द्रारवत्यामयोध्यायां कृष्णं रामं शुभप्रदम् । मथुरायां हरिं विष्णुं स्मृत्वा मुक्तिमवाप्नुयात्
drāravatyāmayodhyāyāṃ kṛṣṇaṃ rāmaṃ śubhapradam | mathurāyāṃ hariṃ viṣṇuṃ smṛtvā muktimavāpnuyāt
Sa Dvāravatī (Dvārakā) at sa Ayodhyā, ang sinumang mag-alaala kay Kṛṣṇa at Rāma—mga tagapagkaloob ng kabutihang-mapalad—at sa Mathurā mag-alaala kay Hari, si Viṣṇu, ay makakamtan ang kalayaan.
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Dvāravatī–Ayodhyā–Mathurā (smaraṇa-centered)
Type: kshetra
Listener: King (bhūpa)
Scene: A devotional map: pilgrims in three cities, each holding prayer beads—remembering Krishna in Dvārakā, Rama in Ayodhyā, and Vishnu/Hari in Mathurā—culminating in a radiant mokṣa motif.
Smaraṇa (remembrance) of the Lord in sanctified places is a direct means toward mokṣa, joining place-sanctity with devotion.
Dvārakā (Dvāravatī), Ayodhyā, and Mathurā—each tied to remembrance of the Lord.
Smṛti/smaraṇa—devotional remembrance of Kṛṣṇa, Rāma, and Viṣṇu.