Devi Upanishad 32: Verse 32
प्रातरधीयानो रात्रिकृतं पापं नाशयति । सायमधीयानो दिवसकृतं पापं नाशयति । तत्सायं प्रातः प्रयुञ्जानः पापोऽपापो भवति । निशीथे तुरीयसन्ध्यायां जप्त्वा वाक्सिद्धिर्भवति । नूतनप्रतिमायां जप्त्वा देवतासांनिध्यं भवति । प्राणप्रतिष्ठायां जप्त्वा प्राणानां प्रतिष्ठा भवति । भौमाश्विन्यां महादेवीसन्निधौ जप्त्वा महामृत्युं तरति । य एवं वेदेत्युपनिषत् ॥३२॥
प्रातः । अधीयानः । रात्रि-कृतम् । पापम् । नाशयति । सायम् । अधीयानः । दिवस-कृतम् । पापम् । नाशयति । तत् । सायम् । प्रातः । प्रयुञ्जानः । पापः । अपापः । भवति । निशीथे । तुरीय-सन्ध्यायाम् । जप्त्वा । वाक्-सिद्धिः । भवति । नूतन-प्रतिमायाम् । जप्त्वा । देवता-सांनिध्यम् । भवति । प्राण-प्रतिष्ठायाम् । जप्त्वा । प्राणानाम् । प्रतिष्ठा । भवति । भौम-आश्विन्याम् । महा-देवी-सन्निधौ । जप्त्वा । महा-मृत्युम् । तरति । यः । एवम् । वेद । इति । उपनिषत् ।
prātar adhīyāno rātrikṛtaṃ pāpaṃ nāśayati | sāyam adhīyāno divasakṛtaṃ pāpaṃ nāśayati | tat sāyaṃ prātaḥ prayuñjānaḥ pāpo ’pāpo bhavati | niśīthe turīyasandhyāyāṃ japtvā vāksiddhir bhavati | nūtanapratimāyāṃ japtvā devatāsāṃnidhyaṃ bhavati | prāṇapratiṣṭhāyāṃ japtvā prāṇānāṃ pratiṣṭhā bhavati | bhaumāśvinyāṃ mahādevīsannidhau japtvā mahāmṛtyuṃ tarati | ya evaṃ vedety upaniṣat ||32||
Le réciter au matin détruit le péché commis durant la nuit ; le réciter au soir détruit le péché commis durant le jour. Celui qui l’emploie ainsi, soir et matin, devient un être dont la faute est effacée. L’ayant répété à minuit, à la quatrième jonction (turīya-sandhyā), naît la perfection de la parole (vāk-siddhi). L’ayant répété devant une image nouvellement façonnée, se manifeste la proximité/la présence de la divinité. L’ayant répété lors du rite de prāṇa-pratiṣṭhā, s’établit la stabilité des souffles vitaux (prāṇa). Lors de l’heureuse conjonction du mardi et d’Aśvinī, l’ayant répété en présence de la Grande Déesse, on franchit la grande mort (mahāmṛtyu). Celui qui sait ainsi—telle est l’Upaniṣad.
Reciting it in the morning destroys sin committed at night; reciting it in the evening destroys sin committed in the day. One who employs it thus, evening and morning, becomes one whose sin is removed. Having repeated it at midnight, at the ‘fourth’ junction (turīya-sandhyā), there arises success of speech. Having repeated it before a newly made image, there arises the deity’s proximity/presence. Having repeated it at the rite of prāṇa-pratiṣṭhā, there is establishment of the vital breaths. On the (auspicious) conjunction of Tuesday and Aśvinī, having repeated it in the presence of the Great Goddess, one crosses over great death. He who thus knows—so (teaches) the Upaniṣad.
Ask anything about this verse
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Upanishads in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.