দৈৱকী in the Padma Purana

দেৱকী, শ্ৰুতদেৱা, যশোদা আৰু শ্ৰুতিশ্ৰৱা; লগতে শ্ৰীদেৱী, উপদেৱী আৰু সুৰূপা—এইসকলেই সাতগৰাকী (স্ত্ৰী), সপ্তম গোষ্ঠী।

তাৰ পাছত মায়াৰূপ ধৰি, যি দেৱকী ভবিষ্যতে জন্মিব, তাত প্ৰৱেশ কৰিলে; তাতেই মহাবাহুজন জন্ম ল’লে—যি পূৰ্বে প্ৰজাপতি আছিল।

বৃহদ্দেৱীত স্বয়ং মন্দক নামৰ এজন জন্মিল; আৰু দেৱকীয়ে সপ্তম পুত্ৰ ৰেমন্ত নামৰ সন্তান প্ৰসৱ কৰিলে।

ৱসুদেৱৰ তপস্যাৰ ফলত, দেৱকীৰ গৰ্ভৰ পৰা পদ্মনয়ন প্ৰভু জন্মিল—চতুৰ্ভুজ, দিৱ্যৰূপধাৰী, সকলো জনৰ আশ্ৰয়।

দেৱকীৰ গৰ্ভজাত এই সন্তানে যেতিয়ালৈকে কংসক বধ কৰিব, তেতিয়ালৈকে পৃথিৱীত পৰম নিৰাপত্তা আৰু ভাৰ লাঘৱ হ’ব।

আৰু তেওঁ সমগ্ৰ যদুকুলক দেৱলোকলৈ লৈ যাব। ভীষ্ম ক’লে: এই বসুদেৱ কোন, আৰু সেই যশস্বিনী দেৱকী কোন?

তাৰ পাছত মহাবাহুৱে দেবকীৰ কামনা পূৰণ কৰিলে—যি ইচ্ছা তাই আগতে আকাঙ্ক্ষা কৰিছিল—সেই মহাত্মাৰ পৰা সিহঁতক জন্ম দি।

দ্বাৰৱতীত ৰুক্মিণী বাস কৰে, তদ্ৰূপে বৃন্দাৱনত ৰাধা; মথুৰাত দেবকী নিবাস কৰে, আৰু পাতালত পৰমেশ্বৰী পৰমা দেবী অধিষ্ঠান কৰে।

সেই ঠাইত ভগৱান নিত্য ৰুদ্ৰসকলৰ পৰিবেষ্টিত হৈ আনন্দ কৰে। পূৰ্বে সেই স্থানতেই হৃষীকেশ—বিশ্বাত্মা, দেবকীৰ পুত্ৰ—ও বাস কৰিছিল।

দেৱকীৰ পুত্ৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ কৃপাতে ৰাতি আধা হয়; কিন্তু জয়ন্তী তিথি উপস্থিত হ’লে যিসকল নৰাধম আহাৰ গ্ৰহণ কৰে, সিহঁত নিন্দিতেই থাকে।

শঙ্খ-চক্ৰ-গদাধাৰী ভগৱান কেনেকৈ জন্মিল? বিষ্ণুৱে দেবকীৰ গৰ্ভত কিয় প্ৰৱেশ কৰিলে—কোন কাৰ্য আৰু কোন কাৰণত?

সেয়ে, হে প্ৰভু, তুমি নিজেই গৈ অজেয় কংসক বধ কৰা। দেবকীৰ গৰ্ভত জন্ম লৈ, তাৰ পাছত গোকুললৈও গমন কৰা।

তাত গদাধৰে দেবকীৰ গৰ্ভত জন্ম ল’লে; আৰু মৃগলোচনা শৰ্বাণী (পাৰ্বতী) যশোদাৰ গৰ্ভত অৱস্থিত থাকিল।

তেতিয়া আনকদুন্দুভি (বসুদেৱ)ক দেখি তাই আনন্দিত হ’বলৈ ধৰিলে। কিন্তু কংসাসুৰৰ ভয়ত ত্ৰস্তা দেবকীয়ে সেই সময়ত ক’লে।

তাৰ পাছত যদুশ্ৰেষ্ঠ নন্দৰ গৃহলৈ গ’ল। যশোদাক পুত্ৰশিশুটি দান কৰি, তেওঁ তাইৰ কন্যাটিক তাতৰ পৰা লৈ আহিল।

তাৰ পিছত নিজৰ ঘৰলৈ গৈ তেওঁ কন্যাজনীক পত্নীৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলে। আৰু দেৱতাৰ শত্ৰুৱে খবৰ পালে যে "দেৱকীয়ে সন্তান প্ৰসৱ কৰিছে"।

দেৱকী আৰু বসুদেৱৰ পৰা জোৰকৈ টানি নি, কংসৰ দূতসকলে তেওঁক ধৰি দেৱতাৰ শত্ৰুৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলে।

মথুৰাত মোৰ পৰমেশ্বৰী দেৱকী ৰূপে জন্মগ্ৰহণ কৰিলে। চন্দ্ৰকূটত সীতা হ'ল আৰু বিন্ধ্য পৰ্বতত বিন্ধ্যনিবাসিনী হৈ বাস কৰিলে।

হৃদয়ত 'শ্ৰী বাসুদেৱ পৰম ব্ৰহ্ম' বুলি ন্যাস কৰক। মস্তকত 'তেওঁ মূল প্ৰকৃতি'। শিখাত 'মহাবৰাহ'। কৱচ ৰূপে 'সূৰ্যবংশ ধ্বজ'। নেত্ৰত 'ব্ৰহ্মা আদিৰ ইচ্ছাত খেলা জগতৰ আশ্চৰ্য বালৰূপ'। অস্ত্ৰ ৰূপে 'যিয়ে সঁচাকৈ সকলো ভাঙিলে'। সৰ্বত্ৰ 'নমো নাৰায়ণায়'…

তেওঁ ৰেৱতীৰ প্ৰিয়। অচ্যুত অৰ্থাৎ কৃষ্ণৰ ডাঙৰ ভাই। দেৱকী আৰু বাসুদেৱৰ পুত্ৰ বুলি জনাজাত। কশ্যপ আৰু অদিতিৰ পুত্ৰ - এই সকলো নামেৰে প্ৰসিদ্ধ।