Adhyaya 17
Rules of Food, Acceptance, and Purity for the Twice-Born (Dvija-Śauca and Anna-Doṣa)
ಉತ್ತರಭಾಗದ ಧರ್ಮೋಪದೇಶದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸರು ಅನ್ನ, ದಾತೃವಿಚಾರ ಮತ್ತು ಶೌಚ-ಅಶೌಚದ ಕಠಿಣ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭೋಜನವು ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ/ಯಾಜ್ಞಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯ ಸಂಕ್ರಮಣಕ್ಕೆ ನೈತಿಕ-ವಿಧಿ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅಪತ್ಕಾಲವಿಲ್ಲದೆ ಶೂದ್ರಸಂಬಂಧಿತ ನಿಂದಿತ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದರೆ ಪತನ ಮತ್ತು ದುರ್ಜನ್ಮ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮರಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುತ್ತಿರುವ ಅನ್ನದಿಂದಲೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಅನ್ನಸ್ವಾಮಿಯ ಯೋನಿ/ಜಾತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಯಾರ ಅನ್ನ ವರ್ಜ್ಯ, ಯಾವ ದಾನ ಅಗ್ರಾಹ್ಯ, ಹಾಗೂ ಯಾವ ಶಾಕ, ಕಂದ-ಶಿಲೀಂಧ್ರ, ಮಾಂಸ, ಮೀನು, ದುಧಪದಾರ್ಥಗಳು ನಿಷಿದ್ಧ ಅಥವಾ ಷರತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಅನುಮತ ಎಂಬ ದೀರ್ಘ ಪಟ್ಟಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಕೂದಲು/ಕೀಟ, ಪ್ರಾಣಿಯ ವಾಸನೆ ನೋಡುವುದು, ಮರುಬಳಕೆ-ಅಡುಗೆ, ಬಹಿಷ್ಕೃತ ಅಥವಾ ರಜಸ್ವಲಾ ಸಂಪರ್ಕ, ಹಳೆಯತನ ಇತ್ಯಾದಿ ದೂಷಣ ನಿಯಮಗಳೂ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಮದ್ಯಪಾನ ಕಠಿಣ ನಿಷೇಧ, ಅದರ ಫಲ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧಿಯ ತರ್ಕ (ದೋಷ ವಿಸರ್ಜನೆವರೆಗೆ ಇರುವುದು) ತಿಳಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ಯೋಗ-ವೇದಾಂತ ಸಾಧನೆಗೆ ಶೌಚ-ಸಂಯಮವನ್ನು ಅವಶ್ಯ ಪೂರ್ವಾಪೇಕ್ಷೆ ಎಂದು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ।
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायामुपरिविभागे षोडशो ऽध्यायः व्यास उवाच नाद्याच्छूद्रस्य विप्रो ऽन्नं मोहाद् वा यदि वान्यतः / स शूद्रयोनिं व्रजति यस्तु भुङ्क्ते ह्यनापदि
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಉತ್ತರ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹದಿನಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮೋಹದಿಂದಾಗಲಿ ಬೇರೆ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಲಿ ಶೂದ್ರನ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು. ಅನಾಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವವನು ಶೂದ್ರಯೋನಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ.
Verse 2
षण्मासान् यो द्विजो भुङ्क्ते शूद्रस्यान्नं विगर्हितम् / जीवन्नेव भवेच्छूद्रो मृतः श्वा चाभिजायते
ಯಾವ ದ್ವಿಜನು ಆರು ತಿಂಗಳು ಶೂದ್ರನ ನಿಂದಿತ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ಶೂದ್ರನಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ನಾಯಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 3
ब्राह्मणक्षत्रियविशां शूद्रस्य च मुनीश्वराः / यस्यान्नेनोदरस्थेन मृतस्तद्योनिमाप्नुयात्
ಹೇ ಮುನೀಶ್ವರರೇ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ ಅಥವಾ ಶೂದ್ರ—ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಅನ್ನವು ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಜೀರ್ಣವಾಗದೆ ಉಳಿದಿರುವಾಗ ಮರಣ ಹೊಂದಿದರೆ, ಆ ಅನ್ನ ಯಾರದ್ದೋ ಅವರದೇ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
Verse 4
राजान्नं नर्तकान्नं च तक्ष्णो ऽन्नं चर्मकारिणः / गणान्नं गणिकान्नं च षण्ढान्नं चैव वर्जयेत्
ರಾಜನ ಅನ್ನ, ನೃತ್ಯಗಾರನ ಅನ್ನ, ತಕ್ಷಕನ (ಬಡಗಿಯ) ಅನ್ನ, ಚರ್ಮಕಾರನ ಅನ್ನ; ಹಾಗೆಯೇ ಗಣರ (ದೇವಾಲಯ ಸೇವಕರ) ಅನ್ನ, ಗಣಿಕೆಯ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಷಣ್ಢನ ಅನ್ನ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 5
चक्रोपजीविरजकतस्करध्वजिनां तथा / गान्धर्वलोहकारान्नं सूतकान्नं च वर्जयेत्
ಚಕ್ರ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಜೀವನ ಮಾಡುವವರು, ರಜಕರು, ಕಳ್ಳರು, ಧ್ವಜಧಾರಿಗಳು—ಇವರ ಅನ್ನವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಗಾಯಕ-ನರ್ತಕರು, ಲೋಹಕಾರರ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಸೂತಕಸಂಬಂಧಿ ಅನ್ನವೂ ತ್ಯಾಜ್ಯ.
Verse 6
कुलालचित्रकर्मान्नं वार्धुषेः पतितस्य च / पौनर्भवच्छत्रिकयोरभिशस्तस्य चैव हि
ಕುಲಾಲ (ಕುಂಭಾರ) ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಕಾರ-ಶಿಲ್ಪಿಯ ಅನ್ನ, ಹಾಗೆಯೇ ವಡ್ಡಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಅನ್ನ ಹಾಗೂ ಪತಿತನ ಅನ್ನವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ ಪುನರ್ಭವ (ಮರುಮದುವೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ) ಮತ್ತು ಛತ್ರಿಕೆಯ ಅನ್ನ, ಹಾಗೂ ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ಜನನಿಂದಿತನಾದವನ ಅನ್ನವೂ ತ್ಯಾಜ್ಯ.
Verse 7
सुवर्णकारशैलूषव्याधबद्धातुरस्य च / चिकित्सकस्य चैवान्नं पुंश्चल्या दण्डिकस्य च
ಸುವರ್ಣಕಾರ, ನಟ, ಬೇಟೆಗಾರ, ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವವನು, ರೋಗಗ್ರಸ್ತ—ಇವರ ಅನ್ನ; ಹಾಗೆಯೇ ವೈದ್ಯನ ಅನ್ನ, ಪುಂಶ್ಚಲಿ (ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿ)ಯ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ದಂಡಿತ ಅಪರಾಧಿಯ ಅನ್ನವೂ ವರ್ಜ್ಯ.
Verse 8
स्तेननास्तिकयोरन्नं देवतानिन्दकस्य च / सोमविक्रयिणश्चान्नं श्वपाकस्य विशेषतः
ಕಳ್ಳ ಮತ್ತು ನಾಸ್ತಿಕನ ಅನ್ನ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವತಾನಿಂದಕನ ಅನ್ನವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಸೋಮವನ್ನು ಮಾರುವವನ ಅನ್ನವೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ವಪಾಕ (ಚಾಂಡಾಲ)ನ ಅನ್ನ—ಅತ್ಯಂತ ತ್ಯಾಜ್ಯ.
Verse 9
भार्याजितस्य चैवान्नं यस्य चोपपतिर्गृहे / उत्सृष्टस्य कदर्यस्य तथैवोच्छिष्टभोजिनः
ಪತ್ನಿಯಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ (ಅಧೀನ) ಪುರುಷನ ಅನ್ನ, ಮತ್ತು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಉಪಪತಿ (ಪರಪುರುಷ) ಇರುವವನ ಅನ್ನವನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಬಹಿಷ್ಕೃತ, ಕದರ್ಯ (ಕಂಜುಸ) ಮತ್ತು ಉಚ್ಛಿಷ್ಟಭೋಜಿಯ ಅನ್ನವೂ ತ್ಯಾಜ್ಯ.
Verse 10
अपाङ्क्त्यान्नं च सङ्घान्नं शस्त्राजीवस्य चैव हि / क्लीबसंन्यासिनोश्चान्नं मत्तोन्मत्तस्य चैव हि / भीतस्य रुदितस्यान्नमवक्रुष्टं परिक्षुतम्
ಪಂಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತುಕೊಳ್ಳಲು ಅಯೋಗ್ಯರಿಂದ ಬಂದ ಅನ್ನ, ಗುಂಪಿಗೆ ಹಂಚಿದ ಸಂಘಾನ್ನ, ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಜೀವನ ಮಾಡುವವನ ಅನ್ನ; ಕ్లీಬನ ಹಾಗೂ ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಅನ್ನ; ಮದ್ಯಪ ಅಥವಾ ಉನ್ಮತ್ತನ ಅನ್ನ; ಭೀತನ ಅಥವಾ ಅಳುವವನ ಅನ್ನ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಥವಾ ತும್ಮು ಬಿದ್ದ ಅನ್ನ—ಇವೆಲ್ಲ ವರ್ಜ್ಯ।
Verse 11
ब्रह्मद्विषः पापरुचेः श्राद्धान्नं सूतकस्य च / वृथापाकस्य चैवान्नं शावान्नं श्वशुरस्य च
ವೇದ-ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವವನ, ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನ, ಶ್ರಾದ್ಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನ, ಸೂತಕ (ಜನ್ಮಾಶೌಚ)ದಲ್ಲಿರುವವನ ಅನ್ನ; ಕಾರಣ/ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ ಬೇಯಿಸಿದ ವೃಥಾಪಾಕ ಅನ್ನ, ಶಾವಾಶೌಚದ ಮನೆಯ ಅನ್ನ, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ವಶುರನ ಅನ್ನ—ಇವೆಲ್ಲ ವರ್ಜ್ಯ।
Verse 12
अप्रजानां तु नारीणां भृतकस्य तथैव च / कारुकान्नं विशेषेण शस्त्रविक्रयिणस्तथा
ಪುರುಷ ರಕ್ಷಕ/ಪಾಲಕವಿಲ್ಲದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಅನ್ನ-ದಾನ, ಭೃತಕ (ಕೂಲಿಕಾರ/ಸೇವಕ)ನ ಅನ್ನ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾರುಕ (ಕಾರಿಗರ)ರ ಅನ್ನ; ಹಾಗೆಯೇ ಶಸ್ತ್ರ ಮಾರಾಟದಿಂದ ಬದುಕುವವರ ಅನ್ನ—ಇವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು।
Verse 13
शौण्डान्नं घाटिकान्नं च भिषजामन्नमेव च / विद्धप्रजननस्यान्नं परिवित्त्यन्नमेव च
ಶೌಂಡ (ಮದ್ಯಪ)ನ ಅನ್ನ, ಘಾಟಿಕ (ಜೂಜುಗಾರ)ನ ಅನ್ನ, ವೈದ್ಯರ ಅನ್ನ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯ ಧರ್ಮಕ್ರಮವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದವನ ಅನ್ನ, ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನಿರುವಾಗಲೇ ಕಿರಿಯನ ವಿವಾಹ (ಪರಿವಿತ್ತಿ) ಸಂಬಂಧಿತ ಅನ್ನ—ಇವೆಲ್ಲ ಅನರ್ಹವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।
Verse 14
पुनर्भुवो विशेषेण तथैव दिधिषूपतेः / अवज्ञातं चावधूतं सरोषं विस्मयान्वितम् / गुरोरपि न भोक्तव्यमन्नं संस्कारवर्जितम्
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪುನರ್ಭೂ (ಮರುಮದುವೆಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ)ಯ ಅನ್ನ, ಹಾಗೆಯೇ ದಿಧಿಷೂಪತಿ (ಅವಳ ಪತಿ)ಯ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು. ಅವಮಾನದಿಂದ ಕೊಟ್ಟ, ಎಸೆದು ಕೊಟ್ಟ, ಕೋಪದಿಂದ ಕೊಟ್ಟ, ಅಥವಾ ಅಯೋಗ್ಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಭಾವದಿಂದ ಕೊಟ್ಟ ಅನ್ನವೂ ಭೋಜ್ಯವಲ್ಲ. ಗುರುವರ್ಯರ ಅನ್ನವೂ ಯೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದು।
Verse 15
दुष्कृतं हि मनुष्यस्य सर्वमन्ने व्यवस्थितम् / यो यस्यान्नं समश्नाति स तस्याश्नानि किल्बिषम्
ಮನುಷ್ಯನ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವು ಅವನ ಅನ್ನದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವಂತೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಯಾರ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನುವನೋ, ಅವನು ಅವರ ಪಾಪವನ್ನೂ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
Verse 16
आर्धिकः कुलमित्रश्च स्वगोपालश्च नापितः / एते शूद्रेषु भोज्यान्ना यश्चात्मानं निवेदयेत्
ಆರ್ಧಿಕ (ಬಟಾಯಿದಾರ), ಕುಲಮಿತ್ರ (ಮನೆಯವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಿ ಬದುಕುವವ), ತನ್ನ ಗೋಪಾಲ, ನಾಪಿತ—ಇವರು ಶೂದ್ರರಲ್ಲಿ ಭೋಜ್ಯರು; ಹಾಗೆಯೇ ಯಾರು ತಮಗೇ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವರೋ ಅವರೂ ಭೋಜ್ಯರು.
Verse 17
कुशीलवः कुम्भकारः क्षेत्रकर्मक एव च / एते शूद्रेषु भोज्यान्ना दत्त्वा स्वल्पं पणं बुधैः
ಕುಶೀಲವ (ಗಾಯಕ/ನಟ), ಕುಂಭಕಾರ (ಕುಂಭಾರ), ಮತ್ತು ಕ್ಷೇತ್ರಕರ್ಮಿಕ (ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವ)—ಇವರು ಶೂದ್ರರಲ್ಲಿ ಭೋಜ್ಯರು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವೇತನವನ್ನೂ ನೀಡಬೇಕು.
Verse 18
पायसं स्नेहपक्वं यद् गोरसं चैव सक्तवः / पिण्याकं चैव तैलं च शूद्राद् ग्राह्यं द्विजातिभिः
ನೆಯ್ಯಿನಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಪಾಯಸ, ಹಾಲು ಮತ್ತು ಸತ್ತು ಮುಂತಾದವು, ಹಾಗೆಯೇ ಪಿಣ್ಯಾಕ (ಎಣ್ಣೆಕೇಕ್) ಮತ್ತು ಎಣ್ಣೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ಶೂದ್ರನಿಂದ ದ್ವಿಜರು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು.
Verse 19
वृन्ताकं नालिकाशाकं कुसुम्भाश्मन्तकं तथा / पलाण्डुं लशुनं शुक्तं निर्यासं चैव वर्जयेत्
ಬದನೆಕಾಯಿ, ನಾಳಿಕಾ-ಶಾಕ, ಕುಸುಂಭ ಮತ್ತು ಅಶ್ಮಂತಕ-ಶಾಕ; ಹಾಗೆಯೇ ಈರುಳ್ಳಿ, ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ, ಹುಳಿ/ಕಿಣ್ವಿತ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ರಾಳ/ನಿರ್ಯಾಸ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 20
छत्राकं विड्वराहं च शेलं पेयूषमेव च / विलयं सुमुखं चैव कवकानि च वर्जयेत्
ಛತ್ರಾಕ (ಮಶ್ರೂಮ್), ವಿಡ್ವರಾಹ ಎಂಬ ವರಾಹ, ಶೇಲ, ಪೇಯೂಷ, ವಿಲಯ, ಸುಮુખ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಾ ಕವಕಗಳು (ಫಂಗಸ್) ಇವುಗಳನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 21
गृञ्जनं किंशुकं चैव ककुभाण्डं तथैव च / उदुम्बरमलाबुं च जग्ध्वा पतति वै द्विजः
ಗೃಂಜನ, ಕಿಂಶುಕ, ಕಕుభಾಂಡ, ಉದುಂಬರ, ಅಲಾಬು—ಇವುಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿದರೆ ದ್ವಿಜನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
Verse 22
वृथा कृशरसंयावं पायसापूपमेव च / अनुपाकृतमांसं च देवान्नानि हवींषि च
ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕೃಶರ-ಸಂಯಾವ, ಪಾಯಸ, ಅಪೂಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಸಿದ್ಧ ಮಾಂಸ, ದೇವಾನ್ನ ಮತ್ತು ಹವೀಂಷಿಗಳನ್ನು ಅನుచಿತವಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಬಾರದು.
Verse 23
यवागूं मातुलिङ्गं च मत्स्यानप्यनुपाकृतान् / नीपं कपित्थं प्लक्षं च प्रयत्नेन विवर्जयेत्
ಯವಾಗೂ (ತೆಳುವಾದ ಅಕ್ಕಿ ಗಂಜಿ), ಮಾತುಲಿಂಗ (ಸಿಟ್ರನ್) ಮತ್ತು ಸರಿಯಾಗಿ ಬೇಯದ ಮೀನುಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ನೀಪ, ಕಪಿತ್ಥ, ಪ್ಲಕ್ಷ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 24
पिण्याकं चोद्धृतस्नेहं देवधान्य तथैव च / रात्रौ च तिलसंबद्धं प्रयत्नेन दधि त्यजेत्
ಪಿಣ್ಯಾಕ (ಎಣ್ಣೆಕೇಕ್/ಖಳಿ), ಸ्नेಹವನ್ನು ತೆಗೆದ ಆಹಾರ, ದೇವಧಾನ್ಯ; ಹಾಗೆಯೇ ರಾತ್ರಿ ತಿಲಸಂಬಂಧಿತ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಮತ್ತು ದಧಿ (ಮೊಸರು) ಇವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
Verse 25
नाश्नीयात् पयसा तक्रं न बीजान्युपजीवयेत् / क्रियादुष्टं भावदुष्टमसत्संसर्गि वर्जयेत्
ಹಾಲಿನೊಂದಿಗೆ ಮಜ್ಜಿಗೆಯನ್ನು ಸೇವಿಸಬಾರದು; ಬೀಜಗಳ ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಾರದು. ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟ, ಭಾವದಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟ, ದುರ್ಜನಸಂಗ ಮಾಡುವವನನ್ನು ನಿತ್ಯವೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 26
केशकीटावपन्नं च सहृल्लेखं च नित्यशः / श्वाघ्रातं च पुनः सिद्धं चण्डालावेक्षितं तथा
ಕೇಶ ಅಥವಾ ಕೀಟ ಬಿದ್ದ ಆಹಾರ, ನಿತ್ಯ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗುವದು; ನಾಯಿಯು ವಾಸನೆ ನೋಡಿದದು; ಮೊದಲು ಬೇಯಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬೇಯಿಸಿದದು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಂಡಾಲನು ನೋಡಿದದು—ಇವು ಅಶುಚಿ, ವರ್ಜ್ಯ.
Verse 27
उदक्यया च पतितैर्गवा चाघ्रातमेव च / अनर्चितं पुर्युं षितं पर्यायान्नं च नित्यशः
ಋತುಮತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀ, ಪತಿತರು ಅಥವಾ ಹಸು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ/ವಾಸನೆ ನೋಡಿದ ಆಹಾರ; ಅರ್ಚಿಸದ ಆಹಾರ; ಹಳೆಯಾದದು; ಅಥವಾ ಬೇಯಿಸಿ ಮುಂದಿನ ದಿನಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟದ್ದು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿತ್ಯವೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 28
काककुक्कुटसंस्पृष्टं कृमिभिश्चैव संयुतम् / मनुष्यैरप्यवघ्रातं कुष्ठिना स्पृष्टमेव च
ಕಾಗೆ ಅಥವಾ ಕೋಳಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದದು, ಹುಳುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದದು, ಮನುಷ್ಯರು ವಾಸನೆ ನೋಡಿದದು, ಅಥವಾ ಕುಷ್ಠರೋಗಿಯು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದದು—ಇದು ಅಶುಚಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
Verse 29
न रजस्वलया दत्तं न पुंश्चाल्या सरोषया / मलबद्वाससा वापि परवासो ऽथ वर्जयेत्
ಋತುಮತಿಯಾದ ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು; ಕೋಪದಿಂದ ನೀಡುವ ವ್ಯಭಿಚಾರಿಣಿಯದ್ದನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಮಲಿನ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯ ದಾನವನ್ನೂ, ಪರರ ಸ್ವತ್ತನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.
Verse 30
विवत्सायाश्च गोः क्षीरमौष्ट्रं वानिर्दशं तथा / आविकं सन्धिनीक्षीरमपेयं मनुरब्रवीत्
ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಕರು ಸತ್ತ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು, ಒಂಟೆಯ ಹಾಲು, ಹತ್ತು ದಿನಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗುವ ಮೊದಲು ದೋಹಿಸಿದ ಹಾಲು, ಕುರಿಯ ಹಾಲು ಹಾಗೂ ‘ಸಂಧಿನೀ’ ಸ್ಥಿತಿಯ ಹಸುವಿನ ಹಾಲು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪಾನಕ್ಕೆ ಅಯೋಗ್ಯ।
Verse 31
बलाकं हंसदात्यूहं कलविङ्कं शुकं तथा / कुररं च चकोरं च जालपादं च कोकिलम्
ಹಾಗೆಯೇ (ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ)—ಬಲಾಕ (ಕೊಕ್ಕರೆ), ಹಂಸ ಮತ್ತು ದಾತ್ಯೂಹ ಪಕ್ಷಿ, ಕಲವಿಂಕ, ಗಿಳಿ; ಹಾಗೆಯೇ ಕುರರ, ಚಕೋರ, ಜಾಲಪಾದ (ಜಾಲಿಯಂತ ಪಾದಗಳಿರುವ ಜಲಪಕ್ಷಿ) ಮತ್ತು ಕೋಗಿಲೆ ಕೂಡ।
Verse 32
वायसं खञ्जरीटं च श्येनं गृध्रं तथैव च / उलूकं चक्रवाकं च भासं पारावतानपि / कपोतं टिट्टिभं चैव ग्रामकुक्कुटमेव च
“(ಈ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಗಣನೆಗೆ:) ಕಾಗೆ, ಖಂಜರೀಟ, ಶ್ಯೇನ (ಗಿಡುಗ) ಮತ್ತು ಗೃಧ್ರ (ಗಿಡುಗ/ಗಿಡುಗು); ಗೂಬೆ, ಚಕ್ರವಾಕ, ಭಾಸ (ಬೇಟೆಪಕ್ಷಿ) ಮತ್ತು ಪಾರಾವತಗಳು; ಕಪೋತ, ಟಿಟ್ಟಿಭ ಹಾಗೂ ಮನೆಕೋಳಿ ಕೂಡ।”
Verse 33
सिंहव्याघ्रं च मार्जारं श्वानं शूकरमेव च / शृगालं मर्कटं चैव गर्दभं च न भक्षयेत्
ಸಿಂಹ, ಹುಲಿ, ಬೆಕ್ಕು, ನಾಯಿ, ಹಂದಿ, ನರಿಯ, ಕೋತಿ ಮತ್ತು ಕತ್ತೆ—ಇವುಗಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದು।
Verse 34
न भक्षयेत् सर्वमृगान् पक्षिणो ऽन्यान् वनेचरान् / जलेचरान् स्थलचरान् प्राणिनश्चेति धारणा
ಯಾವುದೇ ವಿಧದ ಮೃಗಗಳು, ಇತರ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ವನಚರ ಜೀವಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಜಲಚರ ಹಾಗೂ ಸ್ಥಲಚರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದು; ಇದೇ ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ‘ಧಾರಣಾ’ (ಸಂಯಮ)।
Verse 35
गोधा कूर्मः शशः श्वाविच्छल्यकश्चेति सत्तमाः / भक्ष्याः पञ्चनखा नित्यं मनुराह प्रिजापतिः
ಹೇ ಸತ್ತಮಾ! ಗೋಧಾ, ಕೂರ್ಮ, ಶಶ, ಶ್ವಾವಿತ್ (ಮುಳ್ಳುಹಂದಿ) ಮತ್ತು ಶಲ್ಯಕ—ಈ ಪಂಚನಖ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಿತ್ಯ ಭಕ್ಷ್ಯವೆಂದು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಮನು ಹೇಳಿದರು।
Verse 36
मत्स्यान् सशल्कान् भुञ्जीयान् मांसं रौरवमेवच / निवेद्य देवताभ्यस्तु ब्राह्मणेभ्यस्तु नान्यथा
ಶಲ್ಕಗಳಿರುವ ಮೀನುಗಳನ್ನೇ ಭುಂಜಿಸಬೇಕು; ಮಾಂಸವೂ ನಿಯಮೋಕ್ತವಾದದ್ದೇ. ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಿ ನಂತರವೇ ಭುಂಜಿಸಬೇಕು—ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬೇಡ।
Verse 37
मयूरं तित्तिरं चैव कपोतं च कपिञ्जलम् / वाध्रीणसं बकं भक्ष्यं मीनहंसपराजिताः
ಮಯೂರ, ತಿತ್ತಿರ, ಕಪೋತ, ಕಪಿಂಜಲ; ಹಾಗೆಯೇ ವಾಧ್ರೀಣಸ ಮತ್ತು ಬಕ—ಇವು ಭಕ್ಷ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಇವು ಮೀನು ಹಾಗೂ ಹಂಸಗಳಿಂದ ಪರಾಜಿತ (ನಿರ್ದೋಷ ಸ್ವಭಾವ) ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।
Verse 38
शफरं सिंहतुण्डं च तथा पाठीनरोहितौ / मत्स्याश्चैते समुद्दिष्टा भक्षणाय द्विजोत्तमाः
ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾ! ಶಫರ, ಸಿಂಹತುಂಡ, ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಠೀನ ಮತ್ತು ರೋಹಿತ—ಈ ಮೀನುಗಳು ಭಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।
Verse 39
प्रोक्षितं भक्षयेदेषां मांसं च द्विजकाम्यया / यथाविधि नियुक्तं च प्राणानामपि चात्यये
ಇವುಗಳ ಮಾಂಸವು ಪ್ರೋಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಶುದ್ಧಗೊಂಡಿದ್ದರೆ, ದ್ವಿಜರ ಅಗತ್ಯ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಭುಂಜಿಸಬಹುದು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿಯೋಜಿತವಾದರೆ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ।
Verse 40
भक्षयेन्नैव मांसानि शेषभोजी न लिप्यते / औषधार्थमशक्तौ वा नियोगाद् यज्ञकारणात्
ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಮಾಂಸವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ಆದರೆ ಯಜ್ಞಶೇಷ/ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಭುಂಜುವವನು ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಔಷಧಾರ್ಥ, ಅಶಕ್ತತೆ, ಅಥವಾ ಯಜ್ಞಕಾರಣದ ನಿಯೋಗದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ದೋಷವಲ್ಲ.
Verse 41
आमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे दैवे वा मांसमुत्सृजेत् / यावन्ति पशुरोमाणि तावतो नरकान् व्रजेत्
ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲೋ ದೈವಕರ್ಮದಲ್ಲೋ ಆಹ್ವಾನಿತನಾಗಿ ಮಾಂಸಾರ್ಪಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು, ಪಶುವಿನ ರೋಮಗಳೆಷ್ಟು ಅಷ್ಟೇ ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 42
अदेयं चाप्यपेयं च तथैवास्पृश्यमेव च / द्विजातीनामनालोक्यं नित्यं मद्यमिति स्थितिः
ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಮದ್ಯವು ಸದಾ ಅದೇಯ, ಅಪೇಯ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ; ನೋಡುವುದೂ ವರ್ಜ್ಯ—ಇದೇ ನಿಶ್ಚಿತ ನಿಯಮ.
Verse 43
तस्मात् सर्वप्रकारेण मद्यं नित्यं विवर्जयेत् / पीत्वा पतति कर्मभ्यस्त्वसंभाष्यो भवेद् द्विजः
ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಮದ್ಯವನ್ನು ಸದಾ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಕುಡಿದರೆ ದ್ವಿಜನು ನಿಯತಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು, ಸಂಭಾಷಣೆಗೆ ಅಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 44
भक्षयित्वा ह्यभक्ष्याणि पीत्वापेयान्यपि द्विजः / नाधिकारी भवेत् तावद् यावद् तन्न जहात्यधः
ಅಭಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಿ ಅಪೇಯವನ್ನು ಕುಡಿದ ದ್ವಿಜನು, ಕೆಳಭಾಗದಿಂದ ಆ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೊರಹಾಕುವವರೆಗೆ ಅರ್ಹನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 45
तस्मात् परिहरेन्नित्यमभक्ष्याणि प्रयत्नतः / अपेयानि च विप्रो वै तथा चेद् याति रौरवम्
ಆದ್ದರಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಭಕ್ಷ್ಯವೂ ಅಪೇಯವೂ ಆದವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೌರವ ಎಂಬ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।
Frequently Asked Questions
That moral and ritual qualities adhere to food and transfer through consumption: “another’s sin” is metaphorically lodged in their food, so eating improperly sourced or contaminated food disrupts śauca, damages dharmic standing, and can shape karmic outcome and rebirth.
It discourages meat broadly, yet permits limited cases: when the meat is ritually processed and first offered as naivedya to deities and brāhmaṇas, when enjoined by sacrificial context, for medicinal need, incapacity, or in emergencies—never as casual enjoyment.
As absolutely prohibited—never to be given, drunk, or even touched; drinking causes fall from prescribed duties and social exclusion, and impurity remains until physically expelled, with hell-consequence stated for persistent transgression.
Contamination by hair/insects/worms, animal sniffing (dog/cow), crow/fowl contact, staleness or next-day cooking, re-cooking, touch by menstruating persons or outcastes, being sneezed on/reviled, or association with sūtaka/śāva households and improperly performed rites.