অযোধ্যা in the Ramcharitmanas

অযোধ্যা পুৰীক প্ৰণাম কৰো, অতি পৱিত্ৰ, আৰু সৰযু নদীক, যিয়ে কলিযুগৰ কলুষ নাশ কৰে। তাৰ পিছত নগৰৰ নৰ-নাৰীসকলক প্ৰণাম কৰো, যাৰ প্ৰতি প্ৰভুৰ স্নেহ কম নাছিল। সীতাৰ নিন্দাকাৰীসকলক তেওঁ পাপৰ আঘাতৰ পৰা মুক্ত কৰিলে, আৰু তেওঁলোকক শোকশূন্য কৰি নিজ…

ৰামে সুগ্ৰীৱ আৰু বিভীষণ দুয়োকে আশ্ৰয় দিলে, যেনেকৈ সকলোৱে জানে। তেওঁৰ নামে অসংখ্য দৰিদ্ৰ আৰু অসহায় প্ৰাণীক অনুগ্ৰহ কৰিছে; লোকত আৰু বেদত ইয়াৰ উত্তম যশ প্ৰকাশ পায়। ৰামে ভালু আৰু বান্দৰৰ সেনা গোটালে, আৰু সেতু নিৰ্মাণত তেওঁৰ পৰিশ্ৰম কম…

এইদৰে সকলো সন্দেহ দূৰ কৰি, গুৰুৰ পদ্মপদৰ ধূলি মস্তকত ধাৰণ কৰি, তাৰ পিছত মই সকলোৰে আগত হাত জোৰি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, যাতে এই কথা কোৱাত কোনো দোষ নলাগে। এতিয়া শিৱক শ্ৰদ্ধাভৰে মস্তক নত কৰি, মই ৰামৰ গুণৰ নিৰ্মল কথা বৰ্ণনা কৰিম। সংবৎ এক হাজাৰ ছয় শত…

দৰ্শন, স্পৰ্শ, স্নান আৰু পান কৰিলে পাপ হৰণ কৰে, এই কথা বেদ আৰু পুৰাণ কয়। এই পৱিত্ৰ নদীৰ মহিমা অসীম আৰু অতি মহান; নিৰ্মল বুদ্ধি শাৰদায়ো তাক বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰে। ৰামৰ ধাম প্ৰদানকাৰী সুন্দৰ নগৰী সমস্ত লোকত বিখ্যাত আৰু অতি পৱিত্ৰ। চাৰি প্ৰকাৰ…

সমাজত তিনি প্ৰকাৰৰ শ্ৰোতা হ'ল নদীৰ দুয়ো পাৰৰ পুৰ, গাঁও আৰু নগৰ; আৰু সন্তসভা হ'ল অনুপম অযোধ্যা, সকলো শুভৰ মূল।

এইদৰে ভাবি মই নিজৰ মোহ প্ৰকাশ কৰিছোঁ। হে নাথ, দাসৰ ওপৰত কৃপা কৰি তাক দূৰ কৰা। ৰাম নামৰ প্ৰভাৱ অসীম। সন্ত, পুৰাণ আৰু উপনিষদে তাৰ গান কৰে। অবিনাশী শম্ভু, ভগৱান শিৱ, জ্ঞান আৰু গুণৰ ভাণ্ডাৰ সদা তা জপ কৰে। জগতত চাৰি প্ৰকাৰ জীৱ আছে। কাশীত মৃত্যু…

হে সুখৰ ভাণ্ডাৰ, যদি তুমি মোৰ প্ৰতি সন্তুষ্ট হোৱা আৰু সত্যই মোক তোমাৰ নিজৰ দাসী বুলি জানা, তেন্তে হে প্ৰভু, বিবিধ প্ৰকাৰে ৰঘুনাথৰ কথা কৈ মোৰ অজ্ঞান দূৰ কৰা। যাৰ ঘৰ কল্পতৰুৰ তলত আছে, তেওঁ কি দাৰিদ্ৰ্যজনিত দুঃখ ভোগ কৰিব পাৰে? হে চন্দ্ৰভূষণ…

অজ্ঞ ব্যক্তিয়ে নিজৰ বিভ্ৰম নুবুজে, আৰু এই নিৰ্বোধ প্ৰাণীয়ে প্ৰভুৰ ওপৰত মোহৰ দোষ দিয়ে। যেনেকৈ মেঘৰ আৱৰণত আকাশ ঢকা দেখি, কুবুদ্ধি মানুহে কয় যে সূৰ্য ঢকা পৰিছে। আৰু যেনেকৈ চকুত আঙুলি চেপি যি চায়, তেওঁৰ আগত দুটা চন্দ্ৰ প্ৰকট হয়। উমা…

সেইখনত, হে বৎস, বিপুল ভোগ ভোগ কৰি কিছুকাল পাৰ হোৱাৰ পাছত পুনৰ তুমি অযোধ্যাৰ ৰজা হ'বা; তেতিয়া মই তোমাৰ পুত্ৰ হ'ম।

দেৱতাসকল সকলোৱে নিজ নিজ ধামলৈ গ'ল, পৃথিৱীয়ো মনত শান্তি পালে। ব্ৰহ্মাই যি আজ্ঞা দিছিল, দেৱতাসকলে আনন্দেৰে সেই পালন কৰিলে আৰু বিলম্ব নকৰিলে। তেওঁলোকে বনবাসীৰ দেহ ধাৰণ কৰি পৃথিৱীত বাস কৰিলে, আৰু তেওঁলোকৰ অতুলনীয় বল আৰু প্ৰতাপ আছিল। পৰ্বত…

কৈকয়ৰাজ-কন্যা কৈকেয়ী আৰু সুমিত্ৰা, দুয়োগৰাকীয়ে সুন্দৰ পুত্ৰৰ জন্ম দিলে। সেই আনন্দ, সম্পদ, ঋতু আৰু সমাবেশ, শাৰদা বা অহিৰাজ সৰ্পৰাজে বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰে। অযোধ্যা নগৰী এইদৰে শোভা পাই আছিল, যেন ৰাত্ৰিয়ে নিজে প্ৰভুৰ সৈতে মিলনত আহিছে। সূৰ্যক…

অযোধ্যাপুৰলৈ দূত পঠিয়াওক, যেন তেওঁলোক গৈ ৰজা দশৰথক মাতি আনে। ৰজা আনন্দিত হৈ ক'লে, "ভালো, হে কৰুণাময়," আৰু সেই সময়ত দূতসকলক মাতি পঠিয়ালে। তাৰ পিছত সকলো প্ৰধান নাগৰিকক মাতিলে। তেওঁলোক আহি শ্ৰদ্ধাভৰে মূৰ নত কৰিলে। "হাট, বজাৰ, মন্দিৰ আৰু…

সংবাদ শুনি ভৃগুবংশৰ প্ৰধান ক্ৰোধে আহিলে, আৰু বহু প্ৰকাৰে তেওঁলোকৰ ফালে ৰোষভৰা চকুেৰে চাই থাকিলে। ৰামৰ বল দেখি তেওঁ নিজৰ ধনু ৰামক দিলে, আৰু বহু বিনয় কৰি বনলৈ গমন কৰিলে। হে ৰাজন, ৰাম যেনেকুৱা অতুল বলশালী, তেনেকুৱা লক্ষ্মণো তেজৰ ভাণ্ডাৰ।…

এই কৈ তেওঁলোকে নানা বস্ত্ৰ পিন্ধি যাত্ৰা কৰিলে, আৰু আনন্দেৰে নিচানা বজালে, যি মুখৰিত হ'ল। সকলো লোকে সংবাদ পালে, আৰু ঘৰে ঘৰে বিবাহোৎসৱ আৰু বধাই দিয়া আৰম্ভ হ'ল। চৌদ্দ ভুৱন জনকনন্দিনী সীতাৰ সৈতে ৰঘুবীৰ ৰামৰ বিবাহত আনন্দেৰে ভৰি পৰিল। শুভ…

তাৰ পাছত নানা প্ৰকাৰৰ ব্যঞ্জনেৰে বিশাল ভোজৰ আয়োজন হ'ল, আৰু জনকে বৰাতীসকলক মাতি পঠিয়ালে। অতুলনীয় বস্ত্ৰ স্বাগত-কাৰ্পেট হিচাপে পথত বিছোৱা হ'ল, আৰু ৰজাই পুত্ৰসকলৰ সৈতে আগবাঢ়ি গ'ল। শ্ৰদ্ধাৰে তেওঁ সকলোৰে পদ ধুলে, আৰু যথাযোগ্য আসনত তেওঁলোকক…

অযোধ্যাৰ অধিপতি যাব বিচাৰে; অন্তঃপুৰলৈ এই কথা জনাই দিব। এই কথা শুনি মন্ত্ৰীসকল, ব্ৰাহ্মণসকল, সভাসদসকল আৰু ৰজা নিজেই প্ৰেমত আৱিষ্ট হ'ল।

এইদৰে সমস্ত সমাৰোহ সজাই জনকে সেই অযোধ্যাপুৰলৈ পঠিয়াই দিলে। বৰযাত্ৰা ৰাওনা হ'ব শুনি সমস্ত ৰাণীসকল ব্যাকুল হ'ল, যেন সামান্য পানীৰ মাছৰ দল। বাৰবাৰ সীতাক কোলাত ল'লে, আশীৰ্বাদ দি উপদেশ দিলে। তুমি সদা স্বামীৰ প্ৰিয় হোৱা, দীৰ্ঘকাল সৌভাগ্য থাকক…

ৰামৰ ৰূপ দেখি ৰাণীসকল অতি অনুৰাগে আকৃষ্ট হ'ল, আৰু প্ৰেমত বশীভূত হৈ বাৰে বাৰে তেওঁৰ চৰণত লুটিয়াই পৰিল। তেওঁলোকৰ লাজ আৰু অৱশিষ্ট নাথাকিল, কাৰণ হৃদয় প্ৰেমেৰে ভৰি পৰিল। এই সহজ স্নেহ কেনেকৈ বৰ্ণনা কৰিব? ভাতৃসকলৰ সৈতে তেওঁলোকক সুগন্ধি উপচাৰ…

সুৰগণে আনন্দেৰে ফুল বৰষালে, অপ্সৰাসকে গান গালে। অযোধ্যাপতিয়ে আনন্দিত মনেৰে নিশান বজাই অযোধ্যা নগৰীলৈ যাত্ৰা কৰিলে।

মাজে মাজে সুন্দৰ ঠাইত বিশ্ৰাম কৰি পথৰ লোকসকলক সুখ দি দি, পৱিত্ৰ দিনত বিবাহযাত্ৰী দল অযোধ্যাৰ ওচৰত আহি পালে।