Adhyaya 20

Verse 1

सूत उवाच । अथ रुद्राक्षमाहात्म्यं वर्णयामि समासतः । सर्वपापक्षयकरं शृण्वतां पठतामपि

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇದೀಗ ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಗೂ ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಸಹ ಇದು ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 2

अभक्तो वापि भक्तो वा नीचो नीचतरोपि वा । रुद्राक्षान्धारयेद्यस्तु मुच्यते सर्वपातकैः

ಅಭಕ್ತನಾಗಲಿ ಭಕ್ತನಾಗಲಿ, ನೀಚನಾಗಲಿ ಇನ್ನೂ ನೀಚನಾಗಲಿ—ಯಾರು ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸರ್ವ ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 3

रुद्राक्षधारणं पुण्यं केन वा सदृशं भवेत् । महाव्रतमिदं प्राहुर्मुनयस्तत्त्वदर्शिनः

ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಧಾರಣೆಯ ಪುಣ್ಯ—ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದುದು ಇನ್ನೇನು? ತತ್ತ್ವದರ್ಶಿ ಮುನಿಗಳು ಇದನ್ನು ‘ಮಹಾವ್ರತ’ವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 4

सहस्रं धारयेद्यस्तु रुद्राक्षाणां धृतव्रतः । तं नमंति सुराः सर्वे यथा रुद्रस्तथैव सः

ವ್ರತದಲ್ಲಿ ದೃಢನಾಗಿ ಸಾವಿರ ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ರುದ್ರನಿಗೆ ನಮಿಸುವಂತೆ ಅವನಿಗೂ ನಮಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವನೂ ರುದ್ರಸಮಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

अभावे तु सहस्रस्य बाह्वोः षोडश षोडश । एकं शिखायां करयोर्द्वादश द्वादशैव हि

ಸಹಸ್ರ ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳು ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರು‑ಹದಿನಾರು ಧರಿಸಬೇಕು. ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು‑ಹನ್ನೆರಡು ಧರಿಸಬೇಕು.

Verse 6

द्वात्रिंशत्कंठदेशे तु चत्वारिंशत्तु मस्तके । एकैक कर्णयोः षट् षट् वक्षस्यष्टोत्तरं शतम् । यो धारयति रुद्राक्षान्रुद्रवत्सोपि पूज्यते

ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮೂವತ್ತೆರಡು, ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಲವತ್ತು; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆರು‑ಆರು, ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೂರ ಎಂಟು ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಧರಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಧರಿಸುವವನು ರುದ್ರನಂತೆ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

मुक्ताप्रवालस्फटिकरौप्यवैदूर्यकांचनैः । समेतान्धारयेद्यस्तु रुद्राक्षान्स शिवो भवेत्

ಮುತ್ತು, ಪ್ರವಾಳ, ಸ್ಫಟಿಕ, ಬೆಳ್ಳಿ, ವೈದೂರ್ಯ (ಲಹಸುನಿಯಾ) ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದೊಂದಿಗೆ ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಧರಿಸುವವನು ಶಿವಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 8

केवलानपि रुद्राक्षान्यथालाभं बिभर्ति यः । तं न स्पृशंति पापानि तमांसीव विभावसुम्

ಯಥಾಲಾಭ ಕೇವಲ ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನೇ ಧರಿಸುವವನನ್ನು ಪಾಪಗಳು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಕತ್ತಲೆ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದಂತೆ.

Verse 9

रुद्राक्षमालया जप्तो मंत्रोऽनंतफलप्रदः । अरुद्राक्षो जपः पुंसां तावन्मात्रफलप्रदः

ರುದ್ರಾಕ್ಷಮಾಲೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಂತ್ರಜಪ ಅನಂತ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ರುದ್ರಾಕ್ಷವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಜಪವು ಅಷ್ಟೇ ಮಿತವಾದ ಫಲವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 10

यस्यांगे नास्ति रुद्राक्ष एकोपि बहुपुण्यदः । तस्य जन्म निरर्थं स्यात्त्रिपुंड्ररहितं यदि

ಯಾರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರುದ್ರಾಕ್ಷವೂ ಇಲ್ಲವೋ—ಅದು ಬಹುಪುಣ್ಯದಾಯಕವಾದರೂ—ತ್ರಿಪುಂಡ್ರ (ಭಸ್ಮದ ಮೂರು ರೇಖೆಗಳು) ರಹಿತನಾದರೆ, ಅವನ ಜನ್ಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 11

रुद्राक्षं मस्तके बद्ध्वा शिरःस्नानं करोति यः । गंगास्नानफलं तस्य जायते नात्र संशयः

ಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಶಿರಸ್ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಗಂಗಾಸ್ನಾನದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 12

रुद्राक्षं पूजयेद्यस्तु विना तोयाभिषेचनम् । यत्फलं लिंगपूजायास्तदेवाप्नोति निश्चितम्

ನೀರಾಭಿಷೇಕವಿಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ರುದ್ರಾಕ್ಷವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿವಲಿಂಗಪೂಜೆಯ ಅದೇ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

एकवक्त्राः पंचवक्त्रा एकादशमुखाः परे । चतुर्दशमुखाः केचिद्रुद्राक्षा लोकपूजिताः

ಕೆಲವು ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳು ಏಕಮುಖ, ಕೆಲವು ಪಂಚಮುಖ, ಇನ್ನಾವು ಏಕಾದಶಮುಖ; ಕೆಲವೊಂದು ಚತುರ್ದಶಮುಖ—ಇವು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 14

भक्त्या संपूजितो नित्यं रुद्राक्षः शंकरात्मकः । दरिद्रं वापि कुरुते राजराजश्रियान्वितम्

ಶಂಕರಸ್ವರೂಪವಾದ ರುದ್ರಾಕ್ಷವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅದು ದರಿದ್ರನನ್ನೂ ರಾಜರಾಜಶ್ರಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಮೃದ್ಧನಾಗಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 15

अत्रेदं पुण्यमाख्यानं वर्णयंति मनीषिणः । महापापक्षयकरं श्रवणात्कीर्त्तनादपि

ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ಪುಣ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ—ಕೇವಲ ಶ್ರವಣದಿಂದಲೂ ಕೀರ್ತನದಿಂದಲೂ ಮಹಾಪಾಪಕ್ಷಯವನ್ನು ಮಾಡುವದು।

Verse 16

राजा काश्मीरदेशस्य भद्रसेन इति श्रुतः । तस्य पुत्रो ऽभवद्धीमान्सुधर्मानाम वीर्यवान्

ಕಾಶ್ಮೀರ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಭದ್ರಸೇನನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ರಾಜನು ಇದ್ದನು। ಅವನಿಗೆ ಸುದರ್ಮಾ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಶೌರ್ಯವಂತನೂ ಆದ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು।

Verse 17

तस्यामात्यसुतः कश्चित्तारको नाम सद्गुणः । बभूव राजपुत्रस्य सखा परमशोभनः

ಅವನೊಬ್ಬ ಅಮಾತ್ಯನ ಪುತ್ರ ತಾರಕನೆಂಬ ಸದ್ಗುಣವಂತನಾಗಿದ್ದನು। ಅವನು ರಾಜಪುತ್ರನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಶೋಭನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದನು।

Verse 18

तावुभौ परमस्निग्धौ कुमारौ रूपसुन्दरौ । विद्याभ्यासपरौ बाल्ये सह क्रीडां प्रचक्रतुः

ಆ ಇಬ್ಬರು ಕುಮಾರರು ಪರಸ್ಪರ ಪರಮಸ್ನೇಹಿಗಳು, ರೂಪಸುಂದರರು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಆಟವಾಡಿ, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 19

तौ सदा सर्वगात्रेषु रुद्राक्षकृतभूषणौ । विचेरतुरुदारांगौ सततं भस्मधारिणौ

ಅವರು ಸದಾ ಸರ್ವಾಂಗಗಳಲ್ಲೂ ರುದ್ರಾಕ್ಷಾಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು। ಉದಾರಾಂಗಿಗಳಾಗಿ, ನಿತ್ಯ ಭಸ್ಮಧಾರಿಗಳಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 20

हारकेयूरकटककुंडलादिविभूषणम् । हेमरत्नमयं त्यक्त्वा रुद्राक्षान्दधतुश्च तौ

ಹಾರ, ಕೇಯೂರ, ಕಟಕ, ಕುಂಡಲ ಮೊದಲಾದ ಸ್ವರ್ಣ-ರತ್ನಮಯ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆ ಇಬ್ಬರೂ ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರು.

Verse 21

रुद्राक्षमालितौ नित्यं रुद्राक्षकरकंकणौ । रुद्राक्षकंठाभरणौ सदा रुद्राक्षकुंडलौ

ಅವರು ನಿತ್ಯ ರುದ್ರಾಕ್ಷಮಾಲೆಯಿಂದ ಶೋಭಿತರಾಗಿದ್ದು, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಕಂಕಣಗಳು, ಕಂಠದಲ್ಲಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷಾಭರಣ, ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಕುಂಡಲಗಳು ಇದ್ದವು.

Verse 22

हेमरत्नाद्यलंकारे लोष्टपाषाणदर्शनौ । बोध्यमानावपि जनैर्न रुद्राक्षान्व्यमुंचताम्

ಸ್ವರ್ಣ-ರತ್ನಗಳ ಅಲಂಕಾರಗಳು ಅವರಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಡ್ಡೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ತೋಚಿದವು; ಜನರು ಬೋಧಿಸಿದರೂ ಅವರು ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ.

Verse 23

तस्य काश्मीरराजस्य गृहं प्राप्तो यदृच्छया । पराशरो मुनिवरः साक्षादिव पितामहः

ಆ ಕಾಶ್ಮೀರರಾಜನ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮುನಿವರ ಪರಾಶರರು ಬಂದರು—ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನೇ ಪ್ರಕಟವಾದಂತೆ.

