Sarga 6

Verse 1

गते पुरोहिते रामः स्नातो नियतमानसः।सह पत्न्या विशालाक्ष्या नारायणमुपागमत्।।2.6.1।।

Cuando el sacerdote familiar se hubo marchado, Rāma—tras bañarse y con la mente recogida—se acercó al Señor Nārāyaṇa junto con su esposa de grandes ojos, Sītā.

Verse 2

प्रगृह्य शिरसा पात्रीं हविषो विधिवत्तदा।महते दैवतायाज्यं जुहाव ज्वलितेऽनले।।2.6.2।।

Entonces, conforme al rito, llevando sobre la cabeza el recipiente de las oblaciones, vertió ghee en el fuego sagrado y llameante, como ofrenda al Gran Dios (Viṣṇu).

Verse 3

शेषं च हविषस्तस्य प्राश्याशास्यात्मनः प्रियम्।ध्यायन्नारायणं देवं स्वास्तीर्णे कुशसंस्तरे।।2.6.3।।वाग्यत स्सह वैदेह्या भूत्वा नियतमानसः।श्रीमत्यायतने विष्णो श्शिश्ये नरवरात्मजः।।2.6.4।।

Tras participar del resto de la oblación del sacrificio, oró por su propio bienestar; y, meditando en el Señor Nārāyaṇa, se recostó sobre un lecho de hierba kuśa bien extendido.

Verse 4

शेषं च हविषस्तस्य प्राश्याशास्यात्मनः प्रियम्।ध्यायन्नारायणं देवं स्वास्तीर्णे कुशसंस्तरे।।2.6.3।।वाग्यत स्सह वैदेह्या भूत्वा नियतमानसः।श्रीमत्यायतने विष्णो श्शिश्ये नरवरात्मजः।।2.6.4।।

Guardando silencio y con la mente contenida, el hijo del rey durmió junto a Vaidehī en el auspicioso santuario de Viṣṇu.

Verse 5

एकयामावशिष्टायां रात्र्यां प्रतिविबुद्ध्य सः।अलङ्कारविधिं कृत्स्नं कारयामास वेश्मनः।।2.6.5।।

Cuando quedaba solo una vigilia de la noche, despertó e hizo disponer por completo los adornos de su morada.

Verse 6

तत्र श्रृण्वन्सुखा वाच स्सूतमागधवन्दिनाम्।पूर्वां सध्यामुपासीनो जजाप यतमानसः।।2.6.6।।

Allí, escuchando las gratas palabras de bardos, trovadores y panegiristas, realizó el culto del alba y recitó sus oraciones con la mente disciplinada.

Verse 7

तुष्टाव प्रणतश्चैव शिरसा मधुसूदनम्।विमलक्षौमसंवीतो वाचयामास स द्विजान्।।2.6.7।।

Con la cabeza inclinada, alabó a Madhusūdana; vestido con lino-seda inmaculado, hizo que los brahmanes recitaran los mantras purificatorios.

Verse 8

तेषां पुण्याहघोषोऽथ गम्भीरमधुरस्तदा।अयोध्यां पूरयामास तूर्यघोषानुनादितः।।2.6.8।।

Entonces sus clamores, profundos y dulces, de “¡Día auspicioso!”, resonando con el estruendo de los instrumentos, llenaron Ayodhyā.

Verse 9

कृतोपवासं तु तदा वैदेह्या सह राघवम्।अयोध्यानिलयश्श्रुत्वा सर्वः प्रमुदितो जनः।।2.6.9।।

Al oír que Rāghava, junto con Vaidehī, había emprendido un ayuno, todo el pueblo que habitaba en Ayodhyā se regocijó.

Verse 10

ततः पौरजनस्सर्वश्श्रुत्वा रामाभिषेचनम्।प्रभातां रजनीं दृष्ट्वा चक्रे शोभयितुं पुरीम्।।2.6.10।।

Entonces, todos los ciudadanos, al oír del ungimiento de Rāma y al ver que la noche clareaba en aurora, se pusieron a engalanar la ciudad.

Verse 11

सिताभ्रशिखराभेषु देवतायतनेषु च।चतुष्पथेषु रथ्यासु चैत्येष्वट्टालकेषु च।।2.6.11।।नानापण्यसमृद्धेषु वणिजामापणेषु च।कुटुम्बिनां समृद्धेषु श्रीमत्सु भवनेषु च।।2.6.12।।सभासु चैव सर्वासु वृक्षेष्वालक्षितेषु च।ध्वजा स्समुच्छ्रिताश्चित्राः पताकाश्चाभवंस्तदा।।2.6.13।।

En los templos que resplandecían como cumbres envueltas en nubes blancas, en las encrucijadas y calles principales, en los árboles de las avenidas y también en las torres, se alzaron estandartes y banderas.

Verse 12

सिताभ्रशिखराभेषु देवतायतनेषु च।चतुष्पथेषु रथ्यासु चैत्येष्वट्टालकेषु च।।2.6.11।।नानापण्यसमृद्धेषु वणिजामापणेषु च।कुटुम्बिनां समृद्धेषु श्रीमत्सु भवनेषु च।।2.6.12।।सभासु चैव सर्वासु वृक्षेष्वालक्षितेषु च।ध्वजा स्समुच्छ्रिताश्चित्राः पताकाश्चाभवंस्तदा।।2.6.13।।

En las tiendas de los mercaderes, colmadas de toda clase de bienes, y también en las prósperas y espléndidas casas de los jefes de familia, se alzaron adornos para las sagradas fiestas de la consagración.

Verse 13

सिताभ्रशिखराभेषु देवतायतनेषु च।चतुष्पथेषु रथ्यासु चैत्येष्वट्टालकेषु च।।2.6.11।।नानापण्यसमृद्धेषु वणिजामापणेषु च।कुटुम्बिनां समृद्धेषु श्रीमत्सु भवनेषु च।।2.6.12।।सभासु चैव सर्वासु वृक्षेष्वालक्षितेषु च।ध्वजा स्समुच्छ्रिताश्चित्राः पताकाश्चाभवंस्तदा।।2.6.13।।

Entonces, en todas las salas de asamblea y aun en los árboles visibles desde lejos, se alzaron estandartes multicolores, y banderas aparecieron por doquier.

Verse 14

नटनर्तकसङ्घानां गायकानां च गायताम्।मनः कर्णसुखा वाच श्शुशृवुश्च ततस्ततः।।2.6.14।।

Aquí y allá se oían voces gratas—deleite para la mente y el oído—de compañías de actores y danzantes, y de cantores mientras cantaban.

Verse 15

रामाभिषेकयुक्ताश्च कथाश्चक्रुर्मिथो जनाः।रामाभिषेके सम्प्राप्ते चत्वरेषु गृहेषु च।।2.6.15।।

Al acercarse la consagración de Rāma, la gente, en las plazas y en sus casas, hablaba entre sí, conversando sobre la inminente coronación.

Verse 16

बाला अपि क्रीडमाना गृहद्वारेषु सङ्घशः।रामाभिषवसंयुक्ताश्चक्रुरेवं मिथः कथाः।।2.6.16।।

Aun los niños, jugando en grupos a las puertas de las casas, del mismo modo se hablaban entre sí con palabras ligadas a la consagración de Rāma.

Verse 17

कृतपुष्पोपहारश्च धूपगन्धाधिवासितः।राजमार्गः कृतः श्रीमान्पौरै रामाभिषेचने।।2.6.17।।

Para la coronación de Rāma, los ciudadanos embellecieron la calzada real: la cubrieron con ofrendas de flores y la impregnaron con la fragancia del incienso.

Verse 18

प्रकाशकरणार्थं च निशागमनशङ्कया।दीपवृक्षां स्तथा चक्रुरनु रथ्यासु सर्वशः।।2.6.18।।

Y, temiendo que cayera la noche, levantaron también “árboles de lámparas” por todas las calles, para que la ciudad permaneciera bien iluminada.

Verse 19

अलङ्कारं पुरस्यैवं कृत्वा तत्पुरवासिनः।आकाङ्क्षमाणा रामस्य यौवराज्याभिषेचनम्।।2.6.19।।समेत्य सङ्घशस्सर्वे चत्वरेषु सभासु च।कथयन्तो मिथस्तत्र प्रशशंसुर्जनाधिपम्।।2.6.20।।

Así, tras adornar la ciudad, sus habitantes aguardaban con anhelo la abhiṣeka de Rāma como príncipe heredero.

Verse 20

अलङ्कारं पुरस्यैवं कृत्वा तत्पुरवासिनः।आकाङ्क्षमाणा रामस्य यौवराज्याभिषेचनम्।।2.6.19।।समेत्य सङ्घशस्सर्वे चत्वरेषु सभासु च।कथयन्तो मिथस्तत्र प्रशशंसुर्जनाधिपम्।।2.6.20।।

Reunidos todos en grupos, en las plazas y en las salas de asamblea, conversaban entre sí y allí alababan al señor de los hombres, el rey Daśaratha.

Verse 21

अहो महात्मा राजाऽयमिक्ष्वाकुकुलनन्दनः।ज्ञात्वा यो वृद्धमात्मानं रामं राज्येऽभिषेक्ष्यति।।2.6.21।।

¡Ah! Este rey magnánimo, gloria del linaje de Ikṣvāku, al saberse ya envejecido, consagrará a Rāma para gobernar el reino.

Verse 22

सर्वेप्यनुगृहीता स्मो यन्नो रामो महीपतिः।चिराय भविता गोप्ता दृष्टलोकपरावरः।।2.6.22।।

De veras todos somos favorecidos, pues Rāma, que conoce las condiciones altas y bajas del mundo, será por largo tiempo nuestro rey y protector.

Verse 23

अनुद्धतमनाः विद्वान्धर्मात्मा भ्रातृवत्सलः।यथा च भ्रातृषु स्निग्धस्तथाऽस्मास्वपि राघवः।।2.6.23।।

Rāghava es humilde, sabio y justo, y ama a sus hermanos; y así como es afectuoso con ellos, así también lo es con nosotros.

Verse 24

चिरं जीवतु धर्मात्मा राजा दशरथोऽनघः।यत्प्रसादोनभिषिक्तं तु रामं द्रक्ष्यामहे वयम्।।2.6.24।।

¡Que viva largo tiempo el virtuoso e intachable rey Daśaratha! Por su gracia contemplaremos a Rāma consagrado en la unción real.

Verse 25

एवंविधं कथयतां पौराणां शुश्रुवु स्तदा।दिग्भ्योपि श्रुतवृत्तान्ता: प्राप्ता जानपदा जनाः।।2.6.25।।

Mientras los ciudadanos hablaban así, llegaron entonces desde todas las direcciones gentes del campo, que habían oído las noticias, y escucharon lo sucedido.

Verse 26

ते तु दिग्भ्यः पुरीं प्राप्ता द्रष्टुं रामाभिषेचनम्।रामस्य पूरयामासुः पुरीं जानपदा जनाः।।2.6.26।।

Pero los habitantes del campo llegaron a la ciudad desde todas las direcciones para presenciar la consagración de Rāma, y llenaron la ciudad de Rāma.

Verse 27

जनौघैस्तैर्विसर्पद्भिः शुश्रुवे तत्र निस्वनः।पर्वसूदीर्णवेगस्य सागरस्येव निस्वनः।।2.6.27।।

De aquellas multitudes que se arremolinaban y se movían, se oyó allí un estruendo, como el bramido del océano cuando su ímpetu crece en los tiempos de la marea.

Verse 28

ततस्तदिन्द्रक्षयसन्निभं पुरंदिदृक्षुभिर्जानपदैरुपागतैः।समन्तत स्सस्वनमाकुलं बभौसमुद्रयादोभिरिवार्णवोदकम्।।2.6.28।।

Entonces aquella ciudad, semejante a la morada de Indra, quedó por todas partes abarrotada y ruidosa con los aldeanos llegados ansiosos de ver; y resplandecía como el agua del océano, viva de criaturas marinas.