Sukta 56

Mantra 1

य एनमादिदेशति करम्भादिति पूषणम् । न तेन देव आदिशे ॥

যি জনে তেওঁক ‘কৰম্ভ-অৰ্পণৰ পৰা পূষণ’ বুলি কেৱল আঙুলিয়াই দেখুৱায়, সেই নাম-মাত্ৰে দেৱতাক সত্যতে নিৰ্দেশ কৰা নাযায়; তেওঁ নামৰ চিহ্নে নহয়, অন্তৰৰ চিনাক্ততাতেই বোধগম্য।

Mantra 2

उत घा स रथीतमः सख्या सत्पतिर्युजा । इन्द्रो वृत्राणि जिघ्नते ॥

আৰু নিশ্চয়েই তেওঁ—সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ৰথচালক, সখ্য আৰু যুজাৰ দ্বাৰা সত্য-গৃহৰ অধিপতি—ইন্দ্ৰ বাধাদায়ক শক্তিসমূহক বধ কৰে; তেনেই আমাৰ অগ্ৰগতিত পথ পৰিষ্কাৰ কৰে।

Mantra 3

उतादः परुषे गवि सूरश्चक्रं हिरण्ययम् । न्यैरयद्रथीतमः ॥

আৰু তাতেই, ৰুক্ষ গাভী-ক্ষেত্ৰত সূৰ্যই সোণালী চক্ৰখন গতি দিলে; সৰ্বোত্তম ৰথচালকে তাক তললৈ নামাই শৃঙ্খলিত চলনত স্থাপন কৰিলে—কঠিন পদাৰ্থত দীপ্তিময় ঋত-শৃঙ্খলা আনিলে।

Mantra 4

यदद्य त्वा पुरुष्टुत ब्रवाम दस्र मन्तुमः । तत्सु नो मन्म साधय ॥

হে বহুশ্ৰুত-স্তুত, হে দস্ৰ (অদ্ভুত) মন্তুমান! আজি আমি যি কথা তোমাক কওঁ, সেইটো আমাৰ মন্ম (অন্তৰ-সংকল্প) সফল কৰা; আমাৰ অন্তৰৰ ভাব সঠিক সিদ্ধিত সম্পন্ন কৰা।

Mantra 5

इमं च नो गवेषणं सातये सीषधो गणम् । आरात्पूषन्नसि श्रुतः ॥

আৰু জয়লাভৰ বাবে গৱেষণ (গাভী/ৰশ্মি-অন্বেষণ) এই আমাৰ অনুসন্ধান, আগবাঢ়ি চাপ দিয়া এই গণ—হে পূষণ, ওচৰৰ পৰা শুনা; তুমি সঁহাৰি দিয়া বুলি খ্যাত।

Mantra 6

आ ते स्वस्तिमीमह आरेअघामुपावसुम् । अद्या च सर्वतातये श्वश्च सर्वतातये ॥

আমি তোমাৰ পৰা স্বস্তি বিচাৰোঁ—অঘ (অমঙ্গল) দূৰ কৰি, সত্য ধন ওচৰলৈ আনোতা। আজি সম্পূৰ্ণতাৰ বাবে, আৰু কাইলৈও সম্পূৰ্ণতাৰ বাবে।