Adhyaya 46: The Rite of the Āṣāḍha Bright-Fortnight Dvādaśī Fast and the Installation (Nyāsa) of the Fourfold Manifestation

Verse 1

दुर्वासा उवाच । आषाढेऽप्येवमेवं तु संकल्प्य विधिना नरः । अर्चयेत् परमं देवं गन्धपुष्पैरनेकशः ॥ ४६.१ ॥

Sinabi ni Durvāsā: “Sa buwan ng Āṣāḍha rin, matapos buuin ang banal na pasiya (saṅkalpa) ayon sa itinakdang pamamaraan, dapat sambahin ng tao ang Kataas-taasang Diyos nang paulit-ulit sa pamamagitan ng mga pabango at mga bulaklak.”

Verse 2

वासुदेवाय पादौ तु कटिं संकर्षणाय च । प्रद्युम्नायेति जठरं अनिरुद्धाय वै उरः ॥ ४६.२ ॥

“(Iukol/ialay) ang dalawang paa kay Vāsudeva; ang baywang kay Saṃkarṣaṇa; ang tiyan, na binibigkas na ‘kay Pradyumna’; at ang dibdib naman kay Aniruddha.”

Verse 3

चक्रपाणयेति भुजौ कण्ठं भूपतये तथा । स्वनाम्ना शङ्खचक्रौ तु पुरुषायेति वै शिरः ॥ ४६.३ ॥

“(Itakda) ang dalawang bisig bilang ‘kay Cakrapāṇi’; gayundin ang lalamunan bilang ‘kay Bhūpati’. Ang kabibe (śaṅkha) at ang diskos (cakra) ay banggitin sa kani-kanilang pangalan; at ang ulo naman bilang ‘kay Puruṣa’.”

Verse 4

एवमभ्यर्च्य मेधावी प्राग्वत्तस्याग्रतो घटम् । विन्यस्य वस्त्रसंयुक्तं तस्योपरि ततो न्यसेत् । काञ्चनं वासुदेवं तु चतुर्व्यूहं सनातनम् ॥ ४६.४ ॥

Matapos magsagawa ng pagsamba nang gayon, ang may pag-unawa ay dapat, ayon sa naunang itinakda, maglagay ng banga ng tubig sa harapan; ilagay ito na may kasamang tela, at saka ipatong dito ang ginintuang Vāsudeva—ang sagisag ng walang hanggang apat-na-anyong pagpapakita (caturvyūha).

Verse 5

तमभ्यर्च्य विधानॆन गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । प्राग्वत् तं ब्राह्मणे दद्यात् वेदवादिनि सुव्रते । एवं नियमयुक्तस्य यत्पुण्यं तच्छृणुष्व मे ॥ ४६.५ ॥

Pagkatapos sambahin Siya ayon sa itinakdang paraan—sunud-sunod na may pabango, mga bulaklak, at iba pa—dapat, gaya ng naunang sinabi, ibigay ang handog na iyon sa isang brāhmaṇa na tagapagbigkas ng Veda at may mabuting pagtalima. Ngayon pakinggan mo mula sa akin ang kabanalang (pala) na napapasa sa taong may ganitong mga pag-iingat at disiplina.

Verse 6

वसुदेवोऽभवद् राजा यदुवंशविवर्धनः । देवकी तस्य भार्या तु समानव्रतधारिणी ॥ ४६.६ ॥

Si Vāsudeva ay naging isang hari, tagapagpalago ng angkan ng Yadu. Si Devakī ang kanyang asawa, isang babaeng may kaparehong panata at disiplina sa pagsunod.

Verse 7

सा त्वपुत्राऽभवत् साध्वी पतिधर्मपरायणा । तस्य कालेन महता नारदोऽभ्यगमद् गृहम् ॥ ४६.७ ॥

Ngunit siya ay nanatiling walang anak na lalaki—isang banal na babae na lubos na nakatuon sa dharma ng asawa. Pagkaraan ng mahabang panahon, dumating si Nārada sa kanilang tahanan.

Verse 8

वासुदेवेनासौ भक्त्या पूजितो वाक्यमब्रवीत् । वासुदेव शृणुष्व त्वं देवकार्यं ममानघ । श्रुत्वैतां च कथां शीघ्रमागतोऽस्मि तवान्तिकम् ॥ ४६.८ ॥

Nang siya’y sambahin ni Vāsudeva nang may debosyon, nagsalita siya ng ganito: “Vāsudeva, ikaw na walang dungis, pakinggan mo ang banal na gawain ko. Nang marinig ko ang salaysay na ito, agad akong dumating sa iyong harapan.”

Verse 9

पृथिवी देवसमितौ मया दृष्टा यदूत्तम । गत्वा च जल्पती भारं न शक्ताऽऽहितुं सुराः ॥ ४६.९ ॥

O pinakamainam sa angkan ng Yadu, nakita ko ang Inang-Lupa sa kapulungan ng mga diyos; pagdating niya roon, nagsalita siya ng dalamhati: hindi nakayang pasanin ng mga diyos ang bigat na iyon.

Verse 10

सौभकंसजरासन्धाः पुनर्नरक एव च । कुरुपाञ्चालभोजाश्च बलिनो दानवाः सुराः । पीडयन्ति समेतां मां तान् हनध्वं सुरोत्तमाः ॥ ४६.१० ॥

Si Saubha, si Kaṃsa, si Jarāsandha, at si Naraka rin; kasama ang mga Kuru, Pāñcāla, at Bhoja—makapangyarihang mga Dānava at mga nilalang na tila sura ngunit kaaway—ay nagtipon at nagpapahirap sa akin. O pinakadakila sa mga diyos, lipulin mo sila.

Verse 11

एवमुक्ताः पृथिव्या ते देवा नारायणं गताः । मनसा स च देवेशः प्रत्यक्षस्तत्क्षणात् बभौ ॥ ४६.११ ॥

Nang masabihan nang gayon ni Pṛthivī, ang mga diyos ay lumapit kay Nārāyaṇa; at ang Panginoon ng mga diyos, na tinawag sa isipan, ay agad na nagpakita nang hayagan sa sandaling iyon.

Verse 12

उवाच च सुरश्रेष्ठः स्वयं कार्यमिदं सुराः । साधयामि न सन्देहो मर्त्यं गत्वा मनुष्यवत् ॥ ४६.१२ ॥

At sinabi ng pinakapanguna sa mga diyos: “O mga diyos, ako mismo ang tutupad sa gawaing ito. Walang pag-aalinlangan—pupunta ako sa daigdig ng mga mortal at kikilos na gaya ng tao.”

Verse 13

किंत्वाषाढे शुक्लपक्षे या नारी सह भर्तृणा । उपोष्यति मनुष्येषु तस्या गर्भे भवाम्यहम् ॥ ४६.१३ ॥

Ngunit sa mga tao, sinumang babae na kasama ang kanyang asawa ay magsasagawa ng pag-aayuno (upavāsa) sa maliwanag na kalahati ng buwang Āṣāḍha, sa sinapupunan niya ako magpapakatawang-tao.

Verse 14

एवमुक्त्वा गतो देवः स्वयं चाहमिहागतः । उपदिष्टं तु भवतोऽपुत्रस्य विशेषतः । उपोष्य लभते पुत्रं सहभार्यो न संशयः ॥ ४६.१४ ॥

Pagkasabi nito, umalis ang diyos; at ako mismo ay naparito. Ang tagubiling ito ay itinuro lalo na para sa iyo na walang anak na lalaki: sa pamamagitan ng pag-aayuno, magkakamit ng anak na lalaki—kasama ang asawa—walang pag-aalinlangan.

Verse 15

एतां च द्वादशीं कृत्वा वासुदेवस्तथाप्तवान् । महतिं च श्रियं प्राप्तः पुत्रपौत्रसमन्वितः ॥ ४६.१५ ॥

At matapos ganapin ang Dvādaśī na ito, si Vāsudeva ay nagkamit din ng bunga nito: tinamo niya ang dakilang kasaganaan at pinagkalooban ng mga anak at mga apo.

Verse 16

भुक्त्वा राज्यश्रियं सोऽथ गतः परमिकां गतिम् । एष ते विधिरुद्दिष्ट आषाढे मासि वै मुने ॥ ४६.१६ ॥

Matapos tamasahin ang karangyaan ng kahariang-palad, siya ay umabot sa kataas-taasang kalagayan. Ang paraang ito ay itinakda para sa iyo, O pantas, sa buwan ng Āṣāḍha.