Anuvaka 14
মূল ভাব: কাম/স্মৰ আৰু ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰৰ বাধ্যকাৰী-সুৰক্ষামূলক আচারশক্তিৰ সৈতে লক্ষ্যভিত্তিক গৃহস্থালি চিকিৎসা (চুলি গজোৱা/ঘন কৰা, শিশুৰ দাঁত ওলোৱাৰ কষ্ট) । উপ-ভাবসমূহ: (১) কাম/স্মৰ স্থাপন আৰু তপস্যাক অন্য দিশলৈ ঘূৰাই বৈশীকৰণ তথা প্ৰেম-ৰোগ শান্ত কৰা, (২) ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰে ৰাষ্ট্ৰ-ৰক্ষা আৰু আক্ৰমণকাৰীক দণ্ড দিয়া, (৩) মেখলা (ব্ৰত-কটিবন্ধ) দ্বাৰা ব্ৰহ্মচৰ্য্য শৃঙ্খলা আৰু সুৰক্ষা, (৪) পৃথিৱীজাত ঔষধি আৰু বংশানুক্ৰমে সংচাৰিত বিদ্যাৰ জৰিয়তে চুলি পুনৰুৎপাদন আৰু ঘনত্ব বৃদ্ধি, (৫) গৃহ-শান্তিকৰণ—বিশেষকৈ শিশুৰ দাঁত ওলোৱাৰ সময়ত হোৱা অশান্তি/কষ্টে ঘৰলৈ প্ৰভাৱ পেলালে তাক শান্ত কৰা।
Suktas in Anuvaka 14
Sukta 131
এই সংক্ষিপ্ত অথৰ্ববেদীয় মন্ত্রটি এটা বশীকৰণ (বাধ্যতামূলক আকর্ষণ) আচার হিচাপে কাম কৰে: স্মৰ/কামক লক্ষ্যব্যক্তিৰ মূৰ আৰু মনত ‘ঠেলি সুমুৱাই’ দিয়া হয়, যাতে সেই ব্যক্তি কৰ্তাৰ প্ৰতি তীব্ৰ আকাংক্ষাত জ্বলি উঠে। দেৱতাসকলক ইচ্ছা আগবঢ়াই নিয়া বলবৎকাৰী/কাৰ্যকৰ্তা হিচাপে ধৰা হৈছে; অনুমতি (সম্মতি/অনুমোদন) আৰু আকূতি (উদ্দেশ্য/সংকল্প) ক এই কাৰ্যক বৈধতা আৰু শক্তি দিবলৈ আহ্বান কৰা হয়। শেষ শ্লোকত ‘ফিৰাই অনা’ ধাৰণা যোগ হৈ, অনুপস্থিত পুৰুষক ঘূৰি আহি গৃহস্থ আৰু পিতৃ-কৰ্তব্য পুনৰ গ্ৰহণ কৰিবলৈ চাপ দিয়া হয়।
Sukta 132
এই সৰু আথৰ্বণিক মন্ত্রত স্মৰ (কাম)ক পানীত “স্থাপন” কৰি, তেওঁৰ অন্তৰ্দাহ (তপস)ক নিৰ্বাচিত লক্ষ্যৰ ফালে পুনৰ নিৰ্দেশিত কৰা হয়। ইয়াৰ বশীকৰণমূলক বল বৰুণৰ ধৰ্ম—তেওঁৰ বাঁধনি-আদেশ—দ্বাৰা অনুমোদিত; সেয়ে কামনাক কেৱল অনুভৱ নহয়, বৰং বলবৎ কৰিব পৰা বিশ্ব-নিয়ম হিচাপে দেখুৱায়। পুনৰাবৃত্ত সূত্রসমূহত বিভিন্ন দিৱ্য “স্থাপক” (দেৱগণ, ইন্দ্ৰাণী, মিত্ৰ-বৰুণ)ৰ নাম উল্লেখ কৰি, পানীক মাধ্যম কৰি ৰাগ-আসক্তি সঞ্চাৰিত, বহন আৰু সক্ৰিয় কৰিব পাৰি বুলি জোৰ দিয়ে।
Sukta 133
এই সৰু অথৰ্ববেদীয় সূক্তই মেখলা (ব্ৰত-কৰ্দনী) ক পবিত্ৰ বন্ধন হিচাপে পবিত্ৰতা প্ৰদান কৰে—যি পৰিধানকাৰীক ৰক্ষা কৰে, শৃঙ্খলা আনে আৰু শক্তি দিয়ে, বিশেষকৈ ব্ৰহ্মচৰ্য আৰু দীক্ষামূলক সংযমৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত। বন্ধা কাৰ্যক এক দিৱ্য “বন্ধনকাৰী” আৰু আদিম ঋষি-পূৰ্বদৃষ্টান্তৰ সৈতে সংযোগ কৰি, ই কৰ্দনীক অপমাৰ্জক পৰিবেষ্টন ৰূপে গঢ়ে—যি যমৰ দিশে মৃত্যুৰ টান দূৰ কৰে আৰু ব্ৰতৰ নিৰাপদ সম্পূৰ্ণতা তথা শুভ মুক্তি নিশ্চিত কৰে।
Sukta 134
AV 6.134 এটা সংক্ষিপ্ত ৰাষ্ট্ৰভৃত–অভিচাৰিক মন্ত্র, য’ত ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰক জীৱন্ত, দণ্ডদায়ক শক্তি হিচাপে অস্ত্ৰৰূপে ব্যৱহাৰ কৰি ৰাজ্যক ৰক্ষা কৰা হয়—বৈৰী আক্ৰমণকাৰীক ভাঙি মাটিত পুতি থোৱা পৰ্যন্ত। ই ৰাজনৈতিক সীমা-সুৰক্ষাক ঘাতক দমন-কাৰ্যৰ সৈতে জোৰে: শত্রুৰ প্ৰাণ আঘাতে কেঢ়ি লোৱা হয়, তাৰ গতি তললৈ মাটিৰ ভিতৰলৈ ঠেলি দিয়া হয়, আৰু বজ্ৰক সীমান্ত (সীমা) পৰ্যন্তও তাক খেদি যাবলৈ আদেশ দিয়া হয়। এই সূক্তৰ বিশেষ দাবী হ’ল—ছন্দোবদ্ধ পাঠ নিজেই (স্পষ্টকৈ উষ্ণিহ্) এক কাৰ্যকৰী ‘সঁজুলি’ হিচাপে কাম কৰি বজ্ৰৰ কার্যক্ষমতা তীক্ষ্ণ কৰে, ইন্দ্ৰৰ আদৰ্শ বৃত্ৰবধক স্মৰণ কৰাই।
Sukta 135
এই সৰু আথৰ্বণিক সূক্তটো এটা বল-মন্ত্ৰ; ইয়াত খোৱা, পান কৰা আৰু গিলাক ক্ৰিয়াক ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰ-শক্তিৰ আদৰ্শত বল (শক্তি) আহৰণৰ পবিত্ৰ কৰ্ম হিচাপে পবিত্ৰীকৃত কৰা হৈছে। কৰ্তাৰ আহাৰ-গ্ৰহণক সাগৰৰ কৌসমিক আত্মসাৎ আৰু ইন্দ্ৰৰ বৃত্ৰ-বধৰ সৈতে একাত্ম কৰি, ই নিজৰ ভিতৰত প্ৰাণ-বল টানি অনা আৰু প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ প্ৰাণ শোষণ কৰাৰ লক্ষ্য ৰাখে। ফলত পুষ্টিক পুনৰ্বলীকৰণ ঘটে, কিন্তু স্পষ্ট অভিচাৰিক ধাৰ থাকে—অন্যক দমন কৰি নিজক শক্তিশালী কৰা।
Sukta 136
AV 6.136 এটা সংক্ষিপ্ত চিকিৎসা-মন্ত্ৰ; ইয়াত নাম নথকা এটা ঔষধিক “দেৱী পৃথিৱীৰ ওপৰত জন্ম লোৱা” বুলি পবিত্ৰ কৰি, তাৰ পাছত চুলি দৃঢ় কৰা, ঘন কৰা আৰু পুনৰ গজাবলৈ লগোৱা হয়। স্তোত্ৰটো উদ্ভিদখন ভক্তিসহ উলিয়াই অনাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি, দৃঢ়তা আৰু নতুন বৃদ্ধি হ’বলৈ সোজা আদেশ দিয়ে; শেষত চুলি সৰা আৰু ভাঙি যোৱাৰ বিৰুদ্ধে “সৰ্ব-চিকিৎসক” উদ্ভিজ্জ ঔষধৰ ছিটা/অভিষেক (লেপন)ৰে সমাপ্ত হয়।
Sukta 137
এই সংক্ষিপ্ত ভৈষজ্য সূক্তত কেশবৰ্ধনী নামৰ নিৰ্দিষ্ট কেশ-বঢ়োৱা ঔষধিক বংশ-স্মৃতি/পৰম্পৰাৰ প্ৰামাণ্যৰে শক্তিশালী কৰা হৈছে—জমদগ্নিয়ে নিজৰ কন্যাৰ বাবে ইয়াক আৱিষ্কাৰ কৰিছিল, আৰু বীতহব্যই অসিতৰ ঘৰৰ পৰা বিধিমতে ইয়াক লাভ কৰিছিল। তাৰ পাছত মন্ত্ৰসমূহে আকাংক্ষিত বৃদ্ধিক ‘মাপি’ আৰু গঢ়ি তোলে: কেশ নলখাগৰাৰ দৰে সমানকৈ ওপৰলৈ উঠক, ক’লা আৰু প্ৰচুৰ হওক; আৰু ঔষধিক মূল, আগ আৰু মধ্যভাগ দৃঢ় কৰিবলৈ আদেশ দিয়া হয়। এইদৰে সূক্তখনে পৰম্পৰাৰ অধিকাৰ (প্ৰভাৱ) আৰু সোজা চিকিৎসামূলক-আদেশ একেলগে কৰি ঘন, স্থিৰ কেশবৃদ্ধি নিশ্চিত কৰে।
Sukta 138
এই সৰু অভিচাৰ সূক্তত ওষধি (সাৰ্বভৌম ঔষধি)ক বাধ্যকাৰী, বন্ধনকাৰী শক্তি হিচাপে অস্ত্ৰ কৰি লক্ষ্য কৰা এজন পুৰুষৰ ভিতৰত ক্লীবত্ব (যৌন অক্ষমতা) আৰু বশ্যতা জন্মাবলৈ উদ্দেশ্য কৰা হৈছে। “মই তোমাক ক্লীব কৰি দিলোঁ” ধৰণৰ সোজা কৰ্মফল-ঘোষণা আৰু ঢাকি থোৱা আৰু ফালি দিয়া আদি সহানুভূতিমূলক ক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে সূক্তখনে বীৰ্য শুষি লোৱা, পুৰুষত্বৰ শক্তি ৰোধ কৰা আৰু অনুগততা বাধ্য কৰাবলৈ চেষ্টা কৰে।
Sukta 139
এই পাঁচ-পদীয়া অথৰ্ববেদীয় মন্ত্রত কাম (ইচ্ছা)-ক এক বাধ্যকাৰী শক্তি হিচাপে প্ৰয়োগ কৰি প্ৰেম-ৰোগ সৃষ্টি কৰা হয়—লক্ষ্য ব্যক্তিৰ হৃদয় আৰু মুখ “শুকাই” দি তেওঁক কৰ্তা/উচ্চাৰকৰ প্ৰভাৱাধীন কৰা হয়। এই সূক্তত ঔষধি-শক্তি (ন্যস্তিকা/সহস্ৰপৰ্ণী)ৰ সৈতে মানসিক বাধ্যতা মিলি আছে; আকর্ষণ আৰু নিয়ন্ত্ৰণৰ কৌশল হিচাপে দেহগত উজ্জ্বল চিত্ৰকল্প (শুষ্কতা, তৃষ্ণা, ম্লানতা) ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।
Sukta 140
এই সংক্ষিপ্ত গৃহ্য চিকিৎসা-মন্ত্ৰত উদ্গত “দুটা দাঁত” দান্তাউক সম্বোধন কৰা হৈছে—দাঁত ওলোৱাৰ সময়ত ইহঁত গৃহত অশান্তি আনিব পৰা ভয়ংকৰ, কামোৰা শক্তি বুলি ধৰা হয়। মূল শস্যৰ সৰু বলি-অংশ অৰ্পণ কৰি আৰু ব্ৰহ্মণস্পতী আৰু অগ্নি (জাতবেদস)ক আহ্বান কৰি, স্তোত্ৰই সেই “ঘোৰ” (দুৰ্দান্ত/ভয়ংকৰ) দিশটো অন্য ঠাইলৈ ঘূৰাই দিয়ে আৰু আশীৰ্বাদ স্থিৰ কৰে: দাঁত শুভ হওক, পিতৃ-মাতৃক ক্ষতি নকৰক, আৰু ঘৰত সমৃদ্ধি (ৰত্ন) সঞ্চিত হওক।
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.