ব্ৰহ্ম in the Ramcharitmanas

গুৰুপদৰ ৰজ কোমল আৰু মনোৰম অঞ্জন, নয়নৰ অমৃত, যি দৃষ্টিৰ সকলো দোষ নাশ কৰে। তাৰে বিবেকচক্ষু পৰিষ্কাৰ কৰি মই ৰামৰ চৰিত বৰ্ণনা কৰোঁ, যি জন্মমৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্তি দিয়ে। প্ৰথমে মই ব্ৰাহ্মণসকলৰ চৰণত প্ৰণাম কৰোঁ, যিসকল পৃথিৱীৰ দেৱতা, মোহজনিত…

ব্ৰহ্মৰ দুটা ৰূপ, নিৰ্গুণ আৰু সগুণ। দুয়োটা অকথ্য, অগাধ, অনাদি আৰু অনূপ। মোৰ মতে নাম দুয়োটাৰ তকৈ ডাঙৰ, কিয়নো নিজ শক্তিত যিয়ে দুয়োটাকে নিজ বশত ৰাখিছে। সুজনসকলে তেওঁলোকৰ দাসৰ এই কথা অহংকাৰ বুলি নাভাবিব; মই হৃদয়ৰ প্ৰতীতি, প্ৰেম আৰু ৰুচিৰ…

নামৰ প্ৰসাদত শম্ভু অবিনাশী; তেওঁৰ অলংকাৰ অমংগল হ'লেও তেওঁ মংগলৰ খনি। শুক, সনকাদি, সিদ্ধ, মুনি আৰু যোগীসকলে নামৰ প্ৰসাদত ব্ৰহ্মসুখৰ ভোগী। নাৰদে নামৰ প্ৰতাপ জানিছিল: হৰি জগতৰ প্ৰিয়, আৰু তেওঁ নিজেও হৰি আৰু হৰৰ প্ৰিয়। প্ৰহ্লাদে নাম জপ কৰাত…

যাক স্থিৰচিত্ত মুনি, যোগী আৰু সিদ্ধগণে নিৰ্মল মনেৰে সদা ধ্যান কৰে, আৰু যাৰ কীৰ্তি বেদ, পুৰাণ আৰু আগমে 'নেতি নেতি' কৈ গায়, সেই ৰাম, সৰ্বব্যাপী ব্ৰহ্ম, বহু লোকৰ অধিপতি আৰু মায়াৰ ধনী, ৰঘুকুলৰ ৰত্ন, যি সদা স্বয়ং স্বাধীন, তেওঁ নিজ ভক্তৰ হিতৰ…

হে সুখৰ ভাণ্ডাৰ, যদি তুমি মোৰ প্ৰতি সন্তুষ্ট হোৱা আৰু সত্যই মোক তোমাৰ নিজৰ দাসী বুলি জানা, তেন্তে হে প্ৰভু, বিবিধ প্ৰকাৰে ৰঘুনাথৰ কথা কৈ মোৰ অজ্ঞান দূৰ কৰা। যাৰ ঘৰ কল্পতৰুৰ তলত আছে, তেওঁ কি দাৰিদ্ৰ্যজনিত দুঃখ ভোগ কৰিব পাৰে? হে চন্দ্ৰভূষণ…

শুনা হে পৰ্বতকন্যা, আৰু এটা কাৰণ; মই বিস্তাৰিতভাৱে বিচিত্ৰ কথা ক'ম। শুনা কিয় অজন্মা, গুণহীন, ৰূপহীন ব্ৰহ্ম কোসলপুৰৰ ৰজা হ'ল। যি প্ৰভুক তুমি ভাতৃৰ সৈতে মুনিবেশত বনত ফিৰোতে দেখিছিলা, যাৰ চৰিত দেখি হে ভৱানী, তুমি সতীৰ শৰীৰত বিভ্ৰান্ত হৈছিলা…

তপস্বীয়ে ক'লে, হে ৰজা, তেনেই হওক। এটা কঠিন কাৰণ শুনা। যমেও তোমাৰ চৰণত শিৰ নত কৰিব, হে ৰজা, কেৱল ব্ৰাহ্মণ কুল বাদ দি। তপস্যাৰ বলেৰে ব্ৰাহ্মণসকল সদায় প্ৰবল, তেওঁলোকৰ ক্ৰোধৰ বিৰুদ্ধে কোনো ৰক্ষক নাই। হে ৰজা, যদি তুমি সকলো ব্ৰাহ্মণক বশীভূত…

সেই কাৰণে মই তোমাক নিষেধ কৰিছো, হে ৰজা; এই কাহিনি ক'লে তোমাৰ চৰম অনিষ্ট হ'ব। এই কাহিনি যদি ষষ্ঠ কাণত পৰে, তেন্তে তোমাৰ নাশ নিশ্চিত; মোৰ বাণী সত্য। শোনা ভানুপ্ৰতাপ, এই কথা প্ৰকট হ'লে বা ব্ৰাহ্মণৰ অভিশাপে তোমাৰ নাশ হ'ব। অন্য কোনো উপায়েৰে…

হে ক্ষত্ৰিয়, তুমি ব্ৰাহ্মণসকলক মাতি সমগ্ৰ সমাজৰ সৈতে তেওঁলোকক বিনাশ কৰিবলৈ ইয়ালৈ আনিছা। ঈশ্বৰে আমাৰ ধৰ্ম ৰক্ষা কৰিছে; তুমি নিজে তোমাৰ পৰিয়ালৰ সৈতে বিনষ্ট হ'বা। এক বছৰৰ ভিতৰত তোমাৰ বিনাশ হ'ব, আৰু তোমাৰ বংশত মৃতকক জল দিবলৈ কোনেও অৱশিষ্ট…

হে ৰজা, যি ভাগ্যত নিৰ্ধাৰিত সেয়া কেতিয়াও নুমিটে, যদিও দোষ তোমাৰ নহয়। কিবা কৰিলেও অন্যথা নহ'ব, ব্ৰাহ্মণৰ অভিশাপ অত্যন্ত ভয়ংকৰ।

এই কৈ সকলো ব্ৰাহ্মণ গৈ পৰিল, আৰু নগৰৰ লোকসকলে সংবাদ পালে। তেওঁলোকে শোক কৰিলে আৰু দৈৱক দোষ দিলে, যি হংস হবলৈ গৈ কাক হৈ গ'ল। অসুৰে পুৰোহিতক তেওঁৰ ভৱনলৈ পঠিয়ালে, আৰু তপস্বীক সমস্ত সংবাদ জনালে। সেই দুষ্টই ইফাল-সিফাল পত্ৰ পঠিয়ালে, আৰু সকলো…

নগৰ ধ্বজ, পতাকা আৰু তোৰণেৰে আচ্ছন্ন হ'ল, যি ৰীতিত সজ্জিত তাক ক'ব নোৱাৰি। আকাশৰ পৰা ফুলৰ বৰষুণ হ'ল, সকলো লোক ব্ৰহ্মানন্দত মগ্ন হ'ল। নাৰীসকল দলে দলে মিলি খোজ পেলে, স্বাভাৱিক অলংকাৰে সজ্জিত হৈ উঠি দৌড়িল। সোণৰ কলশ আৰু মংগলদ্ৰব্যৰে ভৰা থাল লৈ…

কোৱা, নাথ, এই দুই সুন্দৰ বালক কোন? তেওঁলোক কি মুনিকুলৰ তিলক, নে নৃপকুলৰ পালক? যাক ব্ৰহ্ম বুলি বেদে নেতি নেতি কৈ গায়, সেইয়ে কি দুই ৰূপ ধৰি ইয়ালৈ আহিছে? মোৰ মন স্বভাৱতে বিৰাগৰ ৰূপ, তথাপিও মোহিত হয়, যেনে চন্দ্ৰৰ প্ৰতি চকোৰা চৰাই। সেইবাবে…

কেউ কেউ বিধাতাক দোষ দিলে, যিয়ে অমৃত দেখুৱাই বিষ দিলে। নগৰ খৰভৰ কৰি উঠিল, সকলোৱে চিন্তাত পৰিল; অসহ্য দাহে হৃদয়ৰ পৰা সকলো আনন্দ মিটি গ'ল। ব্ৰাহ্মণপত্নীসকল, কুলত সন্মানিতা বৃদ্ধা মহিলাসকল, যিসকল কৈকেয়ীৰ অতি প্ৰিয় আছিল। তেওঁলোকে উপদেশ…

এইদৰে বিবেচনা কৰি ক্ৰোধ নকৰিব, আৰু কাকো বৃথা দোষ নদিব। মোহৰ ৰাতিত সকলোৱে শোৱা অৱস্থাত আছে, তেওঁলোকে অনেক প্ৰকাৰৰ সপোন দেখে। এই জগতৰ ৰাতিত কেৱল যোগীসকলেহে জাগ্ৰত থাকে, যিসকল পৰমাৰ্থী আৰু প্ৰপঞ্চৰ পৰা বিৰক্ত। যেতিয়াই বিষয়বিলাসৰ পৰা বিৰাগ…

যাঁহাদেৰ নাসিকা সদায় শ্ৰদ্ধাৰে গ্ৰহণ কৰে প্ৰভুৰ প্ৰসাদৰ পৱিত্ৰ, সুন্দৰ সুগন্ধ। যাঁৰা কেৱল তোমাক নিবেদিত ভোজন কৰে আৰু প্ৰভুৰ প্ৰসাদৰ বস্ত্ৰ আৰু অলংকাৰ ধাৰণ কৰে। যাঁৰা দেৱতা, গুৰু আৰু ব্ৰাহ্মণ দেখিলে শিৰ নত কৰে আৰু প্ৰেমসহ বিশেষ বিনয়…

এইদৰে পথত অনুতাপ কৰি আহি মন্ত্ৰীয়ে তমসা নদীৰ পাৰত শীঘ্ৰ ৰথ লৈ আহিল। নিষাদসকলক বিনয়েৰে বিদায় দিলে, তেওঁলোকে ভৰি ধৰি বিষাদে ব্যাকুল হৈ উভতি গ'ল। নগৰত সোমাওঁতে মন্ত্ৰী লাজত সংকুচিত হ'ল, যেন তেওঁ গুৰু, ব্ৰাহ্মণ বা গৰু হত্যা কৰিছে। গছৰ তলত…

সেই সময়ত ভৰতৰ প্ৰেম যিদৰেই হওক, শেষেও তাক বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰে। কবিৰ বাবে তাৰ যিদৰে অগম্যতা, ব্ৰহ্মসুখৰো সেইদৰে অগম্যতা মোৰ দৰে 'মই' আৰু 'মোৰ' অহংকাৰেৰে মলিন জনসকলৰ বাবে।

তেতিয়া ৰঘুবীৰে মুনিক ক’লে, হে প্ৰভু, আপোনাৰ পৰা একো গোপন নাই। মই যি কাৰণে আহিছো আপুনি জানে, সেইবাবে হে তাত, মই আপোনাক বুজাই কোৱা নাই। এতিয়া হে প্ৰভু, মোক সেই মন্ত্ৰ দিয়ক, যি প্ৰকাৰে মই মুনিদ্ৰোহীক মাৰো। মুনিয়ে প্ৰভুৰ বাণী শুনি মুচকি…

ইত্যতে বানৰসকলে মনত ভাবিলে: "নিৰ্ধাৰিত সময় পাৰ হৈ গৈছে, আৰু কোনো কাম সম্পন্ন হোৱা নাই।" সকলোৱে একত্ৰ হৈ পৰস্পৰক ক'লে: "ভাই, কোনো সংবাদ নোলোৱাকৈ আমি কি কৰিম?" অংগদে চকুত পানী ভৰাই ক'লে: "উভয় প্ৰকাৰেই আমাৰ মৃত্যু নিশ্চিত।" "ইত্যতে সীতাৰ…