Dehāśucitā-vicāraḥ (Inquiry into the Impurity of the Body)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे देहस्याशुचितां मुने । महत्त्वं च स्वभावस्य समासात्कथयाम्यहम्

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮಹಾಬುದ್ಧಿ ವ್ಯಾಸ, ಓ ಮುನಿಯೇ, ಕೇಳು. ದೇಹದ ಅಶುಚಿತ್ವವನ್ನೂ, ಸ್ವಭಾವದ ಮಹತ್ವವನ್ನೂ ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 2

शुक्रशोणितसंयोगाद्देहस्संजायते यतः । नित्यं विण्मूत्रसंपूर्णस्तेनायमशुचिस्स्मृतः

ದೇಹವು ಶುಕ್ರ-ಶೋಣಿತ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ನಿತ್ಯವೂ ವಿಣ್ಮೂತ್ರದಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಅಶುಚಿ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶೈವಜ್ಞಾನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಅರಿವು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿ, ನಶ್ವರ ದೇಹಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಮೋಕ್ಷದಾತ ಶುದ್ಧ ಪತಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಕಡೆಗೆ ಸಾಧಕನನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 3

यथांतर्विष्ठया पूर्णश्शुचिमान्न बहिर्घटः । शोध्यमानो हि देहोऽयं तेनायमशुचिस्ततः

ಹೊರಗೆ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಒಳಗೆ ಮಲದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಘಟವು ಶುದ್ಧವಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಸದಾ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬೇಕಾದ ಈ ದೇಹವು ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಶುಚಿ.

Verse 4

संप्राप्यातिपवित्राणि पंचगव्यहवींषि चा । अशुचित्वं क्षणाद्यांति किमन्यदशुचिस्ततः

ಅತಿಪವಿತ್ರಕರವಾದ ಪಂಚಗವ್ಯ ಮತ್ತು ಹವನದ ಪವಿತ್ರ ಆಹುತಿಗಳ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಅಶುಚಿತ್ವವು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಗಾದರೆ ನಂತರ ಇನ್ನೇನು ಅಶುಚಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?

Verse 5

हृद्यान्यप्यन्नपानानि यं प्राप्य सुरभीणि च । अशुचित्वं प्रयांत्याशु किमन्यदशुचिस्ततः

ಹೃದಯಂಗಮವಾದ ಅನ್ನಪಾನಗಳೂ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳೂ ಅವನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಶೀಘ್ರ ಅಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಅಶುಚಿಯೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಮಾಣ ಬೇಕು?

Verse 6

हे जनाः किन्न पश्यंति यन्निर्याति दिनेदिने । स्वदेहात्कश्मलं पूतिस्तदाधारः कथं शुचिः

ಹೇ ಜನರೇ, ದಿನೇದಿನೇ ದೇಹದಿಂದ ಏನು ಹೊರಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಏಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ? ಸ್ವದೇಹದಿಂದಲೇ ಮಲಿನತೆ ಮತ್ತು ದುರ್ವಾಸನೆ ನಿರಂತರ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರಲು, ಅದರ ಆಧಾರವಾದ ಈ ದೇಹ ಹೇಗೆ ಶುದ್ಧವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ?

Verse 7

देहस्संशोध्यमानोऽपि पंचगव्यकुशांबुभिः । घृष्यमाण इवांगारो निर्मलत्वं न गच्छति

ದೇಹವನ್ನು ಪಂಚಗವ್ಯ ಮತ್ತು ಕುಶಜಲದಿಂದ ಶುದ್ಧಪಡಿಸಿದರೂ ಅದು ನಿಜವಾದ ನಿರ್ಮಲತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯದು—ಒರೆಸಿದರೂ ಅಂಗಾರವು ನಿರ್ದೋಷವಾಗದಂತೆ.

Verse 8

स्रोतांसि यस्य सततं प्रभवंति गिरेरिव । कफमूत्रपुरीषाद्यैस्स देहश्शुध्यते कथम्

ಪರ್ವತದಿಂದ ನೀರುಧಾರೆಗಳು ನಿರಂತರ ಹರಿಯುವಂತೆ, ಕಫ, ಮೂತ್ರ, ಮಲ ಮೊದಲಾದವು ಸದಾ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಈ ದೇಹವು ಹೇಗೆ ಶುದ್ಧವಾಗುವುದು?

Verse 9

सर्वाशुचिनिधानस्य शरीरस्य न विद्यते । शुचिरेकः प्रदेशोऽपि विण्मूत्रस्य दृतेरिव

ಈ ದೇಹವು ಎಲ್ಲ ಅಶುಚಿಗಳ ಭಂಡಾರ; ಇದರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಶುದ್ಧವಾದ ಒಂದು ಸ್ಥಳವೂ ಇಲ್ಲ—ಮಲಮೂತ್ರದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಚರ್ಮದ ಚೀಲದಂತೆ.

Verse 10

सृष्ट्वात्मदेहस्रोतांसि मृत्तोयैः शोध्यते करः । तथाप्यशुचिभांडस्य न विभ्रश्यति किं करः

ದೇಹದ ಮಾರ್ಗ-ರಂಧ್ರಗಳು ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಬಳಿಕ ಕೈಯನ್ನು ಮಣ್ಣು-ನೀರಿನಿಂದ ತೊಳೆಯಬಹುದು; ಆದರೂ ಅಶುಚಿ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದರೆ ಮಲಿನತೆ ಕೈಗೆ ಅಂಟದೇ ಇರಬಹುದೇ?

Verse 11

कायस्सुगंधधूपाद्यैर्य न्नेनापि सुसंस्कृतः । न जहाति स्वभावं स श्वपुच्छमिव नामितम्

ಸುಗಂಧ, ಧೂಪ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಎಷ್ಟೇ ಯತ್ನಿಸಿ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದರೂ ದೇಹ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಬಿಡದು—ಒತ್ತಿ ನೇರ ಮಾಡಿದ ನಾಯಿಯ ಬಾಲ ನಿಲ್ಲದಂತೆ.

Verse 12

यथा जात्यैव कृष्णोर्थः शुक्लस्स्यान्न ह्युपायतः । संशोद्ध्यमानापि तथा भवेन्मूर्तिर्न निर्मला

ಸ್ವಭಾವತಃ ಕಪ್ಪಾಗಿರುವ ವಸ್ತು ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದಲೂ ಬಿಳಿಯಾಗದಂತೆ, ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಶುದ್ಧವಾದ ಮೂರ್ತಿಯೂ ಎಷ್ಟೇ ಶೋಧಿಸಿದರೂ ನಿಜವಾಗಿ ನಿರ್ಮಲವಾಗದು.

Verse 13

जिघ्रन्नपि स्वदुर्गंधं पश्यन्नपि स्वकं मलम् । न विरज्येत लोकोऽयं पीडयन्नपि नासिकाम्

ತನ್ನ ದುರ್ಗಂಧವನ್ನು ವಾಸನೆ ನೋಡಿದರೂ, ತನ್ನ ಮಲವನ್ನು ಕಂಡರೂ—ಮೂಗನ್ನೇ ಪೀಡಿಸಿದರೂ—ಈ ಲೋಕವು ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ; ದೇಹಮೋಹದ ಬಂಧನ ಹೀಗೆಯೇ.

Verse 14

अहो मोहस्य माहात्म्यं येनेदं छादितं जगत् । शीघ्रं पश्यन्स्वकं दोषं कायस्य न विरज्यते

ಅಹೋ, ಮೋಹದ ಮಹಿಮೆಯೆಷ್ಟು! ಅದರಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ತನ್ನ ದೋಷವನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕಂಡರೂ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ವೈರಾಗ್ಯ ತಕ್ಷಣ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 15

स्वदेहस्य विगंधेन न विरज्येत यो नरः । विरागकारणं तस्य किमेतदुपदिश्यते

ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ದುರ್ಗಂಧ ಮತ್ತು ಅಶುಚಿತ್ವವನ್ನು ಕಂಡರೂ ವೈರಾಗ್ಯ ಹೊಂದದವನಿಗೆ, ಉಪದೇಶದಿಂದ ಇನ್ನೇನು ವೈರಾಗ್ಯಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು?

Verse 16

सर्वस्यैव जगन्मध्ये देह एवाशुचिर्भवेत् । तन्मलावयवस्पर्शाच्छुचिरप्यशुचिर्भवेत्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೇಹವೇ ನಿಜವಾಗಿ ಅಶುಚಿ; ದೇಹದ ಮಲಿನ ಅಂಗಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ರಾವಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಶುದ್ಧನೂ ಅಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

गंधलेपापनोदार्थ शौचं देहस्य कीर्तितम् । द्वयस्यापगमाच्छुद्धिश्शुद्धस्पर्शाद्विशुध्यति

ದೇಹಶೌಚವೆಂದರೆ ದುರ್ಗಂಧವನ್ನೂ ಮಲಿನ ಲೇಪವನ್ನೂ ನಿವಾರಿಸುವುದೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡೂ ದೂರವಾದಾಗ ಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಶುದ್ಧದ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 18

गंगातोयेन सर्वेण मृद्भारैः पर्वतोपमैः । आमृत्योराचरेच्छौचं भावदुष्टो न शुध्यति

ಯಾರಾದರೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಂಗಾಜಲದಿಂದ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಪರ್ವತೋಪಮ ಮಣ್ಣಿನ ರಾಶಿಗಳಿಂದ ದೇಹಕ್ಕೆ ಲೇಪನ ಮಾಡಿ, ಮರಣದವರೆಗೆ ಬಾಹ್ಯ ಶೌಚವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೂ—ಭಾವದೂಷ್ಟನು ಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 19

तीर्थस्नानैस्तपोभिर्वा दुष्टात्मा नैव शुध्यति । श्वदृतिः क्षालिता तीर्थे किं शुद्धिमधिगच्छति

ತೀರ್ಥಸ್ನಾನಗಳಿಂದಾಗಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಲಿ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನು ಎಂದಿಗೂ ಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಾಯಿಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ತೊಳೆಯಿದರೆ ಅದು ಯಾವ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ?

Verse 20

अंतर्भावप्रदुष्टस्य विशतोऽपि हुताशनम् । न स्वर्गो नापवर्गश्च देहनिर्दहनं परम्

ಅಂತರಭಾವ ದೂಷಿತನಾದವನಿಗೆ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಇಲ್ಲ, ಅಪವರ್ಗ (ಮೋಕ್ಷ)ವೂ ಇಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಪರಮ ದಹನ—ದೇಹನಾಶ—ಮಾತ್ರ.

Verse 21

सर्वेण गांगेन जलेन सम्यङ् मृत्पर्वतेनाप्यथ भावदुष्टः । आजन्मनः स्नानपरो मनुष्यो न शुध्यतीत्येव वयं वदामः

ನಾವು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ: ಭಾವದೂಷ್ಟನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ—ಅವನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಗಂಗಾಜಲದಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ, ಪವಿತ್ರ ಪರ್ವತಗಳ ಶುದ್ಧ ಮಣ್ಣನ್ನೂ ಬಳಸಿದರೂ, ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಸ್ನಾನಪರನಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.

Verse 22

प्रज्वाल्य वह्निं घृततैलसिक्तं प्रदक्षिणावर्तशिखं महांतम् । प्रविश्य दग्धस्त्वपि भावदुष्टो न धर्ममाप्नोति फलं न चान्यत

ಘೃತ-ತೈಲದಿಂದ ಸಿಂಚಿತವಾಗಿ, ಬಲಗಡೆಗೆ ವಲಯಿಸುವ ಶುಭ ಶಿಖೆಯುಳ್ಳ ಮಹಾ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ದಗ್ಧನಾದರೂ—ಅಂತರಭಾವ ದುಷ್ಟವಾದರೆ ಧರ್ಮವೂ ಸಿಗದು, ಬೇರೆ ಫಲವೂ ಸಿಗದು.

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां संसारचिकित्सायां देहा शुचित्वबाल्याद्यवस्थादुःखवर्णनं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ಪಂಚಮ ಗ್ರಂಥವಾದ ಉಮಾಸಂಹಿತೆಯ ‘ಸಂಸಾರಚಿಕಿತ್ಸೆ’ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ದೇಹದ ಶುಚಿತ್ವ-ಅಶುಚಿತ್ವ ಹಾಗೂ ಬಾಲ್ಯಾದಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ದುಃಖವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 24

भावशुद्धिः परं शौचं प्रमाणे सर्वकर्मसु । अन्यथाऽऽलिंग्यते कांता भावेन दुहितान्यथा

ಭಾವಶುದ್ಧಿಯೇ ಪರಮ ಶೌಚ; ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ನಿಜ ಪ್ರಮಾಣ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಭಾವದೋಷದಿಂದ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಗಳಂತೆ, ಅಥವಾ ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರಿಯೆಯಂತೆ ಭಾವಿಸಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

Verse 25

मनसो भिद्यते वृत्तिरभिन्नेष्वपि वस्तुषु । अन्यथैव सुतं नारी चिन्तयत्यन्यथा पतिम्

ವಸ್ತುಗಳು ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಿನ ವೃತ್ತಿ ವಿಭಜಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀ ಮಗನನ್ನು ಒಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ, ಗಂಡನನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 26

पश्यध्वमस्य भावस्य महाभाग्यमशेषतः । परिष्वक्तोपि यन्नार्य्या भावहीनं न कामयेत्

ಈ ಭಾವದ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೋಡಿ; ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಭಾವವಿಲ್ಲದ ಪುರುಷನನ್ನು ಸ್ತ್ರೀ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ—ಅಷ್ಟೊಂದು ಅಗತ್ಯ ಸತ್ಯಭಾವ।

Verse 27

नाद्याद्विविधमन्नाद्यं भक्ष्याणि सुरभीणि च । यदि चिंतां समाधत्ते चित्ते कामादिषु त्रिषु

ಚಿತ್ತವು ಕಾಮಾದಿ ಮೂರು ದೋಷಗಳ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿದರೆ, ಎರಡು ವಿಧದ ಅನ್ನವನ್ನೂ, ಸುಗಂಧಯುಕ್ತ ರುಚಿಕರ ಭಕ್ಷ್ಯ-ಭೋಜ್ಯಗಳನ್ನೂ ಸೇವಿಸಬಾರದು।

Verse 28

गृह्यते तेन भावेन नरो भावाद्विमुच्यते । भावतश्शुचि शुद्धात्मा स्वर्गं मोक्षं च विंदति

ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವ ಭಾವವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾನೋ ಅದರಿಂದಲೇ ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಅದೇ ಭಾವದಿಂದಲೇ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶುದ್ಧ ಭಾವದಿಂದ ಒಳಾತ್ಮ ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 29

भावेनैकात्मशुद्धात्मा दहञ्जुह्वन्स्तुवन्मृतः । ज्ञानावाप्तेरवाप्याशु लोकान्सुबहुयाजिनाम्

ಭಾವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಏಕಾಗ್ರನಾಗಿ ಒಳಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಅವನು ಹೋಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರವೂ ಅವನು ಶೀಘ್ರ ಜ್ಞಾನಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಗುರಿಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಬಹುಯಾಗ ಮಾಡಿದವರ ಉನ್ನತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 30

ज्ञानामलांभसा पुंसां सद्वैराग्यमृदा पुनः । अविद्यारागविण्मूत्रलेपगंधविशोधनम्

ದೇಹಧಾರಿಗಳಾದ ಪುರುಷರಿಗೆ ಸತ್ಯಜ್ಞಾನವೆಂಬ ನಿರ್ಮಲ ಜಲವೂ, ಮತ್ತೆ ಸ್ಥಿರ ವೈರಾಗ್ಯವೆಂಬ ಶುದ್ಧಿಕರ ಮಣ್ಣೂ—ಅವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ರಾಗವೆಂಬ ಮಲಮೂತ್ರದ ಲೇಪ ಹಾಗೂ ದುರ್ಗಂಧವನ್ನು ತೊಳೆದು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 31

एवमेतच्छरीरं हि निसर्गादशुचि स्मृतम् । त्वङ्मात्रसारं निःसारं कदलीसारसन्निभम्

ಹೀಗೆ ಈ ದೇಹವು ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಶುಚಿಯೆಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಸಾರವು ಚರ್ಮಮಾತ್ರವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ; ನಿಜವಾಗಿ ನಿಃಸಾರ; ಬಾಳೆಕಂಬದ ಒಳಪಿತ್ತಿನಂತೆ।

Verse 32

ज्ञात्वैवं दोषवद्देहं यः प्राज्ञश्शिथिलो भवेत् । देह भोगोद्भवाद्भावाच्छमचित्तः प्रसन्नधीः

ಹೀಗೆ ದೋಷಯುಕ್ತ ದೇಹವೆಂದು ತಿಳಿದ ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿಥಿಲನಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೇಹಭೋಗಗಳಿಂದಲೇ ಭಾವಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ಕಂಡು ಶಾಂತಚಿತ್ತನಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನಬುದ್ಧಿಯವನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

सोऽतिक्रामति संसारं जीवन्मुक्तः प्रजायते । संसारं कदलीसारदृढग्राह्यवतिष्ठते

ಅವನು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಿ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಜೀವನ್ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಸಂಸಾರವು ಬಾಳೆಕಾಂಡದ ಸಾರದಂತೆ—ದೃಢವಾಗಿ ತೋಚಿದರೂ ಸಾರವಿಲ್ಲದ—ಹಿಡಿಯಬಹುದಾದಂತೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ.

Verse 34

एवमेतन्महाकष्टं जन्म दुःखं प्रकीर्तितम् । पुंसामज्ञानदोषेण नानाकार्मवशेन च

ಹೀಗೆ ‘ಜನ್ಮ’ವೆಂಬ ಮಹಾಕಷ್ಟಕರ ದುಃಖವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಅದು ಅಜ್ಞಾನ ದೋಷದಿಂದಲೂ, ನಾನಾವಿಧ ಕರ್ಮಗಳ ವಶತೆಯಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 35

श्लोकार्धेन तु वक्ष्यामि यदुक्तं ग्रन्थकोटिभिः । ममेति परमं दुःखं न ममेति परं सुखम्

ಕೋಟಿ ಗ್ರಂಥಗಳು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಧಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭಾವವೇ ಪರಮ ದುಃಖ; ‘ನನ್ನದು ಅಲ್ಲ’ ಎಂಬ ಭಾವವೇ ಪರಮ ಸುಖ.

Verse 36

बहवोपीह राजानः परं लोक मितो गताः । निर्ममत्वसमेतास्तु बद्धाश्शतसहस्रशः

ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಾಜರೂ ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು; ಆದರೂ ನಿರ್ಮಮತ್ವ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅವರು ಲಕ್ಷಾಂತರವಾಗಿ ಬಂಧಿತರಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 37

गर्भस्थस्य स्मृतिर्यासीत्सा च तस्य प्रणश्यति । संमूर्छितेन दुःखेन योनियन्त्रनिपीडनात्

ಗರ್ಭದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿದ್ದ ಸ್ಮೃತಿಯೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಯೋನಿಯಂತ್ರದ ಸಂಕೋಚ-ಪೀಡನೆಯಿಂದ ಭಾರೀ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

बाह्येन वायुना वास्य मोहसङ्गेन देहिनः । स्पृष्टमात्रेण घोरेण ज्वरस्समुपजायते

ದೇಹಿಯ ಪ್ರಾಣವಾಯು ಹೊರಗಿನ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಶಾಂತವಾಗಿ ಮೋಹಸಂಗದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತದೆ; ಆ ಭೀಕರ ಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಜ್ವರ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 39

तेन ज्वारेण महता सम्मोहश्च प्रजायते । सम्मूढस्य स्मृतिभ्रंशश्शीघ्रं संजायते पुनः

ಆ ಮಹಾಜ್ವರದಿಂದ ಮೋಹ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಿಗೆ ಸ್ಮೃತಿಭ್ರಂಶವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮರುಮರು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 40

स्मृतिभ्रंशात्ततस्तस्य स्मृतिर्न्नोऽपूर्वकर्मणः । रतिः संजायते तूर्णं जन्तोस्तत्रैव जन्मनि

ನಂತರ ಸ್ಮೃತಿಭ್ರಂಶದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಗಳ ಸ್ಮೃತಿ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅದೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಜೀವಿಗೆ ರತಿ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ।

Verse 41

रक्तो मूढश्च लोकोऽयं न कार्य्ये सम्प्रवर्तते । न चात्मानं विजानाति न परं न च दैवतम्

ಈ ಲೋಕವು ರಾಗದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾಗಿ, ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು, ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು, ದೈವವನ್ನು ಕೂಡ ತಿಳಿಯದು.

Verse 42

न शृणोति परं श्रेयस्सति कर्णेऽपि सन्मुने । न पश्यति परं श्रेयस्सति चक्षुषि तत्क्षमे

ಹೇ ಸನ್ಮುನಿಯೇ! ಕಿವಿಗಳು ಇದ್ದರೂ ಅವನು ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಸಮರ್ಥ ಕಣ್ಣುಗಳಿದ್ದರೂ ಆ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 43

समे पथि शनैर्गच्छन् स्खलतीव पदेपदे । सत्यां बुद्धौ न जानाति बोध्यमानो बुधैरपि

ಸಮವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನು ಪ್ರತಿಪದದಲ್ಲೂ ಜಾರಿ ಬೀಳುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬೋಧಿಸಿದರೂ, ಸ್ಥಿರ ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 44

संसारे क्लिश्यते तेन गर्भलोभवशानुगः । गर्भस्मृतेन पापेन समुज्झितमतिः पुमान्

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಷ್ಟಪಡುವನು; ಗರ್ಭಲೋಭದ ವಶಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪುರುಷನು. ಗರ್ಭಸ್ಮೃತಿಯೆಂಬ ಪಾಪದಿಂದ ಅವನ ಮತಿ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವನು ಮೋಹಗ್ರಸ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

इत्थं महत्परं दिव्यं शास्त्रमुक्तं शिवेन तु । तपसः कथनार्थाय स्वर्गमोक्षप्रसाधनम्

ಹೀಗೆ ಪರಮ ಮಹತ್ತಾದ ದಿವ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಶ್ರೀಶಿವನು ತಪಸ್ಸಿನ ವಿಧಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು; ಇದು ಸ್ವರ್ಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುವ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.

Verse 46

ये सत्यस्मिच्छिवे ज्ञाने सर्वकामार्थ साधने । न कुर्वन्त्यात्मनः श्रेयस्तदत्र महदद्भुतम्

ಸತ್ಯವಾದ ಶಿವಜ್ಞಾನ—ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳದು—ಲಭ್ಯವಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಹುಡುಕದೆ ಇರುವವರು; ಇದು ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ.

Verse 47

अव्यक्तेन्द्रियवृत्तित्वाद्बाल्ये दुःखं महत्पुनः । इच्छन्नपि न शक्नोति वक्तुं कर्त्तुं प्रतिक्रियाम्

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯವೃತ್ತಿಗಳು ಇನ್ನೂ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮಹಾದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಬಯಸಿದರೂ ಮಾತನಾಡಲಾರನು, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲಾರನು.

Verse 48

दंतोत्थाने महद्दुःखमल्पेन व्याधिना तथा । बालरोगैश्च विविधै पीडा बालग्रहैरपि

ಹಲ್ಲು ಮೂಡುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ವಲ್ಪ ರೋಗವೂ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ವಿವಿಧ ಬಾಲರೋಗಗಳಿಂದಲೂ, ‘ಬಾಲಗ್ರಹ’ ಎಂಬ ಹಿಡಿತಗಳಿಂದಲೂ ಮಗು ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 49

क्वचित्क्षुत्तृट्परीतांगः क्वचित्तिष्ठति संरटन् । विण्मूत्रभक्षणाद्यं च मोहाद्बालस्समाचरेत्

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಆರ್ಥವಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾನೆ. ಮೋಹದಿಂದ ಬಾಲಬುದ್ಧಿಯವನು ಮಲಮೂತ್ರ ಭಕ್ಷಿಸುವಂತಹ ಹೀನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 50

कौमारे कर्णपीडायां मातापित्रोश्च साधनः । अक्षराध्ययनाद्यैश्च नानादुःखं प्रवर्तते

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಚುಚ್ಚುವ ವೇದನೆ, ತಾಯಿ‑ತಂದೆಯರ ಶಿಸ್ತು, ಹಾಗೂ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸಾದಿ ತರಬೇತಿಗಳಿಂದ ದೇಹಿಗೆ ನಾನಾವಿಧ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 51

बाल्ये दुःखमतीत्यैव पश्यन्नपि विमूढधीः । न कुर्वीतात्मनः श्रेयस्तदत्र महदद्भुतम्

ಬಾಲ್ಯದ ದುಃಖಗಳನ್ನು ದಾಟಿದರೂ, ಸತ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮೋಹಗ್ರಸ್ತ ಬುದ್ಧಿಯವನು ತನ್ನ ಆತ್ಮಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ—ಇದೇ ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಅಚ್ಚರಿ.

Verse 52

प्रवृत्तेन्द्रियवृत्तित्वात्कामरोगप्रपीडनात् । तदप्राप्ते तु सततं कुतस्सौख्यं तु यौवने

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸದಾ ಹೊರಗಿನ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ಓಡುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾಮರೋಗದ ಪೀಡನೆಯಿಂದ, ಬಯಸಿದುದು ಸಿಗದಾಗ ನಿರಂತರ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಹಾಗಾದರೆ ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಸುಖ ಎಲ್ಲಿ?

Verse 53

ईर्ष्यया च महद्दुःखं मोहाद्रक्तस्य तस्य च । नेत्रस्य कुपितस्येव त्यागी दुःखाय केवलम्

ಈರ್ಷೆಯಿಂದ ಮಹಾದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಮೋಹ-ರಾಗದಿಂದ ಮಲಿನವಾದ ಮನಸ್ಸಿನವನಿಗೆ ತ್ಯಾಗವೂ ಕೇವಲ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ—ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದ ಕಣ್ಣಿನಂತೆ.

Verse 54

न रात्रौ विंदते निद्रां कामाग्निपरिवेदितः । दिवापि च कुतस्सौख्यमर्थोपार्जनचिंतया

ಕಾಮಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ ಅವನು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಹಗಲೂ ಧನಾರ್ಜನೆಯ ಚಿಂತೆಯಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಸುಖ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುವುದು?

Verse 55

स्त्रीष्वध्यासितचित्तस्य ये पुंसः शुक्रबिन्दवः । ते सुखाय न मन्यन्ते स्वेदजा इव ते तथा

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಪುರುಷನಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಶುಕ್ರಬಿಂದುಗಳು ನಿಜವಾದ ಸುಖಕಾರಣವೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವು ಸ್ವೇದಜ ಜೀವಿಗಳಂತೆ ನೀಚವೂ ಕ್ಷಣಭಂಗುರವೂ ಆಗಿವೆ.

Verse 56

कृमिभिस्तुद्यमानस्य कुष्ठिनो वानरस्य च । कंडूयनाभितापेन यद्भवेत्स्त्रिषु तद्विदः

ಹುಳುಗಳಿಂದ ಕಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು ತಿನ್ನಲ್ಪಡುವ ಕುಷ್ಠಿ ವಾನರನಿಗೆ ಉರಿಯುವ ವೇದನೆ ಹಾಗೂ ಕೆರಕಾಟದಿಂದ ಯಾವ ಯಾತನೆ ಉಂಟಾಗುವುದೋ, ಅದೇ ರೀತಿಯ ಯಾತನೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 57

यादृशं मन्यते सौख्यं गंडे पूतिविनिर्गमात् । तादृशं स्त्रीषु मन्तव्यं नाधिकं तासु विद्यते

ಗಡ್ಡೆಯಿಂದ ದುರ್ವಾಸನೆಯ ಪುಯ್ ಹೊರಬಂದಾಗ ಜನರು ಯೆಂಥ ಸುಖವೆಂದು ಭಾವಿಸುವರೋ, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಖವನ್ನು ಅದೆ ರೀತಿಯದೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾದುದು ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.

Verse 58

विण्मूत्रस्य समुत्सर्गात्सुखं भवति यादृशम् । तादृशं स्त्रीषु विज्ञेयं मूढैः कल्पितमन्यथा

ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆಯಿಂದ ಯಾವ ಸುಖ ಉಂಟಾಗುವುದೋ, ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಕಾಮಭೋಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಸುಖವೆಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಬೇರೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಮೂಢರ ಭ್ರಮೆ.

Verse 59

नारीष्ववस्तुभूतासु सर्वदोषाश्रयासु वा । नाणुमात्रं सुखं तासु कथितं पंचचूडया

ಪಂಚಚೂಡಾ ಹೇಳಿದರು—“ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅಸಾರರು, ಸರ್ವದೋಷಗಳ ಆಶ್ರಯವೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವರು; ಅವರಲ್ಲಿ ಅಣುಮಾತ್ರವೂ ನಿಜವಾದ ಸುಖವಿಲ್ಲ.”

Verse 60

सम्माननावमानाभ्यां वियोगेनेष्टसंगमात् । यौवनं जरया ग्रस्तं क्व सौख्यमनुपद्रवम्

ಮಾನಾಪಮಾನಗಳ ಹೊಡೆತದಿಂದ, ಪ್ರಿಯಸಂಗದ ವಿಯೋಗದಿಂದ, ಯೌವನವನ್ನು ಜರೆಯು ಗ್ರಸಿಸಿದಾಗ—ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಿಘ್ನ ಸುಖ ಎಲ್ಲಿ? ಆದ್ದರಿಂದ ಅಚಲ ಶರಣ ಶ್ರೀಶಿವಪಾದಗಳಲ್ಲೇ।

Verse 61

वलीपलितखालित्यैश्शिथिलिकृतविग्रहम् । सर्वक्रियास्वशक्तिं च जरया जर्जरीकृतम्

ಮಡಚುಗಳು, ಬಿಳಿಕೂದಲು, ತಲೆಬೋಳು ಇವುಗಳಿಂದ ದೇಹ ಶಿಥಿಲವಾಗುತ್ತದೆ; ಜರೆಯಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಶಕ್ತಿಹೀನನಾಗಿ ಜರ್ಜರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 62

स्त्रीपुंसयौवनं हृद्यमन्योऽन्यस्य प्रियं पुरा । तदेव जरयाग्रस्तमनयोरपि न प्रियम्

ಹಿಂದೆ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರ ಯೌವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅದೇ ಯೌವನ ಜರೆಯಿಂದ ಗ್ರಸ್ತವಾದಾಗ, ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಅದು ಅಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 63

अपूर्ववत्स्वमात्मानं जरया परिवर्तितम् । यः पश्यन्नपि रज्येत कोऽन्यस्तस्मादचेतनः

ತನ್ನದೇ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ ಜರೆಯಿಂದ ಬದಲಾಗಿದ್ದು, ಹಿಂದಿನಂತಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಂಡರೂ ಯಾರು ಆಸಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಚೇತನ ಇನ್ನಾರು?

Verse 64

जराभिभूतः पुरुषः पुत्रीपुत्रादिबांधवैः । आसक्तत्वाद्दुराधर्षैर्भृत्यैश्च परिभूयते

ಜರೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರುಷನು ಮಗಳು, ಮಗ, ಮೊಮ್ಮಗ ಮೊದಲಾದ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ದುರ್ಧರ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಸೇವಕರಿಂದಲೂ ಅವಮಾನಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 65

धर्ममर्थं च कामं वा मोक्षं वातिजरातुरः । अशक्तस्साधितुं तस्माद्युवा धर्मं समाचरेत्

ಅತಿವೃದ್ಧನಾಗಿ ರೋಗಪೀಡಿತನಾದವನು ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ ಅಥವಾ ಮೋಕ್ಷವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲು ಅಶಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯುವಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡಬೇಕು.