Sukta 157

Mantra 1

इमा नु कं भुवना सीषधामेन्द्रश्च विश्वे च देवाः ॥

এতিয়া ইন্দ্ৰ আৰু সকলো দেৱতাই আমাৰ বাবে এই ভুৱনসমূহ সুশৃঙ্খল কৰোক—আমাৰ অস্তিত্বৰ স্তৰসমূহক সুৰত একত্ৰ স্থাপন কৰোক।

Mantra 2

यज्ञं च नस्तन्वं च प्रजां चादित्यैरिन्द्रः सह चीकॢपाति ॥

ইন্দ্ৰ, আদিত্যসকলৰ সৈতে, আমাৰ বাবে যজ্ঞ, দেহ আৰু প্ৰজা গঢ়ি তোলে; বাহ্য আৰু অন্তৰ উপকৰণসমূহক ঋত-নিয়মে পূৰ্ণ সিদ্ধিত স্থাপন কৰে।

Mantra 3

आदित्यैरिन्द्रः सगणो मरुद्भिरस्माकं भूत्वविता तनूनाम् ॥

আদিত্যসকলক সঙ্গী কৰি, মৰুদ্গণসহ ইন্দ্ৰ যেন আমাৰ ৰক্ষক হয়—আমাৰ দেহধাৰী সত্তাৰ আৰু তাৰ যথোচিত শক্তিসমূহৰ অভিভাৱক।

Mantra 4

हत्वाय देवा असुरान्यदायन्देवा देवत्वमभिरक्षमाणाः ॥

অসুৰসকলক বধ কৰিবলৈ যেতিয়া দেৱাসকল আগবাঢ়িল, তেতিয়া দেৱাসকল নিজৰ দেৱত্বক ৰক্ষা কৰি, সংৰক্ষণ কৰি আগুৱাই গ’ল—নিজ দিৱ্য সত্তাৰ দীপ্ত বিধান অক্ষুণ্ণ ৰাখি।

Mantra 5

प्रत्यञ्चमर्कमनयञ्छचीभिरादित्स्वधामिषिरां पर्यपश्यन् ॥

নিজ নিজ সক্ষম শক্তিসমূহে তেওঁলোকে প্ৰত্যাৱর্তনশীল ৰশ্মি-গীত (অৰ্ক) ক অন্তৰ্মুখী কৰি আনিলে; তেতিয়াই তেওঁলোকে চাৰিওফালে স্বধা—নিজস্ব বিধান—দ্ৰুত আৰু প্ৰেৰক ৰূপে দৰ্শন কৰিলে, তাৰ স্বজাত বল পুনৰুদ্ধাৰ হ’ল।