Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः श्रीगुरुभ्यो नमः । अथ ब्रह्मोत्तरखंडमारंभः । ॐ नमः शिवाय । ज्योतिर्मात्रस्वरूपाय निर्मलज्ञानचक्षुषे । नमः शिवाय शांताय ब्रह्मणे लिंगमूर्त्तये

ಶ್ರೀಗಣೇಶಾಯ ನಮಃ, ಶ್ರೀಗುರುಭ್ಯೋ ನಮಃ। ಇನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮೋತ್ತರಖಂಡದ ಆರಂಭ. ॐ ನಮಃ ಶಿವಾಯ। ಜ್ಯೋತಿಮಾತ್ರಸ್ವರೂಪನಾದವನು, ನಿರ್ಮಲ ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುವುಳ್ಳವನು—ಆ ಶಾಂತ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪರಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 2

ऋषय ऊचुः । आख्यातं भवता सूत विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् । समस्ताघहरं पुण्यं समसेन श्रुतं च नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತ! ನೀವು ನಮಗೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ; ಅದು ಪುಣ್ಯಪ್ರದವೂ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಹರವೂ ಆಗಿದೆ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ।

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । तद्भक्तानां च माहात्म्यमशेषाघहरं परम्

ಈಗ ನಾವು ತ್ರಿಪುರದ್ವೇಷಿ (ಶಿವ)ನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಭಕ್ತರ ಪರಮ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ—ಅದು ಉಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 4

तन्मंत्राणां च माहात्म्यं तथैव द्विजसत्तम । तत्कथायाश्च तद्भक्तेः प्रभावमनुवर्णय

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ಅವನ ಮಂತ್ರಗಳ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಕಥೆಗಳ ಪ್ರಭಾವವನ್ನೂ ಮತ್ತು ಅವನ ಭಕ್ತಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸು।

Verse 5

सूत उवाच । एतावदेव मर्त्यानां परं श्रेयः सनातनम् । यदीश्वरकथायां वै जाता भक्तिरहैतुकी

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಮರ್ತ್ಯರಿಗೆ ಇದುವೇ ಪರಮವೂ ಸನಾತನವೂ ಆದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು; ಈಶ್ವರಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರಣರಹಿತ, ನಿಷ್ಕಾಮ ಭಕ್ತಿ ಉದಯಿಸುವುದು।

Verse 6

अतस्तद्भक्तिलेशस्य माहात्म्यं वर्ण्यते मया । अपि कल्पायुषा नालं वक्तुं विस्तरतः क्वचित्

ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಭಕ್ತಿಯ ಒಂದು ಲೇಶದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಾನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಕಲ್ಪಾಯುಷ್ಯವಿದ್ದರೂ ಅದರ ವಿವರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 7

सर्वेषामपि पुण्यानां सर्वेषां श्रेयसामपि । सर्वेषामपि यज्ञानां जपयज्ञः परः स्मृतः

ಎಲ್ಲಾ ಪುಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಸಾಧನಗಳಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ—ಜಪಯಜ್ಞವೇ ಪರಮವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 8

तत्रादौ जपयज्ञस्य फलं स्वस्त्ययनं महत् । शैवं षडक्षरं दिव्यं मंत्रमाहुर्महर्षयः

ಅಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಜಪಯಜ್ಞದ ಫಲ ಮಹತ್ ಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನ—ಮಂಗಳಕ್ಷೇಮ; ಮಹರ್ಷಿಗಳು ದಿವ್ಯ ಶೈವ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 9

देवानां परमो देवो यथा वै त्रिपुरांतकः । मंत्राणां परमो मंत्रस्तथा शैवः षडक्षरः

ದೇವರಲ್ಲಿ ಪರಮ ದೇವನು ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ (ಶಿವ) ಯಥಾವತ್, ಮಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಮಂತ್ರವು ಶೈವ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವೇ ಹಾಗೆಯೇ।

Verse 10

एष पंचाक्षरो मंत्रो जप्तॄणां मुक्तिदायकः । संसेव्यते मुनिश्रेष्ठैरशेषैः सिद्धिकांक्षिभिः

ಈ ಪಂಚಾಕ್ಷರೀ ಮಂತ್ರವು ಜಪಿಸುವವರಿಗೆ ಮೋಕ್ಷಪ್ರದ. ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುನಿಗಳು ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಿ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 11

अस्यैवाक्षरमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः । श्रुतयो यत्र सिद्धांतं गताः परमनिर्वृताः

ಈ ಅಕ್ಷರ-ಮಂತ್ರದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಸಾಕಾಗನು. ಅಲ್ಲಿ ವೇದಗಳೇ ತಮ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ ಪರಮ ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲಸುತ್ತವೆ.

Verse 12

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च सच्चिदानंदलक्षणः । स शिवो यत्र रमते शैवे पंचाक्षरे शुभे

ಸರ್ವಜ್ಞನೂ ಪರಿಪೂರ್ಣನೂ, ಸತ್-ಚಿತ್-ಆನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ ಆ ಶಿವನು ಶುಭವಾದ ಶೈವ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

एतेन मंत्रराजेन सर्वोपनिषदात्मना । लेभिरे मुनयः सर्वे परं ब्रह्म निरामयम्

ಸರ್ವ ಉಪನಿಷತ್ತಗಳ ಸಾರಸ್ವರೂಪವಾದ ಈ ಮಂತ್ರರಾಜದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ನಿರಾಮಯ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 14

नमस्कारेण जीवत्वं शिवेऽत्र परमात्मनि । ऐक्यं गतमतो मंत्रः परब्रह्ममयो ह्यसौ

ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಜೀವಭಾವ ಏಕತ್ವವಾಗಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮಂತ್ರವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮಮಯವಾಗಿದೆ.

Verse 15

भवपाशनिबद्धानां देहिनां हितकाम्यया । आहोंनमः शिवायेति मंत्रमाद्यं शिवः स्वयम्

ಭವಪಾಶದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತರಾದ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಸ್ವಯಂ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಆದ್ಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು— ‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’।

Verse 16

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैः किं तीर्थैः किं तपोऽध्वरैः । यस्योंनमः शिवायेति मंत्रो हृदयगोचरः

ಯಾರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ‘ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ’ ಮಂತ್ರವು ನೆಲೆಗೊಂಡಿದೆಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳು, ತೀರ್ಥಗಳು, ತಪಸ್ಸುಗಳು ಅಥವಾ ಯಜ್ಞಗಳೇನು ಅಗತ್ಯ?

Verse 17

तावद्भ्रमंति संसारे दारुणे दुःखसंकुले । यावन्नोच्चारयंतीमं मंत्रं देहभृतः सकृत्

ದುಃಖಸಂಕುಲವಾದ ಈ ದಾರುಣ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳು, ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲವೂ ಉಚ್ಚರಿಸದವರೆಗೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

मंत्राधिराजराजोऽयं सर्ववेदांतशेखरः । सर्वज्ञाननिधानं च सोऽयं चैव षडक्षरः

ಇದು ಮಂತ್ರಾಧಿರಾಜರಿಗೂ ಮಹಾರಾಜ, ಸಮಸ್ತ ವೇದಾಂತದ ಶಿಖಾಮಣಿ, ಸರ್ವಜ್ಞಾನನಿಧಿ— ಇದೇ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರ.

Verse 19

कैवल्यमार्गदीपोऽयमविद्यासिंधुवाडवः । महापातकदावाग्निः सोऽयं मंत्रः षडक्षरः

ಈ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರವು ಕೈವಲ್ಯಮಾರ್ಗದ ದೀಪ; ಅವಿದ್ಯಾಸಮುದ್ರವನ್ನು ಒಣಗಿಸುವ ವಾಡವಾಗ್ನಿ; ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ದಹಿಸುವ ದಾವಾಗ್ನಿ.

Verse 21

नास्य दीक्षा न होमश्च न संस्कारो न तर्पणम् । न कालो नोपदेशश्च सदा शुचिरयं मनुः

ಈ ಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ದೀಕ್ಷೆ ಬೇಡ, ಹೋಮ ಬೇಡ, ಸಂಸ್ಕಾರ ಬೇಡ, ತರ್ಪಣವೂ ಬೇಡ. ವಿಶೇಷ ಕಾಲವೂ ಬೇಡ, ವಿಸ್ತೃತ ಉಪದೇಶವೂ ಬೇಡ—ಈ ಮಂತ್ರ ಸದಾ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 22

महापातकविच्छित्त्यै शिव इत्यक्षरद्वयम् । अलं नमस्कियायुक्तो मुक्तये परिकल्पते

ಮಹಾಪಾತಕಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸಲು ‘ಶಿ-ವ’ ಎಂಬ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳೇ ಸಾಕು; ನಮಸ್ಕಾರಯುಕ್ತ ಜಪದಿಂದ ಅದು ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೆ ನೇರ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 23

उपदिष्टः सद्गुरुणा जप्तः क्षेत्रे च पावने । सद्यो यथेप्सितां सिद्धिं ददातीति किमद्भुतम्

ಸದ್ಗುರು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಾವನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಿದರೆ ಅದು ತಕ್ಷಣವೇ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ—ಅದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯೇನು?

