Hari-nāma Mahimā and Caraṇāmṛta: The Redemption of the Hunter Gulika (Uttaṅka Itihāsa)

Verse 1

सनक उवाच । भूयः श्रृणुष्व विप्रेंद्र माहात्म्यं कमलापतेः । कस्य नो जायते प्रीतिः श्रोतुं हरिकथामृतम् ॥ १ ॥

Sinabi ni Sanaka: “O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, pakinggan mong muli ang kadakilaan ni Kamalāpati, ang Panginoon ni Lakṣmī. Sino ba ang hindi magagalak sa pagdinig ng amṛta, ang nektar ng Hari-kathā?”

Verse 2

नराणां विषयान्धानां ममताकुलचेतसाम् । एकमेव हरेर्नाम सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २ ॥

Para sa mga taong nabulag ng mga bagay ng pandama at ang isip ay nagugulo ng pag-aangkin, ang iisang Banal na Pangalan ni Hari lamang ang pumupuksa sa lahat ng kasalanan.

Verse 3

सकृद्वा न नमेद्यस्तु विष्णुं पापहरं नृणाम् । श्वपचं तं विजानीयात्कदाचिन्नालपेञ्च तम् ॥ ३ ॥

Ngunit ang sinumang hindi man lamang yumuk kahit minsan kay Vishnu, ang tagapag-alis ng kasalanan ng tao, ay dapat kilalaning gaya ng “tagaluto ng aso” (itinatakwil); huwag kailanman makipag-usap sa kanya sa anumang oras.

Verse 4

हरिपूजाविहीनं तु यस्य वेश्म द्विजोत्तम । श्मशानसदृशं तद्धि कदाचिदपि नो विशेत् ॥ ४ ॥

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-isinilang, ang bahay na walang pagsamba kay Hari ay tunay na tulad ng pook ng pagsusunog ng bangkay; huwag kailanman pumasok doon sa anumang oras.

Verse 5

हरिपूजाविहीनाश्च वेदविद्वेषिणस्तथा । गोद्विजद्वेषनिरता राक्षसाः परिकीर्त्तिताः ॥ ५ ॥

At yaong mga walang pagsamba kay Hari, gayundin ang mga kaaway ng Veda, at yaong abala sa pagkapoot sa mga baka at sa mga dalawang-ulit-na-isinilang—sila ay ipinahahayag na mga rākṣasa.

Verse 6

यो वा को वापि विप्रेन्द्र विप्रद्वेषपरायणः । समर्चयति गोविंदं तत्पूजा विफला भवेत् ॥ ६ ॥

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, sinuman na nakatuon sa pagkapoot sa mga brāhmaṇa, kahit pa sambahin niya si Govinda nang may dakilang paggalang, ang pagsambang iyon ay nagiging walang bunga.

Verse 7

अन्यश्रेयोविनाशार्थं येऽर्चयंति जनार्दनम् । सा पूजैव महाभाग पूजकानाशु हंति वै ॥ ७ ॥

Ang sinumang sumasamba kay Janārdana na may layuning wasakin ang kapakanan ng iba—O mapalad na dakila—ang pagsambang iyon mismo ang mabilis na wawasak sa sumasamba.

Verse 8

हरिपूजाकरो यस्तु यदि पापं समाचरेत् । तमेव विष्णुद्वेष्टारं प्राहुस्तत्त्वार्त्थकोविदाः ॥ ८ ॥

Kung ang isang nagsasagawa ng pagsamba kay Hari ay patuloy pa ring gumagawa ng kasalanan, sinasabi ng mga nakaaalam ng katotohanan at tunay na diwa na siya’y tunay na napopoot kay Viṣṇu.

Verse 9

ये विष्णुनिरताः संति लोकानुग्रहतत्पराः । धर्मकार्यरताः शश्वद्विष्णुरुपास्तु ते मताः ॥ ९ ॥

Yaong mga deboto ni Viṣṇu, nakatuon sa kapakanan ng daigdig, at laging masigasig sa mga gawa ng dharma—sila’y itinuturing na tunay na anyo ni Viṣṇu.

Verse 10

कोटिजन्मार्दजितैः पुण्यैर्विष्णुभक्तिः प्रजायते । दृढभक्तिमतां विष्णौ पापबुद्धिः कथं भवेत् ॥ १० ॥

Ang bhakti kay Viṣṇu ay sumisibol mula sa mga kabutihang naipon sa napakaraming (crores) buhay. Sa may matatag na debosyon kay Viṣṇu, paano pa sisilang ang isip na makasalanan?

Verse 11

जन्मकोट्यर्जितं पापं विष्णुपूजारतात्मनाम् । क्षयं याति क्षणादेव तेषां स्यात्पापधीः कथम् ॥ ११ ॥

Ang kasalanang naipon sa napakaraming (crores) kapanganakan ay napapawi sa isang kisapmata para sa mga ang buong pagkatao’y nakatuon sa pagsamba kay Viṣṇu. Kaya paano pa mananatili ang isip ng kasalanan sa kanila?

Verse 12

विष्णुभक्तिविहीना ये चंडालाः परिकीर्तिताः । चंडाला अपि वै श्रेष्ठा हरिभक्तिपरायणाः ॥ १२ ॥

Ang mga walang debosyon kay Viṣṇu ay tinatawag na caṇḍāla; ngunit maging ang caṇḍāla ay tunay na pinakadakila kapag lubos na nakatuon sa bhakti at paglilingkod kay Hari.

Verse 13

नराणां विषयांधानां सर्वदुःखविनाशिनी । हरिसेवेति विख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी ॥ १३ ॥

Para sa mga taong nabulag ng mga bagay ng pandama, winawasak nito ang lahat ng dalamhati. Ito’y kilala bilang “paglilingkod kay Hari,” at nagbibigay ng kapwa bhukti (ginhawang makamundo) at mukti (kalayaan).

Verse 14

संगात्स्नेहाद्भयाल्लोभादज्ञानाद्वापि यो नरः । विष्णोरुपासनं कुर्यात्सोऽक्षयं सुखमश्नुते ॥ १४ ॥

Maging dahil sa pakikisama, pagmamahal, takot, kasakiman, o kahit kamangmangan—sinumang magsagawa ng pagsamba kay Viṣṇu ay magtatamo ng ligayang di-nasisira.

Verse 15

हरिपादोदकं यस्तु कणमात्रं पिबेदपि । स स्नातः सर्वतीर्थेषु विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १५ ॥

Kahit uminom lamang ng isang patak ng tubig na ipinanghugas sa mga paa ni Hari, itinuturing siyang nakaligo na sa lahat ng tīrtha, at nagiging lalong minamahal ni Viṣṇu.

Verse 16

अकालमृत्युशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् । सर्वदुःखोपशमनं हरिपोदोदक स्मृतम् ॥ १६ ॥

Ang tubig na ipinanghugas sa mga paa ni Hari ay inaalala bilang yaong nagpapawi ng kamatayang wala sa oras, sumisira sa lahat ng karamdaman, at nagpapatahimik sa bawat dalamhati.

Verse 17

नारायणं परं धाम ज्योतिषां ज्योतिरुत्तमम् । ये प्रपन्ना महात्मानस्तेषां मुक्तिर्हि शाश्वती ॥ १७ ॥

Si Nārāyaṇa ang kataas-taasang tahanan, ang Pinakamataas na Liwanag sa lahat ng liwanag. Sa mga dakilang kaluluwang sumuko at kumupkop sa Kanya, ang kalayaan (moksha) ay tunay na walang hanggan.

Verse 18

अत्राप्युदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । पठतां श्रृण्वतां चैव सर्वपापप्रणाशनम् ॥ १८ ॥

Dito rin ay babanggitin ko ang isang sinaunang itihāsa bilang halimbawa. Sa mga bumabasa at sa mga nakikinig, ito’y nagiging tagapaglipol ng lahat ng kasalanan.

Verse 19

आसीत्पुरा कृतयुगे गुलिको नाम लुब्धकः । परदारपरद्रव्यहरणे सततोद्यतः ॥ १९ ॥

Noong unang panahon, sa Kṛta Yuga, may isang mangangaso na ang pangalan ay Gulika. Palagi siyang abala sa pag-agaw sa asawa ng iba at sa pagnanakaw ng yaman ng kapwa.

Verse 20

परनिंदापरो नित्यं जन्तूपद्रवकृत्तथा । हतवान्ब्राह्मणान् गाश्च शतशोऽथ सहस्रशः ॥ २० ॥

Lagi siyang nakatuon sa paninirang-puri at sanay manakit ng mga nilalang. Pumatay pa siya ng mga brāhmaṇa at mga baka—daang-daan, maging libu-libo.

Verse 21

देवस्वहरणे नित्यं परस्वहरणे तथा । उद्युक्तः सर्वदा विप्र कीनाशानामधीश्वरः ॥ २१ ॥

O brāhmaṇa, ang pinuno ng mga magsasaka ay laging abala sa pag-agaw ng mga handog na pag-aari ng mga deva, at gayundin sa pagkuha ng pag-aari ng iba—palaging nakalubog sa ganitong pang-aangkin.

Verse 22

तेन पापान्यनेकानि कृतानि सुमहांति च । न तेषां शक्यते वक्तुं संख्या वत्सरकोटिभिः ॥ २२ ॥

Dahil sa gawang iyon, di-mabilang na mga kasalanan—tunay na napakalalaki—ang nagawa; ang bilang nito’y di masasalaysay kahit sa crores ng mga taon.

Verse 23

स कदाचिन्महापापो जंतृनामन्तकोपमः । सौवीरराज्ञो नगरं सर्वैश्वर्यसमन्वितम् ॥ २३ ॥

Minsan, ang dakilang makasalanang iyon—nakapangingilabot na parang Kamatayan sa mga nilalang—ay dumating sa lungsod ng hari ng Sauvīra, na hitik sa lahat ng kasaganaan at karangyaan ng kaharian.

Verse 24

योषिद्धिर्भूषितार्भिश्च सरोभिनिर्मलोदकैः । अलंकृतं विपणिभिर्ययो देवपुरोपमम् ॥ २४ ॥

Ang lungsod ay pinalamutian ng mga pangkat ng kababaihan at mga dalagang may gayak, at ng mga lawa na may tubig na kristal na linaw; at pinaganda ng mga pamilihan, kaya wari’y isang lungsod ng mga deva.

Verse 25

तस्योपवनमध्यस्थं रम्यं केशवमंदिरम् । छदितं हेमकलशैर्दृष्ट्वा व्याधो मुदं ययौ ॥ २५ ॥

Sa gitna ng halamanan ay naroon ang marikit na templo ni Keśava, na ang bubong ay may mga gintong tuktok; pagkakita nito, napuno ng galak ang mangangaso.

Verse 26

हराम्यत्र सुवर्णानि बहूनीति विनिश्चितम् । जगामाभ्यंतरं तस्य कीनाशश्चौर्यलोलुपः ॥ २६ ॥

Nagpasya siya, “Magnanakaw ako ng maraming ginto rito.” Kaya ang magsasakang sakim sa pagnanakaw ay pumasok sa kaloob-looban ng lugar na iyon.

Verse 27

तत्रापश्यद्द्विजवरं शांतं तत्त्वार्थकोविदम् । परिचर्यापरं विष्णोरुत्तंकं तपसां निधिम् ॥ २७ ॥

Doon niya nasilayan ang pinakadakila sa mga dwija—mapayapa at bihasa sa tunay na diwa ng katotohanan—si Uttaṅka, na lubos na nakatalaga sa paglilingkod kay Viṣṇu, isang kayamanang bukal ng mga pag-aayuno at tapas.

Verse 28

एकाकिनं दयासुं च निस्पृहं ध्यानलोलुपम् । चौर्यान्तरायकर्तारं तं दृष्ट्वा लुब्धको मुने ॥ २८ ॥

O muni, nang makita siyang nag-iisa—mahabagin, walang pagnanasa, at lubos na nahuhumaling sa pagninilay—naunawaan ng mangangaso na siya’y magiging hadlang sa kanyang pagnanakaw, kaya’t pinagtuunan niya ito ng pansin.

Verse 29

द्रव्यजातं तु देवस्य हर्तुकामोऽतिसाहसी । उत्तंकं हंतुमारेभे विधृतासिर्मदोद्धतः ॥ २९ ॥

Sa pagnanais na samsamin ang yaman ng diyos, ang labis na padalus-dalos na lalaki—nakabunot ang espada at namamaga sa kayabangan—ay nagsimulang sumalakay kay Uttaṅka na may layong pumatay.

Verse 30

पादेनाक्रम्य तद्वक्षो जटाः संगृह्य पाणिना । हंतुं कृतमतिं व्याधमुत्तंकः प्रेक्ष्य चाब्रवीत् ॥ ३० ॥

Inapakan ni Uttaṅka ang dibdib ng mangangaso at hinawakan sa kamay ang kanyang mga buhol na buhok; bagaman may pasyang pumatay, tiningnan niya ito at nagsalita.

Verse 31

उत्तंक उवाच । भो भो साधो वृथा मां त्वं हनिष्यसि निरागसम् । मया किमपराद्धं ते तद्वदस्व महामत्ते ॥ ३१ ॥

Wika ni Uttaṅka: “O mabuting ginoo, walang saysay na papatayin mo ako, gayong wala akong kasalanan. Anong pagkakasala ang nagawa ko sa iyo? Sabihin mo, O lubhang nalilinlang.”

Verse 32

कृतापराधिनां लोके शक्ताः शिक्षां प्रकुर्वते । नहि सौम्य वृथा घ्नंति सज्जना अपि पापिनः ॥ ३२ ॥

Sa daigdig, ang mga nagkasala ay maaari pang maituwid sa pamamagitan ng disiplina. O mahinahong kaibigan, kahit ang mabubuti ay hindi pumupuksa sa makasalanan nang walang dahilan.

Verse 33

विरोधिष्वपि मूर्खेषु निरीक्ष्यावस्थितान् गुणान् । विरोधं नहि कुर्वंति सज्जनाः शांतचेतसः ॥ ३३ ॥

Kahit sa harap ng mga hangal na mapanlaban, ang mabubuti—payapa ang isip—ay tumitingin sa anumang kabutihang naroon sa kanila, kaya hindi sila nakikipagtunggali.

Verse 34

बहुधा बोध्यमानोऽपि यो नरः क्षमयान्वितः । तमुत्तमं नरं प्राहुर्विष्णोः प्रियतरं सदा ॥ ३४ ॥

Kahit paulit-ulit na pinapayuhan o itinatama, ang taong nananatiling may pagtitiis ay tinatawag na pinakamainam sa mga tao—laging lalong minamahal ni Panginoong Viṣṇu.

Verse 35

सुजनो न याति वैरं परहितबुद्धिर्वनाशकालेऽपि । छेदेऽपि चंदनतरुः सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ ३५ ॥

Ang tunay na mabuting tao ay hindi humahantong sa poot; ang isip niya’y para sa kapakanan ng iba kahit sa oras ng sariling pagkapahamak. Gaya ng punong sandalwood, kahit putulin, pinababango nito ang mismong talim ng palakol.

Verse 36

अहो विधिः सुबलवान्बा धते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते हि दुरात्मना ॥ ३६ ॥

Ay, kay lakas ng tadhana (vidhi)—binibigkis nito ang mga tao sa maraming paraan. Kahit ang walang anumang pagkakapit ay napipigil pa rin ng masamang-loob.

Verse 37

अहो निष्कारणं लोके बाधंते बहुधा जनान् । सर्वसंगविहीनोऽपि बाध्यते पिशुनैर्जनैः । तत्रापि साधून्बाधंते न समानान्कदाचन ॥ ३७ ॥

Ay, sa mundong ito, ginugulo ng mga tao ang kapwa sa sari-saring paraan kahit walang dahilan. Kahit ang malaya sa lahat ng pagkakabit ay pinahihirapan ng mga mapanirang-puri at masasamang-loob. At sa kanila, lalo nilang ginagambala ang mga sādhū—hindi kailanman ang mga tulad nila.

Verse 38

मृगमीनसज्जनानां तृणजलसंतोषविहितवृत्तानाम् । लुब्धकधीवरपिशुना निष्कारणवैरिणो जगति ॥ ३८ ॥

Sa mundong ito, ang usa, ang isda, at ang mabubuting tao—na ang pamumuhay ay hinubog ng pagkasiya sa damo at tubig lamang—ay may kaaway na walang dahilan: ang mangangaso, ang mangingisda, at ang mapanirang-puri.

Verse 39

अहो बलवती माया मोहयत्यखिलं जगत् । पुत्रमित्रकलत्रार्थं सर्वं दुःखेन योजयेत् ॥ ३९ ॥

Ay, napakalakas ng Māyā; nililinlang niya ang buong daigdig, at alang-alang sa anak, kaibigan, at asawa, itinatali niya ang lahat sa pagdurusa.

Verse 40

परद्रव्यापहारेण कलत्रं पोषितं त्वया । अंते तत्सर्वमुत्सृज्य एक एव प्रयति वै ॥ ४० ॥

Sa pagnanakaw ng yaman ng iba, napakain mo ang asawa at ang sambahayan; ngunit sa huli, iiwan mo ang lahat ng iyon at tunay na aalis kang mag-isa.

Verse 41

मम माता मम पिता मम भार्या ममात्मजाः । ममेदमिति जंतूनां ममता बाधते वृथा ॥ ४१ ॥

“Aking ina, aking ama, aking asawa, aking mga anak; ‘akin ito’”—ang ganitong pagkapit sa pag-aari ay nagpapahirap sa mga nilalang nang walang kabuluhan.

Verse 42

यावदर्जयति द्रव्यं बांधवास्तावदेव हि । धर्माधर्मौ सहैवास्तामिहामुत्र न चापरः ॥ ४२ ॥

Hangga’t patuloy na nagtitipon ng yaman ang tao, nananatiling malapit ang mga kamag‑anak. Ngunit ang Dharma at Adharma lamang ang tunay na kasama—sa mundong ito at sa kabilang buhay; wala nang iba pang kasabay.

Verse 43

धर्माधर्मार्जितैर्द्रव्यैः पोषिता येन ये नराः । मृतमग्निमुखे हुत्वा घृतान्नं भुंजते हि ते ॥ ४३ ॥

Yaong mga nagtaguyod sa iba sa pamamagitan ng yaman na natamo sa Dharma at sa Adharma—pagkaraan ng kamatayan, na wari’y inihandog sa bibig ng apoy, sila nga’y tumatanggap ng pagkaing hinaluan ng ghee bilang kanilang hantungan.

Verse 44

गच्छंतं परलोकं च नरं तु ह्यनुतिष्टतः । धर्माधर्मौ न च धनं न पुत्रा न च बांधवाः ॥ ४४ ॥

Kapag ang tao’y pumanaw patungo sa kabilang daigdig, wala ni isa ang sasama—hindi yaman, hindi mga anak, hindi mga kamag‑anak; tanging Dharma at Adharma (kabutihan at kasalanan) ang sumusunod.

Verse 45

कामः समृद्धिमायाति नराणां पापकर्मिणाम् । कामः संक्षयमायाति नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ ४५ ॥

Sumisigla ang kāma (pagnanasa) sa mga taong gumagawa ng kasalanan; ngunit sa mga taong nakatuon sa mabubuting gawa, ang pagnanasa’y unti-unting humuhupa.

Verse 46

वृथैव व्याकुला लोका धनादानां सदार्जने ॥ ४६ ॥

Walang saysay na nababalisa ang mga tao, laging abala sa pagkamal ng yaman at pag-iipon ng mga pag-aari.

Verse 47

यद्भावि तद्भवत्येव यदभाव्यं न तद्भवेत् । इति निश्चितबुद्धीनां न चिंता बाधते क्वचित् ॥ ४७ ॥

Ang anumang itinakda ng tadhana ay tiyak na mangyayari; ang hindi itinakda ay hindi kailanman mangyayari. Kaya sa may matatag na pag-unawa, ang pag-aalala ay hindi nakagagambala kailanman.

Verse 48

देवाधीनमिदं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माज्जन्म च मृत्युं च दैवं जानाति नापरः ॥ ४८ ॥

Ang buong sansinukob na ito—maging ang di-kumikilos at ang kumikilos—ay nakasalalay sa Banal na Diyos. Kaya ang kapanganakan at kamatayan ay itinatakda ng daiva (tadhana) lamang, at wala nang iba.

Verse 49

यत्र कुत्र स्थितस्यापि यद्भाव्यं तद्भवेद् ध्रुवम् । लोकस्तु तत्र विज्ञाय वृथायासं करोति हि ॥ ४९ ॥

Saan man naroroon ang tao, ang itinakda ay tiyak na magaganap. Ngunit ang mga tao, kahit batid ito, ay gumagawa pa rin ng walang saysay na pagpupunyagi.

Verse 50

अहो दुःखं मनुष्याणां ममताकुलचेतसाम् । महापापानि कृत्वापि परान्पुष्यांति यत्नतः ॥ ५० ॥

Aba, kay lungkot ng kalagayan ng mga taong ang isip ay ginugulo ng pagkapit sa ‘akin’ at ‘sa akin ito’. Kahit nakagawa na ng malalaking kasalanan, masikap pa rin silang nagpapalusog at nagpapalaganap ng sariling panig at kapakinabangan.

Verse 51

अर्जितं च धनं सर्वं भुंजते बांधवाः सदा । स्वयमेकतमो मूढस्तत्पापफलमश्नुते ॥ ५१ ॥

Ang lahat ng yamang pinaghirapan ay laging tinatamasa ng mga kamag-anak. Ngunit ang nalinlang na taong iyon, sa huli’y nag-iisa at siya lamang ang kakain ng bunga ng mga kasalanang iyon.

Verse 52

इति ब्रवाणं तमृषिं विमुच्य भयविह्वलः । गुलिकः प्रांजलिः प्राह क्षमस्वेति पुनः पुनः ॥ ५२ ॥

Nang mapalaya niya ang pantas na rishi habang nagsasalita ito nang gayon, si Gulika—nanginginig sa takot—ay nag-anjali, at paulit-ulit na nagsabi: “Patawarin mo ako.”

Verse 53

सत्संगस्य प्रभावेण हरिसन्निधिमात्रतः । गतपापो लुबग्दकश्च ह्यनुतापीदमब्रवीत् ॥ ५३ ॥

Sa bisa ng satsaṅga—banal na pakikisama—at sa paglapit lamang sa presensya ni Hari, ang mangangaso, na napawi ang mga kasalanan, ay nagsisi at nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 54

मया कृता नि पापानि महांति सुबहूनि च । तानि सर्वाणि नष्टानि विप्रेंद्र तव दर्शनात् ॥ ५४ ॥

O dakilang Brahmana, marami akong nagawang kasalanan—mabibigat at napakarami; ngunit ang lahat ng iyon ay naglaho sa pagtanaw ko lamang sa iyo.

Verse 55

अहोऽहं पापधीर्नित्यं महापापमुपाचरम् । कथं मे निष्कृति र्भूयो यामि कं शरणं विभोः ॥ ५५ ॥

Ay, sa isip na makasalanan, palagi akong gumawa ng mabibigat na kasalanan. Paano pa magkakaroon ng pagtubos para sa akin? Kanino ako lalapit bilang kanlungan—O Panginoong sumasaklaw sa lahat?

Verse 56

पूर्वजन्मार्जितैः पापैर्लुब्धकत्वमवाप्तवान् । अत्रापि पापजालानि कृत्वा कां गतिमाप्नुयाम् ॥ ५६ ॥

Dahil sa mga kasalanang naipon mula sa nakaraang kapanganakan, nakamit ko ang kalagayan bilang mangangaso; at dito pa, matapos gumawa ng isang sapot ng mga kasalanan, anong hantungan ang mararating ko?

Verse 57

अहो ममायुः क्षयमेति शीघ्रं पापान्यनेकानि समर्ज्जितानि । प्रातिक्रिया नैव कृता मयैषां गतिश्च का स्यान्ममजन्म किं वा ॥ ५७ ॥

Ay, aba! Mabilis na nauubos ang aking buhay, at napakarami kong naipong kasalanan. Wala akong nagawang pagsisisi at pagtubos (prāyaścitta) para sa mga iyon—ano kaya ang magiging hantungan ko, at anong uri ng muling kapanganakan ang aking matatamo?

Verse 58

अहो विधिः पापशता कुलं मां किं सृष्टवान्पापतरं च शश्वत् । कथं च यत्पापफलं हि भोक्ष्ये कियत्सु जन्मस्वहमुग्रकर्मा ॥ ५८ ॥

Ay—anong kapalaran ito! Bakit ako hinubog ng tadhana sa angkang punô ng sandaang kasalanan, at ginawa pa akong lalong makasalanan sa bawat sandali? Ako na gumawa ng mabibigat na gawa—paano ko titiisin ang bunga ng kasalanan, at sa ilang kapanganakan pa?

Verse 59

एवं विनिंदन्नात्मानमात्मना लुब्धकस्तदा । अंतस्तापाग्निसंतप्तः सद्यः पंचत्वमागतः ॥ ५९ ॥

Kaya noon, ang mangangaso—na sinisisi ang sarili sa sariling isip—ay tinupok ng apoy ng pagsisisi sa kalooban at agad na namatay.

Verse 60

उत्तंकः पतितं प्रेक्ष्य लुबग्धकं तं दयापरः । विष्णुपादोदकेनैवमभ्यषिंचन्महामतिः ॥ ६० ॥

Nang makita ang mangangaso na nakahandusay, ang dakilang Uttaṅka, na puspos ng habag, ay winisikan siya ng tubig na nakapaghugas sa mga paa ng Panginoong Viṣṇu.

Verse 61

हरिपादोदकस्पर्शाल्लुब्धको गतकल्मषः । दिव्यं विमानमारुह्य मुनिमेतदथाब्रवीत् ॥ ६१ ॥

Sa pagdampi ng tubig na nakapaghugas sa mga paa ni Hari, napawi ang dungis ng kasalanan ng mangangaso. Pagkaraan, sumakay siya sa banal na sasakyang panglangit at nagsalita ng ganito sa pantas.

Verse 62

गुलिक उवाच । उत्तंक मुनिशार्दूल गुरुस्त्वं मम सुव्रत । विमुक्तस्त्वत्प्रसादेन महापातककंचुकात् ॥ ६२ ॥

Sinabi ni Gulika: “O Uttaṅka, tigre sa hanay ng mga muni, ikaw ang aking guru, O may marangal na panata. Sa iyong biyaya, ako’y napalaya mula sa balabal na tila saplot ng isang malaking kasalanan.”

Verse 63

गतस्त्वदुपदेशान्मे संतापो मुनिपुंगव । तथैव सर्वपापानि विनष्टान्यतिवेगतः ॥ ६३ ॥

O pinakamainam sa mga pantas, dahil sa iyong turo ay nawala ang aking pagdurusang nag-aalab; gayundin, ang lahat ng aking kasalanan ay naglaho nang napakabilis.

Verse 64

हरिपादोदकं यस्मान्मयि त्वं सिक्तवान्मुने । प्रापितोऽस्मि त्वया तस्मात्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ ६४ ॥

O pantas, sapagkat winisikan mo ako ng tubig mula sa mga paa ni Hari, kaya sa pamamagitan mo ay narating ko ang kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.

Verse 65

त्वयाहं तारितो विप्र पापादस्माच्छरीरतः । तस्मान्नतोऽस्मि ते विद्वन्मत्कृतं तत्क्षमस्व च ॥ ६५ ॥

O brāhmaṇa, sa pamamagitan mo ako’y nailigtas mula sa kasalanang nakakabit sa katawang ito. Kaya ako’y yumuyuko sa iyo, O marunong—patawarin mo ang anumang pagkukulang na nagawa ko.

Verse 66

इत्युक्त्वा देवकुसुमैर्मुनिश्रेष्टं समाकिरम् । प्रदक्षिणात्रयं कृत्वा नमस्कारं चकार सः ॥ ६६ ॥

Pagkasabi nito, binuhusan niya ng mga bulaklak na makalangit ang pinakadakilang pantas; saka siya umikot nang tatlong pradakṣiṇā at naghandog ng mapitagang pagpapatirapa.

Verse 67

ततो विमानमारुह्य सर्वकामसमन्वितम् । अप्सरोगणसंकीर्णः प्रपेदे हरिमंदिरम् ॥ ६७ ॥

Pagkaraan, sumakay siya sa vimāna sa himpapawid na may ganap na kaginhawahang ninanais; napalilibutan ng mga pangkat ng apsarā, narating niya ang templo—tahanan ni Hari (Viṣṇu).

Verse 68

एतद्दृष्ट्वा विस्मितोऽसौ ह्युत्तंकस्तपसांनिधिः । शिरस्यंजलिमाधाय तुष्टाव कमलापतिम् ॥ ६८ ॥

Nang makita ito, si Uttaṅka—kayamanan ng pag-aayuno at tapas—ay namangha; inilagay niya sa ulo ang magkadikit na palad at nagpuri kay Kamalā-pati, ang Panginoong Viṣṇu.

Verse 69

तेन स्तुतो महाविष्णुर्दत्तवान्वरमत्तमम् । वरेण तेनोक्तंकोऽपि प्रपेदे परमं पदम् ॥ ६९ ॥

Sa gayong pagpupuri, ipinagkaloob ni Mahāviṣṇu ang isang dakilang biyaya; sa biyayang iyon, si Uttaṅka ay nakarating sa Paramapada, ang kataas-taasang tahanan.

Verse 70

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे विष्णुमाहात्म्ये सप्तत्रिंशोऽध्यायः ॥ ३७ ॥

Sa gayon nagtatapos ang ika-37 kabanata sa bahaging Viṣṇu-māhātmya ng Pūrva-bhāga ng Śrī Bṛhan-Nāradīya Purāṇa.