Verse 24

तमर्चयित्वा विधिवद्राजा धर्मभृतां वरः । प्रपच्छ सुखमासीनं त्रिकालज्ञं महामुनिम्

ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಿ, ಧರ್ಮಭೃತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ರಾಜನು ಸುಖಾಸೀನನಾಗಿ ತ್ರಿಕಾಲಜ್ಞ ಮಹಾಮುನಿಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 25

राजोवाच । भगवन्नेष पुत्रो मे सोपि मंत्रिसुतश्च मे । रुद्राक्षधारिणौ नित्यं रत्नाभरणनिःस्पृहौ

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭಗವನ್! ಇವನು ನನ್ನ ಪುತ್ರನು; ಅವನು ನನ್ನ ಮಂತ್ರಿಯ ಪುತ್ರನು. ಇಬ್ಬರೂ ನಿತ್ಯ ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಧರಿಸಿ, ರತ್ನಾಭರಣಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರಾಸಕ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

Verse 26

शास्यमानावपि सदा रत्नाकल्पपरिग्रहे । विलंघितास्मद्वचनौ रुद्राक्षेष्वेव तत्परौ

ರತ್ನಾಲಂಕಾರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ಸದಾ ಬೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅವರು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮೀರಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷದಲ್ಲೇ ತತ್ಪರರಾಗಿದ್ದರು.

Verse 27

नोपदिष्टाविमौ बालौ कदाचिदपि केनचित् । एषा स्वाभाविकी वृत्तिः कथमासीत्कुमारयोः

ಈ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಯಾರೂ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಇಬ್ಬರು ಕುಮಾರರಲ್ಲಿ ಈ ಸಹಜ ವೃತ್ತಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು?

Verse 28

पराशर उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि तव पुत्रस्य धीमतः । यथा त्वं मंत्रिपुत्रस्य प्राग्वृत्तं विस्मयावहम्

ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನ್, ಕೇಳು. ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಪುತ್ರನ ಪೂರ್ವವೃತ್ತಾಂತವನ್ನೂ, ಮಂತ್ರಿಪುತ್ರನ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆಯನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 29

नंदिग्रामे पुरा काचिन्महानंदेति विश्रुता । बभूव वारवनिता शृंगारललिताकृतिः

ಹಿಂದೆ ನಂದಿಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ‘ಮಹಾನಂದಾ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾದ ಒಬ್ಬ ವಾರವನಿತೆ ಇದ್ದಳು; ಆಕೆ ಶೃಂಗಾರದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣೆ, ರೂಪದಲ್ಲಿ ಲಲಿತಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 30

छत्रं पूर्णेंदुसंकाशं यानं स्वर्णविराजितम् । चामराणि सुदंडानि पादुके च हिरण्मये

ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಛತ್ರ, ಸ್ವರ್ಣದಿಂದ ವಿರಾಜಿಸುವ ಯಾನ, ದೃಢದಂಡಗಳ ಚಾಮರಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಹಿರಣ್ಮಯ ಪಾದುಕಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವಳ ದಿವ್ಯ ವೈಭವಸಂಪತ್ತು.

Verse 31

अंबराणि विचित्राणि महार्हाणि द्युमंति च । चंद्ररश्मिनिभाः शय्या पर्यंकाश्च हिरण्मयाः

ಅವಳಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ, ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯವಂತು ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಅಂಬರಗಳು ಇದ್ದವು; ಚಂದ್ರಕಿರಣದಂತೆ ಮೃದು-ದೀಪ್ತ ಶಯ್ಯೆಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಹಿರಣ್ಮಯ ಪರ್ಯಾಂಕಗಳು ಇದ್ದವು.

Verse 32

गावो महिष्यः शतशो दासाश्च शतशस्तथा

ನೂರಾರು ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಎಮ್ಮೆಗಳು ಇದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ ನೂರಾರು ದಾಸರು-ಸೇವಕರೂ ಇದ್ದರು.

Verse 33

सर्वाभरणदीप्तांग्यो दास्यश्च नवयौवना । भूषणानि परार्ध्याणि नवरत्नोज्ज्वलानि च

ನವಯೌವನದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಅವಳ ದಾಸಿಯರು ಸರ್ವಾಭರಣಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು; ಅಲ್ಲದೆ ಅತ್ಯಂತ ಮೌಲ್ಯವಂತು, ನವರತ್ನಗಳಿಂದ ಉಜ್ಜ್ವಲವಾದ ಭೂಷಣಗಳೂ ಇದ್ದವು.

Verse 34

गन्धकुंकुमकस्तूरीकर्पूरागुरुलेपनम् । चित्रमाल्यावतंसश्च यथेष्टं मृष्टभोजनम्

ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಲೇಪನಗಳು—ಕುಂಕುಮ-ಚಂದನ, ಕಸ್ತೂರಿ, ಕರ್ಪೂರ, ಅಗರುಲೇಪನ—ಹಾಗೂ ಚಿತ್ರಮಾಲೆಗಳು, ಕೇಶಾವತಂಸಗಳು; ಇಷ್ಟದಷ್ಟು ಮೃಷ್ಟಭೋಜನವೂ ಅಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.

Verse 35

नानाचित्रवितानाढ्यं नानाधान्यमयं गृहम् । बहुरत्नसहस्राढ्यं कोटिसंख्याधिकं धनम्

ಅವಳ ಮನೆ ನಾನಾವರ್ಣದ ಚಿತ್ರವಿತಾನಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ನಾನಾವಿಧ ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ಅನೇಕ ವಿಧದ ರತ್ನಸಹಸ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಧನವೂ ಕೋಟಿಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿತ್ತು.

Verse 36

एवं विभवसंपन्ना वेश्या कामविहारिणी । शिवपूजारता नित्यं सत्यधर्मपरायणा

ಇಂತೆ ಮಹಾವಿಭವಸಂಪನ್ನಳಾದ ಆ ವೇಶ್ಯೆ, ಕಾಮವಿಹಾರಿಣಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ನಿತ್ಯ ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ರತಳಾಗಿ, ಸತ್ಯಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ದೃಢ ಪರಾಯಣಳಾಗಿದ್ದಳು.

Verse 37

सदाशिवकथासक्ता शिवनामकथोत्सुका । शिवभक्तांघ्र्यवनता शिवभक्तिरतानिशम्

ಅವಳು ಸದಾಶಿವಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಳಾಗಿ, ಶಿವನಾಮಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಸದಾ ಉತ್ಸುಕಳಾಗಿದ್ದಳು. ಶಿವಭಕ್ತರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲೇ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 38

विनोदहेतोः सा वेश्या नाट्यमण्डपमध्यतः । रुद्राक्षैभूषयित्वैकं मर्कटं चैव कुक्कुटम्

ವಿನೋದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ವೇಶ್ಯೆ ನಾಟ್ಯಮಂಡಪದ ಮಧ್ಯದಿಂದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಮರ್ಕಟವನ್ನೂ ಒಂದು ಕುಕ್ಕುಟವನ್ನೂ ಅಲಂಕರಿಸಿದಳು.

Verse 39

करतालैश्च गीतैश्च सदा नर्तयति स्वयम् । पुनश्च विहसंत्युच्चैः सखीभिः परिवारिता

ಕರತಾಳಗಳ ತಾಳಕ್ಕೂ ಹಾಡುಗಳಿಗೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಅವಳು ಸ್ವತಃ ಅವರನ್ನು ಸದಾ ನೃತ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಂತರ ಸಖಿಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವಳಾಗಿ, ಅವಳು ಮರುಮರು ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 40

युग्मम् । रुद्राक्षैः कृतकेयूरकर्णाभरणभूषणः । मर्कटः शिक्षया तस्याः सदा नृत्यति बालवत्

ರುದ್ರಾಕ್ಷದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕೇಯೂರ ಹಾಗೂ ಕರ್ಣಾಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಆ ಮರ್ಕಟನು; ಅವಳ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಸದಾ ಬಾಲಕನಂತೆ ನೃತ್ಯಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 41

शिखायां बद्धरुद्राक्षः कुक्कुटः कपिना सह । चिरं नृत्यति नृत्यज्ञः पश्यतां चित्रमावहन्

ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಆ ಕುಕ್ಕುಟನು ಕಪಿಯೊಂದಿಗೆ; ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೃತ್ಯಮಾಡಿ ನೋಡುವವರಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ದೃಶ್ಯ ತಂದನು.

Verse 42

एकदा भवनं तस्याः कश्चिद्वैश्यः शिवव्रती । आजगाम सरुद्राक्षस्त्रिपुंड्री निर्ममः कृती

ಒಮ್ಮೆ ಶಿವವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಒಬ್ಬ ವೈಶ್ಯನು ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು—ರುದ್ರಾಕ್ಷಧಾರಿ, ತ್ರಿಪುಂಡ್ರಧಾರಕ, ನಿರ್ಮಮನು, ಆಚಾರನಿಷ್ಠನು.

Verse 43

स बिभ्रद्भस्म विशदे प्रकोष्ठे वरकंकणम् । महारत्नपरिस्तीर्णं ज्वलंतं तरुणार्कवत्

ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಶುದ್ಧ ವಿಭೂತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು; ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರಕೋಷ್ಠದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಂಕಣ—ಮಹಾರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

Verse 44

तमागतं सा गणिका संपूज्य परया मुदा । तत्प्रकोष्ठगतं वीक्ष्य कंकणं प्राह विस्मिता

ಅವನು ಬಂದಾಗ ಆ ಗಣಿಕೆ ಪರಮ ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಿದಳು; ನಂತರ ಅವನ ಪ್ರಕೋಷ್ಠದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಂಕಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 45

महारत्नमयः सोऽयं कंकणस्त्वत्करे स्थितः । मनो हरति मे साधौ दिव्यस्त्रीभूषणोचितः

ಮಹಾರತ್ನಮಯವಾದ ಈ ಕಂಕಣವು ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹೇ ಸಾಧ್ವಿ, ಇದು ದಿವ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಭೂಷಣಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 46

इति तां वररत्नाढ्य सस्पृहां करभूषणे । वाक्ष्योदारमतिर्वैश्यः सस्मितं समभाषत

ಹೀಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧಳಾಗಿ ಕೈಭೂಷಣಕ್ಕೆ ಆಸೆಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಉದಾರಮನಸ್ಸಿನ ವೈಶ್ಯನು ನಗುತ್ತಾ ಆಕೆಯನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು.

Verse 47

वैश्य उवाच । अस्मिन्रत्नवरे दिव्ये यदि ते सस्पृहं मनः । तमेवादत्स्व सुप्रीता मौल्यमस्य ददासि किम्

ವೈಶ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ದಿವ್ಯ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನದ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆಸೆ ಇದ್ದರೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊ. ಇದರ ಬೆಲೆಯಾಗಿ ನೀನು ಏನು ನೀಡುವೆ?

Verse 48

वेश्यो वाच । वयं तु स्वैरचारिण्यो वेश्यास्तु न पतिव्रताः । अस्मत्कुलोचितो धर्मो व्यभिचारो न संशयः

ವೇಶ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ನಾವು ಸ್ವೈರಚಾರಿಣಿಯರು; ವೇಶ್ಯರು ಪತಿವ್ರತೆಯರು ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕುಲಾಚಾರದ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ವಿವಾಹಬಾಹ್ಯ ಸಂಬಂಧವೇ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 49

यद्येतद्रत्नखचितं ददासि करभूषणम् । दिनत्रयमहोरात्रं तव पत्नी भवाम्यहम्

ನೀನು ಈ ರತ್ನಖಚಿತ ಕೈಭೂಷಣವನ್ನು ನೀಡಿದರೆ, ಮೂರು ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿರುವೆನು.

Verse 50

वैश्य उवाच । तथास्तु यदि ते सत्यं वचनं वारवल्लभे । ददामि रत्नवलयं त्रिरात्रं भव मद्वधूः

ವೈಶ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ತಥಾಸ್ತು; ಹೇ ವಾರವಲ್ಲಭೇ, ನಿನ್ನ ವಚನ ಸತ್ಯವಾದರೆ. ನಾನು ರತ್ನವಲಯವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಮೂರು ರಾತ್ರಿಗಳು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿರು.”

Verse 51

एतस्मिन्व्यवहारे तु प्रमाणं शशिभास्करौ । त्रिवारं सत्यमित्युक्त्वा हृदयं मे स्पृश प्रिये

“ಈ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯರು ಪ್ರಮಾಣ (ಸಾಕ್ಷಿ). ‘ಸತ್ಯ’ ಎಂದು ಮೂರು ಬಾರಿ ಹೇಳಿ, ಪ್ರಿಯೆ, ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸು.”

Verse 52

वेश्योवाच । दिनत्रयमहोरात्रं पत्नी भूत्वा तव प्रभो । सहधर्मं चरामीति सा तद्धृदयमस्पृशत्

ವೇಶ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—“ಪ್ರಭೋ, ಮೂರು ದಿನ-ರಾತ್ರಿಗಳು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಹಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ಅವನ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಳು.

Verse 53

अथ तस्यै स वैश्यस्तु प्रददौ रत्नकङ्कणम् । लिंगं रत्नमयं चास्या हस्ते दत्त्वेदमब्रवीत्

ನಂತರ ಆ ವೈಶ್ಯನು ಅವಳಿಗೆ ರತ್ನಕಂಕಣವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ರತ್ನಮಯ ಲಿಂಗವನ್ನು ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಹೀಗೆಂದನು.

Verse 54

इदं रत्नमयं शैवं लिंगं मत्प्राणसंनिभम् । रक्षणीयं त्वया कांते तस्य हानिर्मृतिर्मम

“ಈ ರತ್ನಮಯ ಶೈವ ಲಿಂಗವು ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳಂತೆ ಪ್ರಿಯ. ಹೇ ಕಾಂತೆ, ಇದನ್ನು ನೀನೇ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು; ಇದರ ನಷ್ಟವು ನನಗೆ ಮರಣಸಮಾನ.”

Verse 55

एवमस्त्विति सा कांता लिंगमादाय रत्नजम् । नाट्यमण्डपिकास्तंभे निधाय प्राविशद्गृहम्

“ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಆ ಪ್ರಿಯೆ ರತ್ನಸಂಭವ ಲಿಂಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾಟ್ಯಮಂಡಪಿಕೆಯ ಸ್ತಂಭದಲ್ಲಿ ನಿಕ್ಷೇಪಿಸಿ ನಂತರ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು।

Verse 56

सा तेन संगता रात्रौ वैश्येन विटधर्मिणा । सुखं सुष्वाप पर्यंके मृदुतल्पोपशोभिते

ಆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ವಿಟಧರ್ಮಿಯಾದ ಆ ವೈಶ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗತಿಯಾಗಿ, ಮೃದು ತಲ್ಪದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಪರ್ಯಂಕೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದಳು।

Verse 57

ततो निशीथसमये नाट्यमण्डपिकांतरे । अकस्मादुत्थितो वह्निस्तमेव सहसावृणोत्

ನಂತರ ನಿಶೀಥಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾಟ್ಯಮಂಡಪಿಕೆಯ ಒಳಗೆ ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಬೆಂಕಿ ಎದ್ದು, ಅದನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆವರಿಸಿತು।

Verse 58

मण्डपे दह्यमाने तु सहसोत्थाय संभ्रमात् । सा वेश्या मर्कटं तत्र मोचयामास बंधनात्

ಮಂಡಪವು ದಹಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ವೇಶ್ಯೆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಸಹಸಾ ಎದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕೋತಿಯನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 59

स मर्कटो मुक्तबंधः कुक्कुटेन सहामुना । भीतो दूरं प्रदुद्राव विधूयाग्निकणान्बहून्

ಬಂಧನಮುಕ್ತನಾದ ಆ ಕೋತಿ ಆ ಕೋಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿ, ಅನೇಕ ಅಗ್ನಿಕಣಗಳನ್ನು ಝಾಡುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು।

Verse 60

स्तंभेन सह निर्दग्धं तल्लिंगं शकलीकृतम् । दृष्ट्वा वेश्या च वैश्यश्च दुरंतं दुःखमापतुः

ಸ್ತಂಭದೊಡನೆ ದಗ್ಧವಾಗಿ ಚೂರುಚೂರಾದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ನೋಡಿ ವೇಶ್ಯೆಯೂ ವೈಶ್ಯನೂ ಸಹಿಸಲಾರದ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು.

Verse 61

दृष्ट्वा प्राणसमं लिंगं दग्धं वैश्यपतिस्तथा । स्वयमप्याप्तनिर्वेदो मरणाय मतिं दधौ

ಪ್ರಾಣಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆ ಲಿಂಗ ದಗ್ಧವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ವೈಶ್ಯನಾಯಕನು ಗಾಢ ನಿರ್ವೇದದಿಂದ ಮರಣವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.

Verse 62

निर्वेददान्नितरां खेदाद्वैश्यस्तामाह दुःखिताम् । शिवलिंगे तु निर्भिन्ने नाहं जीवितुमुत्सहे

ನಿರ್ವೇದದಿಂದಲೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಖೇದದಿಂದಲೂ ವೈಶ್ಯನು ಆ ದುಃಖಿತೆಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಶಿವಲಿಂಗ ಭಂಗವಾದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಬದುಕಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 63

चितां कारय मे भद्रे तव भृत्यैर्बलाधिकैः । शिवे मनः समावेश्य प्रविशामि हुताशनम्

“ಭದ್ರೇ, ನಿನ್ನ ಬಲಿಷ್ಠ ಭೃತ್ಯರಿಂದ ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಚಿತೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸು. ಶಿವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ ನಾನು ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆನು.”

Verse 64

यदि ब्रह्मेंद्रविष्ण्वाद्या वारयेयुः समेत्य माम् । तथाप्यस्मिन्क्षणे धीरः प्रविश्याग्निं त्यजाम्यसून्

“ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಬಂದರೂ, ನಾನು ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವೆನು.”

Verse 65

तमेवं दृढबंधं सा विज्ञाय बहुदुःखिता । स्वभृत्यैः कारयामास चितां स्वनगराद्बहिः

ಅವನು ಹೀಗೆ ದೃಢನಿಶ್ಚಯನಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತಳಾದಳು. ತನ್ನ ಸೇವಕರಿಂದ ನಗರದ ಹೊರಗೆ ಚಿತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಸಿದಳು.

Verse 66

ततः स वैश्यः शिवभक्तिपूतः प्रदक्षिणीकृत्य समिद्धमग्निम् । विवेश पश्यत्सु जनेषु धीरः सा चानुतापं युवती प्रपेदे

ನಂತರ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪವಿತ್ರನಾದ ಆ ವೈಶ್ಯನು ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಜನರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಧೀರನಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಆ ಯುವತಿ ದಹಿಸುವ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದಳು.

Verse 67

अथ सा दुःखिता नारी स्मृत्वा धर्मं सुनिर्मलम् । सर्वान्बन्धून्समीक्ष्यैव बभाषे करुणं वचः

ಆಗ ದುಃಖಿತಳಾದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ನಿರ್ಮಲ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಳು. ಎಲ್ಲ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣಾಮಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 68

रत्नकंकणमादाय मया सत्यमुदाहृतम् । दिनत्रयमहं पत्नी वैश्यस्यामुष्य संमता

ರತ್ನಕಂಕಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ—ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಾನು ಆ ವೈಶ್ಯನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಅಂಗೀಕೃತಳಾಗಿದ್ದೆ.

Verse 69

कर्मणा मत्कृतेनायं मृतो वैश्यः शिवव्रती । तस्मादहं प्रवेक्ष्यामि सहानेन हुताशनम् । सधर्मचारिणीत्युक्तं सत्यमेतद्धि पश्यथ

ನನ್ನಿಂದ ನಡೆದ ಕರ್ಮದ ಕಾರಣ ಈ ಶಿವವ್ರತಧಾರಿ ವೈಶ್ಯನು ಮೃತನಾದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆನು. ‘ಸಧರ್ಮಚಾರಿಣಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯವೇ; ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ.

Verse 70

सत्येन प्रीतिमायांति देवास्त्रिभुवनेश्वराः । सत्यासक्तिः परो धर्मः सत्ये सर्वं प्रतिष्ठितम्

ಸತ್ಯದಿಂದ ತ್ರಿಭುವನಾಧೀಶರಾದ ದೇವರುಗಳು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ಯಾಸಕ್ತಿ ಪರಮ ಧರ್ಮ; ಸತ್ಯದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ದೃಢವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 71

सत्येन स्वर्गमोक्षौ च नासत्येन परा गतिः । तस्मासत्यं समाश्रित्य प्रवेक्ष्यामि हुताशनम्

ಸತ್ಯದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ಅಸತ್ಯದಿಂದ ಪರಮಗತಿ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ (ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ) ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆನು.

Verse 72

इति सा दृढनिर्बंधा वार्यमाणापि बंधुभिः । सत्यलोपभयान्नारी प्राणांस्त्यक्तुं मनो दधे

ಹೀಗೆ, ಬಂಧುಗಳು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳು ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅಚಲಳಾಗಿ ಉಳಿದಳು. ಸತ್ಯಲೋಪದ ಭಯದಿಂದ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿತು.

Verse 73

सर्वस्वं शिवभक्तेभ्यो दत्त्वा ध्यात्वा सदाशिवम् । तमग्निं त्रिः परिक्रम्य प्रदेशाभिमुखी स्थिता

ಶಿವಭಕ್ತರಿಗೆ ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಮೂರ ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಎದುರು ನಿಂತಳು.

Verse 74

तां पतंतीं समिद्धेऽग्नौ स्वपदार्पितमानसाम् । वारयामास विश्वात्मा प्रादुर्भूतः शिवः स्वयम्

ಅವಳು ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳಲು ಹೊರಟಾಗ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿತ್ತು; ಆಗ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ತಡೆದನು.

Verse 75

सा तं विलोक्याखिलदेव देवं त्रिलोचनं चन्द्रकलावतंसम् । शशांकसूर्यानलकोटिभासं स्तब्धेव भीतेव तथैव तस्थौ

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು—ಸಕಲ ದೇವರ ದೇವ, ತ್ರಿನೇತ್ರ, ಚಂದ್ರಕಲಾವತಂಸಧಾರಿ, ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ-ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ದೀಪ್ತಿಮಾನ—ಅವಳು ಸ್ಥಬ್ಧಳಾಗಿ, ಭೀತಳಾದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂತಳು।

Verse 76

तां विह्वलां परित्रस्तां वेपमानां जडी कृताम् । समाश्वास्य गलद्बाष्पां करे गृह्याब्रवीद्वचः

ಅವಳು ವ್ಯಾಕುಳಳಾಗಿ, ಅತಿಭೀತಳಾಗಿ, ನಡುಗುತ್ತಾ ಜಡಳಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದರು; ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಯುತ್ತಿರಲು ಆಕೆಯ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು।

Verse 77

शिव उवाच । सत्यं धर्मं च ते धैर्यं भक्तिं च मयि निश्चलाम् । निरीक्षितुं त्वत्सकाशं वैश्यो भूत्वाहमागतः

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಅಚಲ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ನಾನು ವೈಶ್ಯನ ರೂಪ ಪಡೆದು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆನು।

Verse 78

माययाग्निं समुत्थाप्य दग्धवान्नाट्यमंडपम् । दग्धं कृत्वा रत्नलिंगं प्रवृष्टोस्मि हुताशनम्

ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ನಾಟ್ಯಮಂಡಪವನ್ನು ದಹಿಸಿದೆನು। ರತ್ನಲಿಂಗವೂ ದಗ್ಧವಾದಂತೆ ತೋರಿಸಿ, ನಾನೇ ಹುತಾಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆನು।

Verse 79

वेश्याः कैतवकारिण्यः स्वैरिण्यो जनवंचकाः । सा त्वं सत्यमनुस्मृत्य प्रविष्टाग्निं मया सह

ವೇಶ್ಯೆಯರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಪಟಕಾರಿಣಿಯರು, ಸ್ವೈರಿಣಿಯರು, ಜನವಂಚಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ।

Verse 80

अतस्ते संप्रदास्यामि भोगांस्त्रिदशदुर्लभान् । आयुश्च परमं दीर्घमारोग्यं च प्रजोन्नतिम् । यद्यदिच्छसि सुश्रोणि तत्तदेव ददामि ते

ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಭೋಗಗಳನ್ನು ನಿನಗೆ ಪ್ರಸಾದಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅತಿದೀರ್ಘ ಆಯುಷ್ಯ, ನಿರೋಗತೆ ಮತ್ತು ಸಂತಾನೋನ್ನತಿ. ಓ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ನೀನು ಏನು ಏನು ಬಯಸುವೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 81

सूत उवाच । इति ब्रुवति गौरीशे सा वेश्या प्रत्यभाषत

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಗೌರೀಶನು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ವೇಶ್ಯೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದಳು.

Verse 82

वेश्योवाच । न मे वांछास्ति भोगेषु भूमौ स्वर्गे रसातले । तव पादांबुजस्पर्शादन्यत्किंचिन्न वै वृणे

ವೇಶ್ಯೆ ಹೇಳಿದರು—ಭೂಮಿಯಲ್ಲಾಗಲಿ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಾಗಲಿ, ರಸಾತಲದಲ್ಲಾಗಲಿ ನನಗೆ ಭೋಗಗಳ ಆಸೆ ಇಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪಾದಪದ್ಮಸ್ಪರ್ಶವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 83

एते भृत्याश्च दास्यश्च ये चान्ये मम बांधवाः । सर्वे त्वदर्चनपरास्त्वयि संन्यस्तवृत्तयः

ಈ ಸೇವಕರು, ದಾಸಿಯರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಇತರ ಬಂಧುಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮ ಅರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಲಿ; ತಮ್ಮ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಲಿ.

Verse 84

सर्वानेतान्मया सार्धं नीत्वा तव परं पदम् । पुनर्जन्मभयं घोरं विमोचय नमोस्तु ते

ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ನನ್ನೊಡನೆ ನಿಮ್ಮ ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ಭೀಕರ ಭಯದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಮೋಚಿಸಿ. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 85

तथेति तस्या वचनं प्रतिनंद्य महेश्वरः । तान्सर्वांश्च तया सार्धं निनाय परमं पदम्

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಮಹೇಶ್ವರನು ಅವಳ ವಚನವನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿ, ಅವಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 86

पराशर उवाच । नाट्यमंडपिकादाहे यौ दूरं विद्रुतौ पुरा । तत्रावशिष्टौ तावेव कुक्कुटो मर्कटस्तथा

ಪರಾಶರನು ಹೇಳಿದನು—ಹಿಂದೆ ಚಿಕ್ಕ ನಾಟ್ಯಮಂಡಪಿಕೆ ಬೆಂಕಿಗೇರಿದಾಗ ಇಬ್ಬರು ದೂರ ಓಡಿಹೋದರು; ಆದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಅವರೆಿಬ್ಬರೇ ಉಳಿದರು—ಕೋಳಿ ಮತ್ತು ಮರ್ಕಟವೂ.

Verse 87

कालेन निधनं यातो यस्तस्या नाट्यमर्कटः । सोभूत्तव कुमारोऽसौ कुवकुटो मंत्रिणः सुतः

ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆ ನಾಟ್ಯಮರ್ಕಟನು ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದನು; ಅವನೇ ನಿನ್ನ ಈ ಕುಮಾರನಾದನು, ಮತ್ತು ಆ ಕೋಳಿ ಮಂತ್ರಿಯ ಪುತ್ರನಾದನು।

Verse 88

रुद्राक्षधारणोद्भूतात्पुण्यात्पूर्वभवार्जितात् । कुले महति संजातौ वर्तेते बालकाविमौ

ರುದ್ರಾಕ್ಷಧಾರಣೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ, ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಪುಣ್ಯದ ಫಲದಿಂದ ಈ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರು ಮಹತ್ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ।

Verse 89

पूर्वाभ्यासेन रुद्राक्षान्दधाते शुद्धमानसौ । अस्मिञ्जन्मनि तं लोकं शिवं संपूज्य यास्य तः

ಪೂರ್ವಾಭ್ಯಾಸದ ಬಲದಿಂದ ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸಿನ ಅವರು ರುದ್ರಾಕ್ಷಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಶಿವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಪೂಜಿಸಿ ಅವರು ಆ ಶಿವಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುವರು।

Verse 90

एषा प्रवृत्तिस्त्वनयोर्बालयोः समुदाहृता । कथा च शिवभक्ताया किमन्यत्प्रष्टुमिच्छसि

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಶಿವಭಕ್ತೆಯ ಕಥೆಯೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇನ್ನು ನೀನು ಮತ್ತೇನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯ?