বিষ্ণু in the Ramcharitmanas

বৰ্ণ, অৰ্থৰ সমূহ, ৰস আৰু ছন্দৰ স্ৰষ্টা, আৰু সকলো মঙ্গলৰ কৰ্তা বাণী আৰু বিনায়কক বন্দনা কৰোঁ। শ্ৰদ্ধা আৰু বিশ্বাসৰ স্বৰূপ ভৱানী আৰু শঙ্কৰক বন্দনা কৰোঁ, যাৰ বিনা সিদ্ধপুৰুষসকলেও নিজৰ অন্তৰত বাস কৰা ঈশ্বৰক দেখিব নোৱাৰে। চেতনাময় নিত্য গুৰু…

যাৰ স্মৰণত সিদ্ধি হয়, যি শিৱৰ গণসকলৰ নায়ক, গজবদন, বুদ্ধিৰ ভাণ্ডাৰ আৰু কল্যাণগুণৰ ধাম, তেৱেই মোৰ প্ৰতি অনুগ্ৰহ কৰক। যাৰ কৃপাত বোবা বাকপটু হয়, পঙ্গু অত্যুচ্চ অভেদ্য পৰ্বত আৰোহণ কৰে, যি কলিযুগৰ সকলো মলিনতা দগ্ধকাৰী, সেই দয়ালুৱে মোৰ প্ৰতি…

ইয়াত স্নানৰ ফল তৎক্ষণাতে দেখা যায়: কাউৱা হয় কোকিল, আৰু বগলী হয় ৰাজহাঁস। এই কথা শুনি কোনেও যেন আচৰিত নহয়, কিয়নো সৎসঙ্গৰ মাহাত্ম্য গোপন বিষয় নহয়। বাল্মীকি, নাৰদ আৰু কুম্ভজ অগস্ত্যই নিজ নিজ মুখেৰে নিজেদেৰ হোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে।…

পুনৰায় শ্ৰদ্ধাৰে দুষ্টসকলক প্ৰণাম কৰোঁ, যি বিনা কাৰণে অনুকূল জনকো প্ৰতিকূল কৰে। পৰৰ কল্যাণ তেওঁলোকৰ ক্ষতি, পৰৰ লাভ তেওঁলোকৰ হানি; পৰৰ বিনষ্টত আনন্দ পায়, পৰৰ সমৃদ্ধিত দুঃখত বসে। হৰি আৰু হৰৰ কীৰ্তিৰ ওচৰত তেওঁলোক চন্দ্ৰৰ ৰাহুৰ দৰে; পৰৰ…

যেতিয়া বিধাতাই এনে বিবেক দিয়ে, তেতিয়া মনে দোষ পৰিত্যাগ কৰি গুণত ৰত হয়। কিন্তু কাল, স্বভাব আৰু কৰ্মৰ বলত প্ৰকৃতিৰ বশত ভাল মানুহেও কেতিয়াবা ভালৰ পৰা আঁতৰি যায়। যেনেকৈ হৰিভক্তই সেই বিচ্যুতি শুধৰাই দুঃখ আৰু দোষ নষ্ট কৰি নিষ্কলঙ্ক যশ…

মণি, মাণিক্য আৰু মুক্তাৰ যি ছবি, সেয়া সাপৰ মস্তকত, পৰ্বতত বা হাতীৰ মস্তকত সেইধৰণে শোভা নাপায়। কিন্তু ৰজাৰ কিৰীটত বা তৰুণীৰ দেহত স্থান পালে সেইবোৰে সকলো সোভা অধিক মাত্ৰাত লাভ কৰে। ঠিক তেনেকৈ সুকবিৰ কবিতা এক ঠাইত জন্ম লাভ কৰি অন্য ঠাইত ছবি…

এইদৰে মোৰ মনক তাৰ নিজৰ শক্তি দেখুৱাই, মই ৰঘুপতিৰ সুন্দৰ কথা ক'ম। ব্যাস আদি বহুতো শ্ৰেষ্ঠ কবি আছিল, যিসকলে শ্ৰদ্ধাৰে হৰিৰ সুযশ বৰ্ণনা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ চৰণকমলত প্ৰণাম কৰোঁ; মোৰ সকলো মনোৰথ পূৰণ কৰক। কলিযুগৰ কবিসকলক প্ৰণাম কৰোঁ, যিসকলে ৰঘুপতিৰ…

ৰঘুবৰ ৰামৰ নামৰ প্ৰণাম কৰোঁ, যি অগ্নি, সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ হেতু। তা ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱৰ সত্তা, বেদৰ প্ৰাণ; তা গুণাতীত আৰু অতুলনীয়, সৰ্বগুণৰ ভাণ্ডাৰ। এয়া মহামন্ত্ৰ যি মহেশ নিজে জপ কৰে, আৰু কাশীত মুক্তিৰ হেতু হিচাপে উপদেশ দিয়ে। গণনাথ…

দুয়োটা আখৰ মধুৰ আৰু মনোহৰ; এইবোৰ বৰ্ণৰ দুটা চকু আৰু ভক্তৰ আত্মাৰ প্ৰাণ। এইবোৰ স্মৰণ কৰা সহজ আৰু সকলোকে সুখ দিয়া; এই লোকত লাভ আৰু পৰলোকত আশ্ৰয়। কোৱা, শোনা আৰু স্মৰণ কৰা এইবোৰ অতি মঙ্গলজনক; তুলসীদাসৰ ওচৰত এইবোৰ ৰাম আৰু লক্ষ্মণৰ দৰে…

নামৰ প্ৰসাদত শম্ভু অবিনাশী; তেওঁৰ অলংকাৰ অমংগল হ'লেও তেওঁ মংগলৰ খনি। শুক, সনকাদি, সিদ্ধ, মুনি আৰু যোগীসকলে নামৰ প্ৰসাদত ব্ৰহ্মসুখৰ ভোগী। নাৰদে নামৰ প্ৰতাপ জানিছিল: হৰি জগতৰ প্ৰিয়, আৰু তেওঁ নিজেও হৰি আৰু হৰৰ প্ৰিয়। প্ৰহ্লাদে নাম জপ কৰাত…

ভৰদ্বাজ মুনি প্ৰয়াগত বাস কৰে, তেওঁৰ ৰামৰ চৰণত অতি গভীৰ অনুৰাগ আছিল। তেওঁ তপস্বী, দম, দয়াৰ ভাণ্ডাৰ, আৰু পৰমাৰ্থৰ পথত পৰম সুজ্ঞান। মাঘ মাহত যেতিয়া সূৰ্য মকৰ ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰে, তেতিয়া তীৰ্থপতি প্ৰয়াগত সকলোৱে আহে। দেৱ, দানৱ, কিন্নৰ আৰু…

বিষ্ণু, যিয়ে দেৱতাসকলৰ হিতৰ বাবে মানৱদেহ ধাৰণ কৰিছিল, তেওঁ সৰ্বজ্ঞ, যেনেকৈ ত্ৰিপুৰাৰি অৰ্থাৎ শিৱ। তেওঁ, যি জ্ঞানৰ ধাম, শ্ৰীপতি আৰু অসুৰশত্ৰু, তেওঁ কি অজ্ঞৰ দৰে নাৰীক বিচাৰিব? কিন্তু শম্ভুৰ কথা মিছা হ'ব নোৱাৰে, কিয়নো সকলোৱে জানে যে শিৱ…

যদিও শিৱে বহুবাৰ উপদেশ দিছিল, তথাপি তা তেওঁৰ হৃদয়ত স্থান নাপালে। তেতিয়া মহেশে, হৰিৰ মায়াৰ শক্তি মনত জানি হাঁহি কথা ক'লে।

কিন্নৰ, নাগ, সিদ্ধ আৰু গন্ধৰ্ব, আৰু স্ত্ৰীসহ সকলো দেৱতা বাহিৰ হ'ল। বিষ্ণু, ব্ৰহ্মা আৰু মহেশক বাদ দি, সকলো দেৱতাই নিজ নিজ বিমান প্ৰস্তুত কৰি বাহিৰ হ'ল। সতীয়ে আকাশত বিমান দেখিলে, বিভিন্ন সুন্দৰ ৰূপত সেইবোৰ যায়। দেৱাংগনাসকলে মধুৰ গান গালে…

তথাপিও মই এটি উপায় কওঁ, যদি দৈৱ সহায় কৰে তেন্তে তা সিদ্ধ হ'ব। যেনেকৈ বৰৰ কথা মই আপোনাক বৰ্ণনা কৰিছো, উমাই তেনেকৈ বৰ পাব, ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। বৰৰ যি যি দোষ মই বৰ্ণনা কৰিছো, সেই সব মই শিৱৰ ওচৰত অনুমান কৰোঁ। যদি শংকৰৰ সৈতে বিবাহ হয়…

এই কৈ নাৰদে হৰিৰ স্মৰণ কৰি গিৰিজাক আশীৰ্বাদ দিলে। তাৰ পাছত পৰ্বতপতিক ক'লে, এই বিবাহে কল্যাণ হ'ব, এতিয়া সন্দেহ ত্যাগ কৰক।

যাও পৰ্বতকন্যা, তপস্যা কৰা; নাৰদে যি কৈছে সেইটো সত্য বুলি বিবেচনা কৰা। এই পৰামৰ্শই তেওঁৰ মাতা-পিতাকো সন্তুষ্ট কৰিলে, কাৰণ তপস্যাই সুখ দিয়ে আৰু দুঃখ আৰু পাপ নষ্ট কৰে। তপৰ বলেৰে বিধাতা ব্ৰহ্মাই সৃষ্টিৰ প্ৰপঞ্চ ৰচনা কৰে; তপৰ বলেৰে বিষ্ণুৱে…

শিৱ চিদানন্দময়, সুখৰ ধাম, মোহ, মদ আৰু কামৰ পৰা মুক্ত; তেওঁ পৃথিৱীত বিচৰণ কৰে, হৃদয়ত হৰিকে ধাৰণ কৰি, যি সকলো লোকত আনন্দ দান কৰে।

মহাদেৱ হ'ল দোষৰ আলয়, বিষ্ণু হ'ল সকলো গুণৰ ধাম; কিন্তু যাৰ মন যাৰ লগত আনন্দ পায়, তেওঁ তেওঁৰ লগতেই সম্পৰ্ক ৰাখে।

যেতিয়া যদুবংশত কৃষ্ণ অৱতাৰ হ'ব, পৃথিৱীৰ মহাভাৰ হৰণ কৰিবলৈ, তোমাৰ স্বামী কৃষ্ণৰ পুত্ৰ হ'ব। মোৰ বাক্য অন্যথা নহ'ব। শংকৰৰ বাণী শুনি ৰতি গৈ গ'ল। এতিয়া অন্য কথা বিস্তাৰেৰে কওঁ। দেৱতাসকলে সকলো সমাচাৰ পালে, ব্ৰহ্মা আদিয়ে বৈকুণ্ঠলৈ গ'ল। সকলো…