Adhyaya 232
Bilang tugon sa mga Ṛṣi na nagtatanong kung ano ang dapat gawin kapag ang Panginoong Viṣṇu—na inilalarawan na may śaṅkha–cakra–gadā at may bandilang garuḍa—ay “natutulog” (prasupta), ang karaniwang palatandaan ng panahon ng cāturmāsya, inihahatid ni Sūta ang aral na may awtoridad na iniuugnay kay Pitāmaha (Brahmā): anumang niyama na isinasagawa nang taos-puso sa panahong ito ay nagiging ananta-phala, malawak at di-masukat na gantimpalang espirituwal. Inililista ng kabanata ang mga antas ng disiplina sa apat na buwan: mga tuntunin sa pagkain (eka-bhakta isang beses kumain, pagkain ayon sa nakṣatra, salit-salit na pag-aayuno, pagkain sa takdang oras na ṣaṣṭhāna-kāla, tri-rātra upavāsa na tatlong gabing pag-aayuno), at mga gawi ng kalinisan at pagpipigil (disiplina sa gabi–umaga, pamumuhay na ayācita na hindi humihingi, pag-iwas sa masahe ng langis/ghee, brahmacarya, pagligong walang langis, pag-iwas sa pulot at karne). May mga pagtalikod din ayon sa buwan: śāka sa Śrāvaṇa, dadhi sa Bhādrapada, kṣīra sa Āśvina, at karne sa Kārtika; kasama ang pag-iwas sa sisidlang kāṃsya, at sa Kārtika lalo pang iwasan ang karne, pag-ahit, pulot, at pakikipagtalik. Itinatagubilin din ang mga positibong gawaing debosyonal: homa na may tila–akṣata gamit ang mga Vaiṣṇava mantra, japa ng Pauruṣa Sūkta, tahimik na pradakṣiṇā na may sukat na hakbang/dakot, pagpapakain sa mga brāhmaṇa (lalo na sa Kārtika), Vedic svādhyāya sa dambana ni Viṣṇu, at pag-aalay ng sining sa templo (nṛtya-gīta). Isang natatanging gawain sa tīrtha–templo ang binibigyang-diin: pag-aalay ng ilawan sa kalaśa sa tuktok ng dambana ng Jalāśayyī, na sinasabing nagbibigay ng pinagsamang bahagi ng bunga ng mga naunang niyama. Sa wakas, binibigyang-halaga ang layunin at kakayahan sa pagsunod, inirerekomenda ang pag-aalay ng dāna sa brāhmaṇa matapos matapos, binabalaan na ang pagdaan sa panahong ito nang walang niyama ay walang saysay sa espiritu, at nagtatapos sa phalaśruti na nangangakong mapapawi ang mga pagkukulang na kaugnay ng cāturmāsya kahit sa nakikinig o bumibigkas.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । प्रसुप्ते देवदेवेशे शंखचक्रगदाधरे । यच्चान्यदपि कर्तव्यं नियमो व्रतमेव वा
Wika ng mga rishi: Kapag ang Panginoon ng mga panginoon—tagapagdala ng kabibe, diskos, at pamalo—ay nasa banal na pagkatulog, ano pa ang dapat gawin? Anong disiplina o panata, tunay nga, ang dapat tuparin?
Verse 2
होमो वाथ जपो वाथ दानं वा तद्वदस्व नः । सूत उवाच । यः कश्चिन्नियमो विप्राः प्रसुप्ते गरुडध्वजे
Apoy-handog (homa) ba, o pagbigkas ng mantra (japa), o pagkakawanggawa—sabihin ninyo sa amin. Sinabi ni Sūta: O mga brāhmaṇa, anumang disiplina na isinasagawa habang ang Panginoong may watawat ni Garuḍa ay nasa banal na pagkatulog—
Verse 3
अनंतफलदः स स्यादित्युवाच पितामहः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कश्चिद्बाह्यो विजानता
—magiging tagapagkaloob ng walang-hanggang bunga, ayon sa sinabi ng Pitāmaha (Brahmā). Kaya, sa buong pagsisikap, ang marunong ay dapat magsagawa ng isang panlabas na disiplina bilang hayag na pagtalima.
Verse 4
नियमो वा जपो होमः स्वाध्यायो व्रतमेव वा । कर्तव्यं ब्राह्मणश्रेष्ठास्तुष्ट्यर्थं चक्रपाणिनः
Maging disiplina, japa, homa, pag-aaral ng Veda (svādhyāya), o panata—O pinakamainam na mga brāhmaṇa—ito’y dapat isagawa upang malugod si Cakrapāṇi, ang Panginoong may diskos.
Verse 5
चतुरो वार्षिकान्मासानेकभक्तेन यो नयेत् । वासुदेवं समुद्दिश्य स धनी जायते नरः
Sinumang magdaan sa apat na buwan ng taon sa disiplina ng ‘isang kainan sa isang araw’, na iniaalay kay Vāsudeva, ang taong iyon ay isisilang (o magiging) mayaman at sagana.
Verse 6
नक्षत्रैर्भोंजनं कुर्याद्यः प्रसुप्ते जनार्दने । स धनी रूपसंपन्नः सुमतिश्च प्रजायते
Ang sinumang nagtatakda ng oras ng pagkain ayon sa mga nakṣatra habang si Janārdana ay nasa banal na pagkatulog, ay magiging mayaman, pinagkalooban ng kagandahan, at may mabuting pag-unawa.
Verse 7
एकांतरोपवासैश्च यो नयेद्द्विजसत्तमाः । चतुरो वार्षिकान्मासान्वैकुंठे स सदा वसेत्
O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, ang sinumang gumugol ng apat na buwan sa pag-aayuno nang salit-salitang araw ay mananahan magpakailanman sa Vaikuṇṭha.
Verse 8
षष्ठान्नकालभोजी स्याद्यः प्रसुप्ते जनार्दने । राजसूयाश्वमेधाभ्यां स कृत्स्नं फलमाप्नुयात्
Kapag si Janārdana (Viṣṇu) ay nasa yogic na pagkatulog, ang sinumang tumutupad ng disiplina na kumain lamang sa ikaanim na bahagi ng araw (takdang tanghaling pagkain) ay nakakamit ang ganap na gantimpalang kasinghalaga ng Rājasūya at Aśvamedha na mga handog.
Verse 9
त्रिरात्रोपोषितो यस्तु चतुर्मासान्सदा नयेत् । न स भूयोऽपि जायेत संसारेऽत्र कथंचन
Ngunit ang sinumang nag-ayuno nang tatlong gabi at pagkatapos ay maayos na tumupad sa panatang apat na buwan, ay sinasabing hindi na muling isisilang sa pag-ikot ng sanlibutang ito sa anumang paraan.
Verse 10
सायंप्रातः परो भूत्वा चतुर्मासान्सदा नयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य स फलं लभते नरः
Ang sinumang namumuhay na may higit na kadalisayan sa dapithapon at sa bukang-liwayway, at matatag na tumutupad sa panatang apat na buwan, ay tumatamo ng bunga ng handog na Agniṣṭoma.
Verse 11
अयाचितं चरेद्यस्तु प्रसुप्ते मधुसूदने । न विच्छेदो भवेत्तस्य कदाचित्सह बंधुभिः
Kapag si Madhusūdana (Viṣṇu) ay nasa yogic na pagkatulog, ang sinumang nabubuhay sa dumarating na hindi hinihingi ay hindi kailanman mahihiwalay sa kanyang mga kamag-anak.
Verse 12
तैलाभ्यंगं च यो जह्याद्घृताभ्यंगं विशेषतः । चतुरो वार्षिकान्मासान्स स्वर्गे भोगभाग्भवेत्
Ang sinumang tumigil sa pagmamasahe ng langis—lalo na sa pagpapahid ng ghee—sa loob ng apat na buwan ng taon (Cāturmāsya) ay magiging kabahagi ng mga kaligayahan sa Svarga.
Verse 13
ब्रह्मचर्येण यो मासांश्चतुरोऽपि नयेन्नरः । विमानवरमारूढः स स्वर्गे स्वेच्छया वसेत्
Ang taong gumugugol kahit ang apat na buwan sa brahmacarya (malinis na disiplina) ay mananahan sa langit ayon sa nais, nakasakay sa isang dakilang vimāna.
Verse 14
यः स्नानं चतुरो मासान्कुरुते तैलवर्जितम् । मधुमांसपरित्यागी स भवेन्मुक्तिभाक्सदा
Ang sinumang naliligo sa loob ng apat na buwan nang walang langis, at tumatalikod sa pulot at karne, ay laging magiging tumatanggap ng mukti (kalayaan).
Verse 16
न स पापेन लिप्येत संवत्सरकृते पुनः । एतत्प्राह द्विजश्रेष्ठा मनुः स्वायंभुवो वचः
O pinakamainam sa mga dalawang-bes na isinilang, hindi na siya muling madudungisan ng kasalanan, kahit sa loob ng isang taon; sapagkat ito ang aral na sinabi ni Svāyambhuva Manu.
Verse 17
शाके संक्रमते ब्रह्मा श्रावणे मासि संस्थिते । दध्नि भाद्रपदे विष्णुः क्षीरे चाश्वयुजे हरः
Sa buwan ng Śrāvaṇa, sinasabing “pumapasok” si Brahmā sa mga madahong gulay; sa Bhādrapada, si Viṣṇu ay nananahan sa gatas-asim; at sa Āśvayuja, si Hara (Śiva) ay naninirahan sa gatas.
Verse 18
वर्जयेच्छ्रावणे शाकं दधि भाद्रपदे च यः । क्षीरमाश्वयुजे मासि कार्तिके च सदामिषम्
Kaya nararapat na iwasan ang madahong gulay sa Śrāvaṇa, ang gatas-asim sa Bhādrapada, ang gatas sa Āśvayuja; at sa Kārttika ay iwasan ang karne nang lubos.
Verse 19
यः कांस्यं वर्जयेन्मर्त्यः प्रसुप्ते गरुडध्वजे । स फलं प्राप्नुयात्कृत्स्नं वाजपेयातिरात्रयोः
Kapag ang Panginoong Viṣṇu—na ang watawat ay may Garuḍa—ay pumasok na sa Kanyang banal na pag-idlip, sinumang mortal na umiwas sa paggamit ng kāṃsya (metal na pangkampana) ay tatamo nang ganap ang bisa ng mga handog na Vājapeya at Atirātra.
Verse 20
अक्षारलवणाशी च यो भवेद्ब्राह्मणोत्तमः । तस्यापि सकलाः पूर्ताः प्रभवंति सदा ततः
At ang pinakadakilang Brāhmaṇa na namumuhay nang walang pagkaing alkalino o maalat, sa gayong disiplina rin ay nagkakamit ng lahat ng gantimpala ng mga gawaing kabanalan na tinatawag na “pūrta”, na laging sumisibol para sa kanya.
Verse 21
यो होमं चतुरो मासान्प्रकरोति तिलाक्षतैः । स्वाहांतैर्वैष्णवैर्मंत्रैर्न स रोगेण युज्यते
Sinumang magsagawa ng homa (handog sa apoy) sa loob ng apat na buwan, gamit ang linga at bigas na buo (akṣata), at mga mantrang Vaiṣṇava na nagtatapos sa “svāhā”, ay hindi dadapuan ng karamdaman.
Verse 22
यो जपेत्पौरुषं सूक्तं स्नात्वा विष्णोः स्थितोऽग्रतः । मतिस्तस्य विवर्धेत शुक्लपक्षे यथोडुराट्
Sinumang matapos maligo ay tumindig sa harap ni Panginoong Viṣṇu at bigkasin ang Pauruṣa Sūkta—ang kanyang pag-unawa ay patuloy na lalago, gaya ng buwan na lumalaki sa maliwanag na kalahating buwan.
Verse 23
शतमष्टोत्तरं यावत्फलहस्तः प्रदक्षिणाम् । करोति विष्णोर्मौनेन न स पापेन लिप्यते
Hangga’t ang isang tao ay gumagawa ng 108 pradakṣiṇā sa paligid ni Viṣṇu, may hawak na prutas at nananatiling tahimik, hindi siya nadudungisan ng kasalanan.
Verse 24
मिष्टान्नं ब्राह्मणेंद्राणां यो ददाति स्वशक्तितः । विशेषात्कार्तिके मासि सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्
Sinumang ayon sa sariling kakayahan ay maghandog ng matatamis na pagkain sa mararangal na Brāhmaṇa—lalo na sa buwan ng Kārtika—ay magkakamit ng bunga ng sakripisyong Agniṣṭoma.
Verse 25
यः स्वाध्यायं चतुर्वेदैर्विष्णोरायतने चरेत् । चतुरो वार्षिकान्मासान्स विद्वान्सर्वदा भवेत्
Sinumang sa apat na buwan bawat taon ay magsagawa ng svādhyāya ng apat na Veda sa santuwaryo ni Viṣṇu, siya’y magiging marunong sa lahat ng panahon.
Verse 26
नृत्यगीतादिकं यश्च कुर्याद्विष्णोः सदा गृहे । अप्सरसोऽस्य कुर्वंति पुरतः स्वर्गतस्य च
Sinumang palagiang magsagawa ng sayaw, awit, at mga katulad nito sa bahay ni Viṣṇu—ang mga apsaras ay dadalo sa kanyang harapan, kahit siya’y nakarating na sa langit.
Verse 27
यस्तु रात्रिदिनं विप्रो नृत्यगीतादिकं ददेत् । चतुरो वार्षिकान्मासान्स गन्धर्वत्वमाप्नुयात्
Ngunit ang Brāhmaṇa na araw at gabi’y nagkakaloob ng sayaw, awit, at mga katulad nito sa loob ng apat na buwan taun-taon, ay makakamtan ang kalagayan ng Gandharva.
Verse 28
एते च नियमाः सर्वे शक्यंते यदि भो द्विजाः । कर्तुं च चतुरो मासानेकस्मिन्वाऽपि कार्त्तिके
O mga isinilang na muli, kung ang lahat ng mga pagtalima na ito’y tunay na maisasagawa, isagawa ito sa loob ng apat na buwan—o kahit man lamang sa iisang buwan ng Kārtika.
Verse 29
तथापि चैव कर्तव्यं लोकद्वयमभीप्सता । कार्तिक्यां ब्राह्मणश्रेष्ठा वैष्णवैः पुरुषैरिह
Gayunman, O pinakamainam sa mga Brāhmaṇa, ang mga lalaking Vaiṣṇava na nagnanais ng tagumpay sa dalawang daigdig ay dapat na tiyak na magsagawa ng pagtalimang ito rito sa buwan ng Kārtika.
Verse 30
कांस्यं मांसं क्षुरं क्षौद्रं पुनर्भोजनमैथुने । कार्तिके वर्जयेद्यस्तु य एतान्ब्राह्मणः सदा
Ang Brāhmaṇa na sa buong Kārtika ay palagiang umiiwas sa sisidlang bronse (kāṃsya), karne, pag-aahit, pulot, muling pagkain matapos kumain, at pakikipagtalik—siya nga ang tunay na sumusunod sa itinakdang disiplina.
Verse 31
पूर्वोक्तानां तु सर्वेषां नियमानां फलं लभेत्
Makakamtan niya ang bunga ng lahat ng mga disiplina na naipahayag na kanina.
Verse 32
अथ यः कार्तिके मासि प्रासादस्योपरि द्विजाः । जलशाय्याख्यदेवस्य कलशे दीपकं ददेत् । पूर्वोक्तनियमानां च स षण्णां फलभाग्भवेत्
Ngayon, O mga dwija: sinumang sa buwan ng Kārtika ay maglagay ng ilawan sa kalaśa (banga sa tuktok) ng templo ng diyos na tinatawag na Jalaśāyī, ay magkakamit ng bunga ng anim na pagtalima na naipahayag na noon.
Verse 33
यद्यदिष्टतमं किंचि त्सुप्राप्यं चैव यद्भवेत् । नियमस्तस्य कर्तव्यश्चातुर्मास्ये शुभार्थिभिः
Anuman ang pinakanais ng tao, at anuman ang mahirap makamtan—ang mga naghahangad ng kabutihang mapalad ay dapat magsagawa ng kaukulang pagtalima sa panahon ng Cāturmāsya upang ito’y makuha.
Verse 34
नियमे च कृते दद्याद्ब्राह्मणाय तदेव हि । नियमस्तु कृतो यस्य स्वशक्त्या स्यात्फलं ततः
At kapag natapos ang pagtalima, tunay na dapat ibigay sa isang Brāhmaṇa ang handog na ipinangako. Ang bunga ay lilitaw ayon sa pagtalimang isinagawa ng tao, alinsunod sa kanyang sariling kakayahan.
Verse 35
यो विना नियमं मर्त्यो व्रतं वा जाप्यमेव वा । चतुर्मासान्नयेन्मूर्खो जीवन्नपि मृतो हि सः
Ang hangal na mortal na lumilipas ang apat na banal na buwan nang walang anumang pagtalima—walang vrata o kahit pagbigkas ng japa—bagaman nabubuhay, tunay na parang patay na siya.
Verse 36
यथा काक यवाः प्रोक्ता यथारण्यास्तिलोद्भवाः । नाममात्रप्रसिद्धाश्च तथा ते मानवा भुवि
Gaya ng tinatawag na “sebada ng uwak,” at gaya ng ligaw na linga na tumutubo sa gubat—kilala lamang sa pangalan—gayon din ang gayong mga tao sa daigdig: tanyag sa pangalan lang, walang tunay na laman.
Verse 37
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्यो यत्नेन कार्तिके । एकोऽपि नियमः कश्चित्सुसूक्ष्मोऽपि द्विजोत्तमाः
Kaya nga, O pinakamainam sa mga dvija, sa buong pagsisikap ay dapat tuparin—lalo na sa buwang Kārtika—kahit isang niyama lamang, kahit napakaliit nito.
Verse 38
एतद्वः सर्वमाख्यातं चातुर्मासीसमुद्भवम् । व्रतानां नियमानां च माहात्म्यं विस्तराद्द्विजाः
O mga dvija, ipinaliwanag ko na sa inyo nang lubos at masinsin ang kadakilaan ng mga vrata at mga niyama na umuusbong kaugnay ng Cāturmāsya.
Verse 39
यश्चैतच्छृणुयान्नित्यं पठेद्वापि समाहितः । चातुर्मासी कृतात्पापात्सोऽपि मुक्तिमवाप्नुयात्
Sinumang palagi itong nakikinig, o bumibigkas nito nang may natipong isip, ay napapalaya maging sa mga kasalanang nagawa sa panahon ng Cāturmāsya, at nakakamit ang mokṣa, ang paglaya.
Verse 232
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने चातुर्मास्यव्रतनियमवर्णनंनाम द्वात्रिंशदुत्तरद्विशतमोऽध्यायः
Ganito nagwakas sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa sanghitā na may walumpu’t isang libong śloka—sa Ikaanim na Aklat, ang Nāgara Khaṇḍa, sa Māhātmya ng banal na pook na Hāṭakeśvara, sa salaysay na tinatawag na Jalaśāyyu, ang ika-232 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng mga Alituntunin ng Panatang Cāturmāsya.”