदो नृणाम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದ್ವಿಜರೇ! ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ದೇವನೂ ಇದ್ದಾನೆ—ಭಗವಾನ್ ಚಿತ್ರೇಶ್ವರ. ಅವರು ಚಿತ್ರಪೀಠದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿ ನರರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 2

यं दृष्ट्वा पूजयित्वा च स्नापयित्वाथवा नरः । मुच्यते परदारोत्थैः पातकैश्चोपपातकैः

ಯಾರು ಅವರನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿ, ಪೂಜಿಸಿ, ಅಥವಾ (ಲಿಂಗಕ್ಕೆ) ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಪರಸ್ತ್ರೀಸಂಬಂಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪಾತಕಗಳೂ ಉಪಪಾತಕಗಳೂಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 3

धर्षयित्वा गुरोः पत्नीं कन्यां वा निजवंशजाम् । नीचां वा व्रतयुक्तां वा कामासक्तेन चेतसा

ಕಾಮಾಸಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಯಾರು ಗುರುಪತ್ನಿಯನ್ನು, ಅಥವಾ ತನ್ನ ವಂಶದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು, ಇಲ್ಲವೇ ನೀಚಜಾತಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು, ಅಥವಾ ವ್ರತನಿಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನೂ ಸಹ ಬಲಾತ್ಕರಿಸಿ ದೂಷಿಸಿದ್ದಾರೋ—

Verse 4

चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स तत्पापं निहत्याशु स्वर्गलोकं ततो व्रजेत्

ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಯಾರು ಆ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಆ ಪಾಪವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿ ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 5

तथा चित्रांगदस्तत्र जाबालिसहितो नृपः । कुमार्या सहितः सार्द्धं नग्नया तत्समुत्थया । सन्तिष्ठते तदग्रे तु शप्तो जाबालिना पुरा

ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿ ಜಾಬಾಲಿಯೊಂದಿಗೆ ರಾಜ ಚಿತ್ರಾಂಗದನು ಇದ್ದಾನೆ; ಆ ಸಂದರ್ಭದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ವಸ್ತ್ರವಿಹೀನ ಕುಮಾರಿಯೊಂದಿಗೆ, ಜಾಬಾಲಿಯು ಹಿಂದೆ ಶಪಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ದೇವರ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

त्रयाणामपि यस्तेषां तस्मिन्नहनि निर्वपेत् । स इष्टां लभते नारीं सिद्धिं च मनसि स्थिताम्

ಆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಆ ಮೂವರಿಗೂ ಯಾರು ಅರ್ಪಣೆ/ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಇಷ್ಟವಾದ ನಾರಿಯನ್ನು (ಪತ್ನಿಯನ್ನು) ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

ऋषय ऊचुः । कस्माज्जाबालिना शप्तः पूर्वं चित्रांगदो युवा । सा च तत्तनया कस्मात्कुमारी वस्त्रवर्जिता

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಯುವ ಚಿತ್ರಾಂಗದನನ್ನು ಹಿಂದೆ ಜಾಬಾಲಿ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಶಪಿಸಿದನು? ಮತ್ತು ಅವನ ಮಗಳು ಆ ಕುಮಾರಿ ಏಕೆ ವಸ್ತ್ರವರ್ಜಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ?

Verse 8

अद्यापि तिष्ठते तत्र विरुद्धं रूपमाश्रिता । जनहास्य करं नित्यं तस्मात्सूत वदस्व नः

ಅವಳು ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ವಿರೋಧರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ; ಸದಾ ಜನರ ನಗೆಯ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸೂತ, ನಮಗೆ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 9

सूत उवाच । आर्सोत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना जाबालिरिति विश्रुतः । कौमारब्रह्मचर्येण येन चीर्णं तपः सदा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಾಬಾಲಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ಮುನಿ ಇದ್ದನು; ಅವನು ಕೌಮಾರ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ಸದಾ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 10

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं समासाद्य स सद्द्विजाः । बाल्येऽपि वयसि प्राप्ते समारेभे महत्तपः

ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಆ ಸದ್ದ್ವಿಜನು, ಬಾಲ್ಯವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 11

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि पाराकाणि शनैःशनैः । कुर्वता तेन ते देवाः संनीता भयगोचरम्

ಅವನು ಕ್ರಮೇಣ ಕೃಚ್ಛ್ರ, ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ಮೊದಲಾದ ಪಾರಾಕಾದಿ ಕಠಿಣ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ಭಯದ ವಶಕ್ಕೆ ಬಂದರು।

Verse 12

ततः शक्रादयो देवाः संत्रस्ता मेरुमूर्धनि । मिलित्वा चक्रिरे मंत्रं तस्य विघ्नकृते मिथः

ನಂತರ ಮೇರುವಿನ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳು ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಸೇರಿ, ಅವನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಚರ್ಚಿಸಿದರು।

Verse 13

यद्यस्य तपसो वृद्धिरेवं यास्यति नित्यशः । च्यावयिष्यति तन्नूनं स्वर्गराज्याच्छतक्रतुम्

ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನ ವೃದ್ಧಿ ಹೀಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶತಕ್ರತು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸ್ವರ್ಗರಾಜ್ಯದಿಂದ ಚ್ಯುತಗೊಳಿಸುವನು।

Verse 14

तस्माद्गच्छतु रंभाख्या तत्पार्श्वे ऽप्सरसां वरा । ब्रह्मचर्यविघाताय तस्यर्षेर्भावितात्मनः

ಆದುದರಿಂದ ಅಪ್ಸರೆಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ ರಂಭೆ ಅವನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿ; ದೃಢಸಂಯಮಚಿತ್ತನಾದ ಆ ಋಷಿಯ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ।

Verse 15

ब्रह्मचर्यं तपोमूलं यतः संकीर्तितं द्विजैः । तस्याभावात्परिक्लेशः केवलं न फलं व्रते

ಯಾಕೆಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವೇ ತಪಸ್ಸಿನ ಮೂಲವೆಂದು ಪಂಡಿತ ದ್ವಿಜರು ಕೀರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕ್ಲೇಶ, ಫಲವಿಲ್ಲ।

Verse 16

एवं ते निश्चयं कृत्वा समाहूय ततः परम् । रंभामूचुर्महेंद्रेण सर्वे देवास्तदादरात्

ಹೀಗೆ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಂತರ ರಂಭೆಯನ್ನು ಕರೆಯಲಾಯಿತು; ಮಹೇಂದ್ರನೊಡನೆ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರುಗಳು ಆಕೆಯನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 17

गच्छ शीघ्रं महाभागे जाबालिर्यत्र तिष्ठति । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तपोविघ्नाय तस्य वै

ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ, ಜಾಬಾಲಿ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ—ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ—ಶೀಘ್ರ ಹೋಗು; ಅವನ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ।

Verse 18

ते ते भावाः प्रयोक्तव्याः कथास्तास्ता मनोहराः । वर्धयंती तथा चित्ते तस्य कामं निरर्गलम्

ಆ ಆ ಭಾವಭಂಗಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಆ ಆ ಮನೋಹರ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸು; ಅವನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಬಂಧರಹಿತ ಕಾಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಂತೆ।

Verse 19

रंभोवाच । स मुनिर्न विजानाति कामधर्मं सुरेश्वर । अरसज्ञं कथं देव करिष्यामि स्मरान्वितम्

ರಂಭೆ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ! ಆ ಮುನಿ ಕಾಮಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯನು. ರಸಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವನನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಸ್ಮರವಶನಾಗಿಸಲಿ?

Verse 20

इन्द्र उवाच । एष यास्यति मद्वाक्याद्वसंतस्तस्य सन्निधौ । अस्य संदर्शनादेव भविष्यति स सस्मरः

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ವಸಂತನು ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಹೋಗುವನು. ವಸಂತದ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಮುನಿ ಸ್ಮರವಶನಾಗುವನು.

Verse 21

तस्माद्गच्छ द्रुतं तत्र सहानेन वरानने । संसिद्धिर्जायते येन देवकृत्यं भवेद्द्रुतम्

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ವರಾನನೆ! ಅವನೊಂದಿಗೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗು. ಇದರಿಂದ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಿ ದೇವಕಾರ್ಯ ಶೀಘ್ರ ನೆರವೇರುವುದು.

Verse 22

अथ सा तं प्रणम्योच्चैः प्रस्थिता धरणीतलम् । वसंतेन समायुक्ता जाबालिर्यत्र तिष्ठति

ನಂತರ ಅವಳು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಹೊರಟಳು; ವಸಂತನೊಂದಿಗೆ ಜಾಬಾಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದಳು.

Verse 23

अथाकस्मादशोकस्य संजातः पुष्पसंचयः । तिलकस्य च चूतस्य मंजर्यः समुपस्थिताः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅಶೋಕವೃಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪಸಮೂಹ ಉಂಟಾಯಿತು; ತಿಲಕ ಮತ್ತು ಮಾವಿನ ಮರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಂಜರಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.

Verse 24

शिशिरे च सरोजानि विकासं प्रापुरेव हि । ववौ च सुरभिर्वायुर्दाक्षिणात्यः सुकामदः

ಶಿಶಿರ ಋತುವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಕಮಲಗಳು ಅರಳಿದವು; ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಸುಗಂಧಿತ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿ ಕಾಮಭಾವವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿತು।

Verse 25

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रंभा तत्र वराप्सराः । सलिलाशयतीरस्थो जाबालिर्यत्र तिष्ठति

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ ರಂಭೆ ಆಗಮಿಸಿದಳು—ಜಲಾಶಯದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಜಾಬಾಲಿ ಮುನಿಯು ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಅದೇ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ।

Verse 26

अक्षमालाधृतकरो जपन्मंत्रमनेकधा । अभीष्टं श्रद्धया युक्तो विधाय पितृतर्पणम्

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಮಾಲೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಇಷ್ಟಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಪಿತೃತರ್ಪಣವನ್ನೂ ಮಾಡಿದನು।

Verse 27

स्नानार्थं तज्जलं साऽथ प्रविवेश वराप्सराः

ನಂತರ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ ಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 28

विवस्त्रां तां समालोक्य सोऽपि यौवनशालिनीम् । याम्यानिलेन च स्पृष्टः कामस्य वशगो ऽभवत्

ಅವಳನ್ನು ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದ ಯೌವನಶಾಲಿನಿಯಾಗಿ ಕಂಡು, ದಕ್ಷಿಣ ಗಾಳಿಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವನೂ ಕಾಮದ ವಶನಾದನು।

Verse 29

ततस्तस्याभवत्कंपस्तत्क्षणादेव सन्मुने । अक्षमाला कराग्राच्च पपात धरणीतले

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಹೇ ಸನ್ಮುನಿ, ಅವನು ಕಂಪಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಅವನ ಕೈಯ ಬೆರಳ ತುದಿಯಿಂದ ಅಕ್ಷಮಾಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತು।

Verse 30

पुलकः सर्वगात्रेषु संजज्ञेऽतीव दारुणः । अश्रुपाताः पतंति स्म कोष्णाः प्लावितभूतलाः

ಅವನ ಸರ್ವಾಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು; ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಕಣ್ಣೀರುಧಾರೆಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೆನೆಸಿದವು।

Verse 31

अथ तं क्षुभितं ज्ञात्वा चित्तज्ञा सा वराप्सराः । निर्गत्य सलिलात्तस्माच्चक्रे वस्त्रपरिग्रहम्

ನಂತರ ಅವನು ಒಳಗಿನಿಂದ ಕ್ಷುಭಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಚಿತ್ತಜ್ಞಳಾದ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಪ್ಸರೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು।

Verse 32

ततस्तस्यांतिके गत्वा प्रणिपत्य कृतादरा । प्रोवाच मधुरं वाक्यं वर्द्धंती तस्य तन्मतम्

ನಂತರ ಅವಳು ಅವನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗೌರವದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು—ಅವನೊಳಗೆ ಉದಿಸಿದ ಭಾವವನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಬಲಪಡಿಸುತ್ತಾ।

Verse 33

आश्रमे सकलं ब्रह्मन्कच्चित्ते कुशलं मुने । स्वाध्याये तपसि प्राज्ञ शिष्येषु मृगपक्षिषु

‘ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮುನಿಯೇ, ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕುಶಲವೇ? ಹೇ ಮುನೇ, ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವೇ? ಹೇ ಪ್ರಾಜ್ಞ, ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯವೂ ತಪಸ್ಸೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಿವೆಯೇ, ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಕುಶಲವೇ?’

Verse 34

कुशलं मे वरारोहे सर्वत्रैवाधुना स्थितम् । विशेषेणात्र संप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವರಾರೋಹೆ, ನನ್ನ ಕುಶಲವು ಈಗ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವೆ; ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಲಕ್ಷಿತಳಾಗಿರುವೆ.

Verse 35

का त्वं वद महाभागे मम मन्मथवर्धनी । किं देवी वासुरी वा किं पन्नगी किं तु मानुषी

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗೆ, ಹೇಳು—ನೀನು ಯಾರು, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮನ್ಮಥವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವವಳೇ? ನೀನು ದೇವಿಯೇ, ಅಸುರಿಯೇ, ಪನ್ನಗಿಯೇ (ನಾಗಕನ್ಯೆ) ಅಥವಾ ಮಾನವಿಯೇ?

Verse 36

निवेदय शरीरे मे किं न पश्यसि वेपथुम् । निरर्गलश्च रोमांचो बाष्पपूरश्च नेत्रजः

ನಾನು ನಿನಗೆ ನಿವೇದಿಸುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಈ ನಡುಕವನ್ನು ನೀನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದ ರೋಮಾಂಚ ಉಕ್ಕುತ್ತಿದೆ; ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅಶ್ರುಪೂರ ತುಂಬಿದೆ.

Verse 37

रंभोवाच । किं ते गात्रस्वभावोऽयम् किं वान्यो व्याधिसंभवः । कच्चिदेव न ते स्वास्थ्यं प्रपश्यामि शरीरजम्

ರಂಭೆ ಹೇಳಿದರು—ಇದು ನಿನ್ನ ದೇಹಸ್ವಭಾವವೇ, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ವ್ಯಾಧಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದುದೇ? ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.

Verse 38

मुनिरुवाच । न मे गात्रस्वभावो न व्याधिभिश्च सुलोचने । शृणुष्व कारणं कृत्स्नं येनेदृक्संस्थितं वपुः

ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸುಲೋಚನೆ, ಇದು ನನ್ನ ದೇಹಸ್ವಭಾವವಲ್ಲ, ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಕೇಳು; ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹ ಇಂತಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 40

तदहं मन्मथाविष्टो दर्शनात्तव शोभने । ब्रह्मचर्यपरोपीत्थं महाव्रतधरोऽपि च

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ಶೋಭನೆ! ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಮನ್ಮಥಾವಿಷ್ಟನಾದೆನು—ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಪರನಾಗಿಯೂ ಮಹಾವ್ರತಧಾರಿಯಾಗಿಯೂ ಇದ್ದರೂ ಸಹ।

Verse 41

रंभोवाच यद्येवं ब्राह्मणश्रेष्ठ मां भजस्व यथासुखम् । नात्र कश्चिद्भवेद्दोषः पण्यनारी यतोऽस्म्यहम्

ರಂಭೆ ಹೇಳಿದಳು—ಹಾಗಾದರೆ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಿನಗೆ ಸುಖವಾಗುವಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸು. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಸ್ವಭಾವತಃ ಪಣ್ಯನಾರಿ.

Verse 42

साधारणा वयं विप्र यतः सृष्टाः स्वयंभुवा । सर्वेषामेव लोकानां विशेषेण द्विजन्मनाम्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನಾವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಮಾನ್ಯರು; ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವಯಂಭೂ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ಭೋಗಾರ್ಥವಾಗಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದ್ವಿಜರಿಗಾಗಿ—ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 43

अहं चापि समालोक्य त्वां मुने मन्मथोपमम् । हता कामशरैस्तीक्ष्णैर्न च गंतुं समुत्सहे

ಮತ್ತು ಹೇ ಮುನೇ! ನಿನ್ನನ್ನು ಮನ್ಮಥಸಮಾನನಾಗಿ ನೋಡಿ ನಾನೂ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕಾಮಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿದ್ಧಳಾದೆ; ಈಗ ಹೋಗಲು ಧೈರ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 44

मया दृष्टाः सुराः पूर्वं यक्षा विद्याधरास्तथा । सिद्धाश्च किंनरा नागा गुह्यकाः किमु मानुषाः

ನಾನು ಹಿಂದೆ ದೇವರುಗಳನ್ನು, ಯಕ್ಷರನ್ನು, ವಿದ್ಯಾಧರರನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ; ಸಿದ್ಧರು, ಕಿನ್ನರರು, ನಾಗರು, ಗುಹ್ಯಕರನ್ನೂ—ಇನ್ನೂ ಮಾನವರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು!

Verse 45

नेदृग्रूपं वपुस्तेषामेकस्यापि विलोकितम् । मध्ये ब्राह्मणशार्दूल तस्माद्भक्तां भजस्व माम्

ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಲ್ಲಿಯೂ ಇಂತಹ ರೂಪವೂ ದೇಹಸೌಂದರ್ಯವೂ ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾರ್ದೂಲ, ನಿನಗೆ ಭಕ್ತಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನನ್ನೊಡನೆ ರಮಿಸು।

Verse 46

यो नारीं कामसंतप्तां स्वयं प्राप्तां परित्यजेत् । स मूर्खः पच्यते घोरे नरके शाश्वतीः समाः

ಸ್ವತಃ ಬಂದಿರುವ ಕಾಮತಪ್ತಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಯಾರು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಆ ಮೂರ್ಖನು ಘೋರ ನರಕದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ದಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

एवमुक्त्वा तया सोऽथ परिष्वक्तो महामुनिः । अनिच्छन्नपि वाक्येन हृदयेन च सस्पृहः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆಕೆ ಮಹಾಮುನಿಯನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದಳು. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಇಚ್ಛಿಸದಿದ್ದರೂ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪೃಹೆ ಉಂಟಾಯಿತು।

Verse 48

ततो लतानि कुंजे तं समानीय मुनीश्वरम् । कामशास्त्रोदितैर्भावै रराम कृत्रिमैर्मुनिम्

ನಂತರ ಆಕೆ ಮುನೀಶ್ವರನನ್ನು ಲತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕುಂಜಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಕಾಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಕೃತಕ ಭಾವಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮುನಿಯೊಡನೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದಳು।

Verse 49

एवं तया समं तत्र स्थितो यावद्दिनक्षयम् । कामधर्मसमासक्तः संत्यक्ताशेषकर्मकः

ಹೀಗೆ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ದಿನಾಂತದವರೆಗೆ ಅವನು ಉಳಿದನು—ಕಾಮಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ।

Verse 50

ततो निष्कामतां प्राप्तो लज्जया परिवारितः । विससर्ज च तां रंभां शौचं चक्रे ततः परम्

ಆಗ ಅವನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಪುನಃ ನಿಷ್ಕಾಮತೆಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ರಂಭೆಯನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಶೌಚ-ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 51

सापि तेन विनिर्मुक्ता कृतकृत्या विलासिनी । प्रहृष्टा प्रययौ तत्र यत्र देवाः सवासवाः

ಅವನಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಳಾದ ಆ ವಿಲಾಸಿನಿ ಅಪ್ಸರೆ ಕೃತಕೃತ್ಯಳಾಗಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡಳು. ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರುಗಳು ಸೇರಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅವಳು ಹೊರಟಳು.

Verse 143

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जाबालिक्षोभणोनाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರ ಶ್ಲೋಕಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ಭಾಗವಾದ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಜಾಬಾಲಿಕ್ಷೋಭಣ’ ಎಂಬ 143ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.