Adhyaya 46

Verse 1

षट्चत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । श्वसंतीं शूकरीं दृष्ट्वा पतितां पुत्रवत्सलाम् । सुदेवावकृपयाविष्टा गत्वा तां दुःखितां प्रति

Sinabi ni Sukala: Nang makita ang inahing-baboy na Śvasaṃtī na nakabagsak—yaong mapagmahal sa kanyang mga anak—si Sudevā, nilamon ng habag, ay lumapit sa nagdadalamhating iyon.

Verse 2

अभिषिच्य मुखं तस्याः शीतलेनोदकेन च । पुनः सर्वांगमेवापि दुःखितां रणशालिनीम्

Pagwisik niya ng malamig na tubig ang mukha niya, muli rin niyang binasbasan ang buong katawan—ang babaeng sanay sa digmaan, ngayo’y dinadalaw ng sakit.

Verse 3

पुण्येन शीततोयेन सा उवाचाभिषिंचतीम् । उवाच मानुषीं वाचं सुस्वरं नृपतिप्रियाम्

Habang binabasbasan niya siya ng pinagpalang malamig na tubig, siya’y nagsalita—sa tinig na tao, matamis ang himig, at nakalulugod sa hari.

Verse 4

सुखं भवतु ते देवि अभिषिक्ता त्वया यदि । संपर्काद्दर्शनात्तेद्य गतो मे पापसंचयः

Magkaroon ka nawa ng kaligayahan, O Diyosa. Kung ako’y nalinis at nabasbasan mo, kung gayon sa iyong pagdampi at sa pagtanaw ko sa iyo ngayon, naglaho ang naipong kasalanan ko.

Verse 5

तदाकर्ण्य महद्वाक्यमद्भुताकारसंयुतम् । चित्रमेतन्मया दृष्टं कृतं तेऽनामयं वचः

Nang marinig niya ang dakilang pahayag na may kahanga-hangang diwa, sinabi niya: “Nakagugulat ito—nasaksihan ko. Nagsalita ako sa iyo ng mga salitang walang pinsala at para sa kagalingan.”

Verse 6

पशुजातिमतीचेयं सौष्ठवं भाषते स्फुटम् । स्वरव्यंजनसंपन्नं संस्कृतमुत्तमं मम

Ang nilalang na ito—bagaman kabilang sa lahi ng hayop—ay malinaw at marikit magsalita, binibigkas ang aking dakilang Sanskrit, ganap sa mga patinig at katinig.

Verse 7

हर्षेण विस्मयेनापि कृत्वा साहसमुत्तमम् । तत्रस्था सा महाभागा तं पतिं वाक्यमब्रवीत्

Sa galak at pagkamangha, matapos gawin ang isang pambihirang matapang na gawa, ang marangal na babae, nakatayo roon, ay nagsalita ng mga salitang ito sa kanyang asawa.

Verse 8

पश्य राजन्नपूर्वेयं संस्कृतं भाषते महत् । पशुयोनिगता चेयं यथा वै मानुषो वदेत्

Masdan, O Hari—di pangkaraniwan ito: bagaman isinilang sa sinapupunan ng hayop, malinaw siyang nagsasalita ng pinong Sanskrit, na parang tao kung magsalita.

Verse 9

तदाकर्ण्य ततो राजा सर्वज्ञानवतां वरः । अद्भुतमद्भुताकारं यन्न दृष्टं श्रुतं मया

Pagkarinig noon, ang hari—pinakamataas sa mga marurunong—ay nagsabi: “Kamangha-mangha ito, anyong lubhang kahanga-hanga, na ni hindi ko pa nakita o narinig man.”

Verse 10

तामुवाच ततो राजा सुदेवां सुप्रियां तदा । पृच्छ चैनां शुभां कांते का चेयं तु भविष्यति

Pagkatapos ay nagsalita ang hari kay Sudevā, ang kanyang minamahal: “O marikit, aking mahal, tanungin mo ang mapalad na babaeng ito—sino siya, at ano ang magiging kapalaran niya?”

Verse 11

श्रुत्वा तु नृपतेर्वाक्यं सा पप्रच्छ च सूकरीम् । का भविष्यसि त्वं भद्रे चित्रं ते दृश्यते बहु

Pagkarinig sa sinabi ng hari, tinanong niya ang inahing baboy: “O mabuting ginang, ano ang magiging ikaw? Marami ang nakikitang kakaiba sa iyo.”

Verse 12

पशुयोनिगता त्वं वै भाषसे मानुषं वचः । सौष्ठवं ज्ञानसंपन्नं वद मे पूर्वचेष्टितम्

Bagaman ikaw ay napasok sa sinapupunan ng hayop, nagsasalita ka ng pananalitang pantao—maayos at puspos ng pagkaunawa. Isalaysay mo sa akin ang iyong mga dating gawa.

Verse 13

भर्तुश्चापि महाराज भटस्यास्य महात्मनः । कोयं धर्मो महावीर्यो गतः स्वर्गं पराक्रमैः

At gayundin, O dakilang hari, tungkol sa asawa ng marangal na mandirigmang ito—anong dharma ang sinunod ng makapangyarihang bayani na, sa kanyang kagitingan, ay nakaabot sa langit?

Verse 14

आत्मनश्च स्वभर्तुश्च सर्वं पूर्वानुगं वद । एवमुक्त्वा महाभागा विरराम नृपप्रिया

“Isalaysay nang buo ang lahat ng naganap noon—tungkol sa iyong sarili at sa iyong asawa.” Pagkasabi nito, ang mapalad na ginang, minamahal ng hari, ay tumahimik.

Verse 15

शूकर्युवाच । यदि पृच्छसि मां भद्रे ममास्य च महात्मनः । तत्सर्वं ते प्रवक्ष्यामि चरितं पूर्वचेष्टितम्

Sinabi ni Śūkarī: Kung itinatanong mo ako, O mapalad na ginang, tungkol sa akin at sa dakilang kaluluwang ito, sasabihin ko sa iyo ang lahat—ang kanyang salaysay at ang kanyang mga dating gawa.

Verse 16

अयमेष महाप्राज्ञो गंधर्वो गीतपंडितः । रंगविद्याधरो नाम सर्वशास्त्रार्थकोविदः

Ang taong ito mismo ay isang lubhang marunong na Gandharva, dalubhasa sa awit—na ang pangalan ay Raṅgavidyādhara—na bihasa sa diwa at kahulugan ng lahat ng mga śāstra.

Verse 17

मेरुं गिरिवरश्रेष्ठं चारुकंदरनिर्झरम् । तमाश्रित्य महातेजाः पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

Sumilong sa Meru—pinakamainam sa mga bundok, may maririkit na yungib at dumadaloy na batis—nanahan doon ang lubhang maningning na si Pulastya, pinakadakila sa mga muni.

Verse 18

तपश्चचार तेजस्वी निर्व्यलीकेन चेतसा । विद्याधरस्तत्र गतः स्वेच्छया स महाप्रभो

O makapangyarihang panginoon, ang maningning na iyon ay nagsagawa ng matitinding tapásya na may pusong walang daya; at isang Vidyādhara ay dumating doon sa sariling kalooban.

Verse 19

तमाश्रित्य गिरिश्रेष्ठं गीतमभ्यसते तदा । स्वरतालसमोपेतं सुस्वरं चारुहासिनि

Pagkaraan, sumilong siya sa pinakadakilang bundok at nagsanay sa pag-awit—may wastong tono at tiyempo, matamis ang tinig, O ikaw na may marikit na ngiti.

Verse 20

गीतं श्रुत्वा मुनिस्तस्य ध्यानाच्चलितमानसः । गायंतं तमुवाचेदं गीतविद्याधरं प्रति

Nang marinig ng muni ang kanyang awit, ang isip niya’y nayanig at nalihis sa pagninilay; at habang siya’y patuloy na umaawit, kinausap niya ang Vidyādhara na bihasa sa sining ng musika.

Verse 21

भवद्गीतेन दिव्येन देवा मुह्यंति नान्यथा । सुस्वरेण सुपुण्येन तालमानेन पंडित

Sa iyong banal na pag-awit, maging ang mga deva ay nabibighani—hindi sa iba pang paraan. O marunong, ikaw ay umaawit nang may magandang tinig, dakilang kabanalan, at ganap na sukat at tiyempo.

Verse 22

लययुक्तेन भावेन मूर्च्छना सहितेन च । मे मनश्चलितं ध्यानाद्गीतेनानेन सुव्रत

Sa damdaming hitik at may mga himig na kaakibat, ang awiting ito’y yumanig sa aking isip, inilayo ako sa pagninilay, O ikaw na may dakilang panata.

Verse 23

इदं स्थानं परित्यज्य अन्यस्थानं व्रजस्व तत् । गीतविद्याधर उवाच । आत्मज्ञानसमं गीतमन्यस्थानं व्रजामि किम्

“Iwan mo ang pook na ito at magtungo sa ibang dako.” Sumagot ang Gīta-vidyādhara: “Kung ang awit na ito’y kapantay ng pagkakilala sa Sarili, bakit pa ako lilipat saanman?”

Verse 24

दुःखं ददे न कस्यापि सुखदो नृषु सर्वदा । गीतेनानेन दिव्येन सर्वास्तुष्यंति देवताः

Huwag siyang magdulot ng dalamhati kaninuman; sa mga tao, lagi siyang maging tagapagbigay ng ligaya. Sa banal na himnong ito, nalulugod ang lahat ng mga diyos.

Verse 25

शंभुश्चापि समानीतो गीतध्वनिरतो द्विज । गीतं सर्वरसं प्रोक्तं गीतमानंददायकम्

O brāhmaṇa, si Śambhu man ay tinawag din, nahumaling sa tunog ng awit. Ang awit ay sinasabing taglay ang lahat ng rasa, at ang musika’y nagbibigay ng ānanda.

Verse 26

शृंगाराद्यारसाः सर्वे गीतेनापि प्रतिष्ठिताः । शोभामायांति गीतेन वेदाश्चत्वार उत्तमाः

Lahat ng rasa—mula sa śṛṅgāra at iba pa—ay napapagtibay sa pamamagitan ng awit. Sa awit, maging ang apat na dakilang Veda ay nagkakamit ng ningning.

Verse 27

गीतेन देवताः सर्वास्तोषमायांति नान्यथा । तदेवं निन्दसे गीतं मामेवं परिचालयेः

Sa pamamagitan ng banal na pag-awit, nalulugod ang lahat ng mga diyos—sa wala nang iba. Ngunit sa ganyang paraan ay minamaliit mo ang awit; huwag mo akong tratuhin nang ganito.

Verse 28

अन्यायोऽयं महाभाग तवैव इह दृश्यते । पुलस्त्य उवाच । सत्यमुक्तं त्वयाद्यैव गीतार्थं बहुपुण्यदम्

“Ito’y kawalang-katarungan, O marangal; dito’y nakikitang sa iyo lamang ito nauukol.” Sinabi ni Pulastya: “Tunay ang sinabi mo ngayon; ang diwang ipinahayag mo tungkol sa awit ay lubhang mapagpala.”

Verse 29

शृणु त्वं मामकं वाक्यं मानं त्यज महामते । नाहं गीतं प्रकुत्सामि गीतं वंदामि नान्यथा

Pakinggan mo ang aking salita, O dakilang-isip; iwan ang pagmamataas. Hindi ko hinahamak ang awit; sa halip, iginagalang ko ang awit—hindi kailanman iba.

Verse 30

विद्याश्चतुर्दशैवैता एकीभावेन भावदाः । प्राणिनां सिद्धिमायांति मनसा निश्चलेन च

Ang labing-apat na sangay ng kaalaman na ito, kapag pinagbuklod sa iisang pananaw, ay nagiging tagapagkaloob ng tunay na pagkamulat; at sa isip na matatag at di-natitinag, nakakamtan ng mga nilalang ang espirituwal na kaganapan.

Verse 31

तपश्च तद्वन्मंत्राश्च सुसिद्ध्यंत्येकचिंतया । हृषीकाणां महावर्गश्चपलो मम संमतः

Ang pag-aayuno at pagsasagawa ng tapasya—gayundin ang mga mantra—ay ganap na nagkakabunga sa pamamagitan ng iisang-tutok na pagninilay. Ngunit ang malaking pulutong ng mga pandama, sa aking palagay, ay balisa at pabagu-bago.

Verse 32

विषयेष्वेव सर्वेषु नयत्यात्मानमुच्चकैः । चालयित्वा मनस्तस्माद्ध्यानादेव न संशयः

Marahas nitong itinutulak ang sarili sa lahat ng bagay na pandama. Kaya, matapos patatagin ang isip at ilayo ito roon, sa pagninilay-muni lamang magpakatatag—walang alinlangan dito.

Verse 33

यत्र शब्दं न रूपं च युवती नैव तिष्ठति । मुनयस्तत्र गच्छंति तपःसिद्ध्यर्थमेव हि

Kung saan walang nakakagambalang tunog ni kaakit-akit na anyo, at kung saan walang dalagang naninirahan—doon pumaparoon ang mga muni, tanging upang makamtan ang kaganapan ng tapas.

Verse 34

अयं गीतः पवित्रस्ते बहुसौख्यप्रदायकः । न पश्येम वयं वीर तिष्ठामो वनसंस्थिताः

Ang awit mong ito ay banal at nagbibigay ng napakalaking ligaya. Ngunit, O bayani, hindi ka namin makita—sapagkat kami’y nananatiling naninirahan sa loob ng gubat.

Verse 35

अन्यत्स्थानं प्रयाहि त्वं नोवा वयं व्रजामहे । गीतविधाधर उवाच । इंद्रियाणां बलं वर्गं जितं येन महात्मना

“Pumunta ka sa ibang pook; kung hindi, kami’y aalis.” Wika ni Gītavidhādhara: “Sa dakilang-loob na iyon, napasuko na ang makapangyarihang pangkat ng mga pandama.”

Verse 36

स जयी कथ्यते योगी स च वीरः ससाधकः । शब्दं श्रुत्वाथ वा दृष्ट्वा रूपमेवं महामते

Ang yogin na iyon ang tinatawag na mananagumpay; siya’y tunay na bayani, isang ganap na sādhaka. O dakilang-isip, makarinig man ng tunog o makakita ng anyo, nananatili siyang matatag sa gayong paraan.

Verse 37

चलते नैव यो ध्यानात्स धीरस्तपसाधकः । भवांस्तु तेजसा हीन इंद्रियैर्विजितो यतः

Ang hindi natitinag sa pagninilay ay matatag at tunay na nagsasakatuparan ng tapas. Ngunit ikaw, salat sa panloob na liwanag, kaya’t dinaig ng mga pandama.

Verse 38

स्वर्गेपि नास्ति सामर्थ्यं मम गीतस्य धर्षणे । वर्जयंति वनं सर्वे हीनवीर्या न संशयः

Kahit sa langit ay walang lakas na makalaban sa bagsik ng aking awit. Lahat ng salat sa tapang ay umiiwas sa gubat—walang alinlangan.

Verse 39

अयं साधारणो विप्र वनदेशो न संशयः । देवानां सर्वजीवानां यथा मम तथा तव

O brāhmaṇa, ang bahaging ito ng gubat ay para sa lahat—walang alinlangan. Sa mga diyos at sa lahat ng nilalang, ito’y kasing-akin gaya ng kasing-iyo.

Verse 40

कथं गच्छाम्यहं त्यक्त्वा वनमेवमनुत्तमम् । यूयं गच्छंतु तिष्ठंतु यद्भव्यं तत्तु नान्यथा

Paano ako aalis, iiwan ang gubat na ito—napakahusay at walang kapantay? Kayo’y umalis man o manatili; ang itinadhana’y mangyayari, at di maaaring iba.

Verse 41

एवमाभाष्य तं विप्रं गीतविद्याधरस्तदा । समाकर्ण्य ततस्तेन मुनिना तस्य उत्तरम्

Pagkasabi nito sa brāhmaṇa, ang Vidyādhara na bihasa sa awit ay saka nakinig nang taimtim sa tugon na ibinigay ng pantas na iyon.

Verse 42

चिंतयामास मेधावी किं कृत्वा सुकृतं भवेत् । क्षमां कृत्वा जगामाथ अन्यत्स्थानं द्विजोत्तमः

Nagmuni-muni ang pantas na brāhmaṇa: “Sa paggawa ng alin nagbubunga ang kabutihang-dangal?” Pagkaraang magpatawad, ang pinakadakila sa mga dvija ay nagtungo sa ibang pook.

Verse 43

तपश्चचार धर्मात्मा योगासनगतः सदा । कामं क्रोधं परित्यज्य मोहं लोभं तथैव च

Ang may-dharma ang puso ay nagsagawa ng tapas, laging nakaluklok sa yogic na upuan; tinalikdan niya ang pagnanasa at galit, gayundin ang pagkalito at kasakiman.

Verse 44

सर्वेन्द्रियाणि संयम्य मनसा सममेव च । एवं स्थितस्तदा योगी पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

Pinigil niya ang lahat ng pandama at pinantay ang isip sa ganap na kapanatagan; sa gayong kalagayan nanatili noon ang yogin na si Pulastya, pinakamainam sa mga muni.

Verse 45

सुकलोवाच । गते तस्मिन्महाभागे पुलस्त्ये मुनिपुंगवे । कालादिष्टेन तेनापि गीतविद्याधरेण च

Sinabi ni Sukala: Nang makaalis na ang lubhang mapalad na si Pulastya, ang pinuno sa mga muni, siya man—ang Vidyādhara na bihasa sa awit—ay umalis ayon sa utos ng Panahon (tadhana).

Verse 46

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

Sa gayon nagwawakas ang ika-apatnapu’t anim na kabanata—ang salaysay ni Vena at ang kasaysayan ni Sukalā—sa Bhūmi-khaṇḍa ng Śrī Padma Purāṇa.

Verse 47

ज्ञात्वा पद्मात्मजसुतमेकांतवनशालिनम् । गतो वराहरूपेण तस्याश्रममनुत्तमम्

Nang makilala niya ang anak ng anak ng Ipinanganak-sa-Loto, na nananahan sa nag-iisang gubat, siya’y nagtungo—taglay ang anyong baboy-ramo—sa walang kapantay na āśrama.

Verse 48

आसनस्थं महात्मानं तेजोज्वालासमाविलम् । दृष्ट्वा चकार वै क्षोभं तस्य विप्रस्य भामिनि

O mapusok na ginang, nang makita niya ang dakilang brāhmaṇa na nakaupo sa kaniyang upuan, nababalot sa ningas ng maningning na liwanag, siya’y tunay na nabagabag.

Verse 49

धर्षयेन्नियतं विप्रं तुंडाग्रेण कुचेष्टया । पशुं ज्ञात्वा महाराज क्षमते तस्य दुष्कृतम्

Kung ang isang mapagpigil na brāhmaṇa ay ginugulo—sa dulo ng tuka at sa mahalay na kilos—kung gayon, O dakilang hari, yamang batid niyang hayop lamang ang salarin, pinatatawad niya ang kasalanang iyon.

Verse 50

मूत्रयेत्पुरतः कृत्वा विष्ठां च कुरुते ततः । नृत्यते क्रीडते तत्र पतति प्रोच्चलेत्पुनः

Siya’y umiihi sa harapan; saka siya’y dumudumi rin. Doon siya’y sumasayaw at naglalaro; siya’y bumabagsak at muling bumabangon.

Verse 51

पशुं ज्ञात्वा परित्यक्तो मुनिना तेन भूपते । एकदा तु तथायाते तेन रूपेण वै पुनः

O hari, yamang kinilala siyang hayop, siya’y itinakwil ng muning iyon. Ngunit minsan pa, nang siya’y muling dumating sa gayong paraan, bumalik siya sa gayon ding anyo.

Verse 52

अट्टाट्टहासेन पुनर्हास्यमेवं कृतं तदा । रोदनं च कृतं तत्र गीतं गायति सुस्वरम्

Pagkatapos, sa malalakas na halakhak, muli siyang kumilos na parang katawa-tawa; doon ay umiyak din siya, at saka umawit ng awit sa matamis na tinig.

Verse 53

तथा तमागतं विप्रो गीतविद्याधरं नृप । चेष्टितं तस्य वै दृष्ट्वा घोणिरेष भवेन्नहि

O Hari, nakita rin ng brāhmaṇa ang dumating na bihasa sa awit na tila isang Gandharva; at nang masdan ang kanyang kilos, napagtanto niya: “Hindi ito si Ghoṇi.”

Verse 54

ज्ञात्वा तस्य तु वृत्तांतं मामेवं परिचालयेत् । पशुं ज्ञात्वा मया त्यक्तो दुष्ट एष सुनिर्घृणः

“Nang malaman ko ang kanyang asal, huwag niya akong tratuhin nang ganito. Yamang batid kong siya’y parang hayop, iniwan ko na siya—masama siya at lubhang walang-awa.”

Verse 55

एवं ज्ञात्वा महात्मानं गंधर्वाधममेव हि । चुकोप मुनिशार्दूलस्तं शशाप महामतिः

Sa gayon, nang maunawaan niyang ang tinatawag na “dakilang kaluluwa” ay tunay na isang hamak na Gandharva, nag-alab sa galit ang tigre sa mga muni; at ang dakilang-isip ay isinumpa siya.

Verse 56

यस्माच्छूकररूपेण मामेवं परिचालयेः । तस्माद्व्रज महापाप पापयोनिं तु शौकरीम्

“Sapagkat sa anyo ng baboy-ramo ay ginulo mo ako nang ganito, kaya humayo ka, dakilang makasalanan—pumasok ka sa makasalanang sinapupunan, sa kapanganakan ng inahing baboy.”

Verse 57

शप्तस्तेनापि विप्रेण गतो देवं पुरंदरम् । तमुवाच महात्मानं कंपमानो वरानने

Sinumpa siya ng brahmanang iyon, kaya nagtungo siya sa diyos na si Purandara (Indra). Nanginginig, O marikit ang mukha, kinausap niya ang dakilang-loob na Panginoon.

Verse 58

शृणु वाक्यं सहस्राक्ष तव कार्यं कृतं मया । तप एव हि कुर्वन्सन्दारुणं मुनिपुंगवः

Pakinggan mo ang aking salita, O may sanlibong mata: nagawa ko na ang iyong ipinagagawa. Sapagkat ang pinakadakilang muni ay tunay na nagsasagawa ng mabagsik at napakahirap na pagtitika.

Verse 59

तस्मात्तपःप्रभावात्तु चालितः क्षोभितो मया । शप्तस्तेनास्मि विप्रेण देवरूपं प्रणाशितम्

Kaya dahil sa kapangyarihan ng kanyang pagtitika, ako’y nayugyog at nabalisa niya. Sinumpa ako ng brahmanang iyon, at ang aking anyong maka-diyos ay napawi.

Verse 60

पशुयोनिं गतं शक्र मामेवं परिरक्षय । ज्ञात्वा तस्य स वृत्तांतं गीतविद्याधरस्य च

“O Śakra (Indra), ako’y nahulog sa kapanganakang hayop—ingatan mo ako sa ganitong paraan.” Nang maunawaan niya ang salaysay nito, at gayundin ang pangyayari tungkol sa mang-aawit sa mga Vidyādhara, siya’y kumilos ayon dito.

Verse 61

तेन सार्धंगतश्चेंद्रस्तं मुनिं पर्यभाषत । दीयतामनुग्रहो नाथ सिद्धिज्ञोसि द्विजोत्तम

Kasama niya, lumapit si Indra sa muning iyon at nagsalita: “O Panginoon, ipagkaloob mo ang iyong habag. O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, ikaw ay nakaaalam ng mga siddhi.”

Verse 62

क्षम्यतां मुनिवर्यास्मिन्क्रियतां शापमोक्षणम् । इति संप्रार्थितो विप्रो महेंद्रेणाह हृष्टधीः

“O pinakadakila sa mga muni, patawarin mo ako, at ipagkaloob ang pagkalaya sa sumpa.” Nang siya’y taimtim na nakiusap, ang brāhmaṇa, sa pakiusap ni Mahendra, ay sumagot na may masayang diwa.

Verse 63

पुलस्त्य उवाच । वचनात्तव देवेश क्षंतव्यं च मयापि हि । भविष्यति महाराज मनुपुत्रो महाबलः

Sinabi ni Pulastya: “O Panginoon ng mga deva, ayon sa iyong salita, nararapat din akong magpatawad. O dakilang hari, isisilang ang isang makapangyarihang anak ni Manu.”

Verse 64

इक्ष्वाकुर्नाम धर्मात्मा सर्वधर्मानुपालकः । तस्य हस्ताद्यदा मृत्युरस्यैव च भविष्यति

May isang haring may matuwid na kaluluwa na nagngangalang Ikṣvāku, tagapag-ingat ng lahat ng dharma. Kapag dumating ang kamatayan sa kanya, ito’y magmumula sa sarili niyang kamay.

Verse 65

तदैष वै स्वकं देहं प्राप्स्यते नात्र संशयः । एतत्ते सर्ववृत्तांतं शूकरस्य निवेदितम्

Sa gayon, tunay na mababawi niya ang sarili niyang katawan—walang alinlangan dito. Ito ang buong salaysay tungkol sa baboy-ramo na naipahayag sa iyo.

Verse 66

आत्मनश्च प्रवक्ष्यामि पत्या सार्धं शृणुष्व हि । मया च पातकं घोरं कृतं यत्पापया पुरा

Sasabihin ko rin ang tungkol sa aking sarili—makinig kayo, kasama ang aking asawa. Noong una, ako na makasalanan ay nakagawa ng isang kakila-kilabot na kasalanan.