Sukta 25

Mantra 1

कामस्य इषुः। उ॒त्तु॒दस्त्वोत् तु॑दतु॒ मा धृ॑थाः॒ शय॑ने॒ स्वे। इषुः॒ काम॑स्य॒ या भी॒मा तया॑ विध्यामि त्वा हृ॒दि

La flecha de Kāma: que el aguijón te punce — te punce; no te aferres a tu propio lecho. Con la flecha de Kāma, la terrible, con ella te atravieso en el corazón.

Mantra 2

आ॒धीप॑र्णां॒ काम॑शल्या॒मिषुं॑ संक॒ल्पकु॑ल्मलाम्। तां सुसं॑नतां कृ॒त्वा कामो॑ विध्यतु त्वा हृ॒दि

La flecha del amor, emplumada de hojas, con punta de deseo, brotada de firme intención—habiéndola dejado bien curvada—que Kāma (Kāma) te atraviese con ella en el corazón.

Mantra 3

या प्ली॒हानं॑ शो॒षय॑ति॒ काम॒स्येषुः॒ सुसं॑नता । प्रा॒चीन॑पक्षा॒ व्योऽषा॒ तया॑ विध्यामि त्वा हृ॒दि

Esa flecha bien curvada de Kāma, que reseca el bazo—de alas orientadas hacia delante, la vyoṣā punzante: con ella te atravieso en el corazón.

Mantra 4

शु॒चा वि॒द्धा व्योऽषया॒ शुष्का॑स्या॒भि स॑र्प मा । मृ॒दुर्निम॑न्युः॒ केव॑ली प्रियवा॒दिन्यनु॑व्रता

Atravesada por ardor con la vyoṣā punzante, con la boca reseca—arrástrate hacia mí: suave, con la ira apaciguada, enteramente mía, de dulce palabra, obediente a mi voluntad.

Mantra 5

आजा॑मि॒ त्वाज॑न्या॒ परि॑ मा॒तुरथो॑ पि॒तुः । यथा॒ मम॒ क्रता॒वसो॒ मम॑ चि॒त्तमु॒पाय॑सि

Aquí te llamo, oh íntima, lejos de los tuyos—lejos de la madre y también del padre—para que tú, auxiliadora de mi determinación, vengas a mi mente, sí, a mi propósito.

Mantra 6

व्यऽस्यै मित्रावरुणौ हृ॒दश्चि॒त्तान्य॑स्यतम्। अथै॑नामक्र॒तुं कृ॒त्वा ममै॒व कृ॑णुतं॒ वशे॑

Lejos, oh Mitra-Varuṇa, arrojad de su corazón sus pensamientos; luego, habiéndola dejado sin propósito (akratú), ponedla — sólo mía — bajo mi dominio.