Adhyaya 62: The Fire-God Enters the Brahmin Youth; Varuthini’s Love-Sickness and Kali’s Disguise

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणेऽथ ब्राह्मणवाक्यम् नामैकषष्टितमोऽध्यायः । द्विषष्टितमोऽध्यायः—६२ मार्कण्डेय उवाच । एवंतु वदतस्तस्य द्विजपुत्रस्य पावकः । गार्हपत्यः शरीरे तु सन्निधानमथाकरॊत् ॥

マールカンデーヤは言った。「彼（婆羅門の若者）がそのように語ると、聖なる火—ガールハパティヤ（Gārhapatya）の火—が、ただちに彼自身の身体の内にその臨在を確立した。」

Verse 2

तेन चाधिष्ठितः सोऽथ प्रभामण्डलमध्यगः । व्यदीपयत तं देशं मूर्तिमानिव हव्यवाट् ॥

その火に満たされ／力を授けられて、彼は光輝の輪の中に立ち、そこ一帯を照らし出した。まるで火そのものが身を得て顕現したかのようであった。

Verse 3

तस्यास्तु सुतरां तत्र तादृग्रूपे द्विजन्मनि । अनुरागोऽभवद्विप्रं पश्यन्त्या देवयोषितः ॥

しかしその天界の乙女は、そこでそのような姿の婆羅門の若者を見て、彼に対する強い恋慕／執着が起こった。

Verse 4

ततः सोऽधिष्ठितस्तेन हव्यवाहेन तत्क्षणात् । यथापूर्वं तथा गन्तुं प्रवृत्तो द्विजनन्दनः ॥

それから、あの火（アグニ）に憑かれ／力を授けられた婆羅門の子は、ただちに以前のとおり出発して進んだ。

Verse 5

जगाम च त्वरायुक्तस्तया देव्याः निरीक्षितः । आदृष्टिपातात्तन्वङ्ग्या निश्वासोत्कम्पिकन्धरम् ॥

彼はなお速やかに進んだが、あの神なる乙女に見つめられ—細き肢体の乙女の視線がふと落ちたその瞬間—彼の喉はため息とともに震えた。

Verse 6

ततः क्षणेनैव तदा निजगेहमवाप्य सः । यथाप्रोक्तं द्विजश्रेष्ठश्चकार सकलाः क्रियाः ॥

やがて瞬く間に彼は自宅に着き、かの優れたバラモンは定められたとおりに一切の儀礼を寸分違わず執り行った。

Verse 7

अथ सा चारुसर्वाङ्गी तत्रासक्तात्ममानसा । निश्वासपरमा निन्ये दिनशेषं तथा निशाम् ॥

そののち、姿かたち麗しい乙女は、心と思いをそこに（彼に）結びつけたまま、残る昼と夜とを、ひたすらため息のうちに過ごした。

Verse 8

निश्वसन्त्यनवद्याङ्गी हाहेति रुदती मुहुः । मन्दभाग्येति चात्मानं निनिन्द मदिरेक्षणा ॥

ため息をつきつつ、欠けるところなき肢体をもち、牝鹿のような眼をした乙女は、「ああ、嘆かわしい」と幾度も泣き、さらに「私は不運の身だ」と自らを責めた。

Verse 9

न विहारे न चाहारे रमणीयॆ न वा वने । न कन्दरॆषु रम्यॆषु सा बबन्ध तदा रतिम् ॥

その後、彼女は遊興にも食にも、心地よい森にも、魅力ある洞窟にも喜びを見いだせず、その楽しみはどこにも寄りつくことができなかった。

Verse 10

चकार रममाणे च चक्रवाकयुगे स्पृहाम् । मुक्ता तेन वरारोहा निनिन्द निजयौवनम् ॥

つがいのチャクラヴァーカ鳥が共に戯れるのを見て、腰つき麗しいその女は恋慕を覚えた。その情により抑えが解け、彼女は自らの若さを責めた。

Verse 11

क्वागताहमिमं शैलं दुष्टदैवबलात्कृता । क्व च प्राप्तः स मे दृष्टेर्गोचरं तादृशो नरः ॥

私はどこへ来てしまったのか——この山へ——残酷な運命の力に駆られて。しかも、かつて我が視界に入ったあの気高き男は、いまどこへ去ったのか。

Verse 12

यद्यद्य स महाभागो न मे सङ्गमुपैष्यति । तत्कामाग्निरवश्यं मां क्षपयिष्यति दुःसहः ॥

もしあの高貴な男が私と結ばれに来ないなら、耐え難い欲望の火が、きっと私を焼き尽くしてしまう。

Verse 13

रमणीयमभूद्यत्तत्पुंस्कोकिलनिनादितम् । तेन हीनन्तदेवैतद्दहतीवाद्य मामलम् ॥

その林は愛らしく、雄のカッコウの声がこだましていた。だが彼を失った今、その同じ趣が、今日は私を激しく焼くように思われる。

Verse 14

मार्कण्डेय उवाच इथ्थं सा मदनाविष्टा जगाम मुनिसत्तम । ववृधे च तदा रागस्तस्यास्तस्मिन् प्रतिक्षणम् ॥

マールカṇḍेयは言った。「このように、賢者の中の最勝よ、彼女は恋に取り憑かれたまま語り続け、彼への情熱は刻々と増していった。」

Verse 15

कलिर्नाम्ना तु गन्धर्वः सानुरागो निराकृतः । तया पूर्वमभूत्सोऽथ तदवस्थां ददर्श ताम् ॥

そのとき、かつて彼女を愛しながらも彼女に退けられた、カリーという名のガンダルヴァが、彼女をそのような有様で見た。

Verse 16

स चिन्तयामास तदा किं न्वेषा गजगामिनी । निश्वासपवनम्लाना गिरावत्र वरूथिनी ॥

彼は思った。「なぜこの山にいる象の歩みのごとき麗人は、ため息の風にあおられて、青ざめ、うなだれているのか。」

Verse 17

मुनिशापकृता किंनु केनचित् किं विमानिता । वाष्पवारिपरिक्लिन्नमियं धत्ते यतो मुखम् ॥

「聖仙の呪詛に打たれたのか、それとも誰かに侮辱されたのか。顔は涙の水に濡れそぼっている。」

Verse 18

ततः स दध्यौ सुचिरं तमर्थं कौतुकात् कलिः । ज्ञातवांश्च प्रभावेण समाधेः स यथातथम् ॥

そこでカリーは好奇心からその事を久しく思案し、サマーディ（定）の力によって、ありのままにそれを正確に知った。

Verse 19

पुनः स चिन्तयामास तद्विज्ञाय मुनेः कलिः । ममोपपादितं साधु भाग्यैरेतत्पुराकृतैः ॥

さらにカリーは（聖仙から聞いたかのように）それを知って思った。「これは遠い昔になした行為から生じた福運によって、私のために善く取り計らわれたのだ。」

Verse 20

मयैषा सानुरागेण बहुशः प्रार्थिता सती । निराकृतवती सेयमद्य प्राप्या भविष्यति ॥

私は愛情をもって、この徳ある女に幾度も懇願してきた。彼女は私を退けたが、今日こそ彼女は私により得られる（勝ち取られる）であろう。

Verse 21

मानुषे सानुरागेयं तत्र तद्रूपधारिणि । रंस्यते मय्यसंदिग्धं किं कालेन करोमि तत् ॥

私がそこで人としてその姿を取れば、この女は—愛情に満ちて—必ずや私と共に喜ぶであろう。時を待つ（遅らせる）必要がどこにある。

Verse 22

मार्कण्डेय उवाच आत्मप्रभावेण ततस्तस्य रूपं द्विजन्मनः । कृत्वा चचार यत्रास्ते निषण्णा सा वरूथिनी ॥

マールカンデーヤは言った。次いで彼は自らの力によって、その二度生まれの男の姿を取り、ヴァルーティニーが座している場所へ赴いた。

Verse 23

सा तं दृष्ट्वा वरारोहा किञ्चिदुत्फुल्ललोचना । समेत्य प्राह तन्वङ्गी प्रसीदेति पुनः पुनः ॥

彼女は彼を見ると、美しい腰をもつその女は目をわずかに輝かせて近づき、細身の肢体のまま、幾度も「どうかお慈悲を」と言った。

Verse 24

त्वया त्यक्ता न सन्देहः परित्यक्ष्यामि जीवितम् । तत्राधर्मः कष्टतरोः क्रियालोपो भविष्यति ॥

もしあなたに見捨てられるなら—疑いなく—私は命を捨てましょう。そうなれば、そこにはさらに苛烈な不義が起こり、祭式の務めは顧みられなくなります。

Verse 25

मया समेत्य रम्येऽस्मिन् महाकन्दरकन्दरे । मत्परित्राणजं धर्ममवश्यं प्रतिपत्स्यसे ॥

この麗しき大いなる洞窟に、わたしと共に集いなさい。汝らは必ず、わたしの護りより生じたダルマ――すなわち、わたしの庇護に根ざす務めと生き方――を担うであろう。

Verse 26

आयुषः सावशेषं मे नृणमस्ति महामते । निवृत्तस्तेन नूनं त्वं हृदयाह्लादकारकः ॥

おお大心の人よ、わが命の続くかぎり、人々に対する負い目がなお我に残る。ゆえに汝こそ、わが心に歓喜を生じさせる者――わが決意と退却を翻した者である。

Verse 27

कलिरुवाच किं करोमि क्रियाहानिर्भवत्यत्र सतो मम । त्वमप्येवंविधं वाक्यं ब्रवीषि तनुमध्यमे ॥

カーリーは言った。「我は何をなすべきか。ここにおいて、（本来）正しき我にさえ、正当な行いと儀礼の損失が生じる。しかも汝も、細腰の者よ、そのような言葉を語るのか。」

Verse 28

तदहं सङ्कटं प्राप्तो यद्ब्रवीमि करोṣi तत् । यदि स्यात् सङ्गमो मेऽद्य भवत्याः सह नान्यथा ॥

かくして我は窮境に至った。わが言うとおりにせよ。今日、我と汝との合一が成就せねばならぬ――さもなくば、他の結末は許されぬ。

Verse 29

वरूथिनी उवाच प्रसीद यद्ब्रवीṣi त्वं तत्करोमि न ते मृṣā । ब्रवीम्येतदनाशङ्कं यत्ते कार्यं मयाधुना ॥

ヴァルーティニーは言った。「満ち足りよ。汝の言うとおり、我は行う――これは偽りではない。ためらいなく告げよう。いま、汝のために我は何をなすべきか。」

Verse 30

कालिरुवाच नाद्य संभोगसमये द्रष्टव्योऽहं त्वया वने । निमीलिताक्ष्याः संसर्गस्तव सुभ्रु मया सह ॥

カーリーは言った。「今日ではない。森での合一の時、汝は我を見てはならぬ。美しき眉の者よ、目を閉じて我と交わるがよい。」

Verse 31

वरूथिन्युवाच एवं भवतु भद्रन्ते यथेच्छसि तथास्तु तत् । मया सर्वप्रकारं हि वशे स्थेयं तवाधुना ॥

ヴァルーティニーは言った。「そのとおりに、尊き方よ。あなたの望みのままに成らしめよ。まことに今よりあらゆる面で、私はあなたの支配のもとに留まります。」