Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः श्रृणुष्व विप्रेंद्र माहात्म्यं कमलापतेः । कस्य नो जायते प्रीतिः श्रोतुं हरिकथामृतम् ॥ १ ॥

Dijo Sanaka: «Oh el mejor de los brāhmaṇas, escucha de nuevo la grandeza de Kamalāpati, el Señor de Lakṣmī. ¿Quién no sentiría gozo al oír el néctar de la Hari-kathā?»

Verse 2

नराणां विषयान्धानां ममताकुलचेतसाम् । एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २ ॥

Para los hombres cegados por los objetos de los sentidos y con la mente turbada por el apego posesivo, sólo el único Nombre de Hari es el que destruye todos los pecados.

Verse 3

सकृद्वा न नमेद्यस्तु विष्णुं पापहरं नृणाम् । श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम् ॥ ३ ॥

Pero quien no se inclina ni una sola vez ante Vishnu, el que quita el pecado de los hombres, debe ser tenido por “cocinador de perros” (un proscrito); jamás se converse con él en ningún momento.

Verse 4

हरिपूजाविहीनं तु यस्य वेश्म द्विजोत्तम । श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत् ॥ ४ ॥

Oh, el mejor de los dos veces nacidos: la casa en la que falta la adoración de Hari es en verdad como un crematorio; no se debe entrar en ella jamás, en ningún momento.

Verse 5

हरिपूजाविहीनाश्च वेदविद्वेषिणस्तथा । गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः ॥ ५ ॥

Y aquellos que carecen de adoración a Hari, que además son hostiles al Veda y se entregan al odio contra las vacas y los dos veces nacidos, son declarados rākṣasas.

Verse 6

यो वा को वापि विप्रेन्द्र विप्रद्वेषपरायणः । समर्चयति गोविंदं तत्पूजा विफला भवेत् ॥ ६ ॥

Oh, el mejor de los brāhmaṇas: quienquiera que se entregue al odio contra los brāhmaṇas, aunque adore a Govinda con gran reverencia, esa adoración se vuelve estéril, sin fruto.

Verse 7

अन्यश्रेयोविनाशार्थं येऽर्चयंति जनार्दनम् । सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हंति वै ॥ ७ ॥

Quienes adoran a Janārdana con el propósito de destruir el bienestar ajeno—oh muy afortunado—esa misma adoración destruye pronto a los adoradores.

Verse 8

हरिपूजाकरो यस्तु यदि पापं समाचरेत् । तमेव विष्णुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः ॥ ८ ॥

Si quien realiza la adoración de Hari aun así comete pecado, los conocedores de la realidad y del sentido verdadero declaran que, en verdad, es un odiador de Viṣṇu.

Verse 9

ये विष्णुनिरताः संति लोकानुग्रहतत्पराः । धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः ॥ ९ ॥

Quienes están entregados a Viṣṇu, dedicados al bien del mundo y siempre activos en las obras del dharma, son tenidos por quienes encarnan verdaderamente la forma misma de Viṣṇu.

Verse 10

कोटिजन्मार्दजितैः पुण्यैर्विष्णुभक्तिः प्रजायते । दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत् ॥ १० ॥

La devoción a Viṣṇu nace de méritos acumulados a lo largo de crores de vidas. En quienes tienen firme bhakti hacia Viṣṇu, ¿cómo podría surgir siquiera una inclinación pecaminosa?

Verse 11

जन्मकोट्यर्जितं पापं विष्णुपूजारतात्मनाम् । क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम् ॥ ११ ॥

El pecado acumulado durante crores de nacimientos se destruye en un instante en quienes, con todo su ser, se entregan al culto de Viṣṇu. ¿Cómo podría entonces quedar en ellos una idea de pecado?

Verse 12

विष्णुभक्तिविहीना ये चंडालाः परिकीर्तिताः । चंडाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः ॥ १२ ॥

A quienes carecen de devoción a Viṣṇu se les llama caṇḍālas; pero aun los caṇḍālas son en verdad los mejores cuando están totalmente entregados a la bhakti de Hari.

Verse 13

नराणां विषयांधानां सर्वदुःखविनाशिनी । हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥ १३ ॥

Para los hombres cegados por los objetos de los sentidos, ella destruye toda aflicción. Es célebre como “servicio a Hari” y otorga tanto el goce mundano (bhukti) como la liberación (mukti).

Verse 14

संगात्स्नेहाद्भयाल्लोभादज्ञानाद्वापि यो नरः । विष्णोरुपासनं कुर्यात्सोऽक्षयं सुखमश्नुते ॥ १४ ॥

Ya sea por compañía, por afecto, por temor, por codicia o incluso por ignorancia, cualquier hombre que emprenda la adoración de Viṣṇu alcanza una dicha imperecedera.

Verse 15

हरिपादोदकं यस्तु कणमात्रं पिबेदपि । स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १५ ॥

Aun si alguien bebe tan solo una gota del agua que ha lavado los pies de Hari, se le considera como quien se ha bañado en todos los tīrthas, y llega a ser especialmente amado por Viṣṇu.

Verse 16

अकालमृत्युशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम् ॥ १६ ॥

El agua que ha lavado los pies de Hari es recordada como aquello que apacigua la muerte prematura, destruye todas las enfermedades y hace cesar toda aflicción.

Verse 17

नारायणं परं धाम ज्योतिषां ज्योतिरुत्तमम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती ॥ १७ ॥

Nārāyaṇa es la morada suprema, la Luz más excelsa entre todas las luces. Para los magnánimos que se han rendido a Él, la liberación es, en verdad, eterna.

Verse 18

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पठतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ १८ ॥

Aquí también citaré una antigua tradición (itihāsa). Para quienes la leen y para quienes la escuchan, se vuelve destructora de todos los pecados.

Verse 19

आसीत्पुरा कृतयुगे गुलिको नाम लुब्धकः । परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः ॥ १९ ॥

En tiempos antiguos, durante el Kṛta Yuga, vivía un cazador llamado Gulika. Estaba siempre empeñado en raptar las esposas ajenas y en robar la riqueza de otros.

Verse 20

परनिंदापरो नित्यं जन्तूपद्रवकृत्तथा । हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २० ॥

Siempre se deleitaba en difamar a los demás y acostumbraba a dañar a los seres vivos; además, había matado a brāhmaṇas y a vacas, por cientos, incluso por miles.

Verse 21

देवस्वहरणे नित्यं परस्वहरणे तथा । उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः ॥ २१ ॥

Oh brāhmaṇa, el señor de los campesinos está siempre empeñado en apoderarse de lo que pertenece a los dioses y, del mismo modo, en tomar lo que pertenece a otros, ocupado sin cesar en tal usurpación.

Verse 22

तेन पापान्यनेकानि कृतानि सुमहांति च । न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः ॥ २२ ॥

Por esa conducta se cometieron innumerables pecados, en verdad gravísimos; su número no puede expresarse ni aun contando por crores de años.

Verse 23

स कदाचिन्महापापो जंतृनामन्तकोपमः । सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् ॥ २३ ॥

Cierta vez, aquel gran pecador—terrible como la Muerte misma para los seres—llegó a la ciudad del rey de Sauvīra, colmada de toda prosperidad y esplendor real.

Verse 24

योषिद्धिर्भूषितार्भिश्च सरोभिनिर्मलोदकैः । अलंकृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम् ॥ २४ ॥

La ciudad estaba engalanada con grupos de mujeres y doncellas ricamente adornadas, y con estanques de aguas limpias y cristalinas; y embellecida con mercados, de modo que parecía una ciudad de los dioses.

Verse 25

तस्योपवनमध्यस्थं रम्यं केशवमंदिरम् । छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ ॥ २५ ॥

En medio de aquel bosque-jardín vio el hermoso templo de Keśava, cuyo techo estaba coronado por remates de oro; al verlo, el cazador se llenó de alegría.

Verse 26

हराम्यत्र सुवर्णानि बहूनीति विनिश्चितम् । जगामाभ्यंतरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः ॥ २६ ॥

Decidido: «Aquí robaré mucho oro», aquel campesino—ávido de hurto—entró en el interior de aquel lugar.

Verse 27

तत्रापश्यद्द्विजवरं शांतं तत्त्वार्थकोविदम् । परिचर्यापरं विष्णोरुत्तंकं तपसां निधिम् ॥ २७ ॥

Allí contempló al mejor de los nacidos dos veces: sereno, conocedor profundo del verdadero sentido de la realidad; era Uttaṅka, enteramente dedicado al servicio de Viṣṇu, un tesoro de austeridades.

Verse 28

एकाकिनं दयासुं च निस्पृहं ध्यानलोलुपम् । चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने ॥ २८ ॥

Oh sabio, al verlo solo—compasivo, sin codicia y absorto en la meditación—el cazador comprendió que aquel hombre estorbaría sus robos y fijó en él su atención.

Verse 29

द्रव्यजातं तु देवस्य हर्तुकामोऽतिसाहसी । उत्तंकं हंतुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः ॥ २९ ॥

Ansiando apoderarse de la riqueza del dios, aquel hombre temerario—con la espada desenvainada y henchido de soberbia—comenzó a atacar a Uttaṅka con intención de matarlo.

Verse 30

पादेनाक्रम्य तद्वक्षो जटाः संगृह्य पाणिना । हंतुं कृतमतिं व्याधमुत्तंकः प्रेक्ष्य चाब्रवीत् ॥ ३० ॥

Uttaṅka, poniendo el pie sobre el pecho del cazador y asiendo con la mano sus trenzas enmarañadas, con ánimo de matarlo, lo miró y habló.

Verse 31

उत्तंक उवाच । भो भो साधो वृथा मां त्वं हनिष्यसि निरागसम् । मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते ॥ ३१ ॥

Uttaṅka dijo: «Oh buen hombre, en vano me matarás, pues no tengo culpa. ¿Qué ofensa he cometido contra ti? Dímelo, oh tú, grandemente extraviado».

Verse 32

कृतापराधिनां लोके शक्ताः शिक्षां प्रकुर्वते । नहि सौम्य वृथा घ्नंति सज्जना अपि पापिनः ॥ ३२ ॥

En el mundo, quienes han cometido ofensas pueden ser corregidos mediante la disciplina. Oh amable, ni siquiera los virtuosos abaten a los pecadores sin causa.

Verse 33

विरोधिष्वपि मूर्खेषु निरीक्ष्यावस्थितान् गुणान् । विरोधं नहि कुर्वंति सज्जनाः शांतचेतसः ॥ ३३ ॥

Aun ante necios hostiles, los buenos—de mente serena—contemplan las virtudes que aún hay en ellos y por eso no buscan la oposición.

Verse 34

बहुधा बोध्यमानोऽपि यो नरः क्षमयान्वितः । तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा ॥ ३४ ॥

Aunque sea instruido o corregido muchas veces, quien permanece dotado de paciencia es llamado el mejor de los hombres, siempre especialmente amado por el Señor Viṣṇu.

Verse 35

सुजनो न याति वैरं परहितबुद्धिर्वनाशकालेऽपि । छेदेऽपि चंदनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ ३५ ॥

El hombre virtuoso no se inclina a la enemistad; su mente busca el bien ajeno aun en la hora de su propia ruina. Así el sándalo: aun cortado, perfuma el mismo rostro del hacha.

Verse 36

अहो विधिः सुबलवान्बा धते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते हि दुरात्मना ॥ ३६ ॥

¡Ay! El destino (vidhi) es poderosísimo: ata a los hombres de muchas maneras. Aun quien está libre de todo apego es constreñido por el de mente perversa.

Verse 37

अहो निष्कारणं लोके बाधंते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते पिशुनैर्जनैः । तत्रापि साधून्बाधंते न समानान्कदाचन ॥ ३७ ॥

¡Ay! En este mundo los hombres hostigan a otros de muchas maneras, aun sin causa. Incluso quien está libre de todo apego es afligido por gentes maliciosas y calumniadoras. Y entre ellos, especialmente atormentan a los sādhus; jamás a los que son como ellos mismos.

Verse 38

मृगमीनसज्जनानां तृणजलसंतोषविहितवृत्तानाम् । लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३८ ॥

En este mundo, el ciervo, el pez y la gente virtuosa—cuya vida se sostiene con el contento de simple hierba y agua—tienen enemigos sin causa: el cazador, el pescador y el difamador.

Verse 39

अहो बलवती माया मोहयत्यखिलं जगत् । पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत् ॥ ३९ ॥

¡Ay, cuán poderosa es Māyā! Ella extravía al mundo entero y, por hijo, amigo y cónyuge, ata todas las cosas al sufrimiento.

Verse 40

परद्रव्यापहारेण कलत्रं पोषितं त्वया । अंते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै ॥ ४० ॥

Robando la riqueza ajena has sostenido a tu esposa y tu casa; pero al final, dejando todo eso, te marchas en verdad solo.

Verse 41

मम माता मम पिता मम भार्या ममात्मजाः । ममेदमिति जंतूनां ममता बाधते वृथा ॥ ४१ ॥

«Mi madre, mi padre, mi esposa, mis hijos; “esto es mío”»: tal apego posesivo aflige a los seres en vano.

Verse 42

यावदर्जयति द्रव्यं बांधवास्तावदेव हि । धर्माधर्मौ सहैवास्तामिहामुत्र न चापरः ॥ ४२ ॥

Mientras una persona siga acumulando riquezas, los parientes permanecen cerca. Pero sólo el Dharma y el Adharma acompañan al ser—en este mundo y en el venidero; no hay otro compañero.

Verse 43

धर्माधर्मार्जितैर्द्रव्यैः पोषिता येन ये नराः । मृतमग्निमुखे हुत्वा घृतान्नं भुंजते हि ते ॥ ४३ ॥

Quienes sostienen a otros con riquezas obtenidas tanto por Dharma como por Adharma—tras la muerte, como ofrenda arrojada a la boca del fuego, en verdad les toca comer alimento mezclado con ghee como su suerte postrera.

Verse 44

गच्छंतं परलोकं च नरं तु ह्यनुतिष्टतः । धर्माधर्मौ न च धनं न पुत्रा न च बांधवाः ॥ ४४ ॥

Cuando el hombre parte hacia el otro mundo, nada lo acompaña: ni riquezas, ni hijos, ni parientes; sólo su Dharma y su Adharma (mérito y demérito) van tras él.

Verse 45

कामः समृद्धिमायाति नराणां पापकर्मिणाम् । कामः संक्षयमायाति नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ४५ ॥

El kāma, el deseo, prospera en quienes obran con pecado; pero en quienes se entregan a obras meritorias, el deseo se consume y mengua.

Verse 46

वृथैव व्याकुला लोका धनादानां सदार्जने ॥ ४६ ॥

En vano se agitan los hombres, siempre ocupados en adquirir riquezas y posesiones.

Verse 47

यद्भावि तद्भवत्येव यदभाव्यं न तद्भवेत् । इति निश्चितबुद्धीनां न चिंता बाधते क्वचित् ॥ ४७ ॥

Lo que está destinado a suceder, ciertamente sucede; lo que no está destinado, no sucede. Por eso, a quienes tienen el entendimiento firmemente asentado, la preocupación no los aflige en ningún momento.

Verse 48

देवाधीनमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माज्जन्म च मृत्युं च दैवं जानाति नापरः ॥ ४८ ॥

Este universo entero—lo inmóvil y lo móvil—depende de lo Divino. Por ello, sólo el daiva (destino) determina tanto el nacimiento como la muerte; nada más.

Verse 49

यत्र कुत्र स्थितस्यापि यद्भाव्यं तद्भवेद् ध्रुवम् । लोकस्तु तत्र विज्ञाय वृथायासं करोति हि ॥ ४९ ॥

Dondequiera que uno se halle, lo que está destinado ocurrirá sin falta. Y, sin embargo, la gente, aun sabiéndolo, se entrega a esfuerzos vanos.

Verse 50

अहो दुःखं मनुष्याणां ममताकुलचेतसाम् । महापापानि कृत्वापि परान्पुष्यांति यत्नतः ॥ ५० ॥

¡Ay, qué dolorosa es la condición de los hombres, con la mente turbada por el apego del “yo” y “mío”! Aun tras cometer grandes pecados, se afanan en nutrir y engrandecer a los suyos y sus intereses.

Verse 51

अर्जितं च धनं सर्वं भुंजते बांधवाः सदा । स्वयमेकतमो मूढस्तत्पापफलमश्नुते ॥ ५१ ॥

Toda la riqueza que uno ha acumulado la disfrutan siempre los parientes; pero ese hombre, engañado, queda solo y es el único que debe comer el fruto de aquellos actos pecaminosos.

Verse 52

इति ब्रवाणं तमृषिं विमुच्य भयविह्वलः । गुलिकः प्रांजलिः प्राह क्षमस्वेति पुनः पुनः ॥ ५२ ॥

Habiendo soltado a aquel sabio mientras hablaba así, Gulika—estremecido de temor—con las palmas juntas dijo una y otra vez: «Perdóname».

Verse 53

सत्संगस्य प्रभावेण हरिसन्निधिमात्रतः । गतपापो लुबग्दकश्च ह्यनुतापीदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥

Por el poder del satsaṅga, la santa compañía, y por el solo hecho de estar en la presencia de Hari, el cazador—liberado de sus pecados—se llenó de arrepentimiento y dijo estas palabras.

Verse 54

मया कृता नि पापानि महांति सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि विप्रेंद्र तव दर्शनात् ॥ ५४ ॥

Oh gran brahmán, he cometido muchos pecados, graves y numerosos; pero todos ellos han sido destruidos con solo contemplarte.

Verse 55

अहोऽहं पापधीर्नित्यं महापापमुपाचरम् । कथं मे निष्कृति र्भूयो यामि कं शरणं विभोः ॥ ५५ ॥

¡Ay de mí! Con mente pecaminosa he cometido sin cesar grandes pecados. ¿Cómo podría haber expiación para mí? ¿A quién acudiré en refugio, oh Señor omnipenetrante?

Verse 56

पूर्वजन्मार्जितैः पापैर्लुब्धकत्वमवाप्तवान् । अत्रापि पापजालानि कृत्वा कां गतिमाप्नुयाम् ॥ ५६ ॥

Por los pecados acumulados en una vida anterior he alcanzado la condición de cazador; y aun aquí, tras tejer una red de nuevos pecados, ¿qué destino habré de alcanzar?

Verse 57

अहो ममायुः क्षयमेति शीघ्रं पापान्यनेकानि समर्ज्जितानि । प्रातिक्रिया नैव कृता मयैषां गतिश्च का स्यान्ममजन्म किं वा ॥ ५७ ॥

¡Ay de mí! Mi vida se consume con rapidez, y he acumulado innumerables pecados. No he realizado expiación alguna por ellos—¿cuál será mi destino, y qué clase de renacimiento alcanzaré?

Verse 58

अहो विधिः पापशता कुलं मां किं सृष्टवान्पापतरं च शश्वत् । कथं च यत्पापफलं हि भोक्ष्ये कियत्सु जन्मस्वहमुग्रकर्मा ॥ ५८ ॥

¡Ay—qué destino! ¿Por qué el hado me ha formado en un linaje cargado con cientos de pecados, haciéndome aún más pecador sin cesar? ¿Cómo, y en cuántos nacimientos, habré de soportar el fruto de mis faltas—yo, que cometí actos terribles?

Verse 59

एवं विनिंदन्नात्मानमात्मना लुब्धकस्तदा । अंतस्तापाग्निसंतप्तः सद्यः पंचत्वमागतः ॥ ५९ ॥

Así, en aquel momento, el cazador—condenándose a sí mismo en su propia mente—fue abrasado por el fuego del remordimiento interior y, de inmediato, halló la muerte.

Verse 60

उत्तंकः पतितं प्रेक्ष्य लुबग्धकं तं दयापरः । विष्णुपादोदकेनैवमभ्यषिंचन्महामतिः ॥ ६० ॥

Al ver al cazador caído, el magnánimo Uttaṅka, movido por la compasión, lo roció con el agua que había lavado los pies del Señor Viṣṇu.

Verse 61

हरिपादोदकस्पर्शाल्लुब्धको गतकल्मषः । दिव्यं विमानमारुह्य मुनिमेतदथाब्रवीत् ॥ ६१ ॥

Por el contacto del agua que había lavado los pies de Hari, el cazador quedó libre de toda mancha de pecado. Luego, subiendo a un carro celeste, dijo estas palabras al sabio.

Verse 62

गुलिक उवाच । उत्तंक मुनिशार्दूल गुरुस्त्वं मम सुव्रत । विमुक्तस्त्वत्प्रसादेन महापातककंचुकात् ॥ ६२ ॥

Gulika dijo: «Oh Uttaṅka, tigre entre los sabios, tú eres mi gurú, oh de nobles votos. Por tu gracia he sido liberado del manto, como un revestimiento, de un gran pecado».

Verse 63

गतस्त्वदुपदेशान्मे संतापो मुनिपुंगव । तथैव सर्वपापानि विनष्टान्यतिवेगतः ॥ ६३ ॥

Oh el mejor de los sabios, por tu instrucción se ha ido mi aflicción; del mismo modo, todos mis pecados han sido destruidos con gran rapidez.

Verse 64

हरिपादोदकं यस्मान्मयि त्वं सिक्तवान्मुने । प्रापितोऽस्मि त्वया तस्मात्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६४ ॥

Oh sabio, porque rociaste sobre mí el agua de los pies de Hari, por eso, gracias a ti, he alcanzado la morada suprema de Viṣṇu.

Verse 65

त्वयाहं तारितो विप्र पापादस्माच्छरीरतः । तस्मान्नतोऽस्मि ते विद्वन्मत्कृतं तत्क्षमस्व च ॥ ६५ ॥

Oh brāhmaṇa, por ti he sido rescatado del pecado ligado a este cuerpo. Por eso me inclino ante ti, oh sabio: perdona cualquier falta cometida por mí.

Verse 66

इत्युक्त्वा देवकुसुमैर्मुनिश्रेष्टं समाकिरम् । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा नमस्कारं चकार सः ॥ ६६ ॥

Dicho esto, lo cubrió al mejor de los sabios con flores divinas; luego, tras dar tres circunvalaciones (pradakṣiṇā), ofreció su reverente postración.

Verse 67

ततो विमानमारुह्य सर्वकामसमन्वितम् । अप्सरोगणसंकीर्णः प्रपेदे हरिमंदिरम् ॥ ६७ ॥

Entonces, subiendo a un vimāna celeste colmado de todo deleite deseado, y rodeado por huestes de apsarās, llegó al templo, morada de Hari (Viṣṇu).

Verse 68

एतद्दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ ह्युत्तंकस्तपसांनिधिः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टाव कमलापतिम् ॥ ६८ ॥

Al ver esto, Uttaṅka, tesoro de austeridades, quedó maravillado; juntando las palmas sobre su cabeza, entonó alabanzas al Señor de Kamalā (Śrī), Viṣṇu.

Verse 69

तेन स्तुतो महाविष्णुर्दत्तवान्वरमत्तमम् । वरेण तेनोक्तंकोऽपि प्रपेदे परमं पदम् ॥ ६९ ॥

Así alabado, Mahāviṣṇu concedió un don excelentísimo; y por ese don, Uttaṅka alcanzó el Paramapada, la morada suprema.

Verse 70

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे विष्णुमाहात्म्ये सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥

Así concluye el capítulo trigésimo séptimo, en la sección Viṣṇu-māhātmya del Pūrva-bhāga del Śrī Bṛhan-Nāradīya Purāṇa.