Adhyaya 58

Verse 1

व्यास उवाच । शाखिनामेव सर्वेषां फलं वक्ष्यामि यादृशम् । तच्छृणुध्वं महाभागा रोपणे च पृथक्पृथक्

Sinabi ni Vyāsa: Ipapahayag ko ang uri ng bunga ng kabutihang dulot ng lahat ng punongkahoy. Makinig kayo, O mga mapalad—at (ang mga bunga) nang hiwa-hiwalay, punò sa punò, sa gawa ng pagtatanim.

Verse 2

यस्तु रोपयते तीरे पुण्यवृक्षान्समंततः । तस्य पुण्यफलं ज्ञातुं कथितुं नैव शक्यते

Ngunit sinumang magtanim sa pampang, sa lahat ng dako, ng mga punong banal na nagbibigay-gantimpala—ang bunga ng kanyang kabutihang espirituwal ay hindi tunay na masusukat, ni lubos na maisasalaysay.

Verse 3

अन्यत्र रोपणं कृत्वा शाखिनां यत्फलं लभेत् । ततो जलसमीपे तु लक्षकोटिगुणं भवेत्

Anumang kabutihang makamit sa pagtatanim ng mga punò sa ibang lugar, yaon ding gawa, kapag ginawa malapit sa tubig, ay nagiging sandaang milyong ulit (lakṣa-koṭi) ang pagdami.

Verse 4

स्वयं पुष्करिणी तीरे त्वनंतं फलमश्नुते । तस्माच्छतगुणं ब्रूमः शाखिनां पुण्यकारिणाम्

Ang sinumang kusang manahan sa pampang ng banal na puskarinī, ang lawa ng lotus, ay nagkakamit ng walang-hanggang gantimpalang espirituwal. Kaya aming ipinahahayag: ang kabutihang dulot ng mga nagtatanim at nag-aalaga ng mga punò ay sandaang ulit na higit.

Verse 5

अश्वत्थरोपणं कृत्वा जलाशयसमीपतः । यत्फलं लभते मर्त्यो न तत्क्रतुशतैरपि

Sa pagtatanim ng banal na punòng aśvattha (sagradong igos) malapit sa imbakan ng tubig, ang tao ay nagkakamit ng kabutihang ang bunga’y di maaabot kahit sa pagsasagawa ng sandaang Vedic na handog (kratu).

Verse 6

पतंति यानि पत्राणि जले पर्वणि पर्वणि । तानि पिंडसमानीह पितॄणामक्षयं ययुः

Anumang mga dahong nalalaglag sa tubig sa bawat parvan, bawat banal na pagsasanib ng buwan, yaon dito’y nagiging katulad ng mga piṇḍa, mga handog na pagkain, at nagbibigay sa mga ninuno ng di-nauubos na kasiyahan.

Verse 7

खादंति पतगास्तत्र फलानि कामतो ध्रुवम् । ब्रह्मभक्ष्यसमं तस्य पुण्यं भवति चाक्षयम्

Doon, tiyak na kinakain ng mga ibon ang mga bunga ayon sa kanilang nais; at dahil sa gawang iyon, ang kabutihan ay nagiging di-nauubos—kapantay ng kabutihang dulot ng pag-aalay ng pagkaing karapat-dapat kay Brahmā.

Verse 8

अश्वत्थेनैव भक्ष्येण रोपणेनैव यत्फलम् । तद्वै क्रतुशतैर्नैव पुत्रैरेव शतैरपि

Ang kabutihang nakukuha sa pag-aalay ng pagkaing kaugnay ng aśvattha at sa mismong pagtatanim ng aśvattha—ang gayong bunga’y di maaabot kahit sa sandaang sakripisyo, ni kahit sa sandaang anak man.

Verse 9

उष्णेच्छायां प्रगृह्णंति गावो देवद्विजातयः । कर्तुः पितृगणानां च स्वर्गो भवति चाक्षयः

Kapag sa tindi ng init ay tinatanggap (inihahandog) ang mga baka ng mga diyos at ng mga dalawang-ulit-na-isinilang, nagkakaroon ang nagkaloob at ang mga pulutong ng kanyang mga ninuno ng langit na di-nagmamaliw.

Verse 10

कर्तुं स्वस्थस्य वै विघ्नमक्षयत्वान्न शक्यते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोपयेद्वृक्षमाधवम्

Hindi magagawa ang paglikha ng hadlang sa taong ligtas at matatag, sapagkat ang gayong pag-iingat ay di-nagmamaliw. Kaya, sa buong pagsisikap, magtanim ng punong Mādhava, na banal kay Viṣṇu.

Verse 11

एकं वृक्षं समारोप्य नरः स्वर्गान्न हीयते । तस्मादेव महावृक्षं रोपयध्वं द्विजोत्तमाः

Sa pagtatanim kahit ng iisang puno, ang tao’y hindi nahuhulog mula sa langit. Kaya nga, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit-na-isinilang, magtanim kayo ng malalaking punong matitibay.

Verse 12

जलानां निकटे रम्ये रसानां क्रयविक्रये । मार्गे जलाशये वृक्षान्रोपयेद्यो महाशयः

Ang marangal ang loob na nagtatanim ng mga puno sa magagandang pook na malapit sa tubig, sa mga pamilihang bilihan at bentahan ng mga katas at iba pang inumin, at sa mga daan at tabi ng mga imbakan ng tubig, ay gumagawa ng dakilang kabutihang-dharma.

Verse 13

अश्वत्थादीन्समारोप्य स्वर्गं याति मनोरमम् । अर्चयित्वा तु यत्पुण्यं प्रवक्ष्यामि द्विजातयः

Sa pagtatanim ng Aśvattha at iba pang banal na puno, ang tao’y napaparoon sa kaaya-ayang langit. Ngayon, O mga dalawang-ulit-na-isinilang, ipaliliwanag ko ang kabanalang-bunga ng pagsamba.

Verse 14

स्नात्वाश्वत्थं स्पृशेद्यस्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । अस्नातो यः स्पृशेन्मर्त्यो लभते स्नानजं फलम्

Ang sinumang matapos maligo ay humipo sa banal na punong aśvattha (pipal) ay napapalaya sa lahat ng kasalanan. At ang mortal na humipo rito kahit hindi naligo ay nagkakamit ng gantimpalang bunga ng pagligo.

Verse 15

दृष्ट्वा च नाशयेत्पापं स्पृष्ट्वा लक्ष्मीं प्रपद्यते । प्रदक्षिणे भवेदायुः सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

Sa pagtanaw lamang sa iyo, napapawi ang kasalanan; sa paghipo sa iyo, nakakamit si Lakṣmī (kasaganaan). Sa pag-ikot sa iyo nang pakanan, humahaba ang buhay. O banal na Aśvattha, lagi kang aming pagpupugay.

Verse 16

चलद्दलाय वृक्षाय सदा विष्णुस्थिताय च । बोधिसत्वाय योग्याय सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

Pagpupugay sa iyo, O walang-hanggang Aśvattha—punong may nanginginig na mga dahon—na laging tahanan ni Viṣṇu, karapat-dapat sa nagigising na naghahanap at marapat sambahin.

Verse 17

अश्वत्थाय तु हव्यं तु पयो नैवेद्यमेव च । पुष्पं धूपं दीपकं च दत्वा स्वर्गान्न हीयते

Sa pag-aalay ng oblation, gatas bilang handog na pagkain, at gayundin ng bulaklak, insenso, at ilawan sa aśvattha (banal na igos), hindi nahuhulog ang tao mula sa langit.

Verse 18

सपुत्रं चाक्षयं विद्धि धनवृद्धियशस्करम् । विजयं मानदं भद्रमश्वत्थस्य प्रपूजनम्

Alamin na ang pagsamba sa aśvattha (banal na igos) ay nagbibigay ng mga anak at di-nauubos na kabutihang-gawa; nagpapalago ng yaman at dangal, nagkakaloob ng tagumpay, nagbibigay ng karangalan, at nagbubunga ng kagalingan.

Verse 19

यज्जप्तं च हुतं स्तोत्रं यन्त्रमंत्रादिकं च यत् । सर्वं कोटिगुणं प्रोक्तं मूले चलदलस्य च

Anumang binibigkas sa japa, inihahandog sa homa, inaawit na stotra, at yaong ukol sa yantra, mantra at iba pa—lahat ay ipinahahayag na nagbubunga nang sandaang-lakh (koti) na gantimpala kapag isinagawa sa ugat ng banal na Caladala.

Verse 20

यस्य मूले स्थितो विष्णुर्मध्ये तिष्ठति शंकरः । अग्रभागे स्थितो ब्रह्मा कस्तं जगति नार्चयेत्

Yaong punong ang ugat ay kinaroroonan ni Viṣṇu, ang gitna ay tinitirhan ni Śaṅkara, at ang dulo ay kinaroroonan ni Brahmā—sino sa daigdig ang hindi sasamba roon?

Verse 21

सोमवारे त्वमायां च स्नानं यन्मौनिना कृतम् । दानस्य गोसहस्रस्य फलं चाश्वत्थवंदने

Ang paliligo na ginawa ng isang tahimik na muni sa Lunes sa Tvamā ay sinasabing may kapantay na bunga ng pag-aalay ng sanlibong baka; gayundin ang pagsamba sa banal na punong aśvattha.

Verse 22

सप्तप्रदक्षिणेनैव गवामयुतजं फलम् । प्रचुराल्लक्षकोटिश्च तस्मात्कार्या हि सा सदा

Sa pitong pradakṣiṇa lamang, nakakamit ang bunga na katumbas ng pag-aalay ng sampung libong baka; tunay na sumisibol ang saganang gantimpalang lakhs at crores ng kabutihan. Kaya nararapat itong laging isagawa.

Verse 23

यत्किंचिद्दीयते तत्र फलमूलजलादिकम् । सर्वं तच्चाक्षयफलं जन्मजन्मसु जायते

Anumang ibigay doon—prutas, ugat, tubig at iba pa—lahat ng handog na iyon ay nagiging di-nauubos na bunga, na namumunga sa bawat kapanganakan.

Verse 24

अहोश्वत्थसमो नास्ति वृक्षरूपी हरिर्भुवि । यथा पूज्यो द्विजो लोके यथा गावो यथामराः

Ah! Sa lupa, walang punong hihigit sa aśvattha; sapagkat si Hari ay naririto sa anyo ng puno. Kung paanong ang brāhmaṇa ay karapat-dapat sambahin sa daigdig, gayon din ang mga baka, at gayon din ang mga diyos.

Verse 25

तथाश्वत्थवृक्षरूपी देवः पूज्यतमः स्मृतः । रोपणे रक्षणे स्पर्शे पूजाकर्मणि वै सदा

Gayundin, ang Diyos na naroroon sa anyo ng punong aśvattha ay itinuturing na pinakakarapat-dapat sambahin—lagi, sa pagtatanim, pag-iingat, paghipo, at sa pagsasagawa ng pagsamba.

Verse 26

ददाति वित्तं पुत्रांश्च स्वर्गं मोक्षं पुनः क्रमात् । किंचिच्छेदं तु यः कुर्यादश्वत्थस्य तनौ नरः

Nagkakaloob ito ng yaman, ng mga anak na lalaki, ng langit, at pagkaraan ay ng mokṣa sa wastong pagkakasunod. Ngunit ang taong gagawa ng kahit munting hiwa sa katawan (punò) ng banal na punong aśvattha…

Verse 27

कल्पैकं निरयं भुक्त्वा चांडालादौ प्रजायते । मूलच्छेदेन तस्यैव स च यात्यपुनर्भवम्

Pagkaraang magdusa sa impiyerno sa loob ng isang kalpa, siya’y isisilang sa pinakamababa sa mga itinakwil, gaya ng caṇḍāla. Gayunman, sa pagputol ng mismong ugat na iyon (ng kasalanan/saṃsāra), siya man ay makakamtan ang kalagayang walang muling pagsilang.

Verse 28

पुरुषास्तस्य तिष्ठंति रौरवे घोरदर्शने । अश्वत्थस्यैकवृक्षस्य रोपणे यत्फलं भवेत्

Ang gayong mga tao ay nananatili sa kakila-kilabot na impiyernong tinatawag na Raurava, na nakapangingilabot pagmasdan. Ito ang bunga ng gayong gawa—samantalang may tiyak na gantimpala rin na nagmumula sa pagtatanim ng iisang punong aśvattha.

Verse 29

तथैव चंपकेर्के च त्रयाणां रोपणेपि च । अष्टौ बिल्वस्य वृक्षाश्च न्यग्रोधाश्चैव सप्त च

Gayundin, sa pagtatanim ng campaka at eraka ay may kabanalan ding bunga; at magtanim ng walong punong bilva, at pitong punong nyagrodha (balete).

Verse 30

निंबस्य दशवृक्षाश्च फलं चैषां समं भवेत् । एकैकस्य फलं चोक्तं वृक्षाणां रोपणे द्विजाः

Sinasabing ang bunga ng pagtatanim ng sampung punong nimba (neem) ay magkakapantay ang kinalalabasan. O mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, ang bunga ng pagtatanim ng mga puno ay ipinahayag para sa bawat puno nang hiwa-hiwalay.

Verse 31

एवं बुध्वा तु धर्मात्मा यः कुर्यात्कृत्रिमं वनम् । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

Sa pagkaunawa nito, ang taong matuwid na lilikha ng isang gawang-taong gubat (taniman) ay nagkakamit ng kabutihang tumatagal sa libu-libong koro ng mga kalpa, at maging sa daan-daang koro ng mga kalpa.

Verse 32

नाकमेति स चूतस्य समारोप्य सहस्रकम् । ततो द्वित्रिगुणेनैव न्यूने वा प्रचुरेपि वा

Sa pag-aalay ng isang libong mangga, siya’y nakaaabot sa langit; at pagkaraan, ang bunga ay nadaragdagan sa pagdodoble o pagtotriple—maging kaunti man o sagana.

Verse 33

भुंक्ते भुक्त्वा पुनः कुर्यान्नृपो वाथ सदीश्वरः । स्वर्गं भोग्यं ततो राज्यं कल्याणं मंगलं शुभम्

Pagkatapos tamasahin ang mga bunga, muli siyang magsagawa; maging hari man o makapangyarihang panginoon—kanyang nakakamit ang langit na tatamasahin, at pagkaraan ay paghahari, kagalingan, pagpapala, at mabuting kapalaran.

Verse 34

आरोग्यं शौर्यसंपन्नमारामादेव जायते । फलानि यस्य खादंति जंतवोथ सहस्रशः

Mula sa isang hardin ay tunay na sumisibol ang kalusugan at kagitingan; at doon, libu-libong nilalang ang kumakain ng mga bunga nito.

Verse 35

आश्रिता विहगाः कीटाः पतगाः शलभादयः । छायाश्रिताश्च ये सत्वास्तत्संख्याताः पृथग्जनाः

Yaong sumisilong doon—mga ibon, mga insekto, mga may pakpak gaya ng mga balang at iba pa—at ang mga nilalang na nananahan sa lilim nito: silang lahat ay binibilang bilang magkakahiwalay na mga indibidwal ayon sa bilang na yaon.

Verse 36

तस्य किंकरतां यांति शतशो देवतार्चिताः । ये च वृक्षा महासत्वास्सर्वे ते देवरूपिणः

Daan-daang mga diyos, na sinasamba ng mga diyos, ay pumapasok sa kanyang paglilingkod; at yaong mga punong hitik sa dakilang sigla—lahat sila’y nag-aanyong banal.

Verse 37

तदर्चा पितृवत्कार्या शुश्रूषां जलपिंडकम् । मर्त्यलोके च ते पुत्रास्तस्य जन्मनि जन्मनि

Dapat siyang sambahin na gaya ng pagsamba sa mga Pitṛ (mga ninunong ama), na may paglilingkod, pag-aalay ng tubig, at mga bilog na kanin. At sa daigdig ng tao, ang kanyang mga anak ay isisilang muli at muli sa bawat kapanganakan.

Verse 38

सुरूपाः सुविनीताश्च सदापुण्यक्रिया शुभाः । एवं गणेशतां यांति जंतवश्चूतलग्नकाः

Magaganda ang anyo, mahusay ang pagdidisiplina, at laging gumagawa ng mapalad na gawaing may bisa—ganyan ang mga nilalang na tapat sa punong mangga, na umaabot sa kalagayang maging mga tagapaglingkod ni Gaṇeśa.

Verse 39

धात्री हरीतकी चान्ये कटुतिक्ताम्लसंभवाः । सर्वे चारामतः शुद्धाः फलदाः शिवदाः सदा

Ang āmalakī (dhātrī), ang harītakī, at iba pang bungang may anghang, pait, at asim—lahat, sa likas nilang kalinisan, ay nagpapadalisay; laging nagkakaloob ng bunga (kapakinabangan) at palaging nagbibigay ng pagpapala ni Śiva.

Verse 40

प्रासादा यत्र सौवर्णाः सर्वरत्नविभूषिताः । सर्वाभरणसंयुक्ता विमानाश्चानिलोपमाः

Doon, ang mga palasyo ay gawang ginto at pinalamutian ng lahat ng uri ng hiyas; at ang mga sasakyang panghimpapawid din—may ganap na mga palamuti—ay walang kapantay, kasingbilis ng hangin.

Verse 41

शातकुंभमया वृक्षाः सदैव सर्वदायिनः । सर्वर्तुसुखदाः सौम्यकन्यका अप्सरस्समाः

May mga punong yari sa pinong ginto, na laging nagkakaloob ng lahat ng kaloob. Ang mga maamong dalaga, na tulad ng mga Apsaras, ay nagdadala ng ligaya sa bawat panahon.

Verse 42

गीतनृत्यपराधीरास्तत्र तिष्ठंति वृक्षदाः । पुष्करिण्यो विशेषेण खातान्यन्यानि यानि च

Doon nananatili ang mga nakatuon sa pag-awit at pagsayaw—kasama ang mga punong nagbibigay ng ninanais na bunga; at lalo na ang mga sagradong lotus-pond, pati ang iba pang hinukay na mga tangke at iba pang imbakan ng tubig na naroon.

Verse 43

शुद्धोपलांतरचिता नद्यः पायसकर्द्दमाः । पुनर्दुग्धसफेनाश्च अन्नादिषड्रसान्विताः

Dumaloy ang mga ilog, na nabuo sa pagitan ng dalisay na mga bato, na ang putik ay tila kakaning-payas; muli, sila’y parang gatas na may bula, at puspos ng anim na lasa, simula sa mga butil ng pagkain.

Verse 44

मर्त्यलोके यथा भोग्यं पुनः स्वर्गे पुनर्भुवि । पुनरेव तदभ्यासात्खातमारामकं पुनः

Kung paanong tinatamasa ang mga kaluguran sa daigdig ng mga mortal, gayon din itong muling natatamasa sa langit at muli sa lupa. Sa paulit-ulit na pagkalulong sa gayon, paulit-ulit ding nahuhulog ang tao sa hinukay na hukay—sa kapahamakan.

Verse 45

यथा पुण्यादिकं कृत्वा स्वर्गमर्त्याधिपः पुमान् । अशक्तस्तु प्रपां कृत्वा पुष्करिण्याः फलं लभेत्

Kung paanong ang tao, sa paggawa ng mga gawaing may bisa (puṇya) at iba pa, ay nagkakamit ng paghahari sa langit at sa lupa, gayon din, kung siya’y di makagawa ng higit na dakilang handog, sa pagtatayo ng prapā—pook na nagbibigay-inom—natatamo niya ang bunga na tulad ng pagtatayo ng banal na lawa.

Verse 46

प्रपाया लक्षणं चात्र सर्वपापहरं परं । सर्वभोगप्रदं शुद्धं स्वर्गापवर्गदं स्थिरं

Narito ang tanda ng prapā: ito’y kataas-taasang tagapawi ng lahat ng kasalanan; nagbibigay ng bawat kaluguran; dalisay; nagkakaloob ng langit at ng paglaya; at ang bisa ng kanyang kabutihan ay nananatili.

Verse 47

लक्षणं च प्रवक्ष्यामि प्रपायाः कीर्तिवर्धनम् । निर्जलेऽध्वनि पृक्ते च स्थाने कृत्वा च मंडपम्

Ipahahayag ko ngayon ang wastong katangian ng prapā na nagpapalago ng dangal: sa daang walang tubig, at sa angkop na pook, magtayo ng isang maṇḍapa, isang silungang pahingahan.

Verse 48

बहुपान्थे समायाते ग्रीष्मवर्षाशरत्स्वपि । अगरुकादि सौगंध्यं जलं पूगं सचंद्रकम्

Kapag dumarating ang maraming manlalakbay—maging tag-init, tag-ulan, o taglagas—maghandog ng mabangong tubig na pinabanguhan ng agaru at iba pa, kasama ang bunga ng areca (pūga), at isang nakapapalamig na inumin na tila liwanag ng buwan.

Verse 49

आसनं चैव तांबूलं दत्वा स्वर्गान्न हीयते । एवं वर्षत्रयेणैव पुष्करिण्याः फलं लभेत्

Sa pag-aalay ng upuan at ng nganga (tāmbūla), hindi nahuhulog mula sa langit. Sa loob lamang ng tatlong taon, natatamo ang ganap na bunga ng kabutihang dulot ng banal na lawa (puṣkariṇī).

Verse 50

स्वर्गाच्चैवाच्युतो मर्त्यो देवैरपि प्रपूज्यते । मासमेकं तु यो दद्यात्प्रपां ग्रीष्मेथ निर्जले

Kahit ang mortal na nahulog mula sa langit ay pinararangalan maging ng mga diyos, kung sa tuyong tag-init, sa lupang salat sa tubig, magtatag siya ng pahingahang-tubig (prapā) sa loob ng isang buwan.

Verse 51

कल्पैकं तु वसेत्स्वर्गे स्वर्गाद्भ्रष्टो महीयते । प्रपादास्तत्र तिष्ठंति यत्र पुष्करिणीप्रदाः

Maaaring manahan sa langit sa loob ng isang buong kalpa; at kahit mahulog mula sa langit, iginagalang pa rin sa lupa. Ganyan ang katayuan ng mga banal na hagdang-paligo na naroroon kung saan ang mga puṣkariṇī ay nagkakaloob ng biyaya.

Verse 52

नोचेद्धर्मघटो देयः पुण्यः पापक्षयाय च । एष धर्मघटो ज्ञेयो ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः

Kung hindi man, dapat maghandog ng ‘palayok ng dharma’—isang mapagpalang kaloob na pumupuksa sa kasalanan. Ang palayok na ito ng dharma ay dapat maunawaang nagtataglay ng anyo nina Brahmā, Viṣṇu, at Śiva.

Verse 53

तवप्रसादात्सफलाः मम संतु मनोरथाः । स्वर्णमाषं चतुर्भागं दक्षिणार्थं घटस्य च

Sa iyong biyaya, nawa’y magbunga ang aking mga hangarin. At bilang dakṣiṇā para sa palayok, nawa’y may isang-kapat na māṣa ng ginto.

Verse 54

एवं वर्षत्रयेणैव प्रपादानफलं लभेत् । यः पठेच्छ्रावयेद्वापि पुष्करिण्यादिजं फलम्

Sa loob lamang ng tatlong taon, matatamo ang bunga ng pag-aalay ng prapādāna—isang himpilan ng inuming tubig para sa lahat. At sinumang bumibigkas nito o nagpapabigkas sa iba, nagkakamit din ng kapala na nagmumula sa mga banal na lawa at iba pang gawang-dharma.

Verse 55

साक्षात्पापाद्भवेन्मुक्तस्तत्प्रसादात्तु सद्गतिः । जनेषु श्रावयेद्यस्तु पुण्याख्यानमिदं शुभम्

Sa biyaya nito, ang tao’y tuwirang napapalaya sa kasalanan at nakakamit ang mapalad na hantungan. At sinumang magpahamakinig sa mga tao ng banal, mapagpala, at punyáng salaysay na ito, ay nagkakamit din ng gayong bunga.

Verse 56

कल्पकोटिसहस्राणि सुरलोके स तिष्ठति

Siya’y nananatili sa daigdig ng mga deva sa loob ng libu-libong kótí ng mga kalpa.

Verse 58

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पुष्करिण्यादिधर्मकीर्तनंनामाष्टपंचाशत्तमो । ऽध्यायः

Dito nagtatapos ang ika-limampu’t walong kabanata, na tinatawag na “Pagpupuri sa mga Bunga ng Pushkarinī at Kaugnay na mga Dharma,” sa Unang Aklat (Sṛṣṭikhaṇḍa) ng banal na Padma Purāṇa.