ইন্দ্ৰ in the Ramcharitmanas

পুনৰায় শ্ৰদ্ধাৰে দুষ্টসকলক প্ৰণাম কৰোঁ, যি বিনা কাৰণে অনুকূল জনকো প্ৰতিকূল কৰে। পৰৰ কল্যাণ তেওঁলোকৰ ক্ষতি, পৰৰ লাভ তেওঁলোকৰ হানি; পৰৰ বিনষ্টত আনন্দ পায়, পৰৰ সমৃদ্ধিত দুঃখত বসে। হৰি আৰু হৰৰ কীৰ্তিৰ ওচৰত তেওঁলোক চন্দ্ৰৰ ৰাহুৰ দৰে; পৰৰ…

মোৰ কথা শুনি উপায় কৰা, ঈশ্বৰে সহায় কৰিব, আৰু কাম হ'ব। দক্ষৰ যজ্ঞত যিয়ে দেহ ত্যাগ কৰিছিল, সেই সতী হিমাচলৰ গৃহত জন্ম লৈছে। তেওঁ শম্ভুক পতি ৰূপে লাভৰ বাবে তপস্যা কৰিছে, আৰু শিৱে সব ত্যাগ কৰি সমাধিত বহি আছে। যদিও বিষয়টো অত্যন্ত কঠিন, তথাপি…

হিমালয়ত এক অতি পৱিত্ৰ গুহা আছিল, তাৰ ওচৰেদি দেৱতাসকলৰ নদী গঙ্গা সুন্দৰভাৱে বৈ গৈছিল। আশ্ৰমটো পৰম পৱিত্ৰ আৰু সুন্দৰ আছিল, দেৱৰ্ষি নাৰদে সেই দৃশ্য দেখি অতি আনন্দিত হ'ল। পৰ্বত, নদী আৰু বনৰ বিভিন্ন অংশ চাই চাই লক্ষ্মীপতি বিষ্ণুৰ চৰণত তেওঁৰ…

যেনেকৈ এটা নিৰ্বোধ কুকুৰে, পশুৰাজ সিংহক দেখি, সিংহই হাড়টো কাঢ়ি ল'ব এই ভয়ত মুখত শুকান হাড় লৈ পলাই যায়, তেনেকৈ নিৰ্বোধ দেৱৰাজ ইন্দ্ৰই লাজ অনুভৱ নকৰিলে।

নাৰদৰ মনত কিছু ৰোষ জন্মিল না; তেওঁ প্ৰিয় বচন কৈ কামক সন্তুষ্ট কৰিলে। মুনিৰ চৰণত মস্তক নত কৰি আজ্ঞা লৈ মদন তেতিয়া সঙ্গীসহ গুচি গ'ল। মুনিৰ সুশীলতা আৰু নিজৰ কৃতকৰ্ম সুৰপতিৰ সভালৈ গৈ সকলো বৰ্ণনা কৰিলে। শুনি সকলোৰে মনত আশ্চৰ্য জন্মিল; মুনিক…

তেওঁলোকক বৰ দি ব্ৰহ্মা গুচি গ'ল, আৰু তেওঁলোক আনন্দিত হৈ নিজ নিজ ঘৰলৈ উভতি আহিল। ময়ৰ জীয়াই মন্দোদৰী নামে, পৰম সুন্দৰী, নাৰীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ। সেই ময়ে তেওঁক লৈ আহি ৰাৱণক দিলে, জানি যে তেওঁ জাতুধানসকলৰ অধিপতি হ'ব। উত্তম পত্নী পাই তেওঁ…

তাত দুৰ্দান্ত ৰাক্ষস যোদ্ধাসকল বাস কৰিছিল, কিন্তু দেৱতাসকলে যুদ্ধত সিহঁতৰ সকলোকে বধ কৰিছিল। এতিয়া তাত ইন্দ্ৰৰ প্ৰেৰণাত যক্ষপতিৰ কোটি ৰক্ষক বাস কৰে। দশাননে ক'ৰবাত এই খবৰ পালে; সেনা সাজি দুৰ্গ ঘেৰি ধৰিবলৈ গ'ল। ভয়ংকৰ যোদ্ধা আৰু বিশাল সেনাদল…

বসিষ্ঠৰ সৈতে ৰজাই যেন দেৱগুৰু বৃহস্পতিৰ সৈতে পুৰন্দৰ ইন্দ্ৰৰ ন্যায় শোভা পালে। বংশৰ ৰীতি আৰু বেদৰ বিধি অনুসৰি সকলো কাম কৰি, সবকিছু সবধৰণে সুবিধিত দেখি ৰজা সন্তুষ্ট হ'ল। ৰামক স্মৰণ কৰি গুৰুৰ আজ্ঞা পাই ভূপতিয়ে শঙ্খ বজাই বাহিৰ হ'ল। বৰাত দেখি…

যি উত্তম অশ্বত ৰাম আৰোহণ কৰিছিল, তাৰ সৌন্দৰ্য শাৰদায়েও বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰে। শংকৰ ৰামৰ ৰূপত অনুৰক্ত হ'ল, আৰু তেওঁৰ পনেৰোটা নয়ন তেওঁৰ আগত অতি প্ৰিয় লাগিল। যেতিয়া হৰিয়ে স্নেহসহ ৰামক চালে, তেতিয়া ৰমা সহ ৰমাপতি মুগ্ধ হ'ল। ৰামৰ ছবি চাই…

ধূপৰ ধোঁৱাই আকাশ অন্ধকাৰ কৰি তুলিলে, যেন সাৱন মাহৰ ঘন গৰ্বিত বৰষুণৰ মেঘ জমি উঠিছে। দেৱতাসকলে স্বৰ্গৰ বৃক্ষৰ পৰা ফুলৰ মালা বৰ্ষণ কৰিলে, যেন শাৰস পক্ষীৰ শাৰীয়ে মন মোহিত কৰিছে। দুৱাৰত সুন্দৰ ৰত্নখচিত তোৰণ, যেন ইন্দ্ৰৰ ধনু সজ্জিত হৈ আছে। ছাদৰ…

প্ৰভু শুই আছে জানি লক্ষ্মণে উঠিল, আৰু কোমল ভাষাত মন্ত্ৰীক শুই থাকিবলৈ ক'লে। কিছু দূৰত তেওঁ ধনু আৰু কাঁড় সাজি, বীৰাসনত বহি জাগৰণ আৰম্ভ কৰিলে। গুহে বিশ্বস্ত পাহৰাদাৰসকলক মাতি, অতি প্ৰীতিৰে ঠাই ঠাইত তেওঁলোকক নিযুক্ত কৰিলে। তেওঁ নিজে গৈ…

বিবিধ প্ৰকাৰৰ বস্ত্ৰ, বালিশ আৰু বিছনা, কোমল, নিষ্কলঙ্ক আৰু সুন্দৰ, ক্ষীৰৰ ফেনাৰ দৰে শুভ্ৰ। তাত সীতা আৰু ৰাম ৰাতি শয়ন কৰে, আৰু নিজৰ সৌন্দৰ্য্যেৰে ৰতি আৰু মনোজৰ গৌৰৱ হৰণ কৰে। সেই সীতা আৰু ৰাম এতিয়া ঘাঁহৰ বিছনাত শুই আছে, ক্লান্ত আৰু…

পিতৃৰ ধন-ঐশ্বৰ্য আৰু বিলাস মই দেখিছো, য'ত ৰজাসকলৰ ৰত্নখচিত মুকুট তেওঁৰ পাদুকাৰ লগত মিলিত হয়। এনে মোৰ পিতৃৰ গৃহ, সুখৰ ভাণ্ডাৰ, কিন্তু প্ৰিয়পতি বিহীন ইয়াত মোৰ মন বিন্দুমাত্ৰো প্ৰীতি নাপায়। মোৰ শহুৰেক সম্ৰাট, কোসলৰাজ, যাৰ প্ৰভা চৌদ্দ…

ৰাম লক্ষ্মণ সীতা সৈতে পৰ্ণকুটিৰত শোভা পায়, যেনেকৈ বাসৱ শচী জয়ন্ত সমেত অমৰপুৰত বাস কৰে।

যি তপ ত্যাগ কৰি ভোগত আনন্দ পায়, সেই বানপ্ৰস্থীৰ বাবে কৰুণা হয়। পৰনিন্দাকাৰী আৰু কাৰণ নোহোৱাকৈ ক্ৰোধী, যি মাতা, পিতা, গুৰু আৰু বান্ধৱৰ শত্ৰু, তেওঁৰ বাবেও কৰুণা হয়। যি অন্যৰ অপকাৰ কৰে, যি কেৱল নিজ দেহ পোষণ কৰে আৰু অত্যন্ত নিৰ্দয়, তেওঁৰ…

যি লোকে উচিত-অনুচিত বিচাৰ ত্যাগ কৰি পিতৃৰ বাক্য পালন কৰে, তেওঁলোক সুখ আৰু সুখ্যাতিৰ পাত্ৰ হয় আৰু অমৰপতি ইন্দ্ৰৰ প্ৰাসাদত বাস কৰে।

কুশ ঘাঁহৰ সুন্দৰ শয্যা দেখি ভৰতে প্ৰদক্ষিণ কৰি প্ৰণাম কৰিলে। ভৰিৰ চিহ্নযুক্ত ধূলি চকুত লগালে; তেওঁৰ প্ৰেমৰ আধিক্য কোৱা নাযায়। দুই-চাৰিটা সোণৰ বিন্দু দেখি মস্তকত ৰাখিলে, সীতাৰ সমান গণনা কৰি। সজল চকুৰে হৃদয়ত বিষাদ লৈ সখাৰ ওচৰত মধুৰ বাক্য…

স্বামীক দেৱতা বুলি মানে এনে পতিব্ৰতা, সতীনাৰীৰ মণি সীতাৰ তৃণশয্যা দেখি শোকত মোৰ হৃদয় ফাটি নাভাঙে, তেন্তে সেয়া নিশ্চয়েই ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰতকৈও কঠিন।

যেতিয়া ভৰতে মুনিৰ প্ৰভাৱ দেখিলে, তেতিয়া লোকপতিসকলৰ সকলো লোক তেওঁৰ ওচৰত তুচ্ছ যেন লাগিল। সুখৰ সমাৱেশ বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰি; তাক দেখি জ্ঞানীসকলেও বৈৰাগ্য পাহৰিলে। আসন, শয্যা, সুবস্ত্ৰ, বিতান, বন, উদ্যান, বহু প্ৰকাৰৰ চৰাই আৰু হৰিণ আছিল।…

জড় আৰু চেতন অসংখ্য জীৱ পথত আছিল, যিসকলে প্ৰভুক দেখিছিল আৰু যিসকলক প্ৰভুৱে দেখিছিল। তেওঁলোক সকলোৱে পৰম পদৰ যোগ্য হ'ল, আৰু ভৰতৰ দৰ্শনে সংসাৰৰোগ মিটালে। এইটো ভৰতৰ বাবে ডাঙৰ কথা নহয়, যাক ৰামে মনত স্মৰণ কৰে। জগতত যিসকলে এবাৰ ৰামৰ নাম কয়…