Śeṣoditya-Sūrya-nyāsa, Soma-sādhana, Graha-pūjā, and Bhauma-vrata-vidhi

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ वक्ष्ये त्रयीमूर्तेर्विधानं त्वब्जिनीपतेः । मन्त्राणां यत्समाराध्य सर्वेष्टं प्राप्नुयाद्भुवि ॥ १ ॥

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಕಮಲಪತೇ! ಈಗ ನಾನು ತ್ರಯೀಮೂರ್ತಿಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಆ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 2

तारो रेचिकया युक्तो मेधानेत्रयुता रतिः । ससर्गा वामकर्णोढ्यो भृगुर्वढ्यासनो मरुत् ॥ २ ॥

‘ತಾರ’ ‘ರೇಚಿಕಾ’ಯೊಂದಿಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ; ‘ರತಿ’ ‘ಮೇಧಾ’ ಮತ್ತು ‘ನೇತ್ರ’ಗಳಿಂದ ಸಮನ್ವಿತವಾಗಿದೆ. ‘ಸಸರ್ಗಾ’ ಎಡಕಿವಿಯುಳ್ಳದು; ‘ಭೃಗು’ ‘ವಢ್ಯಾ’ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನ; ‘ಮರುತ್’ ಕೂಡ ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿತ।

Verse 3

शेषोदित्य इति प्रोक्तो वस्वर्णो भुक्तिमुक्तिदः । देवभागो मुनिश्छन्दो गायत्री देवता रविः ॥ ३ ॥

ಅವನು ‘ಶೇಷೋದಿತ್ಯ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವನು; ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿ ಭೋಗವೂ ಮೋಕ್ಷವೂ ನೀಡುವವನು. ಋಷಿ ದೇವಭಾಗ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರಿ, ದೇವತೆ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ) ಆಗಿದ್ದಾನೆ।

Verse 4

माया बीजं रमा शक्तिर्दृष्टादृष्टे नियोगकः । सत्याय हृदयं पश्चाद्ब्रह्मणे शिर ईरितम् ॥ ४ ॥

ಮಾಯೆಯನ್ನು ಬೀಜವೆಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ; ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಶಕ್ತಿಯೆಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವನು ದೃಷ್ಟ-ಅದೃಷ್ಟ ಎರಡಕ್ಕೂ ನಿಯೋಗಕನು. ನಂತರ ಹೃದಯವು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ, ಶಿರಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 5

विष्णवे तु शिखावर्म रुद्राय परिकीर्तितम् । नेत्रं स्यादग्रये पश्चात्शर्वायास्रमुदाहृतम् ॥ ५ ॥

‘ಶಿಖಾ-ವರ್ಮ’ವು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಿಯತವಾಗಿದ್ದು ರುದ್ರನಿಗೂ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ನೇತ್ರ’ವನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ‘ಅಸ್ತ್ರ’ವು ಶರ್ವನಿಗೆ ಎಂದು ಉದಾಹರಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 6

नेत्रो ज्वाला मनो हुं फट्स्वाहांता मनवो गणाः । पुनः षडर्णैर्ह्री लक्ष्म्याः कृत्वांतः स्थैः षडंगकम् ॥ ६ ॥

‘ನೇತ್ರ’, ‘ಜ್ವಾಲಾ’, ‘ಮನೋ’ ಹಾಗೂ ‘ಹುಂ’, ‘ಫಟ್’, ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಮಂತ್ರಗಳು—ಇವು ಮಂತ್ರ-ಗಣಗಳು. ನಂತರ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಷಡರ್ಣ ‘ಹ್ರೀಂ’ ಮೂಲಕ ಒಳಗೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಷಡಂಗಕ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 7

शिष्टारौजठरे पृष्टे तयोर्ङेंताख्यया न्यसेत् । आदित्यं च रविं पश्चाद्भानुं भास्करमेव च ॥ ७ ॥

ಬೆನ್ನಿನ ಜಠರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಆ ಎರಡು ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ‘ಙೇಂತಾ’ ಎಂಬ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಸೂರ್ಯನ ನಾಮಗಳು—ಆದಿತ್ಯ, ರವಿ, ಭಾನು, ಭಾಸ್ಕರ—ಎಂದು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 8

सूर्यं च मूर्ध्नि वदने हृदि गुह्ये च पादयोः । सद्यादिपञ्च ह्रस्वाद्यान् न्यसेन्ङे हृदयोंऽतिमान् ॥ ८ ॥

ಸಾಧಕನು ಶಿರಸ್ಸು, ಮುಖ, ಹೃದಯ, ಗುಹ್ಯಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ‘ಸದ್ಯ’ ಮೊದಲಾದ ಪಂಚಕವನ್ನು ಹ್ರಸ್ವಾದಿ ಸ್ವರಗಳೊಡನೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸಿಸಿ ಹೃದಯ-ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 9

ह्रीं रमामध्यगामष्टौ वर्णांस्तारादिकान्न्यसेत् । मूर्द्धास्यकंठहृत्कुक्षिनाभिलिंगगुदेषु च ॥ ९ ॥

‘ಓಂ’ ತಾರೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರಮಾ (ಶ್ರೀ) ಯುಕ್ತವಾದ ಎಂಟು ವರ್ಣಗಳ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸು, ಮುಖ, ಕಂಠ, ಹೃದಯ, ಕುಕ್ಷಿ, ನಾಭಿ, ಲಿಂಗ, ಗುುದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 10

सचंद्रस्वरपूर्वं तु ङेतं शीतांशुमण्डलम् । मूर्द्धादिकंठपर्यंतं न्यसेञ्चांद्रिमनुस्प्ररन् ॥ १० ॥

ನಂತರ ಚಂದ್ರ-ಸ್ವರವನ್ನು ಮೊದಲು ಗ್ರಹಿಸಿ, ಶೀತಕಿರಣ ಚಂದ್ರಮಂಡಲದ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದ ಕಂಠದವರೆಗೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 11

स्पर्शान्सेंदून्समुञ्चार्य ङेंतं भास्करमण्डलम् । न्यसेत्कंठादिनाभ्यंतं ध्यायन्प्रद्योतनं हृदि ॥ ११ ॥

ಸ್ವರಗಳೊಡನೆ ಸ್ಪರ್ಶವರ್ಣಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಉಚ್ಚರಿಸಿ ‘ಙೇ’ ಸಹಿತ ಭಾಸ್ಕರಮಂಡಲದ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಂಠದಿಂದ ನಾಭಿವರೆಗೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 12

यादीन्सचंद्रानुञ्चार्य ङेतं च वह्निमंडलम् । नाभ्यादिपादपर्यंतं न्यसेद्वह्निमनुस्मरन् ॥ १२ ॥

‘ಯ’ ಮೊದಲಾದ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಚಂದ್ರಾನುಬಂಧದೊಂದಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ‘ಙೇ’ ಸಹಿತ ವಹ್ನಿಮಂಡಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತ ನಾಭಿಯಿಂದ ಪಾದಗಳವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಗ್ನಿತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಿರಂತರ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು.

Verse 13

प्रोक्तोऽयं मण्डलन्यासो महातेजोविधायकः । आदिठांतार्णपूर्वं ङेंनमोंतं सोममण्डलम् ॥ १३ ॥

ಈ ಮಂಡಲ-ನ್ಯಾಸವು ಮಹಾತೇಜಸ್ಸನ್ನು ದಾಯಕವೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆದಿಬೀಜ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವರ್ಣಕ್ರಮದಿಂದ ಸೋಮಮಂಡಲವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ನಮೋ’ಯುಕ್ತ ಮಂತ್ರಾಂತವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 14

मूर्द्धादिहृदयांतं तु विन्यसेत्साधकोत्तमः । डकारादिक्षकारांतवर्णाद्यं वह्निमण्डलम् ॥ १४ ॥

ಉತ್ತಮ ಸಾಧಕನು ಶಿರೋಭಾಗದಿಂದ ಹೃದಯಾಂತವರೆಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಡಕಾರದಿಂದ ಕ್ಷಕಾರಾಂತವರ್ಣಗಳಿಂದ ವಹ್ನಿಮಂಡಲ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 15

ङेंतं हृदादिपादान्तं विन्यसेत्सुसमाहितः । अग्रीषोमात्मको न्यासः कथितः सर्वसिद्धिदः ॥ १५ ॥

ಪೂರ್ಣ ಸಮಾಹಿತನಾಗಿ ಹೃದಯದಿಂದ ಪಾದಾಂತವರೆಗೆ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಗ್ನಿ-ಸೋಮಾತ್ಮಕವಾದ ಈ ನ್ಯಾಸವು ಸರ್ವಸಿದ್ಧಿದಾಯಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 16

न्यसेत्सेंदून्मातृकार्णाञ्जयांतपुरुषात्मने । नमोंते व्यापकं मंत्री हंस्नयासोऽयमीरितः ॥ १६ ॥

ಜಯಂತ-ಪುರುಷಸ್ವರೂಪ ಅಂತರಾತ್ಮನಿಗಾಗಿ ಬೀಜಗಳು ಮತ್ತು ಮಾತೃಕಾ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ನಂತರ ಮಂತ್ರಜಪಕನು ‘ಹೇ ವ್ಯಾಪಕ, ನಿಮಗೆ ನಮೋ’ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕು—ಇದೇ ಹಂಸನ್ಯಾಸ.

Verse 17

अष्टावष्टौ स्वराञ्शेषान्पंचपञ्च मितान्पुनः । उक्तादित्यमुखानेतान्विन्यसेञ्च नवग्रहान् ॥ १७ ॥

ಮುಂದೆ ಉಳಿದ ಸ್ವರಗಳನ್ನು—ಎಂಟು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಎಂಟು—ಹಾಗೂ ಮಿತವಾದ ಐದು-ಐದು ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದಿತ್ಯನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಇವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನವಗ್ರಹಗಳನ್ನೂ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು.

Verse 18

आधारलिंगयोर्नाभौ हृदि कंठे मुखांतरे । भ्रूमध्ये च तथा भाले ब्रह्मरंघ्रे न्यसेत्क्रमात् ॥ १८ ॥

ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಲಿಂಗಗಳ ಮಧ್ಯದ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ, ನಂತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಕಂಠದಲ್ಲಿ, ಮುಖಾಂತರದಲ್ಲಿ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 19

हंसाख्यमग्नीषोमाख्यं मंडलत्रयमेव च । पुनर्न्यासत्रयं कुर्यान्मूलेन व्यापकं चरेत् ॥ १९ ॥

ಹಂಸಾಖ್ಯ ಮತ್ತು ಅಗ್ನೀಷೋಮಾಖ್ಯ ಎಂಬ ಮೂರು ಮಂಡಲಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ; ನಂತರ ಮತ್ತೆ ತ್ರಿವಿಧ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ವ್ಯಾಪಕ ನ್ಯಾಸ/ಜಪವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 20

एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेत्सूर्यं हृदबुजे । दानाभयाब्जयुगलं धारयंतं करै रविम् ॥ २० ॥

ಈ ರೀತಿ ನ್ಯಾಸವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು—ತನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ದಾನ-ವರದ ಮತ್ತು ಅಭಯ-ಪ್ರದ ಪದ್ಮಚಿಹ್ನಗಳ ಯುಗಲವನ್ನು ಧರಿಸಿರುವ ರವಿಯನ್ನು।

Verse 21

कुंडलां गदकेयूरहारिणं च त्रयीतनुम् । ध्यात्वैवं प्रजपेन्मंत्री वसुलक्षं दशांशतः ॥ २१ ॥

ಕುಂಡಲ, ಗದೆ, ಕೇಯೂರ ಮತ್ತು ಹಾರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತ್ರಯೀ-ವೇದಮಯ ದೇಹ ಹೊಂದಿರುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮಂತ್ರಜಪವನ್ನು ಎಂಟು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಮಾಡಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಹೋಮರೂಪವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 22

रक्तांभोजैस्तिलैर्वापि जुहुयाद्विधिवद्वसौ । प्रथमं पीठयजने धर्मादीनां स्थले यजेत् ॥ २२ ॥

ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಪದ್ಮಗಳಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಎಳ್ಳಿನಿಂದಲೋ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಪೀಠಯಜನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಧರ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳ ಆಸನಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 23

प्रभूतं विमलं शारं समाराध्यमनंतरम् । परमादिमुखं मध्ये खबिंबांतं प्रपूजयेत् ॥ २३ ॥

ಅನಂತರ ತಕ್ಷಣ ಆರಾಧ್ಯವಾದ ಆ ಪ್ರಭೂತ, ವಿಮಲ, ಸಾರತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಅದರ ಪರಮ ಆದಿಮುಖವು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಯಾಗಿ, ಆಕಾಶಮಂಡಲದ ಬಿಂಬಾಂತವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ।

Verse 24

सोमाग्निमंडलं पूज्यरविमंडलमर्चयेत् । दीप्ता सूक्ष्मा जया भद्रा विभूतिर्विमला तथा ॥ २४ ॥

ಸೋಮ-ಅಗ್ನಿ ಮಂಡಲವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ನಂತರ ರವಿ ಮಂಡಲವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. (ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಗಳು) ದೀಪ್ತಾ, ಸೂಕ್ಷ್ಮಾ, ಜಯಾ, ಭದ್ರಾ, ವಿಭೂತಿ ಹಾಗೂ ವಿಮಲಾ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 25

अमोघा विद्युता सर्वतोमुखी पीठशक्तयः । ह्रस्वत्रयोक्तिजाः क्लीबही ना वह्नींदुसंयुताः ॥ २५ ॥

ಪೀಠಶಕ್ತಿಗಳು ಅಮೋಘಾ, ವಿದ್ಯುತಾ, ಸರ್ವತೋಮುಖೀ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಮೂರು ಹ್ರಸ್ವ ಅಕ್ಷರಗಳ ಉಚ್ಚಾರದಿಂದ ಅವು ಸೂಚಿತ/ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ; ಕ್ಳೀಂ, ಹೀಂ, ನಾ ಹಾಗೂ ವಹ್ನಿ (ಅಗ್ನಿ) ಮತ್ತು ಇಂದು (ಚಂದ್ರ) ತತ್ತ್ವಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿವೆ।

Verse 26

स्वरा बीजानि शक्तीनां तदाद्याः पूजयेत्तुः ताः । ब्रह्मविष्णुशिवात्मा ते सृष्टिः शेषान्विताप्यसौ ॥ २६ ॥

ಸ್ವರಗಳೇ ಶಕ್ತಿಗಳ ಬೀಜಗಳು (ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳು); ಆದ್ದರಿಂದ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಅವು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವಸ್ವರೂಪಗಳು; ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮೂಲಕವೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿ—ಶೇಷಸಹಿತ—ಧಾರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ।

Verse 27

एवं चान्ते योग पीठात्मने हृदयमीरयेत् । ताराद्योऽयं पीठमंत्रस्त्वनेनासनमादिशेत् ॥ २७ ॥

ಹೀಗೆ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯೋಗ-ಪೀಠಾತ್ಮನಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೃದಯಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ‘ತಾರಾ’ದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಇದು ಪೀಠಮಂತ್ರ; ಇದರ ಮೂಲಕ ಆಸನ (ಪೂಜಾಸ್ಥಾನ)ವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು/ಆದೇಶಿಸಬೇಕು।

Verse 28

ध्रुवो वियद्बिंदुयुतं खं खखोल्काय दृन्मनुः । नवार्णाय च मनवे मूर्तिं संकल्पयेत्सुधीः ॥ २८ ॥

ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ‘ಖ’ ಅಕ್ಷರವನ್ನು ವ್ಯೋಮ (ಆಕಾಶ) ಮತ್ತು ಬಿಂದುಯುಕ್ತವಾಗಿ ಧ್ರುವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಖಖೋಲ್ಕಾ ಹಾಗೂ ದೃನ್-ಮನು ವಿಧಾನದೊಡನೆ ನವಾಕ್ಷರಿ ಮಂತ್ರಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 29

साक्षिणं जगतां तस्यामावाह्य विधिवद्यजेत् । ततः षडंगामाराध्य द्विक्ष्वष्टांगं प्रपूजयेत् ॥ २९ ॥

ಆ (ಯಂತ್ರ/ವೇದಿ) ಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ನಂತರ ಷಡಂಗ ಆರಾಧನೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಎರಡು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾಂಗರೂಪವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 30

संपूज्य मध्ये वादित्यं रविं भानुं च भास्करम् । सूर्यं दिशासु सद्यादिपंच ह्रस्वादिकानिमान् ॥ ३० ॥

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯನನ್ನು—ರವಿ, ಭಾನು, ಭಾಸ್ಕರ, ಸೂರ್ಯ—ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ‘ಸದ್-’ ಆದಿ ಪಂಚಸಮೂಹವನ್ನೂ ಹ್ರಸ್ವಾದಿ (ಸ್ವರರೂಪ) ಇವನ್ನೂ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 31

स्वस्वनामादिवर्णाद्याः शक्तयोऽर्च्या विदिक्षु च । उषां प्रज्ञां प्रभां संध्यां ततो ब्रह्मादिकान्यजेत् ॥ ३१ ॥

ವಿದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಾಮದ ಆದಿವರ್ಣದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು। ನಂತರ ಉಷಾ, ಪ್ರಜ್ಞಾ, ಪ್ರಭಾ, ಸಂಧ್ಯಾ ಇವಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 32

पुरतोऽरुणमभ्यर्च्य सोमं ज्ञं च गुरुं भृगुम् । दिक्ष्वर्यमादिकानिष्ट्वा भूमिजं च शनैश्चरम् ॥ ३२ ॥

ಮೊದಲು ಮುಂದೆ ಅರುಣನನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸಿ, ನಂತರ ಸೋಮ, ಜ್ಞ (ಬುಧ), ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಮತ್ತು ಭೃಗು (ಶುಕ್ರ) ಇವರನ್ನು ಯಜಿಸಬೇಕು। ಬಳಿಕ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಇಷ್ಟಿ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಭೂಮಿಜ (ಮಂಗಳ) ಮತ್ತು ಶನೈಶ್ಚರ (ಶನಿ) ಇವರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 33

