Adhyaya 22

Verse 1

ईश्वर उवाच । दक्षेणैवमनुज्ञातः शोचन्कर्म स्वकं तदा । दुःखशोकपरीतात्मा प्रभासं क्षेत्रमागतः

Wika ni Īśvara: Nang mapahintulutan nang gayon ni Dakṣa, noon ay tinangisan niya ang sarili niyang ginawa; at ang kanyang puso, nababalot ng dalamhati at pagdadalamhati, ay dumating sa banal na kṣetra ng Prabhāsa.

Verse 2

स गत्वा दक्षिणं तीरं सागरस्य समीपतः । ददर्श पर्वतं तत्र कृतस्मरमिति श्रुतम्

Pagdating niya sa timog na pampang na malapit sa dagat, nasilayan niya roon ang isang bundok na tanyag sa pangalang “Kṛtasmarā”.

Verse 3

यक्षविद्याधराकीर्णं किन्नरैरुपशोभितम् । चंदनागुरुकर्पूरैरशोकैस्तिलकैः शुभैः

Ang bundok ay siksik ng mga Yakṣa at Vidyādhara, at pinaganda ng mga Kinnara; nalalanghap ang halimuyak ng sandal, agaru at kamper, at napapalamutian ng mapalad na mga punong aśoka at tilaka.

Verse 4

कल्हारैः शतपत्रैश्च पुष्पितैः फलितैः शुभैः । आम्रजम्बूकपित्थैश्च दाडिमैः पनसैस्तथा

Ito’y napalamutian ng mga mapalad na halaman—mga kalhāra at mga lotus na may sandaang talulot—marikit sa pamumulaklak at pamumunga; at may mga punong mangga, jambu, wood-apple (kapittha), granada at langka rin.

Verse 5

निंबुजम्बीरनागैश्च कदलीखंडमंडितैः । क्रमुकैर्नागवल्ल्याद्यैः शालैस्तालैस्तमालकैः

Lalo pa itong gumanda dahil sa mga punong citron at limon, sa mga kumpol ng saging; sa mga punong areca at mga baging gaya ng betel (nāgavallī), at sa mga punong śāla, palmyra (tāla) at tamāla.

Verse 6

बीजपूरकखर्जूरैर्द्राक्षामधुरपाटलैः । बिल्वचंपकतिंद्वाद्यैः कदंबककुभैस्तथा

Napupuno rin ito ng mga punong bījapūraka (citron) at datiles, ng mga baging ng ubas, ng matatamis na punò at mga bulaklak na pāṭala; may bilva at campaka, may tiṃdu at iba pang punò, gayundin ang kadamba at kubha.

Verse 7

धवाशोकशिरीषाद्यैर्नानावृक्षैश्च शोभितम् । कामं कामफलैर्वृक्षैः पुष्पितैः फलितैः शुभैः

Yaon ay pinalamutian ng sari-saring punò—dhava, aśoka, śirīṣa at iba pa; tunay na may mga punòng tumutupad ng hiling, mapalad, namumulaklak at hitik sa bunga.

Verse 8

हंसकारंडवाकीर्णं चक्रवाकोपशोभितम् । कोकिलाभिः शुकैश्चैव नानापक्षिनिनादि तम्

Yaon ay siksik ng mga hamsa at mga ibong kāraṇḍava, at lalo pang gumanda dahil sa mga magkaparis na cakravāka; umaalingawngaw ang huni ng kokilā, mga loro, at sari-saring ibon.

Verse 9

जातिस्मराः पक्षिणश्च व्याजह्रुर्मानुषीं गिरम् । गंधर्वकिंनरयुगैः सिद्धविद्याधरोरगैः

May mga ibong may alaala ng mga nakaraang kapanganakan at nagsasalita ng wika ng tao; at dinarayo rin iyon ng mga magkaparis na Gandharva at Kiṃnara, pati ng mga Siddha, Vidyādhara, at Nāga.

Verse 10

क्रीडद्भिर्विविधैर्दिव्यैः शोभितं पर्वतोत्तमम् । देवगंधर्वनृत्यैश्च वेणुवीणानिनादितम्

Ang dakilang bundok na iyon ay pinaganda ng sari-saring makalangit na nagdiriwang; pinarangalan ng mga sayaw ng mga Deva at Gandharva, at napuno ng tugtugin ng plauta at vīṇā.

Verse 11

वेदध्वनितघोषेण यज्ञहोमाग्निहोत्रजैः । समावृतं सर्वमाज्यगंधिभिरुच्छ्रितम्

Ang lahat doon ay nababalot ng umuugong na tunog ng pagbigkas ng Veda; mula sa mga yajña, homa, at mga ritong agnihotra, lumaganap sa lahat ang halimuyak ng ghee.

Verse 12

शोभितं चर्षिभिर्दिव्यैश्चातुर्विद्यैर्द्विजोत्तमैः । अत्रिश्चैव वसिष्ठश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

Ang pook na iyon ay pinalamutian ng mga banal na rishi—mga dakilang dwija na bihasa sa apat na kaalamang sagrado—gaya nina Atri, Vasiṣṭha, Pulastya, Pulaha, at Kratu.

Verse 13

भृगुश्चैव मरीचिश्च भरद्वाजोऽथ कश्यपः । मनुर्यमोंऽगिरा विष्णुः शातातपपराशरौ

Naroon din sina Bhṛgu at Marīci, Bharadvāja at Kaśyapa; sina Manu at Yama, Aṅgiras at Viṣṇu; at gayundin sina Śātātapa at Parāśara.

Verse 14

आपस्तंबोऽथ संवर्तः कात्यः कात्यायनो मुनिः । गौतमः शंखलिखितौ तथा वाचस्पतिर्मुनिः

Naroon din sina Āpastamba at Saṃvarta; si Kātya at ang pantas na si Kātyāyana; si Gautama; sina Śaṅkha at Likhita; at ang rishi na si Vācaspati rin.

Verse 15

जामदग्न्यो याज्ञवल्क्य ऋष्यशृंगो विभांडकः । गार्ग्यशौनकदाल्भ्याश्च व्यास उद्दालकः शुकः

Naroon si Jāmadagnya (Paraśurāma) at si Yājñavalkya; sina Ṛṣyaśṛṅga at Vibhāṇḍaka; gayundin sina Gārgya, Śaunaka, at Dālbhyā; at sina Vyāsa, Uddālaka, at Śuka.

Verse 16

नारदः पर्वतश्चैव दुर्वासा उग्रतापसः । शाकल्यो गालवश्चैव जाबालिर्मुद्गलस्तथा

Naroon din sina Nārada at Parvata, at si Durvāsā, ang mahigpit at mabagsik na asceta; gayundin sina Śākalya at Gālava, at pati sina Jābāli at Mudgala.

Verse 17

विश्वामित्रः कौशिकश्च जह्नुर्विश्वावसुस्तथा । धौम्यश्चैव शतानन्दो वैशंपायनजिष्णवः

Naroon sina Viśvāmitra at Kauśika; si Jahnu at gayundin si Viśvāvasu; at naroon din sina Dhaumya, Śatānanda, Vaiśaṃpāyana, kasama si Jiṣṇu.

Verse 18

शाकटायनवार्द्धिक्यावग्निको बादरायणः । वालखिल्या महात्मानो ये च भूमण्डले स्थिताः

Naroon doon sina Śākaṭāyana, Vārddhikya, Avagnika at Bādarāyaṇa; at ang mga Vālakhilya na dakila ang diwa, at iba pang mararangal na nananahan sa daigdig.

Verse 19

ते सर्वे तत्र तिष्ठंति पर्वते तु कृतस्मरे । तेजस्विनो ब्रह्मपुत्रा ऋषयो धार्मिकाः प्रिये

Silang lahat ay nananahan doon, sa bundok na tinatawag na Kṛtasmara—mga rishi na nagniningning, mga anak ni Brahmā, matatag sa dharma, O minamahal.

Verse 20

ज्वलंतस्तपसा सर्वे निर्द्धूमा इव पावकाः । मासोपवासिनः केचित्केचित्पक्षोपवासिनः

Silang lahat ay nagningas sa kanilang tapas, na wari’y apoy na walang usok. Ang ilan ay nag-ayuno nang isang buong buwan, at ang ilan ay nag-ayuno nang isang kalahating buwan.

Verse 21

त्रैरात्रिकाः सांतपना निराहारास्तथा परे । केचित्पुष्प फलाहाराः शीर्णपर्णाशिनस्तथा

May ilan na nagsagawa ng pagtalima sa loob ng tatlong gabi; may ilan na nagsagawa ng Sāṃtapana na tapas; at ang iba’y namuhay na walang pagkain. May ilan na nabubuhay sa bulaklak at prutas, at may ilan na kumakain lamang ng mga nalaglag na dahon.

Verse 22

केचिद्गोमयभक्षाश्च जलाहारास्तथा परे । साग्निहोत्राः सुविद्वांसो मोक्षमार्गार्थचिन्तकाः

May ilan ay kumain pa ng tuyong dumi ng baka, at ang iba nama’y nabuhay sa tubig lamang. Ang mga pantas na rishi, na nag-iingat ng Agnihotra, ay nagmumuni sa kahulugan ng landas tungo sa moksha, ang kalayaan.

Verse 23

इति हासपुराणादिश्रुतिस्मृतिविशारदाः । एते चान्ये च बहवो मार्कंडेयपुरोगमाः

Kaya nga, ang mga pantas na iyon ay bihasa sa Itihasa at mga Purana, at dalubhasa sa Shruti at Smriti. Sila at marami pang iba, na pinangungunahan ni Markandeya, ay naroon sa pook na iyon.

Verse 24

प्रभासं क्षेत्रमासाद्य संस्थिता कृतपर्वते । एवं कृतस्मरस्तत्र सर्वदेवनिषेवितः । मन्वंतरेस्मिन्यो देवि निर्दग्धो वडवाग्निना

Nang marating niya ang banal na kshetra ng Prabhāsa, tumindig siya sa banal na bundok na Kṛtapārva­ta. Doon, pinarangalan at pinagsilbihan ng lahat ng mga deva, siya’y naging “muling nagbalik ang kamalayan”; at sa mismong Manvantara na ito, O Diyosa, siya’y minsang nasunog ng Vaḍavāgni, ang apoy sa ilalim ng dagat na may mukhang kabayong babae.

Verse 25

तं दृष्ट्वा पर्वतं रम्यं दृष्ट्वा चैव महोदधिम् । प्रदक्षिणं ततश्चक्रे सप्तकृत्वो निशाकरः । गिरेः प्रदक्षिणां कृत्वा गतो यत्र महेश्वरः

Nang makita ang kaakit-akit na bundok at masdan din ang dakilang karagatan, si Niśākara (ang Buwan) ay nagsagawa ng pradakṣiṇā nang pitong ulit. Pagkatapus niyang ikutin ang bundok, nagtungo siya sa kinaroroonan ni Maheśvara.

Verse 26

समीपे तु समुद्रस्य स्पर्शलिंगस्वरूपवान् । प्रसादयामास विभुं प्रसन्नेनांतरात्मना

Malapit sa dagat, sa anyo ng (pagsamba sa) Sparśa-liṅga, hinangad niyang palugdan ang Panginoong sumasaklaw sa lahat, taglay ang panloob na sarili na payapa at dalisay.

Verse 27

मरणं वेति संध्याय शरणं वा महेश्वरम् । वरं शापाभिघातार्थं मृत्युं वा शंकरान्मम

Nagmuni-muni siya: “Kamatayan ba ito—o dapat ba akong manalig kay Maheśvara?” At nagpasya: “Para sa akin, maging kamatayan mula kay Śaṅkara ay higit na mabuti, kung iyon ang magwawakas sa hagupit ng sumpa.”

Verse 28

इति सोमो मतिं कृत्वा तपसाऽराधयञ्छिवम् । यावद्वर्षसहस्रं तु फलमूलाशनोऽभवत्

Kaya nga, si Soma ay nagpasya at sumamba kay Śiva sa pamamagitan ng matinding pag-aayuno at pagninilay; sa loob ng isang libong taon, nabuhay siya sa mga bunga at ugat lamang.

Verse 29

पूर्णे वर्षसहस्रे तु चतुर्थे वरवर्णिनि । तुतोष भगवान्रुद्रो वाक्यं चेदमुवाच ह

Nang matapos ang ikaapat na libong taon, O marikit, nalugod ang Mapalad na Rudra at nagsalita ng ganito.

Verse 30

परितुष्टोऽस्मि ते चंद्र वरं वरय सुव्रत । किं ते कामं करोम्यद्य ब्रूहि यत्स्यात्सुदुर्ल्लभम्

“Lubos akong nalulugod sa iyo, O Candra. Pumili ka ng biyaya, O may marangal na panata. Anong hangarin mo ang tutuparin Ko ngayon? Sabihin mo—kahit yaong pinakamahirap makamtan.”

Verse 31

एवं प्रत्यक्षमापन्नं दृष्ट्वा देवं वृषध्वजम् । प्रणम्य तं यथाभक्त्या स्तुतिं चक्रे निशाकरः

Nang makita ang diyos na Vṛṣadhvaja (Śiva, na may watawat na may toro) na hayag sa harap niya, si Niśākara ay yumukod at nagpatirapa nang may wagas na debosyon, at bumuo ng isang himno ng papuri.

Verse 32

चंद्र उवाच । ॐ नमो देवदेवाय शिवाय परमात्मने । अप्रमेयस्वरूपाय ब्यक्ताव्यक्तस्वरूपिणे

Wika ni Candra: “Oṃ—pagpupugay kay Śiva, ang Diyos ng mga diyos, ang Kataas-taasang Sarili; ang Kanyang kalikasan ay di-masusukat, may anyong hayag at di-hayag.”

Verse 33

त्वं पतिर्योगिनामीश त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमोंकारः प्रजापतिः

“Ikaw ang Panginoon ng mga yogin, O Īśa; sa Iyo nakasalig ang lahat. Ikaw ang mismong handog na sakripisyo; Ikaw ang panawagang vaṣaṭ; Ikaw ang Oṃkāra; Ikaw ang Prajāpati.”

Verse 34

चतुर्विंशत्यधिकं च भुवनानां शतद्वयम् । तस्योपरि परं ज्योतिर्जागर्ति तव केवलम्

“Higit sa dalawang daang daigdig—at higit pa roon ng dalawampu’t apat—sa ibabaw ng lahat ay nagniningning ang Kataas-taasang Liwanag; ang Liwanag na iyon lamang ang gising bilang Ikaw.”

Verse 35

कल्पांत आदिवाराहमुक्तब्रह्मांडसंस्थितौ । आधारस्तंभभूताय तेजोलिंगाय ते नमः

“Pagpupugay sa Iyo, Tejo-liṅga—ang haliging nagliliyab sa dakilang ningning—na tumatayong sandigan kapag sa wakas ng kalpa, pinalalaya ng Sinaunang Varāha ang itlog ng sansinukob.”

Verse 36

नमोऽनामयनाम्ने ते नमस्ते कृत्तिवाससे । नमो भैरवनाथाय नमः सोमेश्वराय ते

“Pagpupugay sa Iyo na may pangalang Anāmaya; pagpupugay sa Iyo, Kṛttivāsa. Pagpupugay kay Bhairavanātha; pagpupugay sa Iyo, Someśvara.”

Verse 37

इति संज्ञाभिरेताभिः स्तुत्याभिरमृतेश्वरः । भूतैर्भव्यैर्भविष्यैश्च स्तूयसे सुरसत्तमैः

Kaya nito, sa mga pamagat at banal na himnong ito, O Amṛteśvara, Ikaw ay pinupuri ng pinakadakila sa mga deva—ng mga nasa nakaraan, kasalukuyan, at darating.

Verse 38

आद्यो विरंचिनामाभूद्ब्रह्मा लोकपितामहः । मृत्युञ्जयेति ते नाम तदाऽभूत्पार्वतीपते

Sa unang kapanahunan, nang si Brahmā ay kilala bilang Virañci, ang lolo ng mga daigdig, noon—O Panginoon ni Pārvatī—ang Iyong pangalan ay naging “Mṛtyuñjaya”, ang Manlulupig sa Kamatayan.

Verse 39

द्वितीयोऽभूद्यदा ब्रह्मा पद्मभूरिति विश्रुतः । तदा कालाग्निरुद्रेति तव नाम प्रकीर्तितम्

Sa ikalawang yugto, nang si Brahmā ay bantog bilang Padmabhū (isinilang sa lotus), noon ang Iyong pangalan ay ipinahayag na “Kālāgnirudra”—si Rudra bilang Apoy ng Panahon.

Verse 40

तृतीयोऽभूद्यदा ब्रह्मा स्वयंभूरिति विश्रुतः । अमृतेशेति ते नाम कीर्तितं कीर्तिवर्द्धनम्

Sa ikatlong yugto, nang si Brahmā ay kilala bilang Svayaṃbhū (sariling isinilang), noon ang Iyong pangalan ay inawit na “Amṛteśa”—pangalan na nagpapalago ng dangal at mapalad na kabantugan.

Verse 41

चतुर्थोऽभूद्यदा ब्रह्मा परमेष्ठीति विश्रुतः । अनामयेति देवेश तव नाम स्मृतं तदा

Sa ikaapat na yugto, nang si Brahmā ay bantog bilang Parameṣṭhī, noon—O Panginoon ng mga deva—ang Iyong pangalan ay inalaala bilang “Anāmaya”, ang Walang Kapighatian at Walang Sakit.

Verse 42

पंचमोऽभूद्यदा ब्रह्मा सुरज्येष्ठ इति श्रुतः । कृत्तिवासेति ते नाम बभूव त्रिपुरांतक

Sa ikalimang yugto, nang marinig na si Brahmā ay kilala bilang Surajyeṣṭha, noon ang Iyong pangalan ay naging “Kṛttivāsa”—O Tripurāntaka, tagapagwasak ng tatlong lungsod.

Verse 43

षष्ठश्चाभूद्यदा ब्रह्मा हेमगर्भ इति स्मृतः । तदा भैरवनाथेति तव नाम प्रकीर्तितम्

At sa ikaanim na yugto, nang alalahanin si Brahmā bilang Hemagarbha, noon ang Iyong pangalan ay ipinahayag na “Bhairavanātha”, ang Panginoong Bhairava.

Verse 44

अधुना वर्त्तते योऽसौ शतानंद इति श्रुतः । आदिसोमेन यश्चासौ वामनेत्रोद्भवेन ते

“Ang yaong umiiral hanggang ngayon ay tanyag bilang Śatānanda; at siya rin ang Ādi-Soma, ang sinaunang Soma, na isinilang mula sa Iyong kaliwang mata.”

Verse 45

प्रतिष्ठार्थं तु लिंगस्य आनीतश्चाष्टवार्षिकः । बालरूपी तदा तेन सोमनाथेति कीर्तितम्

“Para sa pagtatalaga ng liṅga, dinala ang isang walong taong gulang; sa anyong bata, noon ay ipinahayag niya ang pangalang ‘Somnātha’.”

Verse 46

सहस्रद्वितयं चैव शतं चैव षडुत्तरम्

“Dalawang libo, at isang daan, dagdag pa ang anim.”

Verse 47

सप्तमोऽहं महादेव आत्रेय इति विश्रुतः । प्राचेतसेन दक्षेण शप्तस्त्वां शरणं गतः । रक्ष मां देवदेवेश क्षयिणं पापरोगिणम्

O Mahādeva, ako ang ikapito sa kanila, kilala bilang Ātreya. Isinumpa ni Dakṣa, anak ni Pracetas, kaya lumapit ako sa Iyo bilang kanlungan. Ingatan Mo ako, O Panginoon ng mga diyos—ako’y nanghihina at dinadapuan ng sakit ng kasalanan.

Verse 48

इति संस्तुवतस्तस्य चंद्रस्य करुणाकरः । तुतोष भगवान्रुद्रो वाक्यं चेदमुवाच ह

Sa gayon, habang pinupuri Siya ni Candra, ang mahabaging Panginoong Rudra ay nalugod at nagsalita ng ganitong mga salita.

Verse 49

परितुष्टोऽस्मि ते चंद्र वरं वरय सुव्रत । कि ते कामं करोम्यद्य ब्रूहि यत्स्यात्सुदुर्ल्लभम्

O Candra, lubos Akong nalulugod sa iyo. O may mabuting panata, pumili ka ng biyaya. Ano ang nais mong tuparin Ko para sa iyo ngayon? Sabihin mo—kahit yaong pinakamahirap makamtan.

Verse 50

मम नामानि गुह्यानि मम प्रियतराणि च । पठिष्यंति नरा ये तु दास्ये तेषां मनोगतम्

Ang mga taong magbigkas ng aking mga lihim na pangalan—mga pangalang pinakamamahal Ko—ay pagkakalooban Ko ng mga nasa puso nilang ninanais.

Verse 51

अतीता ये चंद्रमसो भविष्यंति च येऽधुना । तेषां पूज्यमिदं लिंगं यावदन्योऽष्टवार्षिकः

Para sa mga Candra na lumipas, sa mga darating, at sa mga naririto ngayon—ang liṅga na ito ay dapat nilang sambahin hanggang sa lumitaw ang isa pang pagpapakita na walong taong gulang.

Verse 52

आः परं चतुर्वक्त्रो ब्रह्मा यो भविता यदा । प्राणनाथेति देवस्य तदा नाम भविष्यति

At higit pa: kapag sumilang si Brahmā na may apat na mukha, ang pangalan ng Diyos na iyon ay magiging “Prāṇanātha,” Panginoon ng hininga-buhay.

Verse 53

प्राणास्तु वायवः प्रोक्तास्तदाराधननाम तत् । प्राणनाथेति संप्रोक्तं मेऽधुना तद्भविष्यति

Ang mga prāṇa ay sinasabing mga hanging-buhay; iyon nga ang nagiging pangalan sa pagsamba. Ipinahayag na “Prāṇanātha”—mula ngayon, iyon ang magiging pangalan ng aking debosyon.

Verse 54

तस्मादग्नीशनामेति कालरुद्रेत्यनंतरम् । तारकेति ततो नाम भविष्यत्येव कीर्तितम्

Kaya nga, ang Kanyang pangalan ay pupurihin bilang “Agnīśa”; kasunod “Kālarudra”; at pagkatapos ay “Tāraka”—ganito ipinahayag ang pagkakasunod ng mga pangalang darating.

Verse 55

मृत्युञ्जयेति देवस्य भविता तदनंतरम् । त्र्यंबकेशस्त्वितीशेति भुवनेशेत्यनन्तरम्

Pagkaraan niyon, ang Diyos ay makikilala bilang “Mṛtyuñjaya”; saka “Tryambakeśa”; saka “Itīśa”; at pagkatapos ay “Bhuvaneśa”.

Verse 56

भूतनाथेति घोरेति ब्रह्मेशेत्यथ नामकम् । भविष्यं पृथिवीशेति आदिनाथेत्यनंतरम्

Pagkatapos, ang Kanyang pangalan ay “Bhūtanātha”; saka “Ghore”; saka “Brahmeśa”. Sa hinaharap Siya’y tatawaging “Pṛthivīśa”, at kasunod “Ādinātha”.

Verse 57

कल्पेश्वरेति देवस्य चंद्रनाथेत्यनन्तरम् । नाम देवस्य यद्भावि सांप्रतं ते प्रकाशितम्

Pagkaraan, ang Diyos ay tatawaging Kalpeśvara, at pagkatapos ay Candranātha. Ang mga banal na pangalan ng Diyos na darating pa ay ngayo’y inihayag na sa iyo.

Verse 58

इत्येवमादि नामानि स्वसंख्यातानि षोडश । गतानि संभविष्यंति कालस्यानंतभावतः

Kaya nito, sa ganitong pagsisimula, may labing-anim na pangalan—bawat isa ayon sa itinakdang bilang—na lumipas na at lilitaw pang muli, sapagkat ang Kalikasan ng Panahon ay walang hanggan.

Verse 59

एकैकं वर्तते नाम ब्रह्मणः प्रलयावधि । ततोन्यज्जायते नाम यथा नामानुरूपतः

Ang bawat pangalan ay nananatili hanggang sa wakas ng isang panahon ni Brahmā, hanggang sa pagkalusaw; saka lilitaw ang ibang pangalan, ayon sa likas na kahulugang ipinahihiwatig ng pangalang iyon.

Verse 60

अथ किं बहुनोक्तेन रहस्यं ते प्रकाशितम् । वत्स यत्कारणेनेह तपस्तप्तं त्वयाऽखिलम् । तन्मे निःशेषतो ब्रूहि दास्ये तुष्टोऽस्मि ते वरम्

Ngunit ano pa ang saysay ng maraming salita? Ang lihim ay naihayag na sa iyo. Mahal kong anak—sabihin mo sa Akin nang lubos kung bakit mo isinagawa rito ang ganap na pagtitika (tapas); ako’y nalulugod at ipagkakaloob ko sa iyo ang isang biyaya.

Verse 61

चन्द्र उवाच । अहं शप्तस्तु दक्षेण कस्मिंश्चित्कारणांतरे । यक्ष्मणा च क्षयं नीतस्तस्मात्त्वं त्रातुमर्हसि

Wika ni Candra: Ako’y isinumpa ni Dakṣa dahil sa isang dahilan, at dinala ako ng yakṣmā sa pagkapanghina at pagkalanta. Kaya nararapat na iligtas mo ako.

Verse 62

शंभुरुवाच । अधुना भोः समं पश्य सर्वास्ता दक्षकन्यकाः । क्षयस्ते भविता पक्षं पक्षं वृद्धिर्भविष्यति

Wika ni Śaṃbhu: Ngayon, O ikaw, masdan mong pantay-pantay ang lahat ng mga anak na babae ni Dakṣa. Sa iyo’y magkakaroon ng pagliit sa isang kalahating buwan at pagdami sa susunod—kalahating buwan sa bawat kalahating buwan.

Verse 63

पूर्वोचितां प्रभां सोम प्राप्स्यसे मत्प्रसादतः । प्राचेतसस्य दक्षस्य तपसा हतपाप्मनः

O Soma, sa pamamagitan ng Aking biyaya ay muling matatamo mo ang dating ningning na iyo. Ito’y dahil sa tapas (mahigpit na pag-aayuno at pagninilay) ni Dakṣa, anak ni Prācetas, na ang mga kasalanan ay nasunog na ng tapas.

Verse 64

तस्यान्यथा वचः कर्तुं शक्यं नान्यैः सुरैरपि । ब्राह्मणाः कुपिता हन्युर्भस्मीकुर्युः स्वतेजसा

Kahit ang ibang mga diyos ay hindi kayang gawing iba ang kinalabasan ng kanyang salita. Kapag nagngitngit ang mga Brāhmaṇa, kaya nilang manugpo at gawing abo ang sinuman sa sariling tejas, ang espirituwal na ningning.

Verse 65

देवान्कुर्युरदेवांश्च नाशयेयुरिदं जगत् । ब्राह्मणाश्चैव देवाश्च तेज एकं द्विधा कृतम्

Kaya nilang gawing di-diyos ang mga diyos, at kaya rin nilang wasakin ang sanlibutang ito. Ang mga Brāhmaṇa at ang mga diyos ay tunay na may iisang tejas, na nahahati lamang sa dalawang anyo.

Verse 66

प्रत्यक्षं ब्राह्मणा देवाः परोक्षं दिवि देवताः । न विना ब्राह्मणा देवैर्न देवा ब्राह्मणैर्विना

Ang mga Brāhmaṇa ang mga diyos na nakikita (sa lupa); ang mga diyos sa langit ay mga diyos na di-nakikita. Hindi ganap ang mga diyos kung wala ang mga Brāhmaṇa, at hindi rin ganap ang mga Brāhmaṇa kung wala ang mga diyos.

Verse 67

एकत्र मन्त्रा स्तिष्ठन्ति तेज एकत्र तिष्ठति । ब्राह्मणा देवता लोके ब्राह्मणा दिवि देवताः । त्रैलोक्ये ब्राह्मणाः श्रेष्ठा ब्राह्मणा एव कारणम्

Sa iisang dako nananahan ang mga mantra; sa iisang dako nananahan ang tejas, ang banal na ningning. Sa mundong ito, ang mga Brāhmaṇa ang mga diyos; sa langit, ang mga Brāhmaṇa rin ang mga diyos. Sa tatlong daigdig, ang mga Brāhmaṇa ang pinakadakila—tanging sila ang sanhi ng banal na kaayusan.

Verse 68

पितुर्नियुक्ताः पितरो भवंति क्रियासु दैवीषु भवंति देवाः । द्विजोत्तमा हस्तनिषक्ततोयास्तेनैव देहेन भवंति देवाः

Kapag itinalaga ng ama—sa bisa ng tungkuling anak at ng ritwal—dumarating ang mga Pitṛ, ang mga ninunong banal, bilang mga tumatanggap. Sa mga banal na gawain, nagiging naroroon ang mga diyos. Ang pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, na may tubig na hawak sa palad para sa handog, sa mismong katawan niyang iyon ay wari’y nagiging mga diyos sa ritwal.

Verse 69

षट्क र्मतत्त्वाभिरतेषु नित्यं विप्रेषु वेदार्थकुतूहलेषु । न तेषु भक्त्या प्रविशंति घोरं महाभयं प्रेतभवं कदाचित्

Ang may debosyon sa mga Brāhmaṇa na laging nakatuon sa mga simulain ng anim na tungkulin at sabik sa kahulugan ng Veda—hindi kailanman pumapasok sa kakila-kilabot na malaking takot na iyon: ang maging preta, ligaw na espiritu.

Verse 70

यद्ब्राह्मणाः स्तुत्यतमा वदन्ति तद्देवता कर्मभिराचरंति । तुष्टेषु तुष्टाः सततं भवन्ति प्रत्यक्षदेवेषु परोक्षदेवाः

Anumang ipahayag ng mga Brāhmaṇa na pinakakarapat-dapat purihin, iyon ang isinasagawa ng mga diyos sa pamamagitan ng kanilang mga gawa. Kapag nalugod ang mga diyos na nakikita—ang mga Brāhmaṇa—nalulugod din palagi ang mga diyos na di-nakikita.

Verse 71

यथा रुद्रा यथा देवा मरुतो वसवोऽश्विनौ । ब्रह्मा च सोमसूर्यौ च तथा लोके द्विजोत्तमाः

Kung paanong may mga Rudra, mga Deva, mga Marut, mga Vasu, at ang kambal na Aśvin—gayon din sa mundong ito ay may mga dvijottama, ang pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, na kauri sa dangal ng mga pangkat na iyon ng mga diyos.

Verse 72

देवाधीनाः प्रजाः सर्वा यज्ञाधीनाश्च देवताः । ते यज्ञा ब्राह्मणाधीनास्तस्माद्देवा द्विजोत्तमाः

Ang lahat ng nilalang ay umaasa sa mga deva, at ang mga deva ay umaasa sa yajña (banal na paghahandog). Ang mga yajña ay nakasalalay sa mga Brāhmaṇa; kaya ang mga Brāhmaṇa—ang tunay na ‘deva’ sa lupa—ang pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang.

Verse 73

ब्राह्मणानर्चयेन्नित्यं ब्राह्मणांस्तर्पयेत्सदा । ब्राह्मणास्तारका लोके ब्राह्मणात्स्वर्गमश्नुते

Dapat sambahin araw-araw ang mga Brāhmaṇa at palaging bigyang-lugod sila sa pamamagitan ng paggalang at mga handog. Ang mga Brāhmaṇa ang mga bituing gabay sa daigdig; sa pamamagitan ng mga Brāhmaṇa natatamo ang langit.

Verse 75

शक्यं हि कवचं भेत्तुं नाराचेन शरेण वा । अपि वज्र सहस्रेण ब्राह्मणाशीः सुदुर्भिदा

Ang baluting bakal ay maaaring butasin—ng palasong may dulo ng bakal o ng sibat na palaso; ngunit ang pagpapala ng isang Brāhmaṇa ay napakahirap wasakin, kahit pa ng isang libong vajra (kulog).

Verse 76

हुतेन शाम्यते पापं हुतमन्नेन शाम्यति । अन्नं हिरण्यदानेन हिरण्यं ब्राह्मणाशिषा

Napapawi ang kasalanan sa pamamagitan ng paghahandog sa banal na apoy; at ang inihandog na pagkain ay nagiging mapalad. Ang pagkain ay pinababanal sa pag-aalay ng ginto, at ang ginto mismo ay pinababanal ng pagpapala ng Brāhmaṇa.

Verse 77

य इच्छेन्नरकं गंतुं सपुत्रपशुबांधव । देवेष्वधिकृतं कुर्याद्ब्राह्मणेषु च गोषु च

Sinumang nagnanais mapunta sa impiyerno—kasama ang kanyang mga anak, mga alagang hayop, at mga kamag-anak—ay gumawa ng kasamaan laban sa mga deva, laban sa mga Brāhmaṇa, at laban sa mga baka.

Verse 78

ब्राह्मणान्द्वेष्टि यो मोहाद्देवान्गाश्च मखान्यदि । नैव तस्य परो लोको नाऽयं लोको दुरात्मनः

Ang sinumang dahil sa kamangmangan ay napopoot sa mga Brāhmaṇa at hinahamak ang mga diyos, ang mga baka, at ang mga handog na sakripisyo, ay walang kabilang-buhay ni maging ang buhay na ito; tunay na masama ang gayong tao.

Verse 79

अभेद्यमच्छेद्यमनादिमक्षयं विधिं पुराणं परिपालयन्ति । महामतिस्तानभिपूज्य वै द्विजान्भवेदजेयो दिवि देवराडिव

Kanilang iniingatan ang sinaunang kautusan—di-mababali, di-mapuputol, walang pasimula at di-nasisira. Ang marunong na tao, matapos igalang at sambahin nang wasto ang mga dwija (dalawang ulit na isinilang), ay nagiging di-matatalo sa langit, gaya ni Indra, hari ng mga diyos.

Verse 80

अग्रं धर्मस्य राजानो मूलं धर्मस्य ब्राह्मणाः । तस्मान्मूलं न हिंसीत मूले ह्यग्रं प्रतिष्ठितम्

Ang mga hari ang lantad na pangunang mukha ng dharma, ngunit ang mga Brāhmaṇa ang ugat ng dharma. Kaya huwag saktan ang ugat, sapagkat sa ugat nakasalig ang pinakapanguna.

Verse 81

फलं धर्मस्य राजानः पुष्पं धर्मस्य ब्राह्मणाः । तस्मात्पुष्पं न हिंसीत पुष्पात्संजायते फलम्

Ang mga hari ang bunga ng dharma; ang mga Brāhmaṇa ang bulaklak ng dharma. Kaya huwag saktan ang bulaklak, sapagkat mula sa bulaklak isinisilang ang bunga.

Verse 82

राजा वृक्षो ब्राह्मणास्तस्य मूलं पौराः पर्णं मन्त्रिणस्तस्य शाखाः । तस्माद्राज्ञा ब्राह्मणा रक्षणीया मूले गुप्ते नास्ति वृक्षस्य नाशः

Ang hari ay isang puno; ang mga Brāhmaṇa ang ugat nito; ang mga mamamayan ang mga dahon; ang mga ministro ang mga sanga. Kaya dapat pangalagaan ng hari ang mga Brāhmaṇa, sapagkat kapag nababantayan ang ugat, hindi napapahamak ang puno.

Verse 83

आसन्नो हि दहत्यग्निर्दूराद्दहति ब्राह्मणः । प्ररोहत्यग्निना दग्धं ब्रह्मदग्धं न रोहति

Ang apoy ay nakapapaso kapag malapit, ngunit ang kapangyarihang espirituwal ng Brāhmaṇa ay nakapapaso kahit mula sa malayo. Ang sinunog ng apoy ay maaari pang sumibol muli; ngunit ang sinunog ng brahman, ang banal na lakas, ay hindi na muling tutubo.

Verse 84

ब्राह्मणानां च शापेन सर्वभक्षो हुताशनः । समुद्रश्चाप्यपेयस्तु विफलश्च पुरंदरः

Sa sumpa ng mga Brāhmaṇa, maging ang Apoy ay nagiging tagalamon ng lahat nang walang pili; ang karagatan ay nagiging hindi maiinom; at maging si Purandara (Indra) ay nagiging walang kapangyarihan at bigo sa mga pagsisikap.

Verse 85

त्वं चन्द्र राजयक्ष्मी च पृथिव्यामूषराणि च । सूर्याचन्द्रमसोः पातः पुनरुद्धरणं तयोः

Ikaw ang Buwan, ang maharlikang kapalaran, at maging ang mga tigang na lupain sa daigdig. Ikaw ang pagbagsak ng Araw at ng Buwan—at muli, ikaw rin ang kanilang pagpapanumbalik.

Verse 86

वनस्पतीनां निर्यासो दानवानां पराजयः । नागानां च वशीकारः क्षत्रस्योत्सादनं तथा । देवोत्पत्ति विपर्यासो लोकानां च विपर्ययः

Mula roon nagmumula ang dagta at katas ng mga punò; ang pagkatalo ng mga Dānava; ang pagpapasuko sa mga Nāga; gayundin ang pagbagsak ng mapagmalabis na kapangyarihang kṣatriya; ang pagbaligtad maging sa pagsilang ng mga diyos—at ang pagyanig at kaguluhan sa mga daigdig.

Verse 87

एवमादीनि तेजांसि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । तस्माद्विप्रेषु नृपतिः प्रणमेन्नित्यमेव च

Ganyan, at marami pang iba, ang mga kapangyarihan ng mga Brāhmaṇa na dakila ang kaluluwa. Kaya nararapat na ang hari ay laging yumukod at magbigay-galang sa mga Brāhmaṇa, tunay nga, sa lahat ng panahon.

Verse 88

परा मप्यापदं प्राप्तो ब्राह्मणान्न प्रकोपयेत् । ते ह्येनं कुपिता हन्युः सद्यः सबलवाहनम्

Kahit mapahamak sa pinakamatinding kapahamakan, huwag pukawin ang galit ng mga brāhmaṇa; sapagkat kapag sila’y nagalit, maaari nilang lipulin siya agad—kasama ang kanyang hukbo at mga sasakyang sinasakyan.

Verse 89

प्रणीतश्चाप्रणीतश्च यथाग्निर्दैवतं महत् । एवं विद्वानविद्वान्वा ब्राह्मणो दैवतं महत्

Kung paanong ang Apoy ay dakilang pagka-diyos, maging sinindihan man ayon sa ritwal o hindi, gayon din ang brāhmaṇa—marunong man o di-marunong—ay dakilang pagka-diyos.

Verse 90

श्मशानेष्वपि तेजस्वी पावको नैव दुष्यति । हूयमानश्च यज्ञेषु भूय एवाभिवर्द्धते

Kahit sa mga pook ng pagsusunog ng bangkay, ang maningning na Apoy ay hindi nadudungisan; at kapag ibinubuhos sa kanya ang mga handog sa mga yajña, lalo pa siyang lumalago at tumitindi.

Verse 91

एवं यद्यप्य निष्टेषु वर्त्तते सर्वकर्मसु । सर्वेषां ब्राह्मणः पूज्यो दैवतं परमं महत्

Kaya nga, kahit siya’y kumikilos sa gitna ng mga di-nararapat na gawain sa iba’t ibang uri ng trabaho, para sa lahat ng tao ang brāhmaṇa ay dapat igalang at sambahin—bilang kataas-taasang dakilang pagka-diyos.

Verse 92

क्षत्रस्यातिप्रवृद्धस्य ब्राह्मणानां प्रभावतः । ब्राह्मं हि परमं पूज्यं क्षत्रं हि ब्रह्मसंभवम्

Kahit ang kapangyarihang panghari (kṣatra) ay lumobo nang labis, ito’y sa bisa ng impluwensiya ng mga brāhmaṇa. Sapagkat ang prinsipyo ng brahman ay karapat-dapat sa sukdulang pagpupugay, at ang kṣatra mismo ay nagmumula sa brahman.

Verse 93

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्रमश्मनो लोहमुत्थितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति

Mula sa tubig ay sumisibol ang apoy; mula sa Brahman ay lumilitaw ang kṣatra; mula sa bato ay isinisilang ang bakal. Ngunit ang liwanag at kapangyarihang nakalalaganap sa lahat ng dako ay humuhupa kapag nagbabalik sa sariling pinagmulan.

Verse 94

यान्समाश्रित्य तिष्ठन्ति देवलोकाश्च सर्वदा । ब्रह्मैव वचनं येषां को हिंस्यात्ताञ्जिजीविषुः

Yaong maging ang mga daigdig ng mga deva ay laging umaasa—yaong ang kanilang pananalita ay mismong Brahman—sinong nagnanais mabuhay ang mangangahas manakit sa kanila?

Verse 95

म्रियमाणोऽप्याददीत न राजा ब्राह्मणात्करम् । न च क्षुधा ऽस्य संसीदेद्ब्राह्मणो विषये वसन्

Kahit naghihingalo, hindi dapat maningil ng buwis ang hari mula sa isang Brāhmaṇa. At ang Brāhmaṇa na naninirahan sa nasasakupan ng hari ay hindi dapat hayaang manghina dahil sa gutom.

Verse 96

यस्य राज्ञश्च विषये ब्राह्मणः सीदति क्षुधा । तस्य तच्छतधा राष्ट्रमचिरादेव सीदति

Sa kaharian ng sinumang hari na ang isang Brāhmaṇa ay nagdurusa dahil sa gutom, ang kahariang iyon ay mabilis na guguho nang sandaang ulit.

Verse 97

यद्राजा कुरुते पापं प्रमादाद्यच्च विभ्रमात् । वसन्तो ब्राह्मणा राष्ट्रे श्रोत्रियाः शमयन्ति तत्

Anumang kasalanang nagagawa ng hari dahil sa kapabayaan o pagkalito, ang mga marunong na Brāhmaṇa—mga śrotriya na bihasa sa banal na tradisyon—na nananahan sa kaharian ang nagpapayapa at nagpapawi nito.

Verse 98

पूर्वरात्रांतरात्रेषु द्विजैर्यस्य विधीयते । स राजा सह राष्ट्रेण वर्धते ब्रह्मतेजसा

Ang haring pinaglilingkuran ng mga dvija (dalawang-ulit na isinilang) ng mga ritwal sa unang at gitnang pagbabantay ng gabi—siya’y umuunlad, kasama ang kanyang kaharian, sa liwanag ng kapangyarihang espirituwal ng Brahman.

Verse 99

ब्राह्मणान्पूजयेन्नित्यं प्रातरुत्थाय भूमिपः । ब्राह्मणानां प्रसादेन दीव्यन्ति दिवि देवताः

Pagbangon sa madaling-araw, dapat laging parangalan ng hari ang mga Brahmana; sa biyaya at kagalakan ng mga Brahmana, maging ang mga diyos sa langit ay nagagalak.

Verse 100

अथ किं बहुनोक्तेन ब्राह्मणा मामकी तनुः । ये केचित्सागरांतायां पृथिव्यां कीर्तिता द्विजाः । तदूपं देवदेवस्य शिवस्य परमात्मनः

Ngunit ano pa ang saysay ng maraming salita? Ang mga Brahmana ay mismong katawan Ko. Sinumang dvija na kinikilala sa buong daigdig na napapaligiran ng mga dagat—sila ang anyo ni Śiva, ang Diyos ng mga diyos, ang Kataas-taasang Sarili.

Verse 101

एतान्द्विषंति ये मूढा ब्राह्मणान्संशितव्रतान् । ते मां द्विषंति वै नूनं पूजनात्पूजयन्ति माम्

Ang mga naliligaw na napopoot sa mga Brahmana na ito, na matatag sa kanilang mga panata—tunay na Ako ang kanilang kinapopootan. At ang sinumang gumagalang sa kanila, sa mismong paggalang na iyon ay sumasamba sa Akin.

Verse 102

न प्रद्वेषस्ततः कार्यो ब्राह्मणेषु विजानता । प्रद्वेषेणाशु नश्यन्ति ब्रह्मशापहता नराः

Kaya ang may pagkaunawa ay huwag magkimkim ng poot laban sa mga Brahmana; sa poot, ang tao’y mabilis na napapahamak, tinatamaan ng sumpang nagmumula sa kapangyarihang brahmaniko.

Verse 103

इत्येवं कथितश्चन्द्र ब्राह्मणानां गुणार्णवः । कुरुष्वानन्तरं कार्य्यं यद्ब्रवीम्यहमेव ते

Gayon, O Candra, naisalaysay na ang karagatang-birtud ng mga Brāhmaṇa. Ngayon ay gawin mo ang susunod na gawain, ayon sa sasabihin ko mismo sa iyo.

Verse 104

शापस्यानुग्रहो दत्तो मया तव निशाकर । न चान्यथा वचः कर्त्तुं शक्यं तेषां द्रिजन्मनाम्

O Niśākara, ipinagkaloob ko na sa iyo ang ginhawa mula sa sumpa; ngunit ang salita ng mga dvija, ang mga “dalawang ulit na isinilang,” ay hindi maaaring mapalihis sa iba.

Verse 106

क्षयस्ते भविता पक्षं पक्षं वृद्धिर्भविष्यति । अथान्यद्वचनं चन्द्र शृणु कार्यं यथा त्वया

Mawawala ka sa loob ng kalahating buwan at muling lalago sa loob ng kalahating buwan. At ngayon, O Candra, pakinggan mo ang isa pang utos—ang dapat mong gawin.

Verse 107

इदं यत्सागरोपांते तिष्ठते लिंगमुत्तमम् । धरामध्यगतं तच्च देवानां दृष्टिगोचरम्

Ang kataas-taasang Liṅga na ito na nakatindig sa tabing-dagat—bagaman nakabaon sa lupa—ay nananatiling nasa paningin at kamalayan ng mga deva.

Verse 108

कुक्कुटांडसमप्रख्यं सर्पमेखलमंडितम् । ममाद्यं परमं तेजो न चान्यो वेद कश्चन

Ito’y nagniningning na tulad ng itlog ng manok at pinalalamutian ng bigkis ng mga ahas. Ito ang aking sinauna at kataas-taasang liwanag—walang iba ang tunay na nakaaalam nito.

Verse 109

इतः सागरमध्ये तु धनुषां च शतत्रये । तिष्ठते तत्र लिंगं तु सुगुप्तं लक्षणान्वितम्

Mula rito, sa gitna ng karagatan—sa layong tatlong daang haba ng busog—naroon ang isang Liṅga, maingat na nakatago ngunit taglay ang mga natatanging tanda nito.

Verse 110

आदिकल्पे महर्षीणां शापेन पतितं मम । लिंगं सागरमध्ये तु तत्त्वं शीघ्रं समानय

Noong unang kapanahunan, dahil sa sumpa ng mga dakilang Ṛṣi, ang Aking Liṅga ay nahulog sa gitna ng dagat. Ilabas mo agad ang banal na katotohanang iyon.

Verse 111

स्पर्शाख्यं यत्र मे लिंगं तत्र स्थाने निवेशय । निवेश्य तु प्रयत्नेन सहितो विश्वकर्मणा

Ilagay ang Aking Liṅga sa pook na tinatawag na ‘Sparśa’. Pagkaitatag nito nang may masusing pagsisikap—kasama si Viśvakarman—

Verse 112

ततो ब्रह्माणमाहूय समेतं तु मुनीश्वरैः । प्रतिष्ठां कारय विभो इष्ट्वा तत्र महामखैः

Pagkaraan, tawagin si Brahmā, kasama ang mga kagalang-galang na pantas. O makapangyarihan, matapos sumamba roon sa pamamagitan ng dakilang mga handog, ipagawa ang ritwal ng pagtatalaga (pratiṣṭhā).

Verse 113

एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवांतरधीयत । ततः प्रभां पुनर्लेभे रात्रिनाथो वरानने

Pagkasabi nito, ang Mapalad na Panginoon ay naglaho roon din. Pagkaraan, ang Panginoon ng Gabi—ang Buwan—ay muling nagkamit ng kanyang liwanag, O marikit ang mukha.

Verse 114

ततः प्रभृति तत्क्षेत्रं प्रभासमिति विश्रुतम् । निष्प्रभस्य प्रभा दत्ता प्रभासं तेन चोच्यते

Mula noon, ang banal na pook na iyon ay nakilala sa pangalang “Prabhāsa”. Sapagkat ipinagkaloob ang liwanag sa kanya na nawalan ng liwanag, kaya ito tinawag na Prabhāsa.

Verse 115

दक्षस्य तु वृथा शापो न कृतस्तेन लांछनम् । सोमः प्रभासते लोकान्वरं प्राप्य महेश्वरात् । व्यक्तीभूतः स देवेशः सोमस्यैव महात्मनः

Kaya ang sumpa ni Dakṣa ay hindi nauwi sa wala, ni hindi lamang isang mantsa. Nang makamtan ni Soma ang biyaya mula kay Maheśvara, siya’y nagliliwanag sa mga daigdig. At ang Panginoon ng mga diyos ay nagpakita para sa dakilang-loob na Soma.

Verse 1085

शापानुग्रहदैः सर्वै देवैरपि सवासवैः । तस्माच्चन्द्र त्वया शोको नैव कार्यो विजानता

Maging ang mga diyos—kasama si Indra—ay pawang nagbibigay kapwa ng sumpa at ng biyaya. Kaya, O Candra, yamang batid mo ang katotohanang ito, huwag kang magdalamhati kailanman.