Sukta 101

Mantra 1

उद्बुध्यध्वं समनसः सखायः समग्निमिन्ध्वं बहवः सनीळाः । दधिक्रामग्निमुषसं च देवीमिन्द्रावतोऽवसे नि ह्वये वः ॥

উদ্বোধিত হওক, এক-মনৰ সখাসকল; একেলগে অগ্নি জ্বলাই তোলক—বহুজন, একে নীড় ভাগ কৰা। দধিক্ৰাৱণ, অগ্নি, আৰু দেৱী উষা—ইন্দ্ৰ-সহায়তাৰে তোমালোকৰ অৱসৰ বাবে মই তেওঁলোকক আহ্বান কৰোঁ।

Mantra 2

मन्द्रा कृणुध्वं धिय आ तनुध्वं नावमरित्रपरणीं कृणुध्वम् । इष्कृणुध्वमायुधारं कृणुध्वं प्राञ्चं यज्ञं प्र णयता सखायः ॥

তোমালোকৰ ধী (চিন্তা) আনন্দময় কৰক, বিস্তাৰিত কৰক; বৈঠাৰ দ্বাৰা চলোৱা নাওখন গঢ়ি তোলক। তীৰ সাজু কৰক; অস্ত্ৰধাৰী শক্তি প্ৰস্তুত কৰক। সখাসকল, যজ্ঞক সোজাকৈ আগবঢ়াই লৈ যোৱা।

Mantra 3

युनक्त सीरा वि युगा तनुध्वं कृते योनौ वपतेह बीजम् । गिरा च श्रुष्टिः सभरा असन्नो नेदीय इत्सृण्यः पक्वमेयात् ॥

হালবোৰ জোঁতক; জোঁতবোৰ মেলি দিওক। প্ৰস্তুত যোনিত ইয়াত বীজ বপন কৰক। আমাৰ গিৰা (আহ্বান) আৰু শ্ৰুষ্টি (সতর্ক আনুগত্য) ভাৰ-বহনকাৰী শক্তিৰ সৈতে থাকক; তেন্তে পক্ব লাভ সোনকালে আমাৰ ওচৰলৈ আহক।

Mantra 4

सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् । धीरा देवेषु सुम्नया ॥

কৱিসকল লাঙল জোঁটে; যুগসমূহ পৃথক পৃথক ঠাইত বিস্তাৰ কৰে। ধীৰসকল দেৱতাসকলত সু-মনসা (সুম্ন) স্থিৰ থাকে।

Mantra 5

निराहावान्कृणोतन सं वरत्रा दधातन । सिञ्चामहा अवतमुद्रिणं वयं सुषेकमनुपक्षितम् ॥

আহ্বানৰ নালা (আহাৱ) পৰিষ্কাৰ কৰি দিয়া; ৰশ্মি/বৰাত্ৰাসমূহ একত্ৰ কৰি স্থাপন কৰা। আমি উত্থিত উদ্ৰিণ (উৎস-জল) সিঞ্চন কৰোঁ—সু-সেচিত, অপক্ষয়িত—যাতে অন্তৰ-ক্ষেত্ৰ কৰ্মৰ বাবে প্রস্তুত হয়।

Mantra 6

इष्कृताहावमवतं सुवरत्रं सुषेचनम् । उद्रिणं सिञ्चे अक्षितम् ॥

যথাযথ গঢ়া আহ্বান-নালা (আহাৱ) থাকিলে কূপ (অৱত) সু-বৰাত্ৰ (সু-নিয়ন্ত্রিত) আৰু সু-সেচন হয়। তেতিয়া উত্থিত উদ্ৰিণ সিঞ্চন কৰা—অক্ষিত, অক্ষয়—যাতে অন্তৰ-সমৃদ্ধি স্থিৰ থাকে।

Mantra 7

प्रीणीताश्वान्हितं जयाथ स्वस्तिवाहं रथमित्कृणुध्वम् । द्रोणाहावमवतमश्मचक्रमंसत्रकोशं सिञ्चता नृपाणम् ॥

অশ্বসম প্ৰাণশক্তিসকলক আনন্দিত কৰা; তোমালোকৰ আগত যি স্থাপিত, তাক জয় কৰা। স্বস্তি-বাহক ৰথখন নিশ্চয়েই গঢ়ি তোলা। আহ্বানৰ দ্ৰোণীত, শিলাচক্ৰযুক্ত কূপত, দৃঢ়ধৃত পাত্ৰত ঢালি দিয়া—নৃপাণম্, আমাৰ অধিপতি-সত্তা ধাৰণ কৰা ‘নর-পানীয়’ পূৰ্ণ কৰা।

Mantra 8

व्रजं कृणुध्वं स हि वो नृपाणो वर्म सीव्यध्वं बहुला पृथूनि । पुरः कृणुध्वमायसीरधृष्टा मा वः सुस्रोच्चमसो दृंहता तम् ॥

ব্ৰজ (ঘেৰ) গঢ়ি তোলা—সেইটোৱেই তোমালোকৰ নৃপাণ (ধাৰণকাৰী পানীয়)। বহু আৰু বিস্তৃত বর্ম সিলাই কৰা। আগফালে অয়সী (লোহাৰ) অদৃশ্য-অজেয় প্ৰাচীৰ স্থাপন কৰা। তোমালোকৰ পাত্ৰ/কপ যেন চুই নাযায়—তাক দৃঢ়কৈ মজবুত কৰা।

Mantra 9

आ वो धियं यज्ञियां वर्त ऊतये देवा देवीं यजतां यज्ञियामिह । सा नो दुहीयद्यवसेव गत्वी सहस्रधारा पयसा मही गौः ॥

হে দেবসকল, সহায়তাৰ বাবে যজ্ঞযোগ্য ধী—দেবী ধী, যজ্ঞযোগ্য আৰু পূজ্য—ইয়াত আমাৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহক। গোৱালৈকে চৰণভূমিলৈ যোৱা গাই যেন, সা আমাৰ বাবে দুহি দিয়ক—মহান, সহস্ৰধাৰা পয়সাৰে পুষ্টিদায়ক দুগ্ধধাৰা।

Mantra 10

आ तू षिञ्च हरिमीं द्रोरुपस्थे वाशीभिस्तक्षताश्मन्मयीभिः । परि ष्वजध्वं दश कक्ष्याभिरुभे धुरौ प्रति वह्निं युनक्त ॥

আহা, এই হৰিণবৰ্ণ শক্তিক কাঠৰ দ্ৰোণীৰ উপস্থত ঢালি দিয়া; শিলাময় কুঠাৰ-আকাৰী বাটলাৰে তাক সুগঢ়কৈ গঢ়া। দহটা কক্ষ্যা-বেল্টেৰে চাৰিওফালে জড়াই ধৰা; দুয়োটা ধুৰাত অগ্নিবাহক বাহনক বঁধা—তাৰ দ্বৈত শক্তিত ইচ্ছাশক্তিক যুঁজাই দিয়া।

Mantra 11

उभे धुरौ वह्निरापिब्दमानोऽन्तर्योनेव चरति द्विजानिः । वनस्पतिं वन आस्थापयध्वं नि षू दधिध्वमखनन्त उत्सम् ॥

দুয়োটা ধুৰাত ‘বহ্নি’ অাপান কৰি চলি থাকে—গৰ্ভৰ ভিতৰৰ শিশুৰ দৰে, দ্বিজাত (দ্বিবাৰ জন্মা) সত্তা। বনতেই বনস্পতিদেৱক স্থাপন কৰা; তাক দৃঢ়কৈ তলত থোৱা—উৎস (ঝৰনা) খনন কৰি উলিয়াই।

Mantra 12

कपृन्नरः कपृथमुद्दधातन चोदयत खुदत वाजसातये । निष्टिग्र्यः पुत्रमा च्यावयोतय इन्द्रं सबाध इह सोमपीतये ॥

হে কৰ্মকাৰ নৰসকল, কৰ্মটো তুলি ওপৰলৈ ধৰা আৰু আগবঢ়োৱা; চালনা কৰা, খনন কৰা—বাজসাতি (সমৃদ্ধি-জয়) লাভৰ বাবে। হে নিষ্টিগ্ৰ্য, সহায়ৰ বাবে তোমাৰ পুত্ৰক জাগ্ৰত কৰা; সঙ্গীসহ ইন্দ্ৰক ইয়ালৈ আন—সোমপানৰ বাবে।