Adhyaya 24

Verse 1

श्रीमार्कंडेय उवाच । पितॄणां प्रेतरूपाणां कृत्वा वाक्यं महीपते । चंद्रशर्मा द्विजश्रेष्ठो द्वारकां समुपागतः

Wika ni Śrī Mārkaṇḍeya: O hari, matapos tuparin ang tagubilin ng mga ninuno na nagpakita sa anyong preta, dumating sa Dvārakā ang dakilang brāhmaṇa na si Candraśarmā.

Verse 2

रुक्मिणीसहितः कृष्णो यत्र तिष्ठति चान्वहम् । यत्र तिष्ठंति तीर्थानि तत्र यातो द्विजोत्तमः

Nagpunta ang pinakadakilang brāhmaṇa sa pook na araw-araw na tinatahanan ni Kṛṣṇa kasama si Rukmiṇī—doon din nananahan ang mga tīrtha, ang mga banal na tawiran.

Verse 3

यत्र तिष्ठंति यज्ञाश्च यत्र तिष्ठंति देवताः । यत्र तिष्ठंति ऋषयो मुनयो योगवित्तमाः

Yaon ang pook na pinananahanan ng mga yajña; doon naninirahan ang mga diyos; at doon nananatiling matatag ang mga ṛṣi at mga muni, ang pinakadakila sa mga nakaaalam ng Yoga.

Verse 4

या पुरी सिद्धगंधर्वैः सेव्यते किंनरैर्नरेः । अप्सरोगणयक्षैश्च द्वारका सर्वकामदा

Ang lungsod na yaon ay pinararangalan at dinadalaw ng mga Siddha at Gandharva, ng mga Kiṃnara at mararangal na tao, at ng mga pangkat ng Apsara at Yakṣa—ganyan ang Dvārakā, ang tumutupad ng lahat ng hangarin.

Verse 5

स्वर्गारोहणनिश्रेणी वहते यत्र गोमती । सा पुरी मोक्षदा नृणां दृष्टा विप्रवरेण हि

Kung saan umaagos ang Gomātī na tila hagdan sa pag-akyat sa langit—ang lungsod na yaon, kapag nasilayan ng pinakadakilang brāhmaṇa, ay tunay na nagbibigay ng mokṣa, ang paglaya, sa mga tao.

Verse 6

यस्याः सीमां प्रविष्टस्य ब्रह्महत्यादिपातकम् । नश्यते दर्शनादेव तां पुरीं को न सेवते

Ang sinumang makapasok kahit sa hangganan ng lungsod na iyon, ang mabibigat na kasalanang nagsisimula sa brahma-hatyā (pagpatay sa Brahmana) ay napapawi sa pagtanaw pa lamang—kaya sino ang hindi maglilingkod at magpupugay sa gayong banal na lungsod?

Verse 7

गत्वा कृष्णपुरीं दृष्ट्वा गोमतीं चैव सागरम् । मन्ये कृतार्थमात्मानं जीवितं यौवनं धनम्

Nang makarating sa lungsod ni Kṛṣṇa at makita ang ilog na Gomātī at ang karagatan din, itinuturing kong ganap na ang aking sarili—ang aking buhay, kabataan, at yaman ay natagpuan ang tunay na layon.

Verse 8

दृष्ट्वा कृष्णपुरीं रम्यां कृष्णस्य मुखपंकजम् । धन्योऽहं कृत्यकृत्योहं सभाग्योऽहं धरातले

Nang makita ko ang marikit na lungsod ni Kṛṣṇa at ang mukha ni Kṛṣṇa na tulad ng lotus, ako’y pinagpala; natupad ang dapat gawin; ako’y mapalad sa ibabaw ng daigdig na ito.

Verse 9

दृष्ट्वा कृष्णमुखं रम्यं रुक्मिणीं द्वारकां पुरीम् । तीर्थकोटिसहस्रैस्तु सेवितैः किं प्रयोजनम्

Matapos masilayan ang marikit na mukha ni Kṛṣṇa, si Rukmiṇī, at ang lungsod ng Dvārakā, ano pa ang saysay ng pagdalaw sa milyon-milyong iba pang tīrtha (banal na pook)?

Verse 10

पुण्यैर्लक्षसहस्रैस्तु प्राप्ता द्वारवती शुभा । शुक्ला वैशाखमासे तु संप्राप्ता मधुसूदनी

Sa pamamagitan lamang ng mga kabutihang naipon sa daan-daang libo natatamo ang mapalad na Dvāravatī; at sa maliwanag na kalahati ng buwan ng Vaiśākha, natatanggap din ang banal na panahong tinatawag na Madhusūdanī.

Verse 11

द्वादशी त्रिस्पृशानाम पापकोटिशतापहा । धन्याः सर्वे मनुष्यास्ते वैशाखे मधुसूदनी

Ang Dvādaśī na tinatawag na Trispṛśā ay pumupuksa ng daan-daang koṭi ng kasalanan. Tunay na pinagpala ang mga taong nakakamit ito sa buwan ng Vaiśākha, sa pagtalima sa panata ni Madhusūdana.

Verse 12

संप्राप्ता त्रिस्पृशा यैस्तु बुधवारेण संयुता । न यज्ञैस्तु न वेदैस्तु न तीर्थैः कोटिसेवितैः । प्राप्यते तत्फलं नैव द्वारकायां यथा नृणाम्

Para sa mga nakakamit ang Trispṛśā (Dvādaśī) na kasabay ng Miyerkules, ang bungang iyon ay hindi nakakamtan sa mga yajña, ni sa pag-aaral ng Veda, ni kahit sa pagdalaw sa koṭi-koṭing tīrtha—gaya ng bungang natatamo ng mga tao sa Dvārakā.

Verse 13

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठो गोमतीतीरमाश्रितः । उपस्पृश्य यथान्यायं शास्त्रदृष्टेन कर्मणा

Pagkasabi nito, ang pinakadakila sa mga dwija ay nagtungo sa pampang ng Gomati at, ayon sa wastong tuntunin, isinagawa ang itinakdang gawaing paglilinis (ācamana at iba pa) gaya ng itinuturo ng mga śāstra.

Verse 14

कृत्वा स्नानं यथोक्तं तु संतर्प्य पितृदेवताः । चक्रतीर्थात्समादाय शिलांश्चक्रांकिताञ्छुभान् । पूजिताः पुरुषसूक्तेन यथोक्तविधिना नृप

Matapos maligo ayon sa itinakda at maayos na bigyang-kasiyahan ang mga diyos na ninuno, kumuha siya mula sa Cakratīrtha ng mga mapalad na batong may tatak ng Cakra, at sinamba ang mga iyon sa pamamagitan ng Puruṣasūkta ayon sa ipinahayag na ritwal, O Hari.

Verse 15

शिवपूजा कृता पश्चात्संस्मृत्य पितृभाषितम् । दत्त्वा पिंडोदकं सम्यक्पितॄणां विधिपूर्वकम्

Pagkatapos isagawa ang pagsamba kay Śiva, inalaala niya ang mga sinabi ng mga ninuno at maayos na inihandog ang piṇḍa at tubig sa mga Pitṛ ayon sa ritwal.

Verse 16

विलेपनं च वस्त्राणि पुष्पाणि धूपदीपको । नैवेद्यानि मनोज्ञानि कंदमूलफलानि च

Inihandog niya ang mga pahid na pabango at mga kasuotan, mga bulaklak, insenso at mga ilawan; at naivedya ring mga handog na pagkain na kaaya-aya—mga ugat, mga lamang-ugat, at mga prutas din.

Verse 17

तांबूलं च सकर्पूरं कृत्वा नीराजनादिकम् । प्रदक्षिणां नमस्कारं स्तुतिपूर्वं पुनःपुनः

Inihandog niya ang tāmbūla (nganga) na may kamper, isinagawa ang nīrājana (ārati) at iba pang ritwal; at muli’t muli siyang umikot nang pradakṣiṇā at yumuk sa pagpupugay—bawat kilos ay may kasamang mga himno ng papuri.

Verse 18

क्षमापयित्वा देवेशं चक्रे जागरणं ततः । यामत्रये व्यतीते तु चंद्रशर्मा ह्युवाच ह

Matapos humingi ng kapatawaran sa Devesa, Panginoon ng mga diyos, siya’y nagpanatili ng pagpupuyat (jāgaraṇa). At nang lumipas ang tatlong pagbabantay ng gabi, nagsalita si Candraśarmā.

Verse 19

आतुरस्य च दीनस्य शृणु कृष्ण वचो मम । संसारभयसंत्रस्तं मां त्वमुद्धर केशव

Pakinggan mo ang aking pananalita, O Kṛṣṇa—ako’y nagdurusa at walang magawa. O Keśava, iahon mo ako, na nanginginig sa takot sa saṃsāra, ang pag-ikot ng buhay sa daigdig.

Verse 20

त्वत्पादांबुज भक्तानां न दुःखं पापिनामपि । किं पुनः पापहीनानां द्वादशीसेविनां नृणाम्

Para sa mga debotong kumakapit sa Iyong mga paang-loto, walang pagdurusa—kahit sa mga makasalanan man. Lalo pa nga sa mga walang sala, na tapat na naglilingkod at nagmamasid ng Dvādaśī.

Verse 21

दशमीवेधजं पापं कथितं मम पूर्वजैः । दुष्कृतं नाशमायातु त्वत्प्रसादाज्जनार्द्दन

Isinalaysay ng aking mga ninuno ang kasalanang nagmumula sa “Daśamī-vedha” (bahid ng ikasampung araw na sumasapaw). Sa Iyong biyaya, O Janārdana, nawa’y mapawi ang pagkakasalang iyon.

Verse 22

सविद्धं त्वद्दिनं कृष्ण यत्कृतं जागरं हरे । तत्पापं विलयं यातु यथालवणमंभसि

O Kṛṣṇa, O Hari—kung ang pagpupuyat (jāgara) na ginawa ko sa Iyong banal na araw ay “nabahiran” dahil sa pagsapaw, nawa’y matunaw ang kasalanang iyon gaya ng asin sa tubig.

Verse 23

सविद्धं वासरं यस्मा त्कृतं मम पितामहैः । प्रेतत्वं तेन संप्राप्तं महादुःखप्रसाधकम्

Dahil minsang iningatan ng aking mga lolo-sa-tuhod ang banal na araw nang hindi wasto, napasailalim sila sa kalagayang preta—isang sumpang nagdudulot ng matinding pagdurusa.

Verse 24

यथा प्रेतत्वनिर्मुक्ता मम पूर्वपितामहाः । मुक्तिं प्रयांति देवेश तथा कुरु जगत्पते

O Panginoon ng mga diyos, O Tagapamahala ng sanlibutan—ipagkaloob Mo na ang aking mga ninunong nauna, na napalaya sa kalagayang preta, ay makarating sa mokṣa, ang ganap na paglaya.

Verse 25

पुनरेव यदुश्रेष्ठ प्रसादं कर्तुमर्हसि । अविद्यामोहितेनापि न कृतं तव पूजनम्

O pinakadakila sa angkan ng Yadu, maawa Ka muli. Dahil sa kamangmangan na nagpalito sa akin, hindi ko nagawa ang pagsamba sa Iyo.

Verse 26

मया पापेन देवेश शिवभक्तिः समाश्रिता । तव भक्तिः कृता नैव न कृतं तव वासरम्

O Panginoon ng mga diyos! Ako, na makasalanan, ay sumandig sa debosyon kay Śiva; ngunit hindi ko inalagaan ang debosyon sa Iyo, ni hindi ko ipinangilin ang Iyong banal na araw.

Verse 27

न दृष्टा द्वारका कृष्ण न स्नातो गोमतीजले । न दृष्टं पादपद्मं च त्वदीयं मोक्षदा यकम्

O Kṛṣṇa, hindi ko pa nasilayan ang Dvārakā; hindi ako naligo sa tubig ng Gomati; ni hindi ko nakita ang Iyong mga paang-loto na nagkakaloob ng mokṣa (kalayaan).

Verse 28

न कृता द्वारकायात्रा दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम् । विफलं सुकृतं जातं यन्मया समुपार्जितम्

Hindi ko isinagawa ang banal na paglalakbay sa Dvārakā upang masilayan ang Panginoong Someśvara; kaya ang kabutihang naipon ko ay naging walang bunga.

Verse 29

मत्पूर्वजैस्तु कथितं सर्वमेव सुरेश्वर । तत्पुण्यं मा वृथा यातु प्रसादात्तव केशव

O Panginoon ng mga diyos—O Keśava! Tunay na sinabi ng aking mga ninuno ang lahat ng ito. Sa Iyong biyaya, nawa’y hindi masayang ang gayong kabutihan.

Verse 30

दृष्टं तु तव वक्त्रं च दुर्ल्लभं भुवनत्रये । तन्नास्ति देवकीपुत्र पुराणेषु श्रुतं मया

Ngunit nasilayan ko ang Iyong mukha, na napakabihira sa tatlong daigdig. O anak ni Devakī, narinig ko sa mga Purāṇa na ang gayong darśana ay halos di-makamtan.

Verse 31

सापराधास्तु ये केचिच्छिशुपालादयः स्मृताः । त्वत्करेण हताः कोपान्मुक्तिं प्राप्ता महीवराः

Kahit yaong mga naaalalang nagkasala—gaya ni Śiśupāla at iba pa—nang mapatay ng Iyong kamay sa galit, ay nagkamit ng kalayaan (moksha), O dakilang Panginoon.

Verse 32

अद्यप्रभृति कर्त्तव्यं पूजनं प्रत्यहं च तत् । पलार्धेनापि विद्धं स्याद्भोक्तव्यं वासरे तव

Mula sa araw na ito, ang pagsamba ay dapat gawin araw-araw; at kahit ang pag-aayuno ay ‘may kakulangan’ kahit kalahating pala lamang, dapat kumain lamang sa Iyong banal na araw, ayon sa tuntunin ng panata.

Verse 33

त्वत्प्रिया च मया कार्य्या द्वादशी व्रतसंयुता । भक्तिर्भागवतानां च कार्य्या प्राणैर्द्धनैरपि

Gagawin ko ang minamahal Mo—lalo na ang banal na panatang Dvādaśī—at lilinangin ko ang debosyon sa mga Bhāgavata, ang mga deboto ng Panginoon, pinararangalan sila kahit kapalit ang buhay at yaman.

Verse 34

नित्यं नामसहस्रं तु पठनीयं तव प्रियम् । पूजा तु तुलसीपत्रैर्मया कार्या सदैव हि

Araw-araw ay bibigkasin ko ang libong Pangalan na minamahal Mo; at palagi kitang sasambahin sa pamamagitan ng mga dahon ng tulasī.

Verse 35

तुलसीकाष्ठसंभूता माला धार्य्या सदा मया । नृत्यं गीतं च कर्त्तव्यं संप्राप्ते जागरे तव

Palagi kong isusuot ang rosaryo na yari sa kahoy ng tulasī; at kapag dumarating ang Iyong pagbabantay-gabi (jāgara), ako’y aawit at sasayaw bilang debosyon.

Verse 36

द्वारकायां प्रकर्त्तव्यं प्रत्यहं गमनं मया । त्वत्कथाश्रवणार्थं च नित्यं पुस्तकवाचनम्

Araw-araw akong tutungo sa Dvārakā; at upang mapakinggan ang mga banal Mong lila, araw-araw akong magbabasa ng mga banal na kasulatan.

Verse 37

नित्यं पादोदकं मूर्ध्ना मया धार्यं सुभक्तितः । नैवेद्यभक्षणं चैव करिष्यामि सुभक्तितः

Sa tapat na debosyon, araw-araw kong ipapatong sa aking ulo ang tubig na ipinanghugas sa Iyong mga paa (pādodaka); at sa gayon ding debosyon, tatanggapin ko ang naialay na pagkain (naivedya).

Verse 38

निर्माल्यं शिरसा धार्य्यं त्वदीयं सादरं मया । तव दत्त्वा यदिष्टं तु भक्षणीयं सदा मया

May paggalang, ipapatong ko sa aking ulo ang nirmālya—mga kuwintas ng bulaklak at mga bulaklak na inialay sa Iyo. At anumang minamahal Mo, kapag naialay na sa Iyo, palagi kong tatanggapin bilang Iyong pinabanal na kaloob.

Verse 39

तथा तथा प्रकर्त्तव्यं येन तुष्टिर्भवेत्तव । तथ्यमेतन्मया कृष्ण तवाग्रे परिकीर्तितम्

Sa lahat ng paraan ay kikilos ako upang Ikaw ay malugod. Ang katotohanang ito, O Kṛṣṇa, ay hayag kong ipinahayag sa Iyong harapan.

Verse 40

श्रीकृष्ण उवाच । साधुसाधु महाभाग चन्द्रशर्मन्द्विजोत्तम । आगमिष्यंति मल्लोके त्वया सह पितामहाः

Wika ni Śrī Kṛṣṇa: “Mabuti, mabuti! O mapalad na Candraśarman, pinakamainam sa mga brāhmaṇa—darating sa aking kaharian ang iyong mga ninuno, kasama mo.”

Verse 41

पश्य प्रेतत्वनिर्मुक्ता मत्प्रसादाद्द्विजोत्तम । आकाशे गरुडारूढास्तव पूर्वपितामहाः

Masdan, O pinakadakilang brāhmaṇa—sa pamamagitan ng aking biyaya, ang iyong mga sinaunang ninuno ay napalaya mula sa kalagayang preta; sa kalangitan sila’y nakasakay kay Garuḍa.

Verse 42

पितामहा ऊचुः । त्वत्प्रसादाद्वयं पुत्र मुक्तिं प्राप्ता न संशयः । प्रेतयोनेर्विनिर्मुक्ताः कृष्णवक्त्रावलोकनात्

Wika ng mga ninuno: “Sa iyong pagpapala, mahal na anak, nakamtan namin ang mokṣa—walang pag-aalinlangan. Sa pagtanaw sa mukha ni Kṛṣṇa, napalaya kami mula sa kalagayang preta.”

Verse 43

धन्यास्ते मानुषे लोके पुत्रपौत्रप्रपौत्रकाः । दृष्ट्वा श्रीसोमनाथं तु कृष्णं पश्यंति द्वारकाम्

Mapalad sa daigdig ng tao ang yaong kasama ang mga anak, apo, at apo-sa-tuhod, na nakakita kay Śrī Somanātha at pagkaraan ay namasdan si Kṛṣṇa sa Dvārakā.

Verse 44

धन्या च विधवा नारी कृष्णयात्रां करोति या । उद्धरिष्यति लोकेऽस्मिन्कुलानां निरयाच्छतम्

Mapalad din ang biyudang babae na nagsasagawa ng paglalakbay-pananampalataya kay Kṛṣṇa; sa mundong ito mismo, ililigtas niya ang sandaang angkan ng kanyang pamilya mula sa impiyerno.

Verse 45

श्वपचोऽपि करोत्येवं यात्रां च हरिशांकरीम् । स याति परमां मुक्तिं पितृभिः परिवारितः

Kahit ang isang śvapaca (pinakamababang isinilang) na magsagawa ng gayong paglalakbay kay Hari at Śaṅkara ay makakamit ang sukdulang mokṣa, na kasama at kaagapay ang kanyang mga ninuno.

Verse 46

यः पुनस्तीर्थसंन्यासं कृत्वा तिष्ठति तत्र वै । विष्णुलोकान्निवृत्तिर्न कल्पकोटिशतैरपि

Bukod dito, sinumang tumanggap ng sanyāsa (pagwawaksi sa daigdig) sa banal na pook na iyon at nanatili roon—hindi na siya muling babalik mula sa daigdig ni Viṣṇu, kahit lumipas pa ang daan-daang krore ng mga kalpa.

Verse 47

वंचितास्ते न सन्देहो दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम् । दृष्टं कृष्णमुखं नैव न स्नाता गोमतीजले

Walang alinlangan: nalinlang yaong mga nakakita kay Panginoong Someśvara, ngunit hindi nasilayan ang mukha ni Kṛṣṇa at hindi naligo sa tubig ng Gomatī.

Verse 48

किं जलैर्बहुभिः पुण्यैस्तीर्थकोटिसमुद्भवैः । दृष्ट्वा सोमेश्वरं यस्तु द्वारकां नैव गच्छति । धिक्कुर्वंति च तं पापं पितरो दिवि संस्थिताः

Ano ang silbi ng maraming “banal na tubig” na nagmumula sa napakaraming tīrtha? Ang sinumang nakakita kay Someśvara ngunit hindi nagtungo sa Dvārakā—ang makasalanang iyon ay sinisisi at nilalait ng mga Pitṛ na nananahan sa langit.

Verse 49

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं कृष्णं दृष्ट्वा पुनः शिवम् । सौपर्णे कथितं पुण्यं यात्राशतसमुद्भवम्

Matapos makita ang diyos na Someśvara, makita si Kṛṣṇa, at muli’y makita si Śiva—ang kabanalang ito, na bunga na wari’y ng sandaang paglalakbay-pananampalataya, ay binabanggit sa aral na Sauparṇa (kaugnay ni Garuḍa).

Verse 50

दृष्ट्वा सोमेश्वरं देवं कृष्णं नैव प्रपश्यति । मोहाद्व्यर्थगतं तस्य सर्वं संसारकर्म वै

Matapos makita ang diyos na Someśvara, kung hindi naman tunay na masilayan si Kṛṣṇa, dahil sa pagkalito ang lahat ng kanyang pagsisikap sa samsara ay nagiging walang bunga.

Verse 51

आगत्य यः प्रभासे च कृष्णं पश्यति वै नरः । प्रभासायुतसंख्यं तु फलमाप्नोति यत्नतः

Ang taong dumating sa Prabhāsa at tumingin kay Śrī Kṛṣṇa, sa taimtim na pagsisikap, ay nagkakamit ng gantimpalang kabutihang nasusukat sa sampu-sampung libong bisa ng Prabhāsa.

Verse 52

यस्मात्सर्वाणि तीर्थानि सर्वे देवास्तथा मखाः । द्वारकायां समायांति त्रिकालं कृष्णसंनिधौ

Sapagkat ang lahat ng tīrtha, ang lahat ng mga diyos, at maging ang mga paghahandog na sakripisyo (makhā) ay nagtitipon sa Dvārakā, tatlong ulit sa isang araw, sa mismong harapan ni Kṛṣṇa.

Verse 53

तीर्थैर्नानाविधैः पुत्र तत्स्थानैः किं प्रयोजनम् । फलं समस्ततीर्थानां दृष्ट्वा द्वारवतीं लभेत्

O anak, ano pa ang kailangan sa sari-saring tīrtha at sa iba’t ibang pook nito? Sa pagtanaw lamang sa Dvāravatī (Dvārakā), nakakamit ang bunga ng kabutihang nagmumula sa lahat ng tīrtha.

Verse 54

हते कंसे जरासन्धे नरके च निपातिते । उत्तारिते भुवो भारे कृष्णो देवकिनंदनः । चक्रे द्वारवतीं रम्यां सन्निधौ सागरस्य च

Nang mapatay sina Kaṃsa at Jarāsandha, at maibagsak si Naraka, at maalis ang bigat na pasan ng daigdig, si Kṛṣṇa—kagalakan ni Devakī—ay nagtatag ng marikit na lungsod ng Dvāravatī sa tabi ng karagatan.

Verse 55

स्थितः प्रीतमनाः कृष्णो लप्स्यते कामिनीसुखम्

Nanatili roon na may pusong nagagalak, tinatamasa ni Kṛṣṇa ang ligaya ng pag-ibig at ang kaligayahan ng pakikipagniig sa mga minamahal niya.

Verse 56

ब्रह्माग्निवायुसूर्याश्च वासवाद्या दिवौकसः । मर्त्त्या विप्राश्च राजानः पातालात्पन्नगेश्वराः

Si Brahmā, si Agni, si Vāyu at si Sūrya; si Indra at ang iba pang nananahan sa langit; ang mga mortal—mga brāhmaṇa at mga hari; at mula sa Pātāla, ang mga panginoon ng mga ahas—lahat ay nagtitipon doon.

Verse 57

नद्यो नदाश्च शैलाश्च वनान्युपवनानि च । पुरग्रामा ह्यरण्यानि सागराश्च सरांसि च

Mga ilog at batis, mga bundok, mga gubat at mga kakahuyan; mga lungsod at nayon, mga ilang; mga dagat at mga lawa—wari’y lahat ay naroroon.

Verse 58

यक्षाश्चासुरगंधर्वाः सिद्धा विद्याधरास्तथा । रम्भाद्यप्सरसश्चैव प्रह्लादाद्या दितेः सुताः । रक्षा विभीषणाद्याश्च धनदो रक्ष नायकः

Mga yakṣa, asura at gandharva; mga siddha at vidyādhara; mga apsaras gaya ni Rambhā; mga anak ni Diti mula kay Prahlāda; mga rākṣasa gaya ni Vibhīṣaṇa; at si Dhanada (Kubera), panginoon ng mga yakṣa—lahat ay naroroon.

Verse 59

ऋषयो मुनयः सिद्धाः सनकाद्याश्च योगिनः । ग्रहा ऋक्षाणि योगाश्च ध्रुवः परमवैष्णवः

Mga ṛṣi at muni, mga siddha, at mga yogin gaya nina Sanaka at iba pa; ang mga planeta, mga konstelasyon, at mga kosmikong yoga; at si Dhruva, ang kataas-taasang Vaiṣṇava—lahat ay naroroon.

Verse 60

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु तिष्ठते स्थाणुजंगमम् । श्रीकृष्णसन्निधौ नित्यं प्रत्यहं तिष्ठते सदा

Anumang umiiral sa tatlong daigdig—maging di-gumagalaw o gumagalaw—ay laging nananatili sa piling ni Śrī Kṛṣṇa, araw-araw, walang patid.

Verse 61

न त्यजंति पुरीं पुण्यां द्वारकां कृष्णसेविताम् । सा त्वया सेविता पुत्र सांप्रतं कृष्णदर्शनात् । पिशाचयोनिनिर्मुक्ता यास्यामः परमां गतिम्

Hindi nila iniiwan ang banal na lungsod na Dvārakā na pinaglilingkuran ni Kṛṣṇa. Ikaw man, anak ko, ay sumamba na rito ngayon; at sa darśana ni Kṛṣṇa, napalaya kami sa kapanganakang piśāca, at tutungo sa pinakamataas na kalagayan.

Verse 62

द्वादशीवेधजंपापं द्वारकायाः प्रभावतः । नष्टं पुत्र न सन्देहः संप्राप्ताः परमं पदम्

Sa mismong kapangyarihan ng Dvārakā, ang kasalanang nagmula sa “Dvādaśī-vedha” ay napawi. Anak ko, walang pag-aalinlangan: narating na natin ang kataas-taasang tahanan.

Verse 63

द्वादशीवेधसम्भूतं यत्त्वया पापमर्जितम् । कृष्णस्य दर्शनात्क्षीणं न जह्यं द्वादशीव्रतम्

Anumang kasalanang natamo mo dahil sa vedha na dumungis sa Dvādaśī ay napawi sa mismong pagtanaw (darśana) kay Kṛṣṇa. Kaya huwag mong talikuran ang panatang Dvādaśī.

Verse 64

रक्षणीयं प्रयत्नेन वेधो दशमिसम्भवः । नो चेत्पुत्र न संदेहः प्रेतयोनिमवाप्स्यसि

Dapat pag-ingatan nang buong pagsisikap ang vedha na nagmumula sa Daśamī. Kung hindi, anak ko, walang duda—mahuhulog ka sa kalagayan ng preta.

Verse 65

त्रैलोक्य संभवं पापं तेषां भवति भूतले । सशल्यं ये प्रकुर्वंति वासरं कृष्णसंज्ञकम्

Sa mga nagsasagawa ng araw na may pangalan ni Kṛṣṇa nang may kapintasan (saśalya), dumarating sa kanila sa lupa ang kasalanang isinilang mula sa tatlong daigdig.

Verse 66

प्रायश्चित्तं न तस्यास्ति सशल्यं वासरं हरेः । ये कुर्वंति न ते यांति मन्वतरशतैर्दिवम्

Walang pagtubos-sala para roon—kapag ang banal na araw ni Hari ay isinasagawa na may kapintasan. Ang gumagawa nito ay hindi makararating sa langit, kahit lumipas pa ang daan-daang manvantara.

Verse 67

प्रेतत्वं दुःसहं पुत्र दुःसहा यमयातना । तस्मात्पुत्र न कर्त्तव्यं सशल्यं द्वादशीव्रतम्

Ang kalagayang maging preta ay di-matiis, anak ko; di-matiis din ang parusa ni Yama. Kaya, anak ko, huwag isagawa ang panatang Dvādaśī na may kapintasan.

Verse 68

कारयंति हि ये त्वज्ञाः कूटयुक्ताश्च हेतुकाः । प्रेतयोनिं प्रयास्यंति पितृभिः सह सर्वतः

Tunay nga, ang mga mangmang—mapanlinlang at mahilig magdahilan—na nagpapagawa ng gayong maling pagsasagawa, ay mapapasa kalagayang preta, kasama ang kanilang mga ninuno, sa lahat ng paraan.

Verse 69

द्वादशी दशमीविद्धा संतानप्रविनाशिनी । ध्वंसिनी पूर्वपुण्यानां कृष्णभक्तिविनाशिनी

Ang Dvādaśī, kapag nahaluan o nadungisan ng Daśamī, ay sumisira sa lahi at supling; winawasak nito ang dating mga kabutihang-naipon at pinapatay ang debosyon kay Kṛṣṇa.

Verse 70

स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामः प्रसादाद्रुक्मिणीपतेः । प्राप्तं विष्णुपदं पुत्र अपुनर्भवसंज्ञकम्

Sumaiyo ang pagpapala sa iyo; kami’y yayaon sa biyaya ng Panginoon ni Rukmiṇī. Anak ko, narating mo na ang Viṣṇupada—ang tahanan ni Viṣṇu—na tinatawag na kalayaang di na muling isilang.

Verse 71

श्रीकृष्ण उवाच । चंद्रशर्मन्प्रसन्नोऽहं तव भक्त्या द्विजोत्तम । शैवभावप्रपन्नोऽपि यस्त्वं जातोऽसि वैष्णवः

Wika ni Śrī Kṛṣṇa: O Candraśarman, pinakadakila sa mga brāhmaṇa, nalulugod Ako sa iyong debosyon; bagaman nakahilig ka sa diwang Śaiva, ikaw ay naging isang Vaiṣṇava.

Verse 72

नवसप्ततिवर्षाणि न कृतं वासरे मम । संपूर्णं मत्प्रसादेन तव जातं न संशयः

Sa loob ng pitumpu’t siyam na taon, hindi mo isinagawa ang pagtalima sa Aking banal na araw. Ngunit sa Aking biyaya, ito’y naging ganap para sa iyo—walang alinlangan.

Verse 73

एकेनैवोपवासेन त्रिस्पृशासंभवेन हि । द्वारकायाः प्रसादेन मद्दृष्ट्यालोकनेन हि

Tunay nga, sa iisang pag-aayuno—lalo na yaong kaugnay ng mapalad na panatang Trispṛśā—sa biyaya ng Dvārakā at sa mismong pagtanaw sa Akin, nakakamit ang ganting espirituwal.

Verse 74

अविद्यामोहितेनैव शिवभक्त्या ममार्चनम् । न कृतं मत्प्रसादेन कृतं चैव भविष्यति

Dahil sa pagkahibang ng kamangmangan, hindi mo Ako sinamba sa pamamagitan ng debosyon kay Śiva. Ngunit sa Aking biyaya, ang pagsambang iyon—na di mo nagawa noon—ay tunay na maisasakatuparan.

Verse 75

वैशाखे यैरहं दृष्टो द्वारकायां द्विजोत्तम । त्रिस्पृशावासरे चैव वंजुलीवासरे तथा

O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, yaong mga nakakakita sa Akin sa Dvārakā sa buwan ng Vaiśākha—sa araw ng Trispṛśā at gayundin sa araw ng Vaṃjulī—ay pinagpapala nang natatangi.

Verse 76

उन्मीलिनीदिने प्राप्ते प्राप्ते वा पक्षवर्द्धिनी । नैतेषां चापराधोऽस्ति यद्यपि ब्रह्मघातकाः

Kapag dumating ang banal na araw na tinatawag na Unmīlinī, o kapag dumating ang Pakṣavarddhinī, ang mga taong ito ay hindi nagkakamit ng kasalanan—kahit sila man ay may sala ng pagpatay sa Brahmana.

Verse 77

जन्मप्रभृति पुण्यस्य प्रकृतस्यापि भूसुर । मत्पुरीदर्शनेनापि फलभागी भवेन्नरः

O Brahmana, kahit ang kabutihang naipon ng tao mula pa sa kapanganakan ay namumunga sa kanya sa pamamagitan lamang ng darśana sa aking lungsod.

Verse 78

दृष्ट्वा समस्ततीर्थानि प्रभासादीनि भूतले । मत्पुरीदर्शनेनैव पृष्ट्वाऽपीह भवेत्फलम्

Kahit nakita na ang lahat ng tīrtha sa daigdig—ang Prabhāsa at iba pa—ang bunga rito ay nakakamtan sa darśana ng aking lungsod lamang; kahit ang simpleng pagtatanong tungkol dito ay may bunga rin.

Verse 79

माहात्म्यं द्वारकायास्तु मद्दिने यत्र तत्र वा । पठेन्मम पुरीं पुण्यां लभते मत्प्रसादतः

Sinumang bumibigkas ng Māhātmya ng Dvārakā—sa aking banal na araw o sa alinmang araw, saan man siya naroroon—ay magkakamit ng banal na lungsod na iyon sa pamamagitan ng aking biyaya.

Verse 80

मत्पुरीं वसतां पुण्यं त्रिकालं मम दर्शनात् । तत्फलं समवाप्नोति यस्त्विदं पठते कलौ

Sa panahon ng Kali, sinumang bumibigkas nito ay nakakamtan ang gayong bunga—ang kabutihang natatamo ng mga nananahan sa aking lungsod at tumitingin sa akin sa tatlong panahon ng araw.

Verse 81

कलौ काशी च मथुरा ह्यवंती च द्विजोत्तम । अयोध्या च तथा माया कांची चैव च मत्पुरी

O pinakadakila sa mga Brahmana, sa Panahong Kali, ang Kāśī, Mathurā, Avanti, Ayodhyā, Māyā (Haridvāra), Kāñcī, at maging ang aking lungsod ay mga pangunahing banal na pook.

Verse 82

शालिग्रामभवं चैव बदरी च तथोत्तमा । कुरुक्षेत्रं भृगुक्षेत्रं पुष्करं शुभसंज्ञकम्

Ang Śāligrāma at ang dakilang Badarī; ang Kurukṣetra, Bhṛgukṣetra, at ang Puṣkara na kilala bilang mapalad—lahat ng ito ay mga tanyag na tīrtha.

Verse 83

प्रयागं च प्रभासं च क्षेत्रं वै हाटकेश्वरम् । गंगाद्वारं शौकरं च गंगासागरसंगमम्

Ang Prayāga at Prabhāsa; ang banal na kṣetra ng Hāṭakeśvara; ang Gaṅgādvāra (Haridvāra), Śaukara, at ang sangam kung saan sumasanib ang Gaṅgā at ang karagatan—pawang mga dakilang banal na pook.

Verse 84

नैमिषं दण्डकारण्यं तथा वृन्दावनं द्विज । सैंधवं चार्बुदाख्यं च सर्वाण्यायतनानि च

O Brahmana, ang Naimiṣa, ang gubat ng Daṇḍaka, at ang Vṛndāvana; ang Saiṃdhava at ang pook na tinatawag na Arbuda (Bundok Ābū)—tunay na lahat ng banal na tahanan ay nasasaklaw dito.

Verse 85

वनानि मागधादीनि पुष्कराणि द्विजोत्तम । शैलराजादयः शैला हिमाद्रिप्रमुखा हि ये

O pinakadakila sa mga Brahmana, ang mga gubat na nagsisimula sa Magadha, ang mga banal na Puṣkara, at ang mga dakilang bundok—Śailarāja at ang mga hanay na pinangungunahan ni Himādri (Himalaya)—lahat ay kabilang sa mga bantog na kabanalan.

Verse 86

गंगादयश्च सरितो भूतले संति यानि वै । तीर्थानि त्रिषु कालेषु समानि द्वारकापुरः

Anumang mga ilog sa daigdig—mula sa Gaṅgā—at lahat ng tīrtha o banal na pook: sa tatlong panahon (nakaraan, kasalukuyan, hinaharap) ay kapantay sa bisa ng kabanalan, kung ihahambing sa lungsod ng Dvārakā.

Verse 87

कलिना कलितं सर्वं वर्जयित्वा तु मत्पुरीम् । विप्र वर्षशते प्राप्ते मत्पुर्यां मम दर्शने

Sa panahon ng Kali, ang lahat ay napapailalim sa kapangyarihan ni Kali—maliban sa aking lungsod. O Brāhmaṇa, kapag lumipas na ang sandaang taon, sa aking lungsod, sa sandali ng iyong darśana (pagharap at pagtanaw sa akin)…

Verse 88

तव मृत्युर्महीदेव मत्प्रसादाद्भविष्यति । त्रिस्पृशावासरे प्राप्ते वैशाखे शुक्लपक्षतः

O panginoon ng lupa, sa aking biyaya magaganap ang iyong kamatayan. Kapag dumating ang araw na Trispṛśā, sa maliwanag na kalahati ng buwan ng Vaiśākha…

Verse 89

संगमे बुधवारस्य दिवा भूमौ ममाग्रतः । दशमं द्वारमासाद्य तव प्राणस्य निर्गमम् । भविष्यति न संदेहो मत्प्रसादेन भूसुर

Sa mapalad na pagsasanib, sa araw ng Miyerkules, sa liwanag ng araw, sa lupa sa aking harapan—pagdating mo sa “ikasampung pintuan”, lalabas ang iyong hininga ng buhay (prāṇa). Walang pag-aalinlangan dito, O Brāhmaṇa, sa aking biyaya.

Verse 90

स्वस्थानं गच्छ विप्रेंद्र सर्वान्कामानवाप्स्यसि । मद्भक्तानां युगांतेऽपि विनाशो नोपपद्यते

Bumalik ka na sa iyong sariling dako, O pinakamainam sa mga Brāhmaṇa; matatamo mo ang lahat ng iyong ninanais. Kahit sa wakas ng isang yuga, ang pagkapuksa ng aking mga deboto ay hindi mangyayari.

Verse 91

मद्भक्तिं वहतां पुंसामिह लोके परेऽपि वा । नाशुभं विद्यते किंचित्कुलकोटिं नयेद्दिवम्

Para sa mga taong nagtatangan ng debosyon (bhakti) sa akin—sa mundong ito man o sa susunod—walang anumang masamang palad; at ang bhakti ring iyon ay makapagdala kahit ng sampung milyong kaangkan sa langit.

Verse 92

मार्कण्डेय उवाच । ततो वर्षशते प्राप्ते गत्वा द्वारवतीं पुरीम् । प्राणान्कृष्णोपदेशेन त्यक्त्वा मोक्षं जगाम ह

Sinabi ni Mārkaṇḍeya: Nang maganap ang sandaang taon, siya’y nagtungo sa lungsod ng Dvāravatī; at sa tagubilin ni Kṛṣṇa, iniwan niya ang hininga ng buhay at tunay na nakamit ang kalayaan (moksha).

Verse 93

इन्द्रद्युम्न तदाख्यातं माहात्म्यं द्वारकाभवम् । पुनरेव् प्रवक्ष्यामि यत्ते मनसि वर्त्तते

O Indradyumna, naipaliwanag na ang banal na kadakilaan ng Dvārakā. Gayunman, ipahahayag ko itong muli—anumang nananatili sa iyong isipan (bilang tanong o pagnanais na marinig).

Verse 94

शृण्वतां पठतां चैव माहा त्म्यं द्वारकाभवम् । सर्वं फलमवाप्नोति कृष्णेन कथितं च यत्

Sinumang makinig o bumigkas ng Dvārakā-māhātmya na ito ay makakamit ang lahat ng bunga; yaong mga gantimpalang mismong sinabi ni Kṛṣṇa.

Verse 95

विस्तारयंति लोकेऽस्मिंल्लिखितं यस्य वेश्मनि । प्रत्यक्षं द्वारकापुण्यं प्राप्यते कृष्णसंभवम्

Sa mundong ito, ang sinumang sa kanyang tahanan ay may nakasulat at ipinapalaganap na (māhātmya) ito, ay tuwirang makakamit ang kabanalang-bunga ng Dvārakā—kaloob na nagmumula kay Kṛṣṇa at ibinibigay ni Kṛṣṇa.