Adhyaya 60

Verse 1

सूत उवाच । सोऽथ प्राग्ज्योतिषाद्बाह्ये महोपवनसंस्थितम् । सहस्रभूमिकं गेहमपश्यत हिरण्मयम्

قال سوتا: ثم إنه خارج براغجيوتيشا أبصر قصراً ذهبياً ذا ألف طابق، قائماً في بستان فسيح للمتعة والهناء.

Verse 2

वेणुवीणामृदंगानां निःस्वनैः परिपूरितम् । दशसाहस्रसंख्याभिश्चेटीभिः परिपूरितम्

وكان مفعماً بأصداء النايات والڤينا وطبول المِردَنگا، ومزدحماً بالوصيفات حتى بلغ عددهن عشرة آلاف.

Verse 3

आयाद्भिः प्रतियाद्भिश्च भगदत्तस्य किंकरैः । किमिच्छन्तीति भगिनी पृच्छकैरभिपूरितम्

وكان مزدحماً بخَدَمِ بهاگاداتّا ذهاباً وإياباً، وممتلئاً بمن يسألون: «يا أختاه، ماذا تريدين؟»

Verse 4

तदासाद्य स हैडंबिर्मेरोः शिखरवद्ग्रहम् । द्वारि स्थितां संददर्श कर्णप्रावरणां सखीम्

فلما بلغ ذلك البيت—الشامخ كقمة جبل ميرو—رأى الهَيْدَمبي عند الباب صديقةً تُدعى كَرْنَبرَاوَرَنا واقفةً هناك.

Verse 5

तामाह ललितं वीरो भद्रे सा क्व मुरोः सुता । कामुको द्रष्टुमिच्छामि दूरदेशागतोऽतिथिः

خاطبها البطل بلطف: «يا سيدتي الرقيقة، أين ابنة مُورا؟ إنّي خاطبٌ أودّ رؤيتها، ضيفٌ قدم من بلادٍ بعيدة».

Verse 6

कर्णप्रावरणोवाच । किं तवास्ति महाबाहो तया मौर्व्या प्रयोजनम् । कोटिशो निहताः पूर्वं तया कामुक कामुकाः

قالت كَرْنَبرَاوَرَنَا: «يا عظيمَ الساعدَين، ما شأنُك بابنةِ مُورا؟ لقد قَتَلَتْ في الأزمنةِ الماضية خُطّابًا لا يُحصَون، عاشقًا بعد عاشق».

Verse 7

तव रूपमहं दृष्ट्वा घटहासं सदोत्कचम् । प्रणम्य पादयोर्वीर स्थिता ते वचनंकरी

لمّا رأيتُ هيئتَك—بضحكةٍ قاسيةٍ ساخرةٍ وباستعدادٍ دائمٍ للفعل—سجدتُ عند قدميك، أيها البطل، ووقفتُ طائعةً لأمتثلَ قولَك.

Verse 8

तन्मया सह मोदस्व भुंक्ष्व भोगांश्च कामुक । दास्याम्यनुचराणां ते त्रयाणां च प्रियात्रयम्

«فافرَحْ معي؛ أيها الخاطب، وتنعَّمْ بهذه اللذّات أيضًا. وسأهبُ لك ثلاثَ نساءٍ محبوباتٍ كذلك، لثلاثةِ أتباعِك.»

Verse 9

घटोत्कच उवाच । कल्याणि किंवदंती ते प्रमुक्ता स्वोचिता शुभे । पुनर्नैतद्वचस्तुभ्यं विशते मम चेतसि

قال غَطوتكَجَا: «يا ذاتَ اليُمن، ما هذا الخبرُ الذي نطقتِ به—وهو غيرُ لائقٍ وغيرُ مبارك؟ حتى الآن لا تنفذُ كلماتُكِ إلى قلبي».

Verse 10

वामः कामो यतो भद्रे यस्मिन्नुपनिबद्ध्यते । स चात्र नैव बध्नाति तद्वयं कि प्रकुर्महे

يا سيدتي الفاضلة، إنّ الهوى ينقلب معوجًّا إذا تعلّق بغير مستحقّ؛ وههنا لا يقيّدني البتّة. فماذا عسانا أن نفعل؟

Verse 11

अद्य ते स्वामिनी दृष्टा जिता वा क्रीडते मया । तया वा विजितो यास्ये पूर्वेषां कामिनां गतिम्

اليوم سأرى سيدتك: فإمّا أن أغلبها فألهو معها، وإمّا أن تغلبني فأمضي في سبيل أولئك العاشقين المأسورين بالشهوة من قبل.

Verse 12

कर्णप्रावरणे तस्माच्छीघ्रमेव निवेद्यताम् । यथा दर्शनमात्रेण पूजयंत्यतिथिं खलु

فلذلك، اهمسي سريعًا في أذنها وأعلني أمري؛ فإنّ الضيف يُكرَم حقًّا ولو بمجرد اللقاء عند أول نظرة.

Verse 13

इति भैमेर्वचः श्रुत्वा प्रस्खलंती निशाचरी । प्रासादशिखरस्थां तां मौर्वीमेवं वचोवदत्

فلما سمعت الجارية السائرة في الليل كلام ابن بهيما، تعثّرت من شدة العجلة، ثم قالت هكذا لمورفي القائمة على سطح القصر.

Verse 14

देवि कोऽपि युवा श्रीमांस्त्रैलोक्येष्वमितप्रभः । कामातिथिस्तव द्वारि वर्तते दिश तत्परम्

يا إلهة، إنّ شابًّا بهيًّا، ذا نور لا يُقاس في العوالم الثلاثة، قائمٌ على بابك كـ«ضيف الشهوة». فمُري بما ينبغي فعله.

Verse 15

कामकटंकटोवाच । मुच्यतां शीघ्रमेवासौ किमर्थं वा विलंबसे । कदाचिद्देवसंगत्या समयो मेऽभिपूर्यते

قال كاماكَطَنْكَطَ: «أطلقوه حالًا—لِمَ التأخير؟ لعلّ بتوافقٍ إلهيٍّ من قِبَلِ الآلهة يتحقّق الوقتُ المعيَّنُ لي.»

Verse 16

इत्युक्तवचनाच्चेटी प्राप्यावोचद्घटोत्कचम् । व्रज शीघ्रं कामुक त्वं तस्या मृत्योश्च सन्निधौ

فلما أُمِرَتْ بذلك مضتِ الجاريةُ وقالت لِغَطوتكَجَ: «اذهب سريعًا، يا أسيرَ الشهوة—إلى حضرتها، بل إلى جوارِ الموتِ نفسه.»

Verse 17

इत्युक्तः स प्रहस्यैव तत्रोत्सृज्य स्वकानुगान् । प्रविवेश गृहं भैमिः सिंहो मेरुगुहामिव

فلما خوطب بذلك ضحك فحسب، وترك أتباعه هناك؛ ثم دخل ابنُ بهيما البيتَ كأنّه أسدٌ يدخلُ مغارةَ ميرو.

Verse 18

स पश्यञ्छुकसंघातान्पारावतगणांस्तथा । सारिकाश्च मदोन्मत्ताश्चेटीस्तां चाप्यपश्यत

وهناك رأى أسرابَ الببغاوات، وكذلك جماعاتِ الحمام؛ ورأى أيضًا طيورَ المينا كأنها سكرى من الهيجان، ورأى تلك الجارية كذلك.

Verse 19

रूपेण वयसः चैव रतेरपि रतिंकरीम् । आंदोलकसुखासीनां सर्वाभरणभूषिताम्

بدت فاتنةً بجمالها وشبابها، كأنها تجسيدٌ يوقظ الشهوة. وكانت جالسةً في راحةٍ على أرجوحة، متحلّيةً بكلّ صنوف الحُليّ.

Verse 20

तां विद्युतमिवोन्नद्धां दृष्ट्वा भैमिरचिंतयत । अहो कृष्णेन पित्रा मे निर्दिष्टेयं ममोचिता

فلما رآها متألِّقة كوميض البرق، تأمّل بهايمي قائلاً: «آه! إن التي عيّنها لي أبي كريشنا لَهي حقًّا لائقةٌ بي».

Verse 21

न्याय्यमेतत्कृते पूर्वं नष्टा यत्कामिनां गणाः । शरीरक्षयपर्याप्तं क्षीयते यदि कामिनाम्

وقال في نفسه: «إنه لَحَقٌّ وموافقٌ للعدل أن تهلك في الأزمنة السالفة جموعٌ من العشّاق، إذا كان الجسد نفسه يَبلى لأجل الشهوة حتى يبلغ حدّ الفناء».

Verse 22

कामिनीनां कृते येषां क्षीयते गणनात्र का । एवं बहुविधं कामी चिंतयन्नाह भीमभूः

«من أجل النساء، إذا كان الرجال يذوون ويهلكون—فأيُّ إحصاءٍ يُحصي مثل هذه الأحوال؟» وهكذا، إذ كان بهيمابهو مسلوبَ القلب بالهوى، قال بعد تفكّرٍ شتّى.

Verse 23

निष्ठुरे वज्रहृदये प्राप्तोऽहमतिथिस्तव । उचितां तत्सतां पूजां कुरु या ते हृदि स्थिता

«يا قاسيةَ القلب كالصاعقة، يا من قلبُها كالفَجْرَةِ الصلبة! لقد جئتُ ضيفًا عليكِ؛ فأدّي ضيافةَ الصالحين اللائقة، تلك التي تستقرّ في قلبكِ».

Verse 24

इति हैडंबिवचनं श्रुत्वा कामकटंकटा । विस्मिताभूत्तस्य रूपात्स्वं निनिंद च बालिशम्

فلما سمعت كاما-كَتَنْكَتَا كلامَ هايدَمبي، دُهِشت لهيئته، ثم لامت نفسها وعدّتْها ساذجةً.

Verse 25

धिगहं यन्मया पूर्वं समयः स कृतोऽभवत् । न कृतोऽभूद्यदि पुरा अभविष्यदसौ पतिः

العار عليّ، إذ إنني من قبلُ عقدتُ ذلك العهد! ولو لم يُعقد آنذاك، لكان هو زوجي.

Verse 26

इति संचिन्तयन्ती सा भैमिं वचनमब्रवीत् । वृथा त्वमागतो भद्र जीवन्याहि पुनः सुखी

وهكذا إذ تفكّرت، قالت لبهايمي: «أيها السيد الكريم، لقد جئتَ عبثًا. فارجع حيًّا سالمًا، وعُد إلى السعادة من جديد».

Verse 27

अथ कामयसे मां त्वं तत्कथां शीघ्रमुच्चर । कथामाभाष्य यदि मां सन्देहे पातयिष्यसि । ततोऽहं वशगा जाता हतो वा स्वप्स्यसे मया

«والآن، إن كنتَ ترغب فيَّ فاسرد تلك الحكاية سريعًا. أمّا إن بدأتَ الحديث ثم ألقيتَ بي في الشك، فلن ألين لك: إمّا أن أصير في سلطانك، وإمّا أن أقتلك فتقع كالنائم.»

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तवचनामेतां नेत्रोपांतेन वीक्ष्य सः

قال سوتا: لما قالت تلك الكلمات، نظر إليها بطرف عينه.

Verse 29

स्मृत्वा चराचरगुरुं कृष्णमारब्धवान्कथाम् । कस्यांचिदभवत्पत्न्यां युवा कोऽप्यजितेद्रियः

وإذ تذكّر كريشنا، مُعلّم كل ما يتحرّك وما لا يتحرّك، شرع يروي الحكاية. وفي بيت رجلٍ ما كان يعيش شابٌّ لم يقهر حواسَّه بعد.

Verse 30

तस्य चैका सुता जज्ञे भार्या तस्य मृताऽभवत् । ततो बालकिकां पुत्रीं ररक्ष च पुपोष च

وُلِدت له ابنةٌ واحدة، ثم ماتت زوجته. وبعد ذلك حمى تلك الطفلة وربّاها وغذّاها، وهي ابنته.

Verse 31

सा यदाभूद्यौवनगा व्यंजितावयवा शुभा । प्रोल्लसत्कुचमध्यांगी प्रोल्लसन्मुखपंकजा

فلما بلغت سنَّ الشباب، كانت مباركةً حسنةَ الهيئة، قد اكتملت أعضاؤها. يزين خصرَها نهدٌ يزهر، ووجهُها كزهرةِ اللوتس يشرق لمعانًا.

Verse 32

तदास्य कामलुलितमालानं प्रजहौ मनः । प्रोवाच तां च तनयां समालिंग्य दुराशयः

حينئذٍ اضطرب قلبه وتعلّق بالشهوة حتى زال عنه كلُّ احتشام. فضمَّ ابنته إلى صدره، وتكلّم إليها ذلك السيّئ النيّة.

Verse 33

प्रातिवेश्मकपुत्री त्वं मयानीयात्र पोषिता । भार्यार्थं सुचिरं कालं तत्कार्यं साधय प्रिये

«أنتِ ابنةُ جارٍ، جئتُ بكِ إلى هنا وربّيتُكِ. وقد أبقيتُكِ زمنًا طويلًا لأجل أن تكوني زوجةً—فالآن أتمّي ذلك الغرض، يا حبيبتي».

Verse 34

इत्युक्ता सा च मेने च तत्तथैव वचस्तदा । पतित्वेन च भेजे तं भार्यात्वेन स तां तथा

فلما خوطبت بذلك، قبلت كلامه كما قاله. فعاملته كزوج، وهو كذلك اتخذها زوجةً.

Verse 35

ततस्तस्यां सुता जज्ञे तस्मान्मदनरासभात् । वद सा तस्य भवति किं दौहित्री सुताऽथवा । एनं प्रश्नं मम ब्रूहि शीघ्रं चेच्छक्तिरस्ति ते

ثم إنّها وَلَدَتْ من ذلك الغليظ الذي ساقته الشهوةُ ابنةً. فقل لي: أهي له حفيدةٌ أم ابنة؟ أجبني عن هذا السؤال سريعًا إن كانت لك القدرة.

Verse 36

सूत उवाच । इति प्रश्नं सा च श्रुत्वा चिंतयद्बहुधा हृदि

قال سوتا: لما سمعتْ ذلك السؤال أخذتْ تتفكّر فيه في قلبها على وجوهٍ شتّى.

Verse 37

न च पश्यति निर्द्धारं प्रश्नस्यास्य कथंचन । ततः प्रश्नेन विजिता स्वां शक्तिं समुपाददे

لكنّها لم تستطع أن تبلغ حسمًا قاطعًا لتلك المسألة بأيّ وجه. فلمّا غُلِبَتْ بالسؤال استجمعتْ قوّتها واستحضرتْ سلطانها.

Verse 38

अताडयद्रुक्मरज्जुं कराभ्यां दोलकस्य च । ततो रक्षांसि निष्पेतुः कोटिशो भीषणान्यति

فضربتْ بيديها معًا الحبلَ الذهبيَّ للأرجوحة، فإذا بالرّاكشاسا المرعبين يندفعون خارجًا بأعدادٍ لا تُحصى، كالملايين المتكاثرة.

Verse 39

सिंहव्याघ्रवराहाश्च महिषाश्चित्रका मृगाः । समीक्ष्य तानसंख्येयान्खादितुं धावतो रुषा

الأسودُ والنمورُ والخنازيرُ البرّيةُ والجاموسُ والظباءُ المرقّطة—لمّا رأتْ أولئك الذين لا يُحصَون—اندفعتْ بسخطٍ تريد افتراسهم والتهامهم.

Verse 40

अवादयन्नखौ भैमिः कनिष्ठांगुष्ठजौ हसन् । ततो विनिःसृतास्तत्र द्विगुणा राक्षसादयः

ضاحكاً، طقطق "بهايمي" بإصبعيه الخنصر والإبهام؛ وحينها، ظهرت شياطين الراكشاسا وآخرون في ذلك المكان بضعف العدد.

Verse 41

तैर्मौर्वीनिर्मिताः सर्वे क्षणादेव स्म भक्षिताः । विजितायां स्वशक्तौ च बलशक्तिमथाददे

التُهم كل من خلقتهم "مورفي" في لحظة واحدة؛ وعندما غُلبَت قوتها الخاصة، لجأت حينها إلى قوة الجسد.

Verse 42

उत्थाय सहसा दोलात्खड्गमादातुमैच्छत । उत्तिष्ठंतीं च तां भैमिरनुसृत्य जवादिव

نهضت فجأة من الأرجوحة وأرادت أن تمسك بالسيف؛ وبينما كانت تنهض، طاردها "بهايمي" بسرعة البرق.

Verse 43

केशेष्वादाय सव्येन पाणिनाऽपातयद्भुवि । ततः कंठे सव्यपादं दत्त्वादाय च कर्तिकाम्

أمسك بشعرها بيده اليسرى وطرحها أرضاً. ثم وضع قدمه اليسرى على عنقها وأخذ سكيناً.

Verse 44

दक्षिणेन करेणास्याश्छेत्तुमैच्छत नासिकाम् । विस्फुरंती ततो मौर्वी मंदमाह घटोत्कचम्

أراد بيده اليمنى أن يقطع أنفها. حينئذٍ، تحدثت "مورفي" وهي ترتجف بصوت خافت إلى "غاتوتكاتشا".

Verse 45

प्रश्नेन शक्त्या च बलेन नाथ त्रिधा त्वयाहं विजिता नमस्ते । तन्मुंच मां कर्मकरी तवास्मि समादिश त्वं प्रकरोमि तच्च

بسؤالك وبشاكتيك وبقوتك، أيها السيد، قد غُلِبتُ منك ثلاثَ غلبات—فلك السجود والتحية. فأطلقني؛ فأنا خادمتك لأقوم بعملك. مُرْني، فذلك بعينه سأفعله.

Verse 46

घटोत्कच उवाच । यद्येवं तर्हि मुक्तासि भूयो दर्शय यद्बलम् । एवमुक्त्वा मुमोचैनां मुक्ता चाह प्रणम्य सा

قال غَطوتكچا: «إن كان الأمر كذلك فأنتِ مُطلَقة. أريـني مرةً أخرى ما قوتك.» ثم قال ذلك فأطلقها؛ فلما أُطلقت انحنت ساجدةً وتكلمت.

Verse 47

जानामि त्वां महाबाहो वीरं शक्तिमतां वरम् । सर्वराक्षसभर्तारं त्रैलोक्येऽमितविक्रमम्

إني أعرفك، يا عظيمَ الساعدين، أيها البطل—خيرَ ذوي القدرة—سندَ جميع الرّاكشَسَة وسيدَهم، ذا بأسٍ لا يُقاس في العوالم الثلاثة.

Verse 48

गुह्यकाधिपतिस्त्वं हि कालनाभ इति स्मृतः । षष्टिकोटिपतिर्जातो यक्षरक्षाकृते भुवि

إنك حقًّا سيدُ الغوهيَكَة، وتُذكَر باسم «كالانابها». وقد وُلدتَ قائدًا لستين كوṭي، وتقوم على الأرض لحماية الياكشا.

Verse 49

इति मां प्राह कामाख्या सर्वं तत्संस्मराम्यहम् । इदं गेहं सानुगं मे दत्तं मयात्मना तव

«هكذا خاطبتني كاماخيا؛ وأنا أذكر ذلك كله. هذا البيت—مع أتباعي—قد وهبتُه لك، بل وهبتُك نفسي.»

Verse 50

समादिश प्राणनाथ कमादेशं करोमि ते । घटोत्कच उवाच । प्रच्छन्नस्तस्य घटते न विवाहः कथंचन

«مُرْني يا سيّدَ حياتي؛ فسأنفّذُ مشيئتَك». وقال غَطوتكَجَ: «ما دامَ مُتخفّيًا فلن يقعَ زواجٌ أبدًا—بأيّ وسيلةٍ كانت».

Verse 51

मोर्वि यस्य हि वर्तंते पितरौ बांधवास्तथा । तन्मां शीघ्रं वह शुभे शक्रप्रस्थाय संप्रति

«يا مورفِي—إذ إنّ والديه وأقرباءه حاضرون—فاحمليني سريعًا، أيتها المباركة، إلى شَكْرَبرَسْثا، في الحال.»

Verse 52

अयं कुलक्रमोऽस्माकं यद्भार्या पतिमुद्वहेत् । तत्रानुज्ञां समासाद्य परिणेष्यामि त्वामहम्

«هذه سُنّةُ سلالتِنا: أن تختارَ الزوجةُ زوجَها وتقبله. لذلك، بعد أن أنالَ الإذنَ هناك، سأعقدُ عليكِ زواجًا على الوجه اللائق.»

Verse 53

भगदत्तमथो नाथं ततो मौर्वी न्यवेदयत् । समादाय बहुद्रव्यं विससर्जाथ भ्रातरम्

ثم أخبرت مورفِي سيّدَها بهاگَدَتّا. فأخذت أموالًا كثيرة، ثم أرسلت أخاها بها.

Verse 54

ततः पृष्ठिं समारोप्य घटोत्कचमनिंदिता । नानाद्रव्यपरीवारा शक्रप्रस्थं समाव्रजत्

ثم إنّ السيدةَ الطاهرةَ التي لا عيبَ فيها حملت غَطوتكَجَ على ظهرها؛ ومعها نفائسُ شتّى وحاشيةٌ كثيرة، انطلقت إلى شَكْرَبرَسْثا.

Verse 55

ततोऽसौ वासुदेवेन पांडवैश्चाभिनंदितः । शुभे लग्ने पाणिमस्या जगृहे भीमनंदनः

ثم نال التكريم من فاسوديفا ومن أبناء باندو؛ وفي ساعةٍ مباركة أخذ ابنُ بهيما يدَها بعقدٍ مقدّس للزواج.

Verse 56

कुरूणां राक्षसानां च प्रोक्तोत्तमविधानतः । उद्वाह्य तां तद्धनैश्च तर्पयामास पांडवान्

وبحسب الشعائر الرفيعة المقرّرة للكورو وللرّاكشاسا معًا، وبعد أن تزوّجها، أرضى أبناء باندو بتلك الثروات عينها.

Verse 57

कुंती च द्रौपदी चोभे मुमुदाते नितांततः । मंगलान्यस्य चक्राते मौर्व्याश्च धन तर्पिते

وفرحت كونتي ودراوبادي كلتاهما فرحًا عظيمًا. وأقامتا له تبريكاتٍ ميمونة، كما رضيت مورفي بما نالته من ثراء.

Verse 58

ततो विवाहे निर्वृत्ते प्रतिपूज्य घटोत्कचम् । भार्यया सहितं राजा स्वराज्याय समादिशत्

فلما اكتمل الزواج، أكرم الملكُ غَطوتكَتشا مكافأةً له، ثم أمره—مع زوجته—أن ينطلق إلى مملكته الخاصة.

Verse 59

मौर्व्याऽज्ञां शिरसा गृह्य हैडंबिर्भार्ययान्वितः । शुभं हिडम्बस्य वने स्वराज्यं समुपाव्रजत्

وتلقّى هايدامبي أمرَ مورفي مطأطئ الرأس، ومضى مع زوجته في يُمنٍ وبركة حتى نال الحكم المستقل في غابة هيدامبا.

Verse 60

ततो राक्षसयोषाभिर्वीरकांस्यैः प्रवर्धितः । महोत्सवेन महता स्वराज्ये प्रमुमोद सः

ثمّ، وقد نُشِّئَ وسُنِدَ على أيدي نساء الرّاكشسا الشجاعات، ابتهج بسلطانه الذاتي، وأقام مهرجانًا عظيمًا بهيًّا في مملكته.

Verse 61

ततो वनेषु चित्रेषु निम्नगापुलिनेषु च । रेमे सह तया भैमिर्मंदोदर्येव रावणः

ثمّ، في الغابات البهيجة وعلى ضفاف الأنهار الرملية، لهَا بَهايمي معها—كما كان رافَنا يلهو مع ماندودري.

Verse 62

एवं विक्रीडतस्तस्य गर्भो जज्ञे महाद्युतेः । हेडंबै राक्षसव्याघ्राद्बालसूर्यसमप्रभः

وبينما كان يلهو على ذلك النحو، وُلِدَ لِذِي البهاء العظيم ولدٌ—من هِيدَمبا، من «نمر» الرّاكشسا—متلألئًا كالشمس عند الشروق.

Verse 63

स जातमात्रो ववृधे क्षणाद्यौवनगोऽभवत् । नीलमेघचयप्रख्यो घटास्यो दीर्घलोचनः

ما إن وُلِدَ حتى نما في لحظة وصار فتىً يافعًا—داكنًا ككتلة من سحب زرقاء، ذا وجهٍ كالجَرّة، وعينين طويلتين.

Verse 64

ऊर्ध्वकेशश्चोर्ध्वरोमा पितरौ प्रणतोऽब्रवीत् । प्रणमामि युवां चोभौ जातस्य पितरौ गुरू

وبشَعرٍ قائمٍ وزَغَبٍ مُقشَعِرّ، انحنى لوالدَيه وقال: «أُقَدِّمُ السجودَ لكما معًا—يا والديَّ، يا مُعَلِّمَيَّ المُبَجَّلَين—لأنني قد وُلِدتُ».

Verse 65

भवतोर्हि प्रियं कृत्वा अनृणः स्यां सदा ह्यहम् । भवद्भ्यां दत्तमिच्छामि अभिधानं यथात्मनः

فبِفِعلِ ما تُحِبّانِه أنتما، أكونُ على الدوامِ غيرَ مُثْقَلٍ بدَيْنِ الفضلِ لكما؛ فلذلك أبتغي لنفسي اسمًا تُسْدِيانه إليَّ أنتما معًا، على وَفْقِ حقيقتي.

Verse 66

अतः परं तु यच्छ्रेयं कर्तव्यं प्रोन्नतिप्रदम् । ततो भेमिस्तमालिंग्य पुत्रं वचनमब्रवीत्

«فالآن أخبرْنا بما هو الأَولى أن يُعمَل—ما يمنح الارتقاء والامتياز الحقّ.» ثم إنّ بهيمي عانق ابنَه وقال هذه الكلمات.

Verse 67

बर्बराकारकेशत्वाद्बर्बरीकाभिधो भवान् । भविष्यति महाबाहो कुलस्यानन्दवर्धनः

«ولأنَّ شَعرَكَ على هيئةٍ وحشيّةٍ خَشِنةٍ مُنتصبة، فستُعرَف باسمِ بَربَريكَة، يا عظيمَ الساعِدَين؛ وستزيدُ فرحَ سلالتِنا.»

Verse 68

श्रेयश्च ते यत्परमं दृढं च तत्कीर्त्यते बहुधा विप्र मुख्यैः । प्रक्ष्यावहे तद्यदुवंशनाथं गत्वा पुरीं द्वारकां वासुदेवम्

إنّ الخيرَ الأعلى والثابتَ لك قد ذَكَرَهُ كبارُ البراهمة بوجوهٍ شتّى. فلنذهبْ إلى مدينةِ دُوارَكا، ولنسألْ فاسوديفا، سيّدَ سلالةِ يَدو، عن ذلك.