সতী in the Ramcharitmanas

এবাৰ ত্ৰেতা যুগত শম্ভু গ'ল কুম্ভজ ঋষিৰ ওচৰলৈ। সঙ্গত গ'ল সতী, ভৱানী, জগজননী। ঋষিয়ে পূজা কৰিলে, জানি তেওঁলোক সকলোৰে ঈশ্বৰ। মুনিবৰে ৰামকথা বৰ্ণনা কৰিলে, মহেশে শুনি পৰম সুখ অনুভৱ কৰিলে। ঋষিয়ে হৰিভক্তিৰ সৌন্দৰ্য সোধিলে, শম্ভুৱে অধিকাৰী জানি…

যোৱাৰ সময়ত শিৱে হৃদয়ত ভাবিলে কেনেকৈ প্ৰভুৰ দৰ্শন হ'ব। প্ৰভু গোপন ৰূপত অৱতীৰ্ণ হৈছে, মই গ'লে সকলোৱে জানি যাব। শংকৰৰ হৃদয়ত অত্যন্ত উত্তেজনা আছিল, কিন্তু সতীয়ে সেই গোপন কথা নাজানিছিল। তুলসী কয়: মন দৰ্শনৰ লোভত আছিল কিন্তু ভয়ত আছিল, আৰু…

সেই সময় শম্ভুৱে ৰামক দেখিলে, আৰু তেওঁৰ হৃদয়ত অতি বিশেষ আনন্দ উৎপন্ন হ'ল। তেওঁ চকু ভৰাই সেই ৰূপৰ সিন্ধুক নিৰীক্ষণ কৰিলে, কিন্তু অনুচিত সময় জানি নিজকে প্ৰকাশ নকৰিলে। "জয় সচ্চিদানন্দ, জগতৰ পৱিত্ৰকৰ্তা!" এই কৈ কামদেৱৰ বিনাশকাৰী নিজৰ পথে…

বিষ্ণু, যিয়ে দেৱতাসকলৰ হিতৰ বাবে মানৱদেহ ধাৰণ কৰিছিল, তেওঁ সৰ্বজ্ঞ, যেনেকৈ ত্ৰিপুৰাৰি অৰ্থাৎ শিৱ। তেওঁ, যি জ্ঞানৰ ধাম, শ্ৰীপতি আৰু অসুৰশত্ৰু, তেওঁ কি অজ্ঞৰ দৰে নাৰীক বিচাৰিব? কিন্তু শম্ভুৰ কথা মিছা হ'ব নোৱাৰে, কিয়নো সকলোৱে জানে যে শিৱ…

যদি তোমাৰ মনত অতি সন্দেহ আছে, তেন্তে কিয় গৈ নিজে পৰীক্ষা নকৰা? তোমালোক নুভাই পৰ্যন্ত মই এই বটগছৰ তলত বহি থাকিম। যেনেকৈ তোমাৰ ডাঙৰ ভ্ৰম দূৰ হয়, বিবেক বিচাৰি তুমি সেই যত্ন কৰা। শিৱৰ আদেশ পাই সতী যাত্ৰা কৰিলে, ভাবিব লাগিল, "ভাই, মই কি…

লক্ষ্মণে উমাৰ ধাৰণ কৰা ভেষ দেখি আচৰিত হ'ল, তেওঁৰ হৃদয়ত বিশেষ ভ্ৰম উৎপন্ন হ'ল। অতি গম্ভীৰ আৰু স্থিৰ বুদ্ধি হৈ তেওঁ একো ক'ব নোৱাৰিলে, কিয়নো তেওঁ প্ৰভুৰ প্ৰভাৱ জানিছিল। সৰ্বদৰ্শী আৰু সৰ্বান্তৰ্যামী দেৱতাসকলৰ স্বামীয়ে সতীৰ ছলনা বুজি পাইছিল।…

ৰামৰ কোমল আৰু গভীৰ অৰ্থবোধক বাক্য শুনি সতীৰ মনত অত্যন্ত সংকোচৰ উদয় হ'ল। ভীত হৈ সতী মহেশৰ ওচৰলৈ গ'লেন, হৃদয়ত বৰ চিন্তা লৈ।

মই শংকৰৰ কথা নমানিলো, নিজৰ অজ্ঞতাক ৰামৰ ওপৰত আৰোপ কৰিলো। এতিয়া উভতি গৈ কি উত্তৰ দিম?" তেওঁৰ হৃদয়ত অত্যন্ত ভয়ংকৰ দাহ উঠিল। ৰামে জানিলে যে সতীয়ে দুখ পাইছে, আৰু নিজৰ কিছু প্ৰভাৱ তেওঁৰ ওচৰত প্ৰকাশ কৰিলে। সতীয়ে বাটত যাওঁতে এক আশ্চৰ্য…

সতীয়ে বিধাত্ৰী, ইন্দিৰা আদি অসংখ্য অনুপম শক্তি দেখিলে। ব্ৰহ্মা আৰু অন্যান্য দেৱতাসকল যি যি ৰূপত প্ৰকটিত হৈছিল, সেই সেই ৰূপৰ অনুৰূপ দেহ প্ৰত্যেকে ধাৰণ কৰিছিল।

যি ঠাইত যি ঠাইত চালে, তাত ৰঘুপতিক দেখিলে, আৰু প্ৰত্যেকৰ সৈতে সকলো দেৱতাক শক্তিসহ দেখিলে। চৰাচৰ সকলো জীৱকো দেখিলে, অনেক প্ৰকাৰৰ। দেৱতাসকলে বহু বেশত প্ৰভুৰ পূজা কৰিছিল, কিন্তু ৰামৰ ৰূপৰ বাহিৰে আন কোনো ৰূপ দেখা নাপালে। অনেক ৰঘুপতিক দেখিলে…

তেতিয়া সতী মহেশৰ ওচৰলৈ গ'ল, তেওঁ হাঁহি তেওঁৰ কুশল সুধিলে: সকলো সত্য কথা কোৱা, কেনেকৈ তুমি পৰীক্ষা লৈছিল?

সতীয়ে ৰঘুবীৰৰ প্ৰভাব মনে কৰি, ভয়ৰ বশে শিৱৰ ওচৰত সত্য গোপন কৰিলে। "প্ৰভু, মই কোনো পৰীক্ষাই কৰা নাই। আপোনাৰ দৰেই প্ৰণাম কৰিছো।" "আপুনি যি কৈছে সেয়া মিথ্যা হ'ব নোৱাৰে; মোৰ মনত তাত পূৰ্ণ বিশ্বাস।" তেতিয়া শংকৰে ধ্যানেৰে চালে, সতীয়ে যি…

তেতিয়া শংকৰ প্ৰভুৰ চৰণত শিৰ নত কৰিলে, ৰামক স্মৰণ কৰিতেই হৃদয়ত এই ভাবনা আহিল। "এই দেহত সতীৰ সৈতে মোৰ কোনো মিলন নাই।" এইৰূপে শিৱে মনত সংকল্প কৰিলে। এই বিচাৰে শংকৰ, স্থিৰ মনে, ৰঘুবীৰ ৰামক স্মৰণ কৰি নিজ ভৱনৰ অভিমুখে যাত্রা কৰিলে। যাত্রা…

সতীয়ে হৃদয়ত অনুমান কৰিলে যে সৰ্বজ্ঞ শিৱে সব বুজি পাইছে: মই শম্ভুৰ সৈতে ছল কৰিলোঁ, নাৰী স্বভাৱতে মূঢ় আৰু অজ্ঞ। চোৱা প্ৰেমৰ ৰীতি কিমান ভাল: পানী গাখীৰৰ সৈতে মিলিলে গাখীৰৰ দৰেই বিক্ৰী হয়। কিন্তু ছলৰ টকভাৱ পৰিলে দুয়ো পৃথক হৈ যায়, আৰু ৰস…

হৃদয়ত নিজৰ কৰ্ম ভাবি তেওঁ শোক কৰিলে, আৰু তেওঁৰ চিন্তা অসীম, বৰ্ণনাতীত। শিৱ কৰুণাৰ সিন্ধু, পৰম গভীৰ; তেওঁ প্ৰকাশ্যে মোৰ অপৰাধ কোৱা নাই। ভৱানীয়ে শংকৰৰ মুখমণ্ডল দেখি হৃদয়ত ব্যাকুল হ'ল, ভাবিলে, প্ৰভুৱে মোক ত্যাগ কৰিছে। নিজৰ পাপ বুজি তেওঁ…

সতী তেতিয়া কৈলাসত বাস কৰিছিল, মনত অত্যন্ত চিন্তাৰে। কোনেও তেওঁৰ গোপন কষ্ট একো নাজানিছিল, আৰু প্ৰতিটো দিন যুগৰ দৰে পাৰ হৈছিল।

প্ৰতিদিন নতুন চিন্তাই সতীৰ হৃদয় ভাৰাক্ৰান্ত কৰিলে, কদায় মই এই দুঃখসাগৰ পাৰ হ'ম? মই ৰঘুপতিৰ অপমান কৰিলোঁ, আৰু পাছত স্বামীৰ বাক্য মিথ্যা বুলি জানিলোঁ। সেই ফল বিধাতাই মোক দিলে; যি উচিত আছিল, তেওঁ সেইটোৱেই কৰিলে। এতিয়া হে বিধাতা, এনেকুৱা…

তেতিয়া হে সৰ্বদৰ্শী প্ৰভু, শুনিব মোৰ কথা আৰু শীঘ্ৰে এনে উপায় কৰক যে বিনা ক্লেশে মোৰ মৃত্যু হওক আৰু এই অসহ বিপদৰ পৰা মই মুক্ত হওঁ।

এইদৰে প্রজাপতিৰ জীয়েক সতী দুঃখিত হৈ ৰ'ল, অকথ্য ভয়ংকৰ ভাৰী দুঃখ বৰণ কৰি। সতাশি হাজাৰ বছৰ অতিবাহিত হ'লে অবিনাশী শম্ভুৱে সমাধি ত্যাগ কৰিলে। শিৱে ৰামনাম স্মৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে, সতীয়ে গম পালে যে জগতৰ পতি জাগিছে। গৈ শম্ভুৰ চৰণত প্ৰণাম কৰিলে…

কিন্নৰ, নাগ, সিদ্ধ আৰু গন্ধৰ্ব, আৰু স্ত্ৰীসহ সকলো দেৱতা বাহিৰ হ'ল। বিষ্ণু, ব্ৰহ্মা আৰু মহেশক বাদ দি, সকলো দেৱতাই নিজ নিজ বিমান প্ৰস্তুত কৰি বাহিৰ হ'ল। সতীয়ে আকাশত বিমান দেখিলে, বিভিন্ন সুন্দৰ ৰূপত সেইবোৰ যায়। দেৱাংগনাসকলে মধুৰ গান গালে…