Verse 24

अतः सद्गुरुमाश्रित्य ग्राह्योऽयं मंत्रनायकः । पुण्यक्षेत्रेषु जप्तव्यः सद्यः सिद्धिं प्रयच्छति

ಆದ್ದರಿಂದ ಸದ್ಗುರುವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಈ ಮಂತ್ರನಾಯಕನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಬೇಕು—ಇದು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 25

गुरवो निर्मलाः शांताः साधवो मितभाषिणः । कामक्रोधविनिर्मुक्ताः सदाचारा जितेंद्रियाः

ಗುರುಗಳು ನಿರ್ಮಲರು, ಶಾಂತರು—ಸಾಧುಗಳು, ಮಿತಭಾಷಿಗಳು, ಕಾಮಕ್ರೋಧವಿಮುಕ್ತರು, ಸದಾಚಾರನಿಷ್ಠರು, ಇಂದ್ರಿಯಜಿತರು.

Verse 26

एतैः कारुण्यतो दत्तो मंत्रः क्षिप्रं प्रसिद्ध्यति । क्षेत्राणि जपयोग्यानि समासात्कथयाम्यहम्

ಇಂತಹ ಗುರುಗಳು ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೀಡಿದ ಮಂತ್ರವು ಶೀಘ್ರವೇ ಸಿದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಜಪಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಈಗ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 27

प्रयागं पुष्करं रम्यं केदारं सेतुबंधनम् । गोकर्णं नैमिषारण्यं सद्यः सिद्धिकरं नृणाम्

ಪ್ರಯಾಗ, ರಮ್ಯ ಪುಷ್ಕರ, ಕೇದಾರ, ಸೇತುಬಂಧನ, ಗೋಕರ್ಣ ಮತ್ತು ನೈಮಿಷಾರಣ್ಯ—ಇವು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು.

Verse 28

अत्रानुवर्ण्यते सद्भिरितिहासः पुरातनः । असकृद्वा सकृद्वापि शृण्वतां मंगलप्रदः

ಇಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರು ಒಂದು ಪುರಾತನ ಪಾವನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅಥವಾ ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದರೂ, ಕೇಳುವವರಿಗೆ ಇದು ಮಂಗಳವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 29

मथुरायां यदुश्रेष्ठो दाशार्ह इति विश्रुतः । बभूव राजा मतिमान्महोत्साहो महाबलः

ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ‘ದಾಶಾರ್ಹ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ಇದ್ದನು; ಅವನು ಮತಿವಂತ, ಮಹೋತ್ಸವಾಹಿ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ.

Verse 30

शास्त्रज्ञो नयवाक्छूरो धैर्यवानमितद्युतिः । अप्रधृष्यः सुगंभीरः संग्रामेष्वनिवर्त्तितः

ಅವನು ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ, ನೀತಿ-ವಾಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಶೂರ, ಧೈರ್ಯವಂತ ಮತ್ತು ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನವನು; ಅಪ್ರಧೃಷ್ಯ, ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ, ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಹಿಂತಿರುಗದವನು.

Verse 31

महारथो महेष्वासो नानाशास्त्रार्थकोविदः । वदान्यो रूपसंपन्नो युवा लक्ष णसंयुतः

ಅವನು ಮಹಾರಥಿ, ಮಹಾಧನುರ್ಧರ, ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು. ದಾನಶೀಲನು, ರೂಪವಂತನು, ಯೌವನವಂತನು; ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನು.

Verse 32

स काशिराजतनयामुपयेमे वराननाम् । कांतां कलावतीं नाम रूपशीलगुणान्विताम्

ಅವನು ಕಾಶೀರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ಶ್ರೇಷ್ಠಮುಖಶ್ರೀಯುಳ್ಳ ಕాంతಿಮತಿಯಾದ ‘ಕಲಾವತಿ’ ಎಂಬವಳನ್ನು, ರೂಪ-ಶೀಲ-ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾದವಳನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 33

कृतोद्वाहः स राजेंद्रः संप्राप्य निजमंदिरम् । रात्रौ तां शयनारूढां संगमाय समाह्वयत्

ವಿವಾಹ ಮುಗಿಸಿ ಆ ರಾಜೇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಮಂದಿರವನ್ನು ಸೇರಿದನು. ರಾತ್ರಿ ಅವಳನ್ನು ಶಯನದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢಳಾಗಿ ಕಂಡು, ಸಂಗಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.

Verse 34

सा स्वभर्त्रा समाहूता बहुशः प्रार्थिता सती । न बबंध मनस्तस्मिन्न चागच्छ तदंतिकम्

ಸ್ವಭರ್ತೃನು ಕರೆಯುತ್ತಾ ಪುನಃಪುನಃ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ, ಆ ಸತೀ ಅವನ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸು ಕಟ್ಟಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಸಮೀಪಕ್ಕೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 35

संगमाय यदाहूता नागता निजवल्लभा । बलादाहर्तुकामस्तामुदतिष्ठन्महीपतिः

ಸಂಗಮಾರ್ಥವಾಗಿ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಬರಲಿಲ್ಲ; ಅವಳನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಕರೆತರುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಆ ಮಹೀಪತಿ ಎದ್ದನು.

Verse 36

राज्ञ्युवाच । मा मां स्पृश महाराज कारणज्ञां व्रते स्थिताम् । धर्माधर्मौ विजानासि मा कार्षीः साहसं मयि

ರಾಣಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬೇಡಿ. ಕಾರಣವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅರಿತವರು; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಾಹಸ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡಬೇಡಿ.

Verse 37

क्वचित्प्रियेण भुक्तं यद्रोचते तु मनीषिणाम् । दंपत्योः प्रीतियोगेन संगमः प्रीतिवर्द्धनः

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಿಯನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದುದೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ರುಚಿಸುತ್ತದೆ. ದಂಪತಿಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯ ಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಸಂಗಮವು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 38

प्रियं यदा मे जायेत तदा संगस्तु ते मयि । का प्रीतिः किं सुखं पुंसां बलाद्भोगेन योषिताम्

ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಉದಯವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂಗಮ. ಬಲವಂತವಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಭೋಗಿಸುವುದರಿಂದ ಪುರುಷನಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರೀತಿ, ಯಾವ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ?

Verse 39

अप्रीतां रोगिणीं नारीमंतर्वत्नीं धृतव्रताम् । रजस्वलामकामां च न कामेत बलात्पुमान्

ಅನಿಚ್ಛೆಯಿರುವ, ರೋಗಿಣಿ, ಗರ್ಭಿಣಿ, ವ್ರತಧಾರಿಣಿ, ರಜಸ್ವಲಾ ಅಥವಾ ಕಾಮವಿಲ್ಲದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಪುರುಷನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಬಯಸಬಾರದು.

Verse 40

प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता

ಪ್ರೇಮವಂತ ಪತಿಯು ಮೊದಲು ಅವಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಸ्नेಹದಿಂದ ಲಾಲಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ರಂಜಿಸಿ, ಮೃದುತ್ವ ಮತ್ತು ದಯೆ ತೋರಿಸಿ; ನಂತರ ತನ್ನ ಯುವತಿ ವಧುವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಬೇಕು. ಸುಖವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಯುವತಿಯನ್ನು ಹೂವಿನಂತೆ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಸಬೇಕು.

Verse 41

इत्युक्तोऽपि तया साध्व्या स राजा स्मरविह्वलः । बलादाकृष्य तां हस्ते परिरेभे रिरंसया

ಆ ಸಾಧ್ವಿಯು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರೂ ರಾಜನು ಕಾಮವಿಹ್ವಲನಾದನು. ಬಲವಂತವಾಗಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಭೋಗೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದನು।

Verse 42

तां स्पृष्टमात्रां सहसा तप्तायःपिंडसन्निभाम् । निर्दहंतीमिवात्मानं तत्याज भयविह्वलः

ಅವಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಅವಳು ಕೆಂಪಾಗಿ ಕಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗುಂಡಿನಂತೆ ಕಂಡಳು. ತನ್ನನ್ನೇ ಸುಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗಿ, ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ಅವಳನ್ನು ಬಿಡಿದನು।

Verse 43

राजोवाच । अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं तव प्रिये । कथमग्निसमं जातं वपुः पल्लवकोमलम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಅಹೋ ಪ್ರಿಯೆ! ನಾನು ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆ. ಪಲ್ಲವದಂತೆ কোমಲವಾದ ನಿನ್ನ ದೇಹ ಹೇಗೆ ಅಗ್ನಿಸಮಾನವಾಯಿತು?”

Verse 44

इत्थं सुविस्मितो राजा भीतः सा राजवल्लभा । प्रत्युवाच विहस्यैनं विनयेन शुचिस्मिता

ಹೀಗೆ ರಾಜನು ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತನಾಗಿ ಭೀತನಾದನು. ಆಗ ರಾಜವಲ್ಲಭೆ, ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ, ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ವಿನಯದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 45

राज्ञ्युवाच । राजन्मम पुरा बाल्ये दुर्वासा मुनिपुंगवः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां कारुण्येनोपदिष्टवान्

ರಾಣಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಹೇ ರಾಜನ್! ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಮುನಿಪುಂಗವ ದುರ್ವಾಸರು ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಶೈವ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದರು।”

Verse 46

तेन मंत्रानुभावेन ममांगं कलुषोज्झितम् । स्प्रष्टुं न शक्यते पुंभिः सपापैर्देवैवर्जितैः

ಆ ಮಂತ್ರಾನುಭಾವದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹವು ಕಲ್ಮಷರಹಿತವಾಗಿದೆ; ಪಾಪಭಾರಿತರೂ ದೇವಾಚಾರವರ್ಜಿತರೂ ಆದ ಪುರುಷರು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಾರರು.

Verse 47

त्वया राजन्प्रकृतिना कुलटागणिकादयः । मदिरास्वादनिरता निषेव्यंते सदा स्त्रियः

ಓ ರಾಜನ್, ನಿನ್ನ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಅಂಥದು; ನೀನು ಸದಾ ಕುಲಟೆ, ಗಣಿಕೆ ಮೊದಲಾದ ಮದ್ಯಾಸ್ವಾದಾಸಕ್ತ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ.

Verse 48

न स्नानं क्रियते नित्यं न मंत्रो जप्यते शुचिः । नाराध्यते त्वयेशानः कथं मां स्प्रष्टुमर्हसि

ನೀನು ನಿತ್ಯ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಶುದ್ಧತೆಯಿಂದ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಈಶಾನ (ಶಿವ)ನ ಆರಾಧನೆಯೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ನೀನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಹ?

Verse 49

राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಸುಶ್ರೋಣಿ, ಆ ಶುಭ ಶೈವ ಪಂಚಾಕ್ಷರಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳು. ಆ ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾದ ಮೇಲೆ, ಪ್ರಿಯೇ, ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ರತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 50

राज्ञ्युवाच । नाहं तवोपदेशं वै कुर्यां मम गुरुर्भवान् । उपातिष्ठ गुरुं राजन्गर्गं मंत्र विदांवरम्

ರಾಣಿ ಹೇಳಿದಳು—ನಾನು ನಿನಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ನನ್ನ ಪತಿ, ನನಗೆ ಗುರುಸಮಾನ. ಓ ರಾಜನ್, ಮಂತ್ರವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗುರು ಗರ್ಗನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸು.

Verse 51

सूत उवाच । इति संभाषमाणौ तौ दंपती गर्गसन्निधिम् । प्राप्य तच्चरणौ मूर्ध्ना ववंदाते कृताञ्जली

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಾ ಆ ದಂಪತಿಗಳು ಗರ್ಗಮುನಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬಂದು, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಶಿರಸ್ಸು ತಾಗಿಸಿ, ಕೃತಾಂಜಲಿಗಳಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 52

अथ राजा गुरुं प्रीतमभिपूज्य पुनःपुनः । समाचष्ट विनीतात्मा रहस्यात्ममनोरथम्

ನಂತರ ವಿನೀತಚಿತ್ತನಾದ ರಾಜನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಗುರುವಿಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ರಹಸ್ಯ ಮನೋರಥವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು।

Verse 53

राजोवाच । कृतार्थं मां कुरु गुरो संप्राप्तं करुणार्द्रधीः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यामुपदेष्टुं त्वमर्हसि

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಗುರುದೇವ, ನನ್ನನ್ನು ಕೃತಾರ್ಥನಾಗಿಸಿರಿ. ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆರ್ದ್ರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶೈವ ಪಂಚಾಕ್ಷರೀ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಲು ನೀವು ಅರ್ಹರು।

Verse 54

अनाज्ञातं यदाज्ञातं यत्कृतं राजकर्मणा । तत्पापं येन शुद्ध्येत तन्मंत्रं देहि मे गुरो

ರಾಜಕಾರ್ಯದಿಂದ ತಿಳಿಯದೆ ಅಥವಾ ತಿಳಿದು ಮಾಡಿದ ಯಾವ ಪಾಪವಿದ್ದರೂ, ಅದು ಶುದ್ಧಿಯಾಗುವಂತೆ—ಹೇ ಗುರುದೇವ, ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ।

Verse 55

एवमभ्यर्थितो राज्ञा गर्गो ब्राह्मणपुंगवः । तौ निनाय महापुण्यं कालिंद्यास्तटमुत्तमम्

ಇಂತೆ ರಾಜನು ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪುಂಗವನಾದ ಗರ್ಗಮುನಿ ಆ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಕಾಲಿಂದೀ (ಯಮುನಾ) ನದಿಯ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವಾದ ಉತ್ತಮ ತೀರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು।

Verse 56

तत्र पुण्यतरोर्मूले निषण्णोऽथ गुरुः स्वयम् । पुण्यतीर्थजले स्नातं राजानं समुपोषितम्

ಅಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯವೃಕ್ಷದ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಗುರು ಸ್ವಯಂ ಆಸೀನನಾದನು. ಪುಣ್ಯತೀರ್ಥಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಉಪವಾಸವನ್ನಾಚರಿಸಿದ ರಾಜನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 57

प्राङ्मुखं चोपवेश्याथ नत्वा शिवपदाम्बुजम् । तन्मस्तके करं न्यस्य ददौ मंत्रं शिवात्मकम्

ಅವನನ್ನು ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ, ಶಿವಪಾದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ರಾಜನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಶಿವಾತ್ಮಕ ಮಂತ್ರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು.

Verse 58

तन्मंत्रधारणादेव तद्गुरोर्हस्तसंगमात् । निर्ययुस्तस्य वपुषो वायसाः शतकोटयः

ಆ ಮಂತ್ರಧಾರಣೆಯಿಂದಲೇ ಹಾಗೂ ಗುರುವಿನ ಕೈಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ, ಅವನ ದೇಹದಿಂದ ಶತಕೋಟಿ ಕಾಗೆಗಳು ಹೊರಟುಬಂದವು.

Verse 59

ते दग्धपक्षाः क्रोशंतो निपतंतो महीतले । भस्मीभूतास्ततः सर्वे दृश्यंते स्म सहस्रशः

ಅವರ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ದಗ್ಧವಾಗಿ, ಕೂಗುತ್ತಾ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದುಹೋದರು. ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಭಸ್ಮವಾಗಿ, ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು.

Verse 60

दृष्ट्वा तद्वायसकुलं दह्यमानं सुविस्मितौ । राजा च राजमहिषी तं गुरुं पर्यपृच्छताम्

ಆ ಕಾಗೆಗಳ ಗುಂಪು ದಹಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನೂ ರಾಜಮಹಿಷಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತರಾಗಿ, ಆ ಗುರುವನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

Verse 61

भगवन्निदमाश्चर्यं कथं जातं शरीरतः । वायसानां कुलं दृष्टं किमेतत्साधु भण्यताम्

ಭಗವನ್! ಇದು ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿದೆ—ಇದು ದೇಹದಿಂದ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿತು? ಕಾಗೆಗಳ ಸಮೂಹ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಇದು ಏನು? ದಯವಿಟ್ಟು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ।

Verse 62

श्रीगुरुरुवाच राजन्भवसहस्रेषु भवता परिधावता । संचितानि दुरन्तानि संति पापान्यनेकशः

ಶ್ರೀಗುರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಸಾವಿರಾರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ, ಕ್ಷಯಗೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಅನೇಕ ವಿಧದ ಅಪಾರ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಂಚಯಿಸಿದ್ದೀಯ।

Verse 63

तेषु जन्मसहस्रेषु यानि पुण्यानि संति ते । तेषामाधिक्यतः क्वापि जायते पुण्ययोनिषु

ಆ ಸಾವಿರಾರು ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪುಣ್ಯಗಳು—ಅವು ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಪಡೆದಾಗ, ಎಲ್ಲೀದರೂ ಶುಭವಾದ ಪುಣ್ಯಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 64

तथा पापीयसीं योनिं क्वचित्पापेन गच्छति । साम्ये पुण्यान्ययोश्चैव मानुषीं योनिमाप्तवान्

ಅದೇ ರೀತಿ ಪಾಪದಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೂ ಪಾಪಮಯವಾದ (ನೀಚ) ಯೋನಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪ ಸಮವಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾನವಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 66

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागम्यकोटयः । स्वर्णस्तेयसुरापानभ्रूणहत्या दिकोटयः । भवकोटिसहस्रेषु येऽन्ये पातकराशयः

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತಹ ಪಾಪಗಳು ಕೋಟಿಗಳು, ನಿಷಿದ್ಧ ಸಂಗಮಗಳೂ ಕೋಟಿಕೋಟಿ; ಸ್ವರ್ಣಸ್ತೇಯ, ಸುರಾಪಾನ, ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆ ಮೊದಲಾದ ಅಪರಾಧಗಳೂ ದಿಕ್ಕುದಿಕ್ಕಿಗೂ ತುಂಬುವ ಕೋಟಿಗಳು—ಮತ್ತು ಕೋಟಿಸಹಸ್ರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತ ಇತರ ಪಾತಕರಾಶಿಗಳೂ ಇವೆ।

Verse 67

क्षणाद्भस्मीभवंत्येव शैवे पंचाक्षरे धृते । आसंस्तवाद्य राजेंद्र दग्धाः पातककोटयः

ಶೈವ ಪಂಚಾಕ್ಷರವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಧರಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪಾಪಗಳು ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತವೆ. ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಇಂದು ನಿನ್ನಿಂದ ಪಾಪಕೋಟಿಗಳು ದಗ್ಧವಾಗಿವೆ.

Verse 68

अनया सह पूतात्मा विहरस्व यथासुखम् । इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठस्तं मंत्रमुपदिश्य च

“ಇವಳೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮಶುದ್ಧನಾಗಿ ಯಥಾಸುಖವಾಗಿ ವಿಹರಿಸು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಅವನಿಗೆ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನೂ ಉಪದೇಶಿಸಿದನು.

Verse 69

शैवी पंचाक्षरी विद्या यदा ते हृदयं गता । अघानां कोटयस्त्वत्तः काकरूपेण निर्गताः

ಶೈವ ಪಂಚಾಕ್ಷರೀ ವಿದ್ಯೆ ನಿನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ನಿನ್ನ ಪಾಪಕೋಟಿಗಳು ಕಾಗರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದವು.

Verse 70

ततः स्वभवनं प्राप्य रेजतुःस्म महाद्युती राजा दृढं समाश्लिष्य पत्नीं चन्दनशीतलाम् । संतोषं परमं लेभे निःस्वः प्राप्य यथा धनम्

ನಂತರ ಸ್ವಭವನವನ್ನು ತಲುಪಿ ಆ ಮಹಾದ್ಯುತಿಯ ಜೋಡಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ರಾಜನು ಚಂದನದಂತೆ ಶೀತಳಾದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ದರಿದ್ರನು ಧನ ಪಡೆದಂತೆ ಪರಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಪಡೆದನು.

Verse 71

अशेषवेदोपनिषत्पुराणशास्त्रावतंसोऽयमघांतकारी । पंचाक्षरस्यैव महाप्रभावो मया समासात्कथितो वरिष्ठः

ಈ ಉಪದೇಶವು ಸಮಸ್ತ ವೇದ-ಉಪನಿಷತ್-ಪುರಾಣ-ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಶಿರೋಭೂಷಣವಾಗಿದ್ದು ಪಾಪನಾಶಕವೂ ಹೌದು. ಓ ಹಿರಿಯನೇ, ಪಂಚಾಕ್ಷರದ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವನ್ನು ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 120

तस्मात्सर्वप्रदो मंत्रः सोऽयं पञ्चाक्षरः स्मृतः । स्त्रीभिः शूद्रैश्च संकीर्णैर्धार्यते मुक्तिकांक्षिभिः

ಆದುದರಿಂದ ಸರ್ವಫಲಪ್ರದ ಈ ಮಂತ್ರವು ‘ಪಂಚಾಕ್ಷರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಶೂದ್ರರು ಹಾಗೂ ಸಂಕೀರ್ಣವರ್ಣೀಯರೂ—ಮೋಕ್ಷಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು—ಇದನ್ನು ಧರಿಸಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.