Adhyaya 21

Verse 1

सूत उवाच । एवं ब्रह्मर्षिणा प्रोक्तां वाणीं पीयूषसन्निभाम् । आकर्ण्य मुदितो राजा प्रांजलिः पुनरब्रवीत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಯು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಅಮೃತಸಮಾನ ವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ಕೈಮುಗಿದು ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 2

राजोवाच । अहो सत्संगमः पुंसामशेषाघप्रशोधनः । कामक्रोधनिहंता च इष्टदोग्धा जनस्य हि

ರಾಜನು ಹೇಳಿದರು—ಅಹೋ! ಸತ್ಸಂಗವು ಮನುಷ್ಯರ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಕಾಮ-ಕ್ರೋಧಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 3

मम मायातमो नष्टं ज्ञानदृष्टिः प्रकाशिता । तव दर्शनमात्रेण प्रायोहममरोत्तमः

ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಾಯಾರೂಪ ಅಂಧಕಾರ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ಜ್ಞಾನ ದೃಷ್ಟಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅಮರರಂತೆ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದೆನೆಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 4

श्रुतं च पूर्वचरितं बालयोः सम्यगेतयोः । भविष्यदपि पृच्छामि मत्पुत्राचरणं मुने

ಈ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರ ಪೂರ್ವಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಾನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಮುನಿಯೇ, ನನ್ನ ಪುತ್ರನ ಮುಂದಿನ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿರಿ।

Verse 5

अस्यायुः कति वर्षाणि भाग्यं वद च कीदृ शम् । विद्या कीर्तिश्च शक्तिश्च श्रद्धा भक्तिश्च कीदृशी

ಇವನ ಆಯುಷ್ಯ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು? ಅವನ ಭಾಗ್ಯ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದು ಹೇಳು. ಅವನ ವಿದ್ಯೆ, ಕೀರ್ತಿ, ಶಕ್ತಿ ಹಾಗೂ ಶ್ರದ್ಧೆ-ಭಕ್ತಿಗಳು ಹೇಗಿರುತ್ತವೆ?

Verse 6

एतत्सर्वमशेषेण मुने त्वं वक्तुमर्हसि । तव शिष्योस्मि भृत्योस्मि शरणं त्वां गतोस्मयहम्

ಓ ಮುನೇ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಬಾಕಿ ಬಿಡದೆ ನೀವು ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದು. ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯನು, ನಿಮ್ಮ ಸೇವಕನು; ನಿಮ್ಮ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 7

पराशर उवाच । अत्रावाच्यं हि यत्किंचित्कथं शक्तोस्मि शंसितुम् । यच्छ्रुत्वा धृतिमंतोपि विषादं प्राप्नुयुर्जनाः

ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದರು—ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಾರದಂತಹ ವಿಷಯವೊಂದು ಇದೆ; ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಲಿ? ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಧೈರ್ಯವಂತರೂ ಜನರೂ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬಹುದು.

Verse 8

तथापि निर्व्यलीकेन भावेन परिपृच्छतः । अवाच्यमपि वक्ष्यामि तव स्नेहान्महीपते

ಆದರೂ, ಓ ಮಹೀಪತೇ, ನೀನು ಕಪಟವಿಲ್ಲದ ಭಾವದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿರುವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಹೇಳಬಾರದದ್ದನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.

Verse 9

अमुष्य त्वत्कुमारस्य वर्षाणि द्वादशात्ययुः । इतः परं प्रपद्येत सप्तमे दिवसे मृतिम्

ನಿನ್ನ ಆ ಕುಮಾರನು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ದಾಟಿದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ, ಏಳನೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುವನು.

Verse 10

इति तस्य वचः श्रुत्वा कालकूटमिवोदितम् । मूर्च्छितः सहसा भूमौ पतितो नृपतिः शुचा

ಆ ಮಾತುಗಳು—ಕಾಲಕೂಟ ವಿಷದಂತೆ ಘೋರವಾಗಿ—ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು।

Verse 11

तमुत्थाप्य समाश्वास्य स मुनिः करुणार्द्रधीः । उवाच मा भैर्नृपते पुनर्वक्ष्यामि ते हितम्

ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ತೇವಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನ ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—“ಓ ನೃಪ, ಭಯಪಡಬೇಡ; ನಿನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳುವೆನು।”

Verse 12

सर्गात्पुरा निरालोकं यदेकं निष्कलं परम् । चिदानंदमयं ज्योतिः स आद्यः केवलः शिवः

ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಮುನ್ನ ಆ ಏಕ ಪರಮ ತತ್ತ್ವ—ನಿಷ್ಕಲ, ನಿರಾಲೋಕ—ಚಿದಾನಂದಮಯ ಜ್ಯೋತಿ; ಅವನೇ ಆದ್ಯ, ಕೇವಲ ಶಿವನು।

Verse 13

स एवादौ रजोरूपं सृष्ट्वा ब्रह्माणमात्मना । सृष्टिकर्मनियुक्ताय तस्मै वेदांश्च दत्तवान्

ಅವನೇ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಜೋರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ಮಕ್ಕೆ ನಿಯುಕ್ತನಾದ ಅವನಿಗೆ ವೇದಗಳನ್ನು ದತ್ತನು।

Verse 14

पुनश्च दत्तवानीश आत्मतत्त्वैकसंग्रहम् । सर्वोपनिषदां सारं रुद्राध्यायं च दत्तवान्

ಮತ್ತೆ ಈಶ್ವರನು ಆತ್ಮತತ್ತ್ವದ ಏಕೈಕ ಸಂಗ್ರಹ—ಸರ್ವ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ಸಾರ—ಎನಿಸಿದ ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯವನ್ನೂ ದತ್ತನು।

Verse 15

यदेकमव्ययं साक्षाद्ब्रह्मज्योतिः सनातनम् । शिवात्मकं परं तत्त्वं रुद्राध्याये प्रतिष्ठितम्

ಏಕಮಾತ್ರ, ಅವ್ಯಯ, ಸాక్షಾತ್ ಜ್ಞೇಯವಾದ ಸನಾತನ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಯೋತಿ; ಶಿವಸ್ವರೂಪ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವು ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 16

स आत्मभूः सृजद्विश्वं चतुर्भिर्वदनैर्विराट् । ससर्ज वेदांश्चतुरो लोकानां स्थितिहेतवे

ಆತ್ಮಭೂ ವಿರಾಟ್ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ಲೋಕಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ವೇದಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

Verse 17

तत्रायं यजुषां मध्ये ब्रह्मणो दक्षिणान्मुखात् । अशेषोपनिषत्सारो रुद्राध्यायः समुद्गतः

ಅಲ್ಲಿ ಯಜುರ್ವೇದದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ದಕ್ಷಿಣ ಮುಖದಿಂದ ಈ ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ಇದು ಸಮಸ್ತ ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳ ನಿಶ್ಶೇಷ ಸಾರ.

Verse 18

स एष मुनिभिः सर्वैर्मरीच्यत्रिपुरोगमैः । सह देवैर्धृतस्तेभ्यस्तच्छिष्या जगृहुश्च तम्

ಈ (ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯ) ಮરીಚಿ-ಅತ್ರಿ ಮೊದಲಾದ ಅಗ್ರಗಣ್ಯ ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಳು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಧರಿಸಿದರು; ಅವರಿಂದ ಅವರ ಶಿಷ್ಯರು ಇದನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

Verse 19

तच्छिष्यशिष्यैस्तत्पुत्रैस्तत्पुत्रैश्च क्रमागतैः । धृतो रुद्रात्मकः सोऽयं वेदसारः प्रसादितः

ಆ ಶಿಷ್ಯರ ಶಿಷ್ಯರು, ಅವರ ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಪೌತ್ರರು—ಕ್ರಮಪರಂಪರೆಯಿಂದ—ಇದನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತ ಬಂದರು; ರುದ್ರಸ್ವರೂಪವಾದ ಈ ಉಪದೇಶ, ವೇದಸಾರ, ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಂರಕ್ಷಿತವಾಯಿತು.

Verse 20

एष एव परो मन्त्र एष एव परं तपः । रुद्राध्यायजपः पुंसां परं कैवल्यसाधनम्

ಇದೇ ಪರಮ ಮಂತ್ರ, ಇದೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು. ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯ ಜಪವೇ ಕೈವಲ್ಯಸಾಧನೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗ.

Verse 21

महापातकिनः प्रोक्ता उपपातकिनश्च ये । रुद्राध्यायजपात्सद्यस्तेऽपि यांति परां गतिम्

ಮಹಾಪಾತಕಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವರೂ, ಉಪಪಾತಕಿಗಳೂ—ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯ ಜಪದಿಂದ ಅವರು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

भूयोपि ब्रह्मणा सृष्टाः सदसन्मिश्रयोनयः । देवतिर्यङ्मनुष्याद्यास्ततः संपूरितं जगत्

ಮತ್ತೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸತ್-ಅಸತ್ ಮಿಶ್ರ ಯೋನಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ದೇವರು, ತಿರ್ಯಕ್ (ಪಶು-ಪಕ್ಷಿ), ಮನುಷ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿತು.

Verse 23

तेषां कर्माणि सृष्टानि स्वजन्मानुगुणानि च । लोकास्तेषु प्रवर्तंते भुंजते चैव तत्फलम्

ಅವರವರ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವರ ಕರ್ಮಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಜೀವಿಗಳು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೃತ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಫಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 24

लोकसृष्टिप्रवाहार्थं स्वयमेव प्रजापतिः । धर्माधर्मौ ससर्जाग्रे स्ववक्षःपृष्ठभागतः

ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರವಾಹ ಮುಂದುವರಿಯಲೆಂದು, ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಯು ಸ್ವತಃ ತನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ ಮತ್ತು ಪೃಷ್ಠಭಾಗದಿಂದ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 25

धर्ममेवानुतिष्ठंतः पुण्यं विंदंति तत्फलम् । अधर्ममनुतिष्ठंतस्ते पापफलभोगिनः

ಧರ್ಮವನ್ನೇ ಆಚರಿಸುವವರು ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಅದರ ಫಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವರು ಪಾಪಫಲಭೋಗಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 26

पुण्यकर्मफल स्वर्गो नरकस्तद्विपर्ययः । तयोर्द्वावधिपौ धात्रा कृतौ शतमखांतकौ

ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದ ಫಲ ಸ್ವರ್ಗ; ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ನರಕ. ಈ ಎರಡರ ಮೇಲೂ ಧಾತೃ (ವಿಧಾತೃ) ‘ಶತಮಖಾಂತಕ’ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು.

Verse 27

कामः क्रोधश्च लोभश्च मदमानादयः परे । अधर्मस्य सुता आसन्सर्वे नरकनायकाः

ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಲೋಭ ಹಾಗೂ ಮದ-ಮಾನಾದಿಗಳು—ಇವೆಲ್ಲ ಅಧರ್ಮದ ಪುತ್ರರು; ಎಲ್ಲರೂ ನರಕನಾಯಕರು ಆದರು.

Verse 28

गुरुतल्पः सुरापानं तथान्यः पुल्कसीगमः । कामस्य तनया ह्येते प्रधानाः परिकीर्तिताः

ಗುರುತಲ್ಪಗಮನ (ಗುರುವಿನ ಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವುದು), ಸುರಾಪಾನ ಮತ್ತು ಪುಲ್ಕಸೀಗಮನ—ಇವು ಕಾಮದ ಸಂತಾನವೆಂದು, ಇವುಗಳೇ ಪ್ರಧಾನವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 29

क्रोधात्पितृवधो जातस्तथा मातृवधः परः । ब्रह्महत्या च कन्यैका क्रोधस्य तनया अमी

ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಪಿತೃವಧ ಹುಟ್ಟಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ಮಾತೃವಧವೂ; ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯೂ—ಇವೆಲ್ಲ ಕ್ರೋಧದ ಸಂತಾನವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 30

देवस्वहरणश्चैव ब्रह्मस्वहरणस्तथा । स्वर्णस्तेय इति त्वेते लोभस्य तनयाः स्मृताः

ದೇವಸ್ವವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ವವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಸ್ವರ್ಣಚೌರ್ಯ—ಇವು ಮೂರೂ ಲೋಭದ ಪುತ್ರರೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 31

एतानाहूय चांडालान्यमः पातकनायकान् । नरकस्य विवृद्ध्यर्थमाधिपत्यं चकार ह

ಆ ಚಾಂಡಾಲರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಯಮನು ಅವರನ್ನು ‘ಪಾತಕನಾಯಕರು’ ಎಂದು ನೇಮಿಸಿ, ನರಕದ ವೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡಿದನು।

Verse 32

ते यमेन समादिष्टा नव पातकनायकाः । ते सर्वे संगता भूयो घोराः पातकनायकाः

ಯಮನು ಆದೇಶಿಸಿದ ಆ ಒಂಬತ್ತು ಪಾತಕನಾಯಕರು ಮತ್ತೆ ಸೇರಿದರು—ಅತಿಭೀಕರರಾದ ಅವರು, ಪಾತಕನಾಯಕರು।

Verse 33

नरकान्पालयामासुः स्वभृत्यैश्चोपपातकैः । रुद्राध्याये भुवि प्राप्ते साक्षात्कैवल्यसाधने

ಅವರು ತಮ್ಮ ಸೇವಕರಾದ ಉಪಪಾತಕಗಳೊಂದಿಗೆ ನರಕಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಸాక్షಾತ್ ಕೈವಲ್ಯಸಾಧನವಾದ ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದಾಗ…

Verse 34

भीताः प्रदुद्रुवुः सर्वे तेऽमी पातकनायकाः । यमं विज्ञापयामासुः सहान्यैरुपपातकैः

ಭೀತರಾದ ಆ ಪಾತಕನಾಯಕರು ಎಲ್ಲರೂ ಓಡಿ ಹೋದರು; ಇತರ ಉಪಪಾತಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಯಮನಿಗೆ ಹೋಗಿ ವರದಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು।

Verse 35

जय देव महाराज वयं हि तव किंकराः । नरकस्य विवृद्ध्यर्थं साधिकाराः कृतास्त्वया

ಜಯವಾಗಲಿ, ಹೇ ದೇವಮಹಾರಾಜ! ನಾವು ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನ ದಾಸರು. ನರಕಲೋಕದ ವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀನು ನಮಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದೀ.

Verse 36

अधुना वर्तितुं लोके न शक्ताः स्मो वयं प्रभो । रुद्राध्यायानुभावेन निर्दग्धाश्चैव विद्रुताः

ಈಗ, ಹೇ ಪ್ರಭು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು/ಕಾರ್ಯಮಾಡಲು ನಾವು ಶಕ್ತರಲ್ಲ. ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯದ ಅನುಭವದಿಂದ ನಾವು ದಗ್ಧರಾಗಿ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 37

ग्रामेग्रामे नदीकूले पुण्येष्वायतनेषु च । रुद्रजाप्ये तु पर्याप्ते कथं लोके चरेमहि

ಗ್ರಾಮಗ್ರಾಮದಲ್ಲೂ, ನದೀತೀರಗಳಲ್ಲೂ, ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ರುದ್ರಜಪ ವ್ಯಾಪಕವಾದಾಗ, ನಾವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಂಚರಿಸೋಣ?

Verse 38

प्रायश्चित्तसहस्रं वै गणयामो न किंचन । रुद्रजाप्याक्षराण्येव सोढुं बत न शक्नुमः

ಸಾವಿರ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಏನೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ಎಣಿಸುತ್ತೇವೆ; ಆದರೆ ರುದ್ರಜಪದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೇ—ಅಯ್ಯೋ!—ಸಹಿಸಲಾರವು.

Verse 39

महापातकमुख्यानामस्माकं लोकघातिनाम् । रुद्रजाप्यं भयं घोरं रुद्रजाप्यं महद्विषम्

ನಾವು—ಮಹಾಪಾತಕಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯವರು, ಲೋಕಘಾತಕರು—ನಮಗೆ ರುದ್ರಜಪ ಘೋರ ಭಯ; ರುದ್ರಜಪ ನಮಗೆ ಮಹಾವಿಷ.

Verse 40

अतो दुर्विषहं घोरमस्माक व्यसनं महत् । रुद्रजाप्येन संप्राप्तमपनेतुं त्वमर्हसि

ಆದ್ದರಿಂದ ರುದ್ರಜಪದಿಂದ ನಮಗೆ ಈ ಘೋರವೂ ದುರ್ವಿಷಹವೂ ಆದ ಮಹಾವ್ಯಸನವು ಸಂಭವಿಸಿದೆ; ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ನೀವೇ ಅರ್ಹರು।

Verse 41

इति विज्ञापितः साक्षाद्यमः पातकनायकैः । ब्रह्मणोंऽतिकमासाद्य तस्मै सर्वं न्यवेदयत्

ಈ ರೀತಿ ಪಾತಕನಾಯಕರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ವಿನಂತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯಮನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದನು।

Verse 42

देवदेव जगन्नाथ त्वामेव शरणं गतः । त्वया नियुक्तो मर्त्यानां निग्रहे पापकारिणाम्

ಹೇ ದೇವದೇವ, ಜಗನ್ನಾಥ! ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ನಿಯೋಜಿಸಿದವನಾಗಿ ಪಾಪ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 43

अधुना पापिनो मर्त्या न संति पृथिवीतले । रुद्राध्यायेन निहतं पातकानां महत्कुलम्

ಈಗ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪಾಪಿ ಮನುಷ್ಯರು ಇಲ್ಲ; ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಪಾತಕಗಳ ಮಹಾಕುಲವೇ ನಾಶವಾಗಿದೆ।

Verse 44

पातकानां कुले नष्टे नरकाः शून्यतां गताः । नरके शून्यतां याते मम राज्यं हि निष्फलम्

ಪಾತಕಗಳ ಕುಲ ನಾಶವಾದಾಗ ನರಕಗಳು ಶೂನ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ; ನರಕಗಳು ಶೂನ್ಯವಾದರೆ ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 45

तस्मात्त्वयैव भगवन्नुपायः परिचिन्त्यताम् । यथा मे न विहन्येत स्वामित्वं मर्त्यदेहिनाम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಭಗವನ್, ನೀವೇ ಉಪಾಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿರಿ; ಮর্ত್ಯದೇಹಧಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಸ್ವಾಮ್ಯವು ಭಂಗವಾಗದಂತೆ ಮಾಡಿರಿ।

Verse 46

इति विज्ञापितो धाता यमेन परिखिद्यता । रुद्रजाप्यविघातार्थमुपायं पर्यकल्पयत्

ಯಮನು ಬಹಳ ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ತಿಳಿಸಿದಾಗ, ಧಾತಾ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ) ರುದ್ರಜಪಕ್ಕೆ ವಿಘ್ನ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದನು।

Verse 47

अश्रद्धां चैव दुर्मेधामविद्यायाः सुते उभे । श्रद्धामेधाविघातिन्यौ मर्त्येषु पर्यचोदयत्

ಅವನು ಅವಿದ್ಯೆಯ ಎರಡು ಪುತ್ರಿಯರಾದ ಅಶ್ರದ್ಧಾ ಮತ್ತು ದುರ್ಮೇಧಾ ಇವರನ್ನು ಮর্ত್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಅವರು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯನ್ನೂ ಸದುಬುದ್ಧಿಯನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡುವವರು।

Verse 48

ताभ्यां विमोहिते लोके रुद्राध्यायपराङ्मुखे । यमः स्वस्थानमासाद्य कृतार्थ इव सोऽभवत्

ಆ ಇಬ್ಬರಿಂದ ಲೋಕವು ಮೋಹಿತವಾಗಿ ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯದಿಂದ ವಿಮುಖವಾದಾಗ, ಯಮನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೇರಿ ಕೃತಾರ್ಥನಾದಂತೆ ಆಯಿತು।

Verse 49

पूर्वजन्मकृतैः पापैर्जायंतेऽल्पायुषो जनाः । तानि पापानि नश्यंति रुद्रं जप्तवतां नृणाम्

ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಜನರು ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ರುದ್ರನ ಜಪ ಮಾಡಿದವರ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 50

क्षीणेषु सर्वपापेषु दीर्घमायुर्बलं धृतिः । आरोग्यं ज्ञानमैश्वर्यं वर्धते सर्वदेहिनाम्

ಸರ್ವಪಾಪಗಳು ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ, ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಾಯು, ಬಲ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ; ಆರೋಗ್ಯ, ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ।

Verse 51

रुद्राध्यायेन ये देवं स्नापयंति महेश्वरम् । तज्जलैः कुर्वतः स्नानं ते मृत्युं संतरंति च

ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯದಿಂದ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲದಿಂದ ತಾವೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು—ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ।

Verse 52

रुद्राध्यायाभिजप्तेन स्नानं कुर्वंति येंऽभसा । तेषां मृत्युभयं नास्ति शिवलो के महीयते

ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯ ಜಪದಿಂದ ಅಭಿಮಂತ್ರಿತವಾದ ಜಲದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಮೃತ್ಯುಭಯವಿಲ್ಲ; ಅವರು ಶಿವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 53

शतरुद्राभिषेकेण शतायुर्जायते नरः । अशेषपापनिर्मुक्तः शिवस्य दयितो भवेत्

ಶತರುದ್ರಾಭಿಷೇಕದಿಂದ ನರನು ಶತಾಯುಷ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಶಿವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 55

अव्याहतबलैश्वर्यो हतशत्रुर्निरामयः । निर्धूताखिलपापौघः शास्ता राज्यमकंटकम्

ಅವ್ಯಾಹತ ಬಲ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ನಿರಾಮಯನಾಗಿ, ಸಮಸ್ತ ಪಾಪೌಘವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕಿ—ಅವಘಡರಹಿತ, ಕಂಟಕರಹಿತ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 56

विप्रा वेदविदः शांताः कृतिनः शंसितव्रताः । ज्ञानयज्ञतपोनिष्ठाः शिवभक्तिपरायणाः

ಅವರು ವೇದವಿದರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತರು, ಕೃತಾರ್ಥರು, ವ್ರತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರು. ಜ್ಞಾನ-ಯಜ್ಞ-ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರು, ಶಿವಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಾಯಣರು.

Verse 57

रुद्राध्याय जपं सम्यक्कुर्वंतु विमलाशयाः । तेषां जपानुभावेन सद्यः श्रेयो भविष्यति

ನಿರ್ಮಲ ಹೃದಯದವರು ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯ ಜಪವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಮಾಡಲಿ; ಆ ಜಪಾನುಭಾವದಿಂದ ಅವರ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ತಕ್ಷಣವೇ ಉಂಟಾಗುವುದು.

Verse 58

इत्युक्तवंतं नृपतिर्महामुनिं तमेव वव्रे प्रथमं क्रियागुरुम् । अथापरांस्त्यक्तधनाशयान्मुनीनावाहयामास सहस्रशः क्षणात्

ಹೀಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಆ ಮಹಾಮುನಿಯನ್ನೇ ರಾಜನು ಕ್ರಿಯಾಗುರುವೆಂದು ಮೊದಲಾಗಿ ವರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಧನಾಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಇತರ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 59

ते विप्राः शांतमनसः सहस्रपरिसंमिताः । कलशानां शतं स्थाप्य पुण्य वृक्षरसैर्युतम्

ಆ ಶಾಂತಮನಸ್ಕ ವಿಪ್ರರು ಸುಮಾರು ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯವರು; ಪುಣ್ಯವೃಕ್ಷಗಳ ರಸಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ನೂರು ಕಲಶಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 60

रुद्राध्यायेन संस्नाप्य तमुर्वीपतिपुत्रकम् । विधिवत्स्नापयामासुः संप्राप्ते सप्तमे दिने

ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯದಿಂದ ಆ ಭೂಪತಿಪುತ್ರನಿಗೆ ಸ್ನಾನಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿಸಿ, ಏಳನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ ಅವರು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅವನ ಸ್ನಾನಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 61

स्नाप्यमानो मुनिजनैः स राजन्यकुमारकः । अकस्मादेव संत्रस्तः क्षणं मूर्च्छामवाप ह

ಮುನಿಜನರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ರಾಜಕುಮಾರನು ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಭಯಾಕ್ರಾಂತನಾಗಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಮೂರ್ಚ್ಛೆಗೊಂಡನು.

Verse 62

सहसैव प्रबुद्धोऽसौ मुनिभिः कृतरक्षणः । प्रोवाच कश्चित्पुरुषो दंडहस्तः समागतः

ಅವನು ಸಹಸಾ ಚೇತನಗೊಂಡನು; ಮುನಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಕೈಯಲ್ಲಿ ದಂಡ ಹಿಡಿದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 63

मां प्रहर्तुं कृतमतिर्भीमदण्डो भयानकः । सोऽपि चान्यैर्महावीरै पुरुषैरभिताडितः

“ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಬಂದನು—ಭೀಕರ ದಂಡಧಾರಿ, ಭಯಾನಕ. ಆದರೆ ಇತರ ಮಹಾವೀರ ಪುರುಷರು ಅವನನ್ನೂ ಹೊಡೆದು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿದರು.”

Verse 64

बद्ध्वा पाशेन महता दूरं नीत इवाभवत् । एतावदहमद्राक्षं भवद्भिः कृतरक्षणः

“ಮಹಾ ಪಾಶದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಅವನನ್ನು ದೂರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಂತೆ ಆಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಇಷ್ಟೇ ನೋಡಿದೆ.”

Verse 65

इत्युक्तवंतं नृपतेस्तनूजं द्विजसत्तमाः । आशीर्भिः पूजयामासुर्भयं राज्ञे न्यवेदयन्

ರಾಜನ ಪುತ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಅವನನ್ನು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ಆ ಭಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು.

Verse 66

अथ सर्वानृषीञ्छ्रेष्ठान्दक्षिणाभिर्नृपोत्तमः । पूजयित्वा वरान्नेन भोजयित्वा च भक्तितः

ಅಥ ನೃಪೋತ್ತಮನು ಸಮಸ್ತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳನ್ನು ದಕ್ಷಿಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಕರಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವರಾನ್ನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 67

प्रतिगृह्याशिषस्तेषां मुनीनां ब्रह्मवादि नाम् । भक्त्या बंधुजनैः सार्धं सभायां समुपाविशत्

ಆ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿ ಮುನಿಗಳ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂಧುಜನರೊಂದಿಗೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಉಪವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 68

तस्मिन्समागते वीरे मुनिभिः सह पार्थिवे । आजगाम महायोगी देवर्षिर्नारदः स्वयम्

ಆ ವೀರ ಪಾರ್ಥಿವನು ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಗಮಗೊಂಡಾಗ, ಮಹಾಯೋಗಿ ದೇವರ್ಷಿ ನಾರದನು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದನು।

Verse 69

तमागतं प्रेक्ष्य गुरुं मुनीनां सार्धं सदस्यैरखिलैर्मुनींद्रैः । प्रणम्य भक्त्या विनिवेश्य पीठे कृतोपचारं नृपतिर्बभाषे

ಮುನಿಗಳ ಗುರುವಿನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಂಡು, ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಸಮಸ್ತ ಮುನೀಂದ್ರರು ಹಾಗೂ ಸಭಾಸದರೊಂದಿಗೆ ರಾಜನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಯಥೋಚಿತ ಉಪಚಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನಂತರ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 70

राजोवाच । दृष्टं किमस्ति ते ब्रह्मस्त्रिलोक्यां किंचिदद्भुतम् । तन्नो ब्रूहि वयं सर्वे त्वद्वाक्यामृतलालसाः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್! ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಯಾವುದಾದರೂ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೀರಾ? ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳಿರಿ; ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ವಾಕ್ಯಾಮೃತಕ್ಕೆ ಲಾಲಸೆಯುಳ್ಳವರು।

Verse 71

नारद उवाच । अद्य चित्रं महद्दृष्टं व्योम्नोवतरता मया । तच्छृणुष्व महाराज सहैभिर्मुनिपुंगवैः

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದು ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿಯುವಾಗ ನಾನು ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಹತ್ತಾದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಈ ಮುನಿಪುಂಗವರೊಡನೆ ಸೇರಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 72

अद्य मृत्युरिहायातो निहंतुं तव पुत्रकम् । दंडहस्तो दुराधर्षो लोकमुद्बाधयन्सदा

ಇಂದು ಮರಣನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ—ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು; ದಂಡವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ದುರಾಧರ್ಷನಾಗಿ, ಸದಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಕಾಡುವವನು.

Verse 73

ईश्वरोपि विदित्वैनं त्वत्पुत्रं हंतुमागतम् । सहैव पार्षदैः कंचिद्वीरभद्रमचोदयत्

ಅವನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಈಶ್ವರನು ಸಹ ತನ್ನ ಪಾರ್ಷದರೊಂದಿಗೆ ವೀರಭದ್ರನನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 74

स आगत्य हठान्मृत्युं त्वत्पुत्रं हंतुमागतम् । गृहीत्वा सुदृढं बद्ध्वा दंडेनाभ्यहनद्रुषा

ಅವನು ಬಂದು, ಹಠದಿಂದ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದ ಮರಣನನ್ನು ಹಿಡಿದು; ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ, ಕೋಪದಿಂದ ದಂಡದಿಂದ ಹೊಡೆದನು.

Verse 75

तं नीयमानं जगदीशसन्निधिं शीघ्रं विदित्वा भगवान्यमः स्वयम् । कृतांजलिर्देव जयेत्युदीरयन्प्रणम्य मूर्ध्ना निजगाद शूलिनम्

ತನ್ನನ್ನು ಜಗದೀಶ್ವರನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಕ್ಷಣವೇ ತಿಳಿದು, ಭಗವಾನ್ ಯಮನು ಸ್ವತಃ ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ‘ದೇವಾ, ಜಯವಾಗಲಿ’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ತಲೆಯೊಗ್ಗಿ ಶೂಲಧಾರಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ನುಡಿದನು.

Verse 76

यम उवाच । देवदेव महारुद्र वीरभद्र नमोऽस्तु ते । निरागसि कथं मृत्यौ कोपस्तव समुत्थितः

ಯಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾರುದ್ರ, ಹೇ ವೀರಭದ್ರ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮೃತ್ಯು ನಿರಪರಾಧಿ; ಹಾಗಾದರೆ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಮೇಲೆ ನಿಮ್ಮ ಕೋಪ ಏಕೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ?

Verse 77

निजकर्मानुबंधेन राजपुत्रं गतायुषम् । प्रहर्तुमुद्यते मृत्यौ कोपराधो वद प्रभो

ಸ್ವಕರ್ಮಾನುಬಂಧದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ ಮುಗಿದ ರಾಜಪುತ್ರನನ್ನು ಹೊಡೆಯಲು ಮೃತ್ಯು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಭೋ, ನಿಮ್ಮ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು—ಅವನ ಅಪರಾಧ ಯಾವುದು?

Verse 78

वीरभद्र उवाच । दशवर्षसहस्रायुः स राजतनयः कथम् । विपत्तिमंतरायाति रुद्रस्नानहताशुभः

ವೀರಭದ್ರನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ರಾಜತನಯನಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಆಯುಷ್ಯವಿದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ರುದ್ರಸ್ನಾನದಿಂದ ಅಶುಭ ನಾಶವಾದವನಿಗೆ ವಿಪತ್ತು ಹೇಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ?

Verse 79

अस्ति चेत्तव संदेहो मद्वाक्येऽप्यनिवारिते । चित्रगुप्तं समाहूय प्रष्टव्योऽद्यैव मा चिरम्

ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಲಾಗದಿದ್ದರೂ ನಿನಗೆ ಸಂಶಯವಿದ್ದರೆ, ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನನ್ನು ಕರೆಸಿ ಇಂದುಲೇ ಕೇಳು; ತಡಮಾಡಬೇಡ.

Verse 80

नारद उवाच । अथाहूतश्चित्रगुप्तो यमेन सहसागतः । आयुःप्रमाण त्वत्सूनोः परिपृष्टः स चाब्रवीत्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಯಮನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನು ತಕ್ಷಣ ಬಂದನು. ನಿನ್ನ ಮಗನ ಆಯುಷ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 81

द्वादशाब्दं च तस्यायुरित्युक्त्वाथ विमृश्य च । पुनर्लेख्यगतं प्राह स वर्षायुतजीवितम्

“ಇವನ ಆಯುಷ್ಯ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳು,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಮತ್ತೆ ವಿಮರ್ಶಿಸಿದನು; ಬಳಿಕ ಲಿಖಿತ ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಪುನಃ ನೋಡಿ—“ಇವನು ದಶಸಹಸ್ರ ವರ್ಷ ಜೀವಿಸುವನು” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು.

Verse 82

अथ भीतो यमो राजा वीरभद्रं प्रणम्य च । कथंचिन्मोचयामास मृत्युं दुर्वारबंधनात्

ಆಗ ಭೀತನಾದ ಯಮರಾಜನು ವೀರಭದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ; ಹೇಗೋ ಆ ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 83

वीरभद्रेण मुक्तोऽथ यमोऽगान्निजमंदिरम् । वीरभद्रश्च कैलासमहं प्राप्तस्तवांतिकम्

ವೀರಭದ್ರನಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಯಮನು ತನ್ನ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ವೀರಭದ್ರನು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದನು—ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 84

अतस्तव कुमारोऽयं रुद्रजाप्यानुभावतः । मृत्योर्भयं समुत्तीर्य सुखी जातोऽयुतं समाः

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಈ ಕುಮಾರನು ರುದ್ರಜಪದ ಅನುಭವಬಲದಿಂದ ಮೃತ್ಯುಭಯವನ್ನು ದಾಟಿ, ದಶಸಹಸ್ರ ವರ್ಷ ಸುಖಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 85

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य नारदे त्रिदिवं गते । विप्राः सर्वे प्रमुदिताः स्वस्वजग्मुरथाश्रमम्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ರಾಜನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಪಡೆದು, ನಾರದನು ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಎಲ್ಲ ವಿಪ್ರರೂ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 86

इत्थं काश्मीरनृपती रुद्राध्यायप्रभावतः । निस्तीर्याशेषदुः खानि कृतार्थोभूत्सपुत्रकः

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ನೃಪತಿ ರುದ್ರಾಧ್ಯಾಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಮಸ್ತ ದುಃಖಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಪುತ್ರನೊಡನೆ ಕೃತಾರ್ಥನಾದನು।

Verse 87

ये कीर्तयंति मनुजाः परमेश्वरस्य माहात्म्यमेतदथ कर्णपुटैः पिबंति । ते जन्मकोटिकृतपापगणैर्विमुक्ताः शांताः प्रयांति परमं पदमिंदुमौलेः

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಈ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿ, ಕರ್ಣಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಪಾನಮಾಡುವವರು, ಕೋಟಿ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪರಾಶಿಯಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರಾಗಿ, ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಇಂದுமೌಲಿ ಶಿವನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 94

एष रुद्रायुतस्नानं करोतु तव पुत्रकः । दशवर्षसहस्राणि मोदते भुवि शक्रवत्

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ಈ ‘ರುದ್ರಾಯುತ-ಸ್ನಾನ’ವನ್ನು ಮಾಡಲಿ; ಆಗ ಅವನು ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಂತೆ ಆನಂದಿಸುವನು।