Adhyaya 36

Verse 1

सूत उवाच । प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा स्थितस्तत्र सभास्थले । पप्रच्छात्युत्सुकमना बलिस्तत्क्षेत्रवैभवम्

Sūta dijo: Al oír las palabras de Prahlāda, Bali, de pie allí en la sala de la asamblea y con la mente intensamente ansiosa, preguntó por la grandeza de aquel sagrado kṣetra.

Verse 2

प्रह्लादस्तद्वचः श्रुत्वा भक्तिभावपुरस्कृतम् । अभिनन्द्य च तं प्रेम्णा प्रवक्तुमुपचक्रमे

Al oír aquellas palabras, nacidas de la devoción, Prahlāda lo acogió con afecto y, con amor, comenzó a explicar.

Verse 3

प्रह्लाद उवाच । एकैकस्मिन्पदे दत्ते पुरीं द्वारवतीं प्रति । पुण्यं क्रतुसहस्राणां फलं भवति देहिनाम्

Dijo Prahlāda: Con cada paso dado hacia la ciudad de Dvāravatī (Dvārakā), los seres encarnados obtienen un mérito cuyo fruto equivale al de miles de sacrificios védicos.

Verse 4

येऽपीच्छंति मनोवृत्त्या गमनं द्वारकां प्रति । तेषां प्रलीयते पापं पूर्वजन्मायुतार्जितम्

Aun quienes, por la sola inclinación de la mente, desean ir hacia Dvārakā: en ellos se disuelve el pecado acumulado a lo largo de decenas de miles de nacimientos pasados.

Verse 5

अत्युग्राण्यपि पापानि तावत्तिष्ठंति विग्रहे । यावन्न गच्छते जंतुः कलौ द्वारवतीं प्रति

Aun los pecados más terribles permanecen alojados en la condición encarnada sólo mientras, en la era de Kali, la persona no emprenda el camino hacia Dvāravatī (Dvārakā).

Verse 6

लोभेनाऽप्युपरोधेन दंभेन कपटेन वा । चक्रतीर्थे तु यो गच्छेन्न पुनर्विशते भुवि

Aunque sea movido por codicia, por impedimento, por hipocresía o por engaño, quien vaya a Cakratīrtha no vuelve a entrar en el mundo (no renace).

Verse 7

हीनवर्णोऽपि पापात्मा मृतः कृष्णुपुरीं प्रति । कलि कालकृतैर्दोषैरत्युग्रैरपि मानवः । भक्त्या कृष्णमुखं दृष्ट्वा न लिप्यति कदाचन

Aun una persona de baja condición y de alma pecadora, si muere encaminada a Kṛṣṇupurī (Dvārakā), jamás queda manchada. Aunque el ser humano sea afligido por los terribles defectos engendrados por la era de Kali, por devoción, al contemplar el rostro de Kṛṣṇa, no se contamina en ningún momento.

Verse 8

तावद्विराजते काशी ह्यवंती मथुरापुरी । यावन्न पश्यते जंतुः पुरीं कृष्णेन पालिताम्

Kāśī, Avantī y la ciudad de Mathurā resplandecen sólo mientras el ser no haya contemplado la ciudad protegida por Kṛṣṇa: Dvārakā.

Verse 9

येषां कृष्णालये प्राणा गता दानवनायक । न तेषां पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

Oh señor de los Dānavas, aquellos cuyo aliento vital se extingue en la morada de Kṛṣṇa (Dvārakā) no retornan jamás, ni siquiera tras cientos de crores de kalpas.

Verse 10

दुर्लभो द्वारकावासो दुर्लभं कृष्णदर्शनम् । दुर्लभं गोमतीस्नानं रुक्मिणीदर्शनं कलौ

En la era de Kali, son en verdad raros: morar en Dvārakā, contemplar a Kṛṣṇa, bañarse en la sagrada Gomati y recibir el darśana de Rukmiṇī.

Verse 11

नित्यं कृष्णपुरीं रम्यां ये स्मरंति गृहे स्थिताः । न तेषां पातकं किंचिद्देहमाश्रित्य तिष्ठति

Quienes, aun permaneciendo en su hogar, recuerdan cada día la hermosa ciudad de Kṛṣṇa, a ellos ningún pecado puede adherirse al cuerpo.

Verse 12

केशवार्चा गृहे यस्य न तिष्ठति महीपते । तस्यान्नं न च भोक्तव्यमभक्ष्येण समं स्मृतम्

Oh rey, en cuya casa no está establecida la adoración de Keśava, no debe comerse su alimento; se recuerda que es igual a lo prohibido de consumir.

Verse 13

नोष्णत्वं द्विज राजे वै न शीतत्वं हुताशने । वैष्णवानां न पापत्वमेकादश्युपवासिनाम्

Así como el calor no se separa del fuego ni la frescura de la luna, así la culpa del pecado no pertenece a los vaiṣṇavas que guardan ayuno en Ekādaśī.

Verse 14

नास्ति नास्ति महाभागाः कलिकालसमं युगम् । स्मरणात्कीर्त्तनाद्विष्णोः प्राप्यते परमव्ययम्

Oh afortunados, no hay era semejante a la era de Kali—no la hay en absoluto—pues al recordar y cantar las glorias de Viṣṇu se alcanza el estado supremo e imperecedero.

Verse 15

सत्यभामापतिर्यत्र यत्र पुण्या च गोमती । नरा मुक्तिं प्रयास्यंति तत्र स्नात्वा कलौ युगे

Donde mora el Señor de Satyabhāmā y donde fluye la santa Gomati, en la era de Kali, quienes se bañan allí avanzan hacia la liberación.

Verse 16

माधवे शुक्लपक्षे तु त्रिस्पृशां द्वादशीं यदि । लभते द्वारकायां तु नास्ति धन्यतरस्ततः

Si en la quincena luminosa de Mādhava (Vaiśākha) se obtiene en Dwārakā la Trispṛśā Dvādaśī, no hay nadie más dichoso que esa persona.

Verse 17

त्रिस्पृशां द्वादशीं प्राप्य गत्वा कृष्णपुरीं नरः । यः करोति हरेर्भक्त्या सोऽश्वमेधफलं लभेत्

Habiendo alcanzado la Trispṛśā Dvādaśī y yendo a la ciudad de Kṛṣṇa, quien adora a Hari con devoción obtiene el fruto del sacrificio Aśvamedha.

Verse 18

नंदायां तु जयायां वै भद्रा चैव भवेद्यदि । उपवासार्चने गीते दुर्ल्लभा कृष्णसन्निधौ

Si concurren Nandā, Jayā y también Bhadrā (combinaciones auspiciosas), entonces el ayuno, la adoración y el canto devocional en la presencia de Kṛṣṇa se vuelven sumamente raros y preciosos.

Verse 19

उदयैकादशी स्वल्पा अंते चैव त्रयोदशी । संपूर्णा द्वादशी मध्ये त्रिस्पृशा च हरेः प्रिया

Cuando la Ekādaśī al amanecer es breve y al final aparece la Trayodaśī, quedando en medio una Dvādaśī completa, eso es Trispṛśā, amada por Hari.

Verse 20

एकेन चोपवासेन उपवासाऽयुतं फलम् । जागरे शतसाहस्रं नृत्ये कोटिगुणं कलौ

En la era de Kali, el mérito de un solo ayuno equivale al de diez mil ayunos; el de una noche de vigilia, al de cien mil; y el de la danza devocional se multiplica por un crore.

Verse 21

तत्फलं लभते मर्त्त्यो द्वारकायां दिनेदिने । गृहेषु वसतामेतत्किं पुनः कृष्णसंनिधौ

Ese mismo mérito lo obtiene el mortal en Dvārakā día tras día. Si esto sucede incluso para quienes sólo habitan en sus casas, ¡cuánto más en la misma presencia de Kṛṣṇa!

Verse 22

वाङ्मनःकायजैर्दोषैर्हता ये पापबुद्धयः । द्वारवत्यां विमुच्यंते दृष्ट्वा कृष्णमुखं शुभम्

Aun quienes albergan intención pecaminosa, abatidos por faltas nacidas de la palabra, la mente y el cuerpo, quedan liberados en Dvāravatī al contemplar el rostro auspicioso de Kṛṣṇa.

Verse 23

दैत्येश्वर नराः श्लाघ्या द्वारवत्यां गताश्च ये

Oh señor de los Daitya, los hombres que han ido a Dwāravatī son en verdad dignos de alabanza.

Verse 24

दुर्ल्लभानीह तीर्थानि दुर्लभाः पर्वतोत्तमाः । दुर्ल्लभा वैष्णवा लोके द्वारकावसतिः कलौ

En este mundo, raros son los tīrtha, los vados sagrados; raras las montañas excelsas. Raros son los vaiṣṇavas entre los hombres, y rara, en el Kali-yuga, es la morada en Dwārakā.

Verse 25

गवां कोटिसहस्राणि रत्नको टिशतानि च । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं कृष्णसन्निधौ

El mérito que se obtiene al donar miles de koṭi de vacas y cientos de koṭi de joyas—ese mismo mérito se halla en la presencia de Kṛṣṇa.

Verse 26

यस्याः सीमां प्रविष्टस्य ब्रह्महत्यादिपातकम् । नश्यते दर्शनादेव तां पुरीं को न सेवते

Para quien entra siquiera en los confines de esa ciudad, pecados como el brahmahatyā y otros se destruyen con solo verla. ¿Quién no acudiría a servir y venerar tal ciudad?

Verse 27

चक्रांकिता शिला यत्र गोमत्युदधिसंगमे । यच्छति पूजिता मोक्षं तां पुरीं को न सेवते

Allí donde el Gomati se une al océano hay una piedra marcada con el disco; al ser venerada, concede la liberación. ¿Quién no acudiría a servir y venerar tal ciudad?

Verse 28

सिंहस्थे च गुरौ विप्रा गोदावर्य्यां तु यत्फलम् । तत्फलं स्नानमात्रेण गोमत्यां कृष्णसन्निधौ

Oh brāhmanes, el mérito que se obtiene en el Godāvarī cuando Gurú (Júpiter) está en Leo—ese mismo mérito se alcanza con sólo bañarse en el Gomati, en la presencia de Kṛṣṇa.

Verse 29

द्वारकाऽवस्थितं तोयं षण्मासं पिबते नरः । तस्य चक्रांकितो देहो भवते नात्र संशयः

Si un hombre bebe durante seis meses el agua que se halla en Dvārakā, su cuerpo quedará marcado con el signo del cakra (disco); de ello no hay duda.

Verse 30

मन्वन्तरसहस्राणि काशीवासेन यत्फलम् । तत्फलं द्वारकायां च वसतः पंचभिर्द्दिनैः

El fruto espiritual que se obtiene por morar en Kāśī durante miles de Manvantaras—ese mismo fruto lo alcanza quien habita en Dvārakā tan sólo cinco días.

Verse 31

तावन्मृतप्रजा नारी दुर्भगा दैत्यपुंगव । यावन्न पश्यते भक्त्या कलौ कृष्णप्रियां पुरीम्

Oh el más excelso de los Dānavas, una mujer es tenida por como sin hijos y desdichada sólo mientras—en esta era de Kali—no haya contemplado con devoción la ciudad amada por Kṛṣṇa, es decir, Dvārakā.

Verse 32

रुक्मिणीं सत्यभामां च देवीं जांबवतीं तथा । मित्रविंदां च कालिंदीं भद्रां नाग्नजितीं तथा

Él (Śrī Kṛṣṇa) estaba acompañado por Rukmiṇī y Satyabhāmā, y también por la Devī Jāmbavatī; asimismo por Mitravindā, Kāliṇdī, Bhadrā y Nāgnajitī.

Verse 33

संपूज्य लक्ष्मणां तत्र वैष्णवीः कृष्णवल्लभाः । एताः संपूज्य विधिवच्छ्रेष्ठपुत्रश्च लभ्यते

Allí, tras adorar debidamente a Lakṣmaṇā y a las diosas Vaiṣṇavī, amadas de Kṛṣṇa, y rendirles culto según el rito correcto, se obtiene un hijo excelente.

Verse 34

तावद्भवभयं पुंसां गृहभंगश्च मूर्खता । यावन्न पश्यते भक्त्या कलौ कृष्णपुरीं नरः

Mientras el hombre no contemple con devoción, en la era de Kali, a Kṛṣṇapurī (Dvārakā), padece el temor del saṃsāra, la ruina del hogar y la oscuridad de la necedad.

Verse 35

न सर्वत्र महापुण्यं संगमे सरितांपतेः । जाह्नवीसंगमान्मुक्तिर्गोमतीनीरसंगमात् । संपर्के गोमतीनीरपूतोऽहं कृष्णसन्निधौ

No toda confluencia de ríos otorga el mérito supremo. Se proclama la liberación en la confluencia de la Jāhnavī (Gaṅgā); y en la unión con las aguas de la Gomati también se alcanza la emancipación. Por el contacto con las aguas purificadoras de la Gomati, yo mismo quedo purificado—aquí, en la misma presencia de Kṛṣṇa.

Verse 36

गोमतीनीरसंपृक्तं ये मां पश्यंति मानवाः । न तेषां पुनरावृत्तिरित्याह सरितांपतिः

«Quienes me contemplen estando tocados —o santificados— por las aguas de la Gomati, para ellos no hay retorno (al renacer)». Así declara el Señor de los ríos (el Océano).

Verse 37

द्वारकां गच्छमानस्य विपत्तिश्च भवेद्यदि । न तस्य पुनरावृत्तिः कल्पकोटिशतैरपि

Si, yendo de camino a Dvārakā, sobreviene alguna desgracia, para esa persona no hay retorno al saṃsāra, ni siquiera tras cientos de crores de kalpas.