राहुं केतुं च कोणेषु पूर्ववत्परिपूजयेत् । इंद्राद्यानपि वज्राद्यान्पूजयेत्पूर्ववत्सुधीः ॥ ३३ ॥

ಕೋಣ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಹು ಮತ್ತು ಕೇತುವನ್ನೂ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಇಂದ್ರಾದಿ (ವಜ್ರಧಾರಿ) ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಂತೆ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 34

इत्थं संपूज्य विधिवद्भास्करं भक्तवत्सलम् । समाहितो दिनेशाय दद्यादर्ध्यं दिने दिने ॥ ३४ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಹಿತಗೊಳಿಸಿ, ದಿನೇಶನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 35

प्राणानायम्य सद्भूमौ न्यासान्कृत्वा पुरोदितान् । विधाय मंडलं भानोः पीठं पूर्ववदर्चयेत् ॥ ३५ ॥

ಶುದ್ಧ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಭಾನುಮಂಡಲವನ್ನು ರಚಿಸಿ, ನಂತರ ಪೂರ್ವವತ್ತಾಗಿ ಅವನ ಪೀಠವನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 36

ध्यात्वार्कं प्रयजेद्द्विव्यैर्मानसैरुपचारकैः । पात्रं ताम्रमयं प्रस्थतोयग्राहि सुशोभनम् ॥ ३६ ॥

ಅರ್ಕನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ದಿವ್ಯವಾದ ಮಾನಸಿಕ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ಪ್ರಸ್ಥ ನೀರನ್ನು ಹಿಡಿಯಬಲ್ಲ ಸುಂದರ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರವನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು।

Verse 37

निधाय मंडले रक्तचंदनादिविनिर्मिते । विलोममातृकामूलमुञ्चरन्पूरयेज्जलैः ॥ ३७ ॥

ರಕ್ತಚಂದನಾದಿಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಮಾತೃಕಾ-ಬೀಜವನ್ನು ವಿಲೋಮಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾ, ಅದನ್ನು ಜಲದಿಂದ ತುಂಬಬೇಕು।

Verse 38

सूर्यबिंबविनिर्गच्छत्सुधांबुधिविभावितैः । कुंकुमं रोजनां राजीं चंदनं रक्तचंदनम् ॥ ३८ ॥

ಸೂರ್ಯಬಿಂಬದಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಅಮೃತಸಮುದ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಶಕ್ತಿಮಂತವಾದ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ—ಕುಂಕುಮ, ರೋಚನಾ, ಸುಗಂಧ ರಂಜಕ-ರೇಖೆಗಳು, ಚಂದನ ಮತ್ತು ರಕ್ತಚಂದನ—ಇವುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಿ।

Verse 39

करवीरं जपाशालिकुशश्यामाकतंडुलान् । तिलवेणुयवांश्चैव निक्षिपेत्सलिले शुभे ॥ ३९ ॥

ಶುಭ ಜಲದಲ್ಲಿ ಕರವೀರ, ಜಪಾ, ಶಾಲಿ ಅಕ್ಕಿ, ಕುಶ, ಶ್ಯಾಮಾಕ ಧಾನ್ಯ, ಎಳ್ಳು, ವೇಣು (ಬಿದಿರು/ಬಾಂಬು) ಮತ್ತು ಯವವನ್ನೂ ಹಾಕಬೇಕು।

Verse 40

सांगं सावरणं तत्रावाह्यार्कं पूर्ववद्यजेत् । गंधपुष्पधूपदीपनैवेद्याद्यै र्विधानतः ॥ ४० ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅರ್ಕನನ್ನು (ಸೂರ್ಯನನ್ನು) ಸಾಂಗ ಹಾಗೂ ಸಾವರಣ ಸಹಿತ ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ, ಧೂಪ, ದೀಪ, ನೈವೇದ್ಯ ಮೊದಲಾದ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 41

प्राणायामत्रयं कृत्वा कुर्यादंगानि पूर्ववत् । सुधाबीजं चंदनेन दक्षे करतले लिखेत् ॥ ४१ ॥

ತ್ರಿವಿಧ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅಂಗಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಚಂದನದಿಂದ ಬಲಗೈ ಕರತಲದಲ್ಲಿ ‘ಸುಧಾ-ಬೀಜ’ವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು।

Verse 42

तेनाच्छाद्यार्ध्यपात्रं च जपेन्मनुमनन्यधीः । अष्टोत्तरशतावृत्त्या पुनः संपूज्य भास्करम् ॥ ४२ ॥

ಅದರಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯಪಾತ್ರವನ್ನು ಆಚ್ಚಾದಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; 108 ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿದ ನಂತರ ಭಾಸ್ಕರನನ್ನು ಮತ್ತೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸಂಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 43

हस्ताभ्यां पात्रमादाय जानुभ्यामवनीं गतः । आमूर्ध्नि पात्रमुद्धृत्यांबरेण वरणे रवेः ॥ ४३ ॥

ಎರಡು ಕೈಗಳಿಂದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸಾಧಕನು ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಭೂಮಿಗೆ ನತವಾಗಲಿ. ನಂತರ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಶಿರೋಮಣಿವರೆಗೆ ಎತ್ತಿ, ಸೂರ್ಯಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವರಿಸುವ ವಿಧಿಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ।

Verse 44

दृष्टिं चाधाय मनसा पूजयित्वा रविं पुनः । साधकेन स्वकैक्येन मूलमंत्रं धिया जपन् ॥ ४४ ॥

ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಿ. ನಂತರ ಸಾಧಕನು ಸ್ವಾತ್ಮೈಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮೂಲಮಂತ್ರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಲಿ।

Verse 45

अर्ध्यं दद्याद्रविं ध्यायव्रक्तचंदनमंडले । दत्त्वा पुष्पांजलिं भूयो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ४५ ॥

ಕೆಂಪು ಚಂದನದ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ರವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಿ. ನಂತರ ಪುಷ್ಪಾಂಜಲಿ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅಷ್ಟೋತ್ತರ ಶತ (108) ಬಾರಿ ಜಪಿಸಲಿ।

Verse 46

नित्यं वा तद्विनेऽप्येवमर्ध्यं दद्याद्विवस्वते । तेन तुष्टो दिनेशोऽस्मै दद्याद्वित्तं यशः सुखम् ॥ ४६ ॥

ಅಥವಾ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಪ್ರತಿದಿನ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿವಸ್ವಾನನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಲಿ. ಇದರಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ದಿನೇಶ್ವರನು ಅವನಿಗೆ ಧನ, ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 47

पुत्रान्पौत्रानभीष्टं च यद्यत्सर्वं प्रयच्छति । अर्ध्यदानमिदं प्रोक्तमायुरारोग्यवर्द्धनम् ॥ ४७ ॥

ಈ ಅರ್ಘ್ಯದಾನವು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರನ್ನು ಹಾಗೂ ಇಷ್ಟವಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 48

धनधान्यपशुक्षेमक्षेत्रमित्रकलत्रदम् । तेजोवीर्ययशःकीर्तिविद्याविभवभोगदम् ॥ ४८ ॥

ಇದು ಧನ-ಧಾನ್ಯ, ಪಶು ಹಾಗೂ ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಕ್ಷೇತ್ರ, ಮಿತ್ರರು ಮತ್ತು ಕಲತ್ರವನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತದೆ. ತೇಜಸ್ಸು, ವೀರ್ಯ, ಯಶಃ-ಕೀರ್ತಿ, ವಿದ್ಯೆ, ವೈಭವ ಮತ್ತು ಭೋಗಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 49

गायत्र्याराधनासक्तः संध्यावंदनतत्परः । एवं मनुं जपन्विप्रो दुःखं नैवाप्नुयात्क्वचित् ॥ ४९ ॥

ಗಾಯತ್ರೀ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 50

विकर्तनाय निर्माल्यमेवं संपूज्य दापयेत् । वियद्वह्निमरुत्साद्यांतार्वीसेंदुसमन्वितम् ॥ ५० ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವಿಕರ್ತನ (ಸೂರ್ಯದೇವ)ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಆಕಾಶ, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಪ್ರತೀಕಗಳೊಂದಿಗೆ—ಧರಾ, ವಾರಿ (ಸಮುದ್ರ/ನದಿ) ಮತ್ತು ಚಂದ್ರನೊಡನೆ—ದಾನಸಮೂಹವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

Verse 51

मार्तंडभैरवाख्यं हि बीजं त्रैलोक्यमोहनम् । बिंबबीजेन पुटितं सर्वकामफलप्रदम् ॥ ५१ ॥

‘ಮಾರ್ತಂಡ-ಭೈರವ’ ಎಂಬ ಬೀಜಮಂತ್ರವು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಮೋಹನ; ‘ಬಿಂಬ’ ಬೀಜದಿಂದ ಪುಟಿತವಾದಾಗ ಅದು ಸರ್ವಕಾಮಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 52

पूर्ववत्सकलं चान्यदत्र ज्ञेयं मनीषिभिः । भृगुर्जलेंदुमन्वाढ्यः सोमाय हृदयांतिमः ॥ ५२ ॥

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರ್ವವತ್ತೇ ಪಂಡಿತರು ತಿಳಿಯಬೇಕು: ಭೃಗು ಜಲೆಂದು ಜೊತೆ, ಅನ್ವಾಢ್ಯ ಸೋಮ ಜೊತೆ, ಮತ್ತು ಹೃದಯಾಂತಿಮವೂ ಸೋಮ ಜೊತೆ ಸಂಬಂಧಿತನು.

Verse 53

षडक्षरो मंत्रराजो मुनिरस्य भृगुर्मतः । छंदः पंक्तिस्तु सोमोऽस्य देवता परिकीर्तिता ॥ ५३ ॥

ಈ ಷಡಕ್ಷರ ಮಂತ್ರರಾಜಕ್ಕೆ ಋಷಿ ಭೃಗು ಎಂದು ಮತವಾಗಿದೆ. ಇದರ ಛಂದಸ್ಸು ಪಂಕ್ತಿ; ಅಧಿದೇವತೆ ಸೋಮನೆಂದು ಪರಿಕೀರ್ತಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 54

आद्यं बीजं नमः शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । षड्दीर्घेण स्वबीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ ५४ ॥

ಆದ್ಯ ಬೀಜ ‘ನಮಃ’ಪೂರ್ವಕ; ಅದೇ ಶಕ್ತಿ, ಅದರ ವಿನಿಯೋಗವು ಸರ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ. ಸ್ವಬೀಜವನ್ನು ಆರು ದೀರ್ಘಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸ ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 55

पूर्णेद्वास्यं स्फटिकभं नीलालकलसन्मुखम् । विभ्राणमिष्टं कुमुदं ध्यायेन्मुक्तास्रजं विधुम् ॥ ५५ ॥

ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಸಮಾನ ಮುಖ, ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ನೀಲ ಅಲಕಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತ ವದನ—ಪ್ರಿಯ ಕುಮುದವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ವಿಧುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 56

ऋतुलक्षं जपेन्मंत्रं पायसेन ससर्पिषा । जुहुयात्तद्दशांशेन पीठे सोमांतपूजिते ॥ ५६ ॥

ಋತುಲಕ್ಷ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ನಂತರ ತುಪ್ಪಮಿಶ್ರಿತ ಪಾಯಸದಿಂದ ಆಹುತಿ ನೀಡಬೇಕು. ಆ ಜಪದ ದಶಾಂಶದಿಂದ, ಸೋಮಾಂತಪೂಜಿತ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 57

मूर्तिमूलेन संकल्प्य पूजयेद्विधिवद्विधुम् । केसरेष्वंगपूजा स्यात्पत्रेष्वेताश्च शक्तयः ॥ ५७ ॥

ಮೂರ್ತಿಯ ಮೂಲಮಂತ್ರದಿಂದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ವಿಧು (ಚಂದ್ರ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಕೇಸರಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗಪೂಜೆ; ದಳಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 58

रोहिणी कृत्तिका चैव रेवती भरणी पुरः । रात्रिरार्द्रा ततो ज्योत्स्ना कला हारसमप्रभा ॥ ५८ ॥

ರೋಹಿಣೀ, ಕೃತ್ತಿಕಾ ಹಾಗೂ ರೇವತೀ—ಇವುಗಳ ಮುಂಚೆ ಭರಣೀ ಸ್ಥಿತ. ನಂತರ ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಧ್ರಾ; ಆಮೇಲೆ ಜ್ಯೋತ್ಸ್ನಾ ಮತ್ತು ಕಲಾ, ಹಾರದ ಸರಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿವೆ.

Verse 59

सुशुक्लमाल्यवसनामुक्ताहारविभूषिताः । सर्वास्स्तनभराक्रांता रचितांजलयः शुभाः ॥ ५९ ॥

ಅತಿಶಯ ಶುಭ್ರ ಮಾಲೆ-ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ತನಭಾರದಿಂದ ವಾಲಿ, ಶುಭವಾಗಿ ಅಂಜಲಿ ಬಿಗಿದು ನಿಂತರು.

Verse 60

स्वप्रियासक्तमनसो मदविभ्रममंथराः । समभ्यर्च्याः सरोजाक्ष्यः पूर्णेंदुसदृशाननाः ॥ ६० ॥

ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳವರು, ಪ್ರೇಮಮದದ ವಿಭ್ರಮದಿಂದ ಮಂದಗತಿಯಾಗಿರುವವರು, ಪದ್ಮನೇತ್ರಿಯರು ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರಸಮಾನ ಮುಖವಳ್ಳವರು—ಅಂತಹ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜ್ಯರು.

Verse 61

दलाग्रेषु समभ्यर्च्यास्त्वष्टौ सूर्यादिका ग्रहाः । आदित्यभूसुतबुधमंददेवेज्यराहवः ॥ ६१ ॥

ಪತ್ರಗಳ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಾದಿ ಅಷ್ಟಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಆದಿತ್ಯ (ಸೂರ್ಯ), ಭೂಸುತ (ಕುಜ), ಬುಧ, ಮಂದ (ಶನಿ), ದೇವೇಜ್ಯ (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಮತ್ತು ರಾಹು.

Verse 62

शुक्रकेतुयुता ह्येते पूज्याः पत्रग्रगाग्रहाः । रक्तारुणश्वेतनीलपीतधूम्रसिताऽसिताः ॥ ६२ ॥

ಶುಕ್ರ ಮತ್ತು ಕೇತು ಸಹಿತ ಈ ಎಲ್ಲ ಗ್ರಹಗಳು—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವು—ಪತ್ರಗಳ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯರು; ಇವರ ವರ್ಣಗಳು ಕ್ರಮವಾಗಿ ರಕ್ತ, ಅರುಣ, ಶ್ವೇತ, ನೀಲ, ಪೀತ, ಧೂಮ್ರ, ಪಾಂಡುರ ಮತ್ತು ಅಸಿತ.

Verse 63

वामोरुन्यस्ततद्धस्ता दक्षिणेन धृताभयाः । सोकपालांस्तदस्त्राणि तद्वाह्ये पूजयेत्सुधीः ॥ ६३ ॥

ಎಡ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ತಕ್ಕ ಕೈಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಬಲ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅಭಯಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ಲೋಕಪಾಲರನ್ನು ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರ ವಾಹನದೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 64

एव संसाधितो मंत्रः प्रयच्छेदिष्टमात्मनः । पौर्णमास्यां जिताहारो दद्यादर्ध्यं विधूदये ॥ ६४ ॥

ಈ ರೀತಿ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮಂತ್ರವು ಸಾಧಕನಿಗೆ ಇಷ್ಟಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ। ಪೌರ್ಣಮಿಯಂದು ಆಹಾರ ನಿಯಮದಿಂದಿದ್ದು, ಚಂದ್ರೋದಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೋಮದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 65

मंडलत्रितर्यं कुर्यात्प्राक्प्रत्यगायतं भुवि । पश्चिमे मंडले स्थित्वा पूजाद्रव्यं च मध्यमे ॥ ६५ ॥

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮದವರೆಗೆ ಉದ್ದವಾಗಿ ಮೂರು ಮಂಡಲಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು। ಪಶ್ಚಿಮ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಮಧ್ಯ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಪೂಜಾ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕು।

Verse 66

संस्थाप्य सोममन्यस्मिन्मंडलेऽब्जसमन्विते । समभ्यर्च्यं विधानेन पीठपूजनपूर्वकम् ॥ ६६ ॥

ಪದ್ಮಸಹಿತ ಇನ್ನೊಂದು ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸೋಮನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಪೀಠಪೂಜೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಮಾಡಿ, ವಿಧಾನದಂತೆ ಅವನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್‌ವಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 67

स्थापयेद्राजतं पात्रं पुरतस्तत्र मंत्रवित् । सुरभीपयसापूर्य्य तं स्पृशन्प्रजपेन्मनुम् ॥ ६७ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರವಿದ್ ಸಾಧಕನು ಮುಂದೆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು। ಅದನ್ನು ಸುರಭಿ ಗೋವಿನ ಹಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 68

अष्टोत्तरशतं पश्चाद्विद्या मंत्रेण मंत्रवित् । दद्यान्निशाकरायार्ध्यं सर्वाभीष्टार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

ಅನಂತರ ಮಂತ್ರವಿತ್ ಸಾಧಕನು ವಿದ್ಯಾ-ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಷ್ಟೋತ್ತರಶತ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಸರ್ವ ಅಭೀಷ್ಟಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಿಶಾಕರ (ಚಂದ್ರದೇವ)ನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 69

कुर्यादनेन विधिना प्रतिमासमतंद्रितः । वर्षांतरेण सवष्टं प्राप्नोति भुविमानवः ॥ ६९ ॥

ಮಾನವನು ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಪ್ರತಿಮಾಸವೂ ಅಪ್ರಮಾದದಿಂದ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಒಂದು ವರ್ಷದೊಳಗೆ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 70

विद्ये विद्यामालिनि स्यादंत चंद्रिणि कतवदेत् । चंद्रमुखि द्विठांतोऽयं विद्यामंत्र उदाहृतः ॥ ७० ॥

‘ಓ ವಿದ್ಯೆ, ಓ ವಿದ್ಯಾಮಾಲಿನಿ, ಓ ಚಂದ್ರಿಣಿ (ಚಂದ್ರಕಾಂತಿಯುತೇ), ಓ ಚಂದ್ರಮುಖಿ’ ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಿ; ‘ಠ’ ಎಂಬ ದ್ವ್ಯಕ್ಷರಾಂತ ಹೊಂದಿದುದೇ ಈ ವಿದ್ಯಾ-ಮಂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 71

एवं कुमुदिनीनाथमंत्रं यो जपति ध्रुवम् । धनं धान्यं सुतान्पौत्रान्सौभाग्यं लभतेऽचिरात् ॥ ७१ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕுமುದಿನೀನಾಥ ಮಂತ್ರವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಜಪಿಸುವವನು, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಧನ, ಧಾನ್ಯ, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರು ಹಾಗೂ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 72

अथांगारकमंत्रं तु वक्ष्ये धनसुतप्रदम् । तारो दीर्घेंदुयुग्व्योम तदेवेंदुयुतः पुनः ॥ ७२ ॥

ಈಗ ಧನ-ಸುತಪ್ರದವಾದ ಅಙ್ಗಾರಕ (ಕುಜ) ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—‘ತಾರ’ (ಓಂ), ನಂತರ ದೀರ್ಘ ‘ಈ’, ನಂತರ ‘ಇಂದು’ (ಂ), ನಂತರ ‘ಯುಗ್’ (ಗ), ನಂತರ ‘ವ್ಯೋಮ’ (ಹ); ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕ್ರಮ ‘ಇಂದು’ (ಂ)ಯುಕ್ತವಾಗಿ।

Verse 73

षांतः सर्गी च चंडीशौ क्रमार्दिदुविसर्गिणै । षडर्णोऽयं महामंत्रो मंगलस्याखिलेष्टदः ॥ ७३ ॥

‘ಷಾಂ’, ‘ತಃ’, ‘ಸರ್ಗೀ’, ‘ಚ’, ‘ಚಂಡೀಶ’—ಈ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಗಸಹಿತ—ಇದು ಷಡಕ್ಷರ ಮಹಾಮಂತ್ರ; ಸರ್ವಮಂಗಳಪ್ರದ ಹಾಗೂ ಸರ್ವಿಷ್ಟಸಿದ್ಧಿದಾಯಕ।

Verse 74

विरूपाक्षो मुनिश्छंदोगायत्रं देवता कुजः । मंत्रार्णैः षड्भिरंगानि क्रुर्वन्ध्यायेद्धरात्मजम् ॥ ७४ ॥

ಈ ಮಂತ್ರದ ಋಷಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ಛಂದಸ್ಸು ಗಾಯತ್ರೀ, ದೇವತೆ ಕುಜ (ಮಂಗಳ). ಮಂತ್ರದ ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಷಡಂಗ-ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ ಧರಾಪುತ್ರ ಮಂಗಳನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 75

मेषस्थं रक्तवस्रांगं शूलशक्तिगदावरान् । करैर्बिभ्राणमीशानस्वेदजं भूंसुतं स्मरेत् ॥ ७५ ॥

ಮೇಷಸ್ಥನಾಗಿ, ರಕ್ತವಸ್ತ್ರ-ರಕ್ತದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿ, ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶೂಲ, ಶಕ್ತಿ, ಗದೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಈಶಾನ (ಶಿವ)ನ ಸ್ವೇದದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಭೂಮಿಸುತ ಮಂಗಳನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 76

रसलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं खदिरोद्भवैः । समिद्भिर्जुहुयादग्नौ शैवे पीठे यजेत्कुजम् ॥ ७६ ॥

ಮಂತ್ರವನ್ನು ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ಖದಿರ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಿಸಬೇಕು. ಬಳಿಕ ಶೈವ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಕುಜ (ಮಂಗಳ)ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 77

प्रागंगानि समाराध्य ह्येकविंशतिकोष्टकम् । मंगलोभूमिपुत्रश्च ऋणहर्ता धनप्रदः ॥ ७७ ॥

ಮೊದಲು ಪೂರ್ವಾಂಗಗಳನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಸಮಾರಾಧಿಸಿ, ಏಕವಿಂಶತಿ ಕೋಷ್ಟಕ (ವಿನ್ಯಾಸ)ವನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಭೂಮಿಪುತ್ರ ಮಂಗಳನು ಋಣಹರ್ತಾ ಮತ್ತು ಧನಪ್ರದಾತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 78

स्थिरासनो महाकायः सर्वकर्मावरोधकः । लोहितो लोहिताक्षश्च सामगानां कृपाकरः ॥ ७८ ॥

ಅವನು ಸ್ಥಿರಾಸನನಾಗಿ, ಮಹಾಕಾಯನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಿರೋಧಿಸುವವನು. ಅವನು ಲೋಹಿತ, ಲೋಹಿತಾಕ್ಷ; ಸಾಮಗಾನ ಮಾಡುವವರ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರುವವನು.

Verse 79

धरात्मजः कुजो भौमो भूमिदो भूमिनंदनः । अंगारको महीसूनुः सर्वरोगापहारकः ॥ ७९ ॥

ಅವನು ಧರಾತ್ಮಜ—ಕುಜ, ಭೌಮ; ಭೂಮಿದ, ಭೂಮಿನಂದನ; ಅಂಗಾರಕ, ಮಹೀಸೂನು (ಮಂಗಳ) ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ರೋಗಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವನು.

Verse 80

वृष्टिकर्ता वृष्टिहर्ता सर्वकार्यार्थसिद्धिदः । इत्येक र्विशतिः प्रोक्ता मूर्तयो भूसुतस्य वै ॥ ८० ॥

ಅವನು ಮಳೆಯನ್ನೆಬ್ಬಿಸುವವನು, ಮಳೆಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವನು, ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು. ಹೀಗೆ ಭೂಸುತನ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಮೂರ್ತಿಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.

Verse 81

मंगलादीन्यजेन्मंत्री स्वस्वस्थानस्थितान्क्रमात् । इंद्राद्यानपि वज्रादीनेवं सिद्धो भवेन्मनुः ॥ ८१ ॥

ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮಂಗಳಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರಾದಿಗಳನ್ನು ವಜ್ರಾದಿ ಆಯುಧಗಳೊಡನೆ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 82

सुतकामा कुरंगाक्षी भौमव्रतमुपाचरेत् । मार्गशीर्षेऽथ वैशाखे व्रतारंभः प्रशस्यते ॥ ८२ ॥

ಹೇ ಕುರಂಗಾಕ್ಷಿ! ಪುತ್ರಕಾಮೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯು ಭೌಮವ್ರತ (ಮಂಗಳವಾರದ ವ್ರತ) ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಈ ವ್ರತಾರಂಭವು ಮಾರ್ಗಶೀರ್ಷ ಅಥವಾ ವೈಶಾಖ ಮಾಸಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 83

अरुणोदयवेलायामुत्थायावश्यकं पुनः । विनिर्वर्त्य रदान्धावेदपामार्गेण वाग्यता ॥ ८३ ॥

ಅರುಣೋದಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಪುನಃ ನಿತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಶೌಚಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ‘ವೇದ-ಪಾಮಾರ್ಗ’ ದಂತಕಾಷ್ಠದಿಂದ ದಂತಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ ನಂತರ ವಾಕ್ಸಂಯಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 84

स्नात्वा रक्तांबरधरा रक्तमाल्यविलेपना । नैवेद्यादींश्च संभारान्रक्तान्सर्वान्प्रकल्पयेत् ॥ ८४ ॥

ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಕೆಂಪು ಮಾಲೆ ಹಾಗೂ ಕೆಂಪು ಲೇಪನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಬೇಕು. ನೈವೇದ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಪೂಜಾ ಸಾಮಗ್ರಿಯನ್ನೂ ಕೆಂಪು ವರ್ಣದಲ್ಲೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.

Verse 85

योग्यं विप्रं समाहूय कुजमर्चेत्तदाज्ञया । रक्तगोगोमयालिप्तभूमौ रक्तासने विशेत् ॥ ८५ ॥

ಯೋಗ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಕುಜ (ಮಂಗಳ)ನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು. ಕೆಂಪು ಹಸುವಿನ ಗೋಮಯದಿಂದ ಲೇಪಿಸಿದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

Verse 86

आचम्य देशकालौ च स्मृत्वा काम्य समुच्चरन् । मङ्गलादीनि नामानि स्वकीयांगेषु विन्यसेत् ॥ ८६ ॥

ಆಚಮನ ಮಾಡಿ ದೇಶ-ಕಾಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಇಷ್ಟಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತ ‘ಮಂಗಳ’ ಮೊದಲಾದ ಶುಭನಾಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗನ್ಯಾಸವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 87

मुखे प्रविन्यसेत्साध्वी सामगानां कृपाकरम् । धरात्मजं नसोरक्ष्णोः कुजं भौमं ललाटके ॥ ८७ ॥

ಸಾಧ್ವಿ ಸ್ತ್ರೀ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಗಾನರ ಕೃಪಾಕರ ಪ್ರಭುವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಮೂಗಿನ ರಂಧ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಧರಾತ್ಮಜ (ಮಂಗಳ)ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಪುತ್ರ ಕುಜ-ಭೌಮನನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು.

Verse 88

भूमिदं तु भ्रुवोर्मध्ये मस्तके भूमिनन्दनम् । अङ्गारकं शिखायां च सर्वांगे च महीसुतम् ॥ ८८ ॥

ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಭೂಮಿದ’ ನಾಮಮಂತ್ರವನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು; ಶಿರೋಮಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ‘ಭೂಮಿನಂದನ’; ಶಿಖೆಯಲ್ಲಿ ‘ಅಂಗಾರಕ’; ಸಮಸ್ತ ದೇಹದಲ್ಲಿ ‘ಮಹೀಸುತ’ ಅನ್ನು ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು।

Verse 89

बाहुद्वये न्यसेत्पश्चात्सर्वरोगापहारकम् । मूर्द्धादि वृष्टिकर्तारमापादांतं न्यसेत्सुधीः ॥ ८९ ॥

ನಂತರ ಎರಡೂ ಭುಜಗಳ ಮೇಲೆ ‘ಸರ್ವರೋಗಾಪಹಾರಕ’ ಎಂದು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ವಿವೇಕಿ ಸಾಧಕನು ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಾದಾಂತವರೆಗೆ ‘ವೃಷ್ಟಿಕರ್ತ’ ಎಂದು ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು।

Verse 90

विन्यसेद्रृष्टिहर्तारं मूर्द्धांतं चरणादितः । न्यसेदंते ततो दिक्षु सर्वकार्यार्थसिद्धिदम् ॥ ९० ॥

ಪಾದಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಶಿರೋಂತವರೆಗೆ ‘ದೃಷ್ಟಿಹರ್ತ’ ಎಂದು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಿನ್ಯಸಿಸಬೇಕು; ಇದು ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಾರ್ಥಗಳ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 91

नाभौ हृदि शिरस्यारं वक्रे भूमिजमेव च । विन्यस्यैवं निजे देहे ध्यायेत्प्राग्वद्धरात्मजम् ॥ ९१ ॥

ನಾಭಿ, ಹೃದಯ, ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ‘ಅರ’ (ಚಕ್ರಾರ)ವನ್ನು ವಿನ್ಯಸಿಸಿ, ವಕ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ಭೂಮಿಜ’ ಅನ್ನು ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಸ್ವದೇಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಪೂರ್ವವಿಧವಾಗಿ ಧರಾತ್ಮಜನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 92

मानसैरुपचारैश्च संपूज्यार्ध्यं निधापयेत् । एकविंशतिकोष्ठाढ्ये त्रिकोणे ताम्रपत्रगे ॥ ९२ ॥

ಮಾನಸಿಕ ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಕೋಷ್ಠಗಳಿರುವ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರದ ಮೇಲಿನ ತ್ರಿಕೋಣದಲ್ಲಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 93

आवाह्याङ्गारकं तत्र रक्तपुष्पादिभिर्यजेत् । अङ्गानि पूर्वमाराध्य मङ्गलादीन्प्रपूजयेत् ॥ ९३ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅಙ್ಗಾರಕ (ಮಂಗಳ)ನನ್ನು ಆವಾಹನ ಮಾಡಿ ಕೆಂಪು ಹೂಗಳು ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲು ಅಂಗಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ಮಂಗಳಾದಿ ಗ್ರಹಗಳನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು॥೯೩॥

Verse 94

एकविंशतिकोष्ठेषु चक्रमारं च भूमिजम् । त्रिकोणेषु च सम्पूज्य बहिरष्टौ च मातृकाः ॥ ९४ ॥

ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಕೋಷ್ಠಗಳಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಮಾರ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಜ (ಭೌಮ)ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ತ್ರಿಕೋಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ, ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟ ಮಾತೃಕೆಯರನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕು॥೯೪॥

Verse 95

इंद्रादीनथ वज्रादीन्बाह्ये संपूजयेत्पुनः । धूपदीपौ समर्प्याथ गोधूमान्नं निवेदयेत् ॥ ९५ ॥

ನಂತರ ಹೊರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ, ವಜ್ರಾದಿ ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಧೂಪ-ದೀಪ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಗೋಧಿಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು॥೯೫॥

Verse 96

ताम्रपात्रे शुद्धतोयपूरिते रक्तचंदनम् । रक्तपुष्पाक्षतफलान्याक्षिप्यार्ध्यं समर्पयेत् । मंगलाय ततो मंत्री इदं मंत्रद्वयं पठेत् ॥ ९६ ॥

ಶುದ್ಧ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ತಾಮ್ರಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಚಂದನ, ಕೆಂಪು ಹೂಗಳು, ಅಕ್ಷತ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಮಂಗಳಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಂತ್ರಿ ಈ ಎರಡು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಬೇಕು॥೯೬॥

Verse 97

भूमिपुत्र महातेजः स्वेदोद्भवपिनाकिनः । सुतार्थिनी प्रपन्ना त्वां गृहाणार्ध्यं नमोऽस्तु ते ॥ ९७ ॥

ಹೇ ಭೂಮಿಪುತ್ರನೇ! ಹೇ ಮಹಾತೇಜಸ್ವೀ! ಹೇ ಸ್ವೇದೋದ್ಭವ ಪಿನಾಕಧಾರೀ! ಪುತ್ರಾರ್ಥಿನಿಯಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ॥೯೭॥

Verse 98

रक्तप्रवालसंकाश जपाकुसुमसन्निभ । महीसुत महाभाग गृहाणार्ध्यं नमोऽस्तु ते ॥ ९८ ॥

ಕೆಂಪು ಪ್ರವಾಳದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೇ, ಜಪಾಕುಸುಮದಂತೆ ಸುಂದರನೇ! ಭೂಮಿಪುತ್ರ ಮಹಾಭಾಗ, ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 99

एकविंशतिपूर्वोक्तैर्ङेनमोंतैंश्च नामभिः । ताराद्यैः प्रणमेत्पश्चात्तावत्यश्च प्रदक्षिणाः ॥ ९९ ॥

ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ನಾಮಗಳಿಂದ—‘ಙೇ’ಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ‘ನಮೋಂ’ ಮತ್ತು ‘ತೈಂ’ ಸೇರಿ—ಜಪಿಸಿ; ನಂತರ ‘ತಾರಾ…’ ಆದಿ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಷ್ಟೇ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 100

धरणीगर्भसंभूतं विद्युत्तेजः समप्रभम् । कुमारं शक्तिहस्तं च मङ्गलं प्रणमाम्यहम् ॥ १०० ॥

ಧರಣಿಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು, ವಿದ್ಯುತ್ ತೇಜಸ್ಸಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನು, ಕುಮಾರರೂಪ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮಂಗಳನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 101

ततो रेखात्रयं कुर्यात्खदिरांगारकेण च । मार्जयेद्वामपादेन मंत्राभ्यां च समाहिता ॥ १०१ ॥

ನಂತರ ಖದಿರ ಮರದ ಅಂಗಾರದಿಂದ ಮೂರು ರೇಖೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಎರಡು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ, ಎಡ ಪಾದದಿಂದ ಅದನ್ನು ಮರ್ಜಿಸಿ (ಸಮಗೊಳಿಸಿ) ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 102

दुःखदौर्भाग्यनाशाय पुत्रसंतानहेतवे । कृतरेखात्रयं वामपादेनैतत्प्रमार्ज्म्यहम् ॥ १०२ ॥

ದುಃಖ ಮತ್ತು ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ, ಪುತ್ರಸಂತಾನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ, ನಾನು ಎಳೆದಿರುವ ಈ ಮೂರು ರೇಖೆಗಳನ್ನು ಎಡ ಪಾದದಿಂದ ಈಗ ಪ್ರಮಾರ್ಜಿಸುತ್ತೇನೆ (ಅಳಿಸುತ್ತೇನೆ).

Verse 103

ऋणदुः खविनाशाय मनोभीष्टार्थसिद्धिये । मार्जयाम्यसिता रेखास्तिस्रो जन्मत्रयोद्भवाः ॥ १०३ ॥

ಋಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದುಃಖನಾಶಕ್ಕೂ ಮನೋಭೀಷ್ಟಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿಗೂ, ಮೂರು ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮೂರು ಕಪ್ಪು ರೇಖೆಗಳನ್ನು ನಾನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತೇನೆ।

Verse 104

स्तुवीत धरणीपुत्रं पुष्पांजलिकरा ततः । ध्यायंती तत्पदांभोजं पूजासांगत्वसिद्धये ॥ १०४ ॥

ನಂತರ ಪುಷ್ಪಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಂಜಲಿಮುದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಧರಣೀಪುತ್ರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಬೇಕು; ಅವನ ಪಾದಪದ್ಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಪೂಜೆ ಸಾಂಗೋಪಾಂಗವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಲೆಂದು।

Verse 105

ऋणहर्त्रे नमस्तुभ्यं दुःखदारिद्र्यनाशिने । सौभाग्यसुखदो नित्यं भव मे धरणीसुत ॥ १०५ ॥

ಋಣಹರ್ತನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ದುಃಖದಾರಿದ್ರ್ಯನಾಶಕನೇ! ಧರಣೀಪುತ್ರನೇ, ನಿತ್ಯವೂ ನನಗೆ ಸೌಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸುಖವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು.

Verse 106

तप्तकांचनसंकाश तरुणार्कसमप्रभ । सुखसौभाग्यधनद ऋणदारिद्य्रनाशक ॥ १०६ ॥

ತಪ್ತಕಾಂಚನದಂತೆ ಕಾಂತಿವಂತನೇ, ನವೋದಯ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಭಾವಂತನೇ! ಸುಖ-ಸೌಭಾಗ್ಯ-ಧನದಾತನೇ, ಋಣದಾರಿದ್ರ್ಯನಾಶಕನೇ!

Verse 107

ग्रहराज नमस्तेऽस्तु सर्वकल्याणकारक । प्रसादं कुरु देवेश सर्वकल्याणभाजन ॥ १०७ ॥

ಗ್ರಹರಾಜನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ನೀನು ಸರ್ವಕಲ್ಯಾಣಕಾರಕ. ದೇವೇಶನೇ, ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು; ನೀನೇ ಸರ್ವಕಲ್ಯಾಣದ ಆಶ್ರಯ.

Verse 108

देवदानवगंधर्वयक्षराक्षसपन्नगाः । आप्नुवन्ति शिवं सर्वे सदा पूर्णमनोरथाः ॥ १०८ ॥

ದೇವರು, ದಾನವರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ನಾಗರು—ಎಲ್ಲರೂ ಶಿವರೂಪವಾದ ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಸದಾ ಪೂರ್ಣಮನೋರಥರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 109

आचिरादेव लोकेऽस्मिन्यस्याराधनतो जनाः । प्राप्नुवन्ति सुखं तस्मै नमो धरणिसूनवे ॥ १०९ ॥

ಯಾರ ಆರಾಧನೆಯಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವರೋ, ಆ ಧರಣಿಸೂನುವಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 110

यो वक्रगतिमापन्नो नृणां दुःखं प्रयच्छति । पूजितः सुखसौभाग्यं तस्मै क्ष्मासूनवे नमः ॥ ११० ॥

ವಕ್ರಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ದುಃಖ ನೀಡುವವನು; ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಸುಖಸೌಭಾಗ್ಯ ನೀಡುವವನು—ಆ ಕ್ಷ್ಮಾಸೂನುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 111

नभसि द्योतमानाय सर्वकल्याणहेतवे । मङ्गलाय नमस्तुभ्यं धनसंतानहेतवे ॥ १११ ॥

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೇ, ಸರ್ವಮಂಗಳದ ಕಾರಣನೇ, ಧನಸಂತಾನ ನೀಡುವ ಮಂಗಳನೇ—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 112

प्रसादं कुरु मे भौममंगलप्रद मंगल । मेषवाहन रुद्रात्मन्देहि पुत्रान्धनं यशः ॥ ११२ ॥

ಓ ಭೌಮ, ಮಂಗಳಪ್ರದ ಮಂಗಳನೇ, ನನಗೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು. ಓ ಮೇಷವಾಹನ, ಓ ರುದ್ರಾತ್ಮನ್—ನನಗೆ ಪುತ್ರರು, ಧನ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ಸು ದಯಪಾಲಿಸು।

Verse 113

एवं स्तुत्वा प्रणम्याथ विसृज्य धरणीसुतम् । यथाशक्त्या प्रदाय स्वं गृह्णीयाद्ब्रणाशिषः ॥ ११३ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಧರಣೀಪುತ್ರನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ಯಥಾಶಕ್ತಿ ತನ್ನ ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 114

गुरवे दक्षिणां दत्त्वा भुञ्जीयात्तन्निवेदितम् ॥ ११४ ॥

ಗುರುವಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಅವರು ನಿವೇದಿಸಿ ಅನುಮೋದಿಸಿದ ಪ್ರಸಾದ-ಭೋಜನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 115

एवमावत्सरं कुर्यात्प्रतिमंगलवासरम् । तिलैर्होमं विधायाथ शतार्द्धं भोजयोद्द्विजान् ॥ ११५ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷ, ಪ್ರತೀ ಮಂಗಳವಾರ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಎಳ್ಳಿನಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಐವತ್ತಿನ ದ್ವಿಗುಣವಾದ ನೂರು ದ್ವಿಜರಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಬೇಕು।

Verse 116

भौममूर्तिं स्वर्णमयीमाचार्याय समर्पयेत् । मंडलस्थे घटेऽभ्यर्च्येत्सुतसौभाग्यसिद्धये ॥ ११६ ॥

ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಭೌಮ (ಮಂಗಳ)ನ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಮಂಡಲದಲ್ಲಿರುವ ಘಟದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸಿದರೆ ಪುತ್ರಸೌಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ಷೇಮಸಿದ್ಧಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 117

एवं व्रतपरा नारी प्राप्नुयात्सुभगान्सुतान् । ऋणनाशाय वित्तार्थं व्रतं कुर्यात्पुमानपि ॥ ११७ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವ್ರತಪರಾಯಣಳಾದ ಸ್ತ್ರೀ ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತ ಹಾಗೂ ಶುಭ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪುರುಷನೂ ಋಣನಾಶ ಮತ್ತು ಧನಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 118

ब्राह्मणः प्रजपेन्मन्त्रंमग्निर्मूर्द्धेति वैदिकम् । अंगारकस्य गायत्रीं वक्ष्ये यजनसिद्धये ॥ ११८ ॥

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು “ಅಗ್ನಿ ಮೂರ್ಧೇ” ಎಂದು ಆರಂಭವಾಗುವ ವೈದಿಕ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಈಗ ಯಜ್ಞಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅಙ್ಗಾರಕ (ಕುಜ) ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 119

अंगारकाय शब्दांते विद्महे पदमीरयेत् । शक्तिहस्ताय वर्णांते धीमहीति समुञ्चरेत् ॥ ११९ ॥

“ಅಙ್ಗಾರಕಾಯ” ಎಂಬ ಶಬ್ದಾಂತದಲ್ಲಿ “ವಿದ್ಮಹೇ” ಪದವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. “ಶಕ್ತಿಹಸ್ತಾಯ” ವರ್ಣಾಂತದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ “ಧೀಮಹಿ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 120

तन्नो भौमः प्रचोवर्णान्दयांदिति च संवदेत् । भौमस्यैषा तु गायत्री जप्तुः सर्वेष्टसिद्धिदा ॥ १२० ॥

“ತನ್ನೋ ಭೌಮಃ ಪ್ರಚೋದಯಾತ್, ದಯಾಂ ದದಾತು” ಎಂದು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಇದು ಭೌಮ (ಕುಜ) ಗಾಯತ್ರಿ; ಜಪಿಸುವವರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 121

भौमोपासनमेतद्धि बुधमन्त्रमथोच्यते । फांतः कर्णेंदुसंयुक्तो बुधो ङेंते हदंतिमः ॥ १२१ ॥

ಇದು ಭೌಮ (ಕುಜ) ಉಪಾಸನೆಯ ವಿಧಾನ. ಈಗ ಬುಧ (ಮರ್ಕ್ಯುರಿ) ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—“ಫಾಂ” ಕರ್ಣ-ಚಂದ್ರ ಚಿಹ್ನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿ, “ಬುಧ” ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ, “ಙೇಂತೆ” ಅಂತ್ಯವಾಗಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ “ಹ” ಅಕ್ಷರವು ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 122

रसाणों बुधमन्त्रोऽयं मुनिब्रह्मास्य कीर्तितः । पंक्तिश्छैदो देवता तु बुधः सर्वेष्टदो नृणाम् ॥ १२२ ॥

ಇದು ಬುಧ ಮಂತ್ರ; ಇದರ ಋಷಿಯಾಗಿ ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಛಂದಸ್ಸು ಪಂಕ್ತಿ, ದೇವತೆ ಬುಧ—ಅವನು ಮಾನವರಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನು.

Verse 123

आद्यं बीजं नमः शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वंदे बुधं सदा भक्त्या पीताम्बरविभूषणम् ॥ १२३ ॥

ಆದ್ಯ ಬೀಜವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಶಕ್ತಿ “ನಮಃ”; ವಿನಿಯೋಗವು ಸಮಸ್ತಾಭೀಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ. ನಾನು ಸದಾ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೀತಾಂಬರ-ಭೂಷಣಧಾರಿ ಬುಧದೇವನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 124

जानुस्थवामहस्ताढ्यं साभयेतरपाणिकम् । ध्यात्वेवं प्रजपेसहस्रं विजितेंद्रियः ॥ १२४ ॥

ಎಡಗೈಯನ್ನು ಮೊಣಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೈಯಿಂದ ಅಭಯಮುದ್ರೆ ತೋರಿಸುವ ಆ ದೇವರನ್ನು ಹೀಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಜಯಿಯಾದ ಸಾಧಕನು ಸಹಸ್ರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 125

दशांशं जुहुयादाज्यैः पीठे पूर्वोदितेऽर्चयेत् । अङ्गमातृदिशापालहेतिभिर्बुधमर्चयेत् ॥ १२५ ॥

ತುಪ್ಪಿನಿಂದ ದಶಾಂಶ ಹೋಮ ಮಾಡಿ, ಪೂರ್ವೋಕ್ತ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಂಗಶಕ್ತಿಗಳು, ಮಾತೃದೇವತೆಗಳು, ದಿಕ್ಕಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಬುಧದೇವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸಬೇಕು।

Verse 126

एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेत्स्वमनोरथान् । सहस्रं प्रजपेन्मंत्रं नित्यं दशदिनावधि ॥ १२६ ॥

ಈ ರೀತಿ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಮನೋರಥಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಹತ್ತು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಹಸ್ರ ಬಾರಿ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 127

तस्याशु ग्रहजा पीडा नश्यत्येव न संशयः । बुधस्याराधनं प्रोक्तं गुरोराराधनं श्रृणु ॥ १२७ ॥

ಅವನಿಗೆ ಗ್ರಹಜನ್ಯ ಪೀಡೆ ಶೀಘ್ರವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಬುಧದೇವನ ಆರಾಧನೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಕೇಳು।

Verse 128

बृंहस्पतिपदं ङेंऽतं सेंद्वाद्यर्णाघमंडितम् । नमोंतो वसुवर्णोऽयं मुनिर्ब्रह्मास्य संमतः ॥ १२८ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಸಂಮತಗೊಂಡ ಈ ಮುನಿ ಸ್ವರ್ಣಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ನಾಮ ‘ಬೃಹಸ್ಪತಿ’ ಪದದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಙೇಂ’ ಅಕ್ಷರ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ‘ಸೇಂ’ ‘ದ್ವಾ’ ಮೊದಲಾದ ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ‘ನಮೋಂ’ ಎಂದು ಸಮಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 129

छन्दोऽनुष्टुप्सुराचार्यो देवता बीजमादिमम् । हृच्छक्तिर्दीर्घवह्नींदुयुगलेनांगकल्पना ॥ १२९ ॥

ಛಂದಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟುಪ್; ದೇವತೆ ಸುರಾಚಾರ್ಯ (ದೇವಗುರು); ಆದಿಮ ಬೀಜಾಕ್ಷರವೇ ಬೀಜ. ಹೃಚ್ಛಕ್ತಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ; ದೀರ್ಘರೂಪದ ‘ವಹ್ನೀ’ ಮತ್ತು ‘ಇಂದು’ ಎಂಬ ಜೋಡಿ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಅಂಗನ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 130

न्यस्तवामकरं राशौ रत्नानां दक्षिणात्करात् । किरंतं पीतपुष्पालंकारालेपांशुकार्चितम् ॥ १३० ॥

ಅವನ ಎಡಗೈ ರತ್ನರಾಶಿಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಬಲಗೈಯಿಂದ ಅವನ್ನು ಚದರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಳದಿ ಪುಷ್ಪಗಳು, ಆಭರಣಗಳು, ಸುಗಂಧ ಲೇಪನಗಳು ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸಮರ್ಚಿಸಲಾಯಿತು।

Verse 131

सर्वविद्यानिधिं देवगुरुं स्वर्णद्युतिं स्मरेत् । लक्षं जपो दशांशेन घृतेनान्नेन वा हुनेत् ॥ १३१ ॥

ಸರ್ವವಿದ್ಯೆಗಳ ನಿಧಿಯಾದ, ಸ್ವರ್ಣದ್ಯುತಿಯ ದೇವಗುರುವನ್ನೆ ಸ್ಮರಿಸಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪದಿಂದಲೋ ಅನ್ನದಿಂದಲೋ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 132

धर्मादिपीठे प्रयजेदंगदिक्पालहेतिभिः । एवं सिद्धे मनौ मंत्री साधयेदिष्टमात्मनः ॥ १३२ ॥

ಧರ್ಮಾದಿ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಅಂಗಗಳು, ದಿಕ್ಪಾಲರು ಮತ್ತು ಅವರ ಆಯುಧಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಿ ಯಜನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ, ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ತನ್ನ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 133

विपरोगादिपीडासु कलहे स्वजनोद्भवे । पिप्पलोत्थसमिद्भिश्च जुहुयात्तन्निवृत्तये ॥ १३३ ॥

ತೀವ್ರ ರೋಗಾದಿ ಪೀಡೆಗಳಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಸ್ವಜನರಲ್ಲಿ ಕಲಹ ಉಂಟಾಗಲಿ, ಪಿಪ್ಪಲ (ಅಶ್ವತ್ಥ) ವೃಕ್ಷದ ಸಮಿಧಗಳಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು—ಆ ಕಷ್ಟಗಳ ನಿವೃತ್ತಿಗಾಗಿ।

Verse 134

हुत्वा दिनत्रयं मन्त्री निशापुष्पैर्घृतप्लुतैः । स विंशतिशतं शीघ्रं वासांसि लभते महीम् ॥ १३४ ॥

ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಮೂರು ದಿನಗಳು ತುಪ್ಪದಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿದ ರಾತ್ರಿಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮ ಮಾಡಿದರೆ, ಅವನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 135

गुरोराराधनं प्रोक्तं श्रृणु शुक्रस्य सांप्रतम् । वस्रं मे देहि शुक्राय ठद्वयांतो ध्रुवादिकः ॥ १३५ ॥

ಗುರುವಿನ ಆರಾಧನೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈಗ ಶುಕ್ರನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳು. ‘ಶುಕ್ರನಿಗಾಗಿ ನನಗೆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತ ಧ್ರುವಾ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಠ-ದ್ವಯಾಂತದವರೆಗೆ ಜಪಿಸಬೇಕು।

Verse 136

रुद्रार्णोऽयं मनुर्ब्रह्मा मुनिश्छन्दो विराहुत । दैत्येज्यो देवता बीजं ध्रुवः शक्तिर्वसुप्रिया ॥ १३६ ॥

ಈ ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ಧ್ವನಿ ರುದ್ರಾರ್ಣ; ಋಷಿ ಮನು; ಸ್ವಾಮಿ ಬ್ರಹ್ಮ; ಮುನಿ (ಇತರೆ) ಋಷಿ; ಛಂದಸ್ಸು ‘ಛಂದಸ್’; ಆಹುತಿ-ರೂಪ ‘ವಿರಾಹುತ’; ದೇವತೆ ‘ದೈತ್ಯೇಜ್ಯ’; ಬೀಜ ‘ಬೀಜ’; ಶಕ್ತಿ ‘ಧ್ರುವ’; ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯ ದೇವಿ ‘ವಸುಪ್ರಿಯಾ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 137

भूनेत्र चन्द्रनेत्राग्निनेत्रार्णैः स्यात्षडंगकम् । शुक्लांबरालेपभूषं करेण ददतं धनम् ॥ १३७ ॥

‘ಭೂ’, ‘ನೇತ್ರ’, ‘ಚಂದ್ರ’, ‘ನೇತ್ರ’, ‘ಅಗ್ನಿ’, ‘ನೇತ್ರ’ ಎಂಬ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಷಡಂಗ ಸೂತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವತೆಯನ್ನು ಶ್ವೇತಾಂಬರಧಾರಿ, ಲೇಪನ-ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ಧನವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವನಾಗಿ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು।

Verse 138

वामेन शुक्रं व्याख्यानमुद्रादोषं स्मरेत्सुधीः । अयुतं प्रजपेन्मन्त्रं दशांशं जुहुयाद् घृतैः ॥ १३८ ॥

ಎಡಗೈಯಿಂದ ಶುಕ್ರಸಂಬಂಧಿತ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಮುದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ದೋಷ ಉಂಟಾದರೆ, ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ಅದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಮಾಡಬೇಕು. ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಿ, ಅದರ ದಶಾಂಶವನ್ನು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಿಸಬೇಕು.

Verse 139

धर्मादिपीठे प्रयजेदंगेंद्रादितदायुधैः । श्वेतपुष्पैः सुगंधैश्च जुहुयाद् भृगुवासरे ॥ १३९ ॥

ಧರ್ಮಾದಿ ಪೀಠದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ನೆರವೇರಿಸಿ, ಅಂಗೆಂದ್ರಾದಿಗಳ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಭೃಗುವಾರ (ಶುಕ್ರವಾರ)ದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಸುಗಂಧ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಹೋಮಾಹುತಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 140

एकविंशतिवारं यो लभतेसोंऽशुकं मणीन् । मनवोऽमो सदा गोप्या न देया यस्य कस्यचित् ॥ १४० ॥

ಯಾರು ಇದನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೋ/ಸಿದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಮಣಿಗಳನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸದಾ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಯಬೇಕು; ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೀಡಬಾರದು.

Verse 141

भक्तियुक्ताय शिष्याय देया वा निजसूनवे ॥ १४१ ॥

ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಗನಿಗೇ ನೀಡಬೇಕು.