Adhyaya 31

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागेत्रिंशो ऽध्यायः सूत उवाच समाभाष्य मुनीन् धीमान् देवदेवस्य शूलिनः / जगाम लिङ्गं तद् द्रष्टुं कपर्देश्वरमव्ययम्

Kaya nito, sa Śrī Kūrma Purāṇa, sa kalipunang anim na libong taludtod, sa Unang Bahagi, nagwakas ang ikatatlumpung kabanata. Sabi ni Sūta: Matapos magpugay at makipag-usap nang may paggalang sa mga muni, ang marunong ay naglakbay upang masilayan ang Liṅga ni Śūlin—ang Diyos ng mga diyos—si Kapardeśvara, ang di-nasisira.

Verse 2

स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयित्वा पितॄन् द्विजाः / पिशाचमोचने तीर्थे पूजयामास शूलिनम्

Pagkaligo roon ayon sa itinakdang ritwal at matapos maghandog ng tarpaṇa sa mga Pitṛ, ang mga dvija (dalawang ulit na isinilang) ay sumamba kay Śūlin—si Śiva, ang may hawak ng trisula—sa banal na tawiran na tinatawag na Piśācamocana, ‘Pagpapalaya mula sa mga Piśāca’.

Verse 3

तत्राश्चर्यमपश्यंस्ते मुनयो गुरुणा सह / मेनिरे क्षेत्रमाहात्म्यं प्रणेमुर्गिरिशं हरम्

Doon, ang mga muni kasama ang kanilang guro ay nakakita ng isang kahanga-hangang hiwaga. Nang maunawaan nila ang kadakilaan ng banal na pook na iyon, sila’y yumukod at nagpatirapa kay Girīśa, Hara (Panginoong Śiva).

Verse 4

कश्चिदभ्याजगामेदं शार्दूलो घोररूपधृक् / मृगीमेकां भक्षयितुं कपर्देश्वरमुत्तमम्

Pagkaraan, isang tigre na may nakapanghihilakbot na anyo ang dumating sa dakilang banal na pook ni Kapardeśvara, na may balak lamunin ang isang inahing usa.

Verse 5

तत्र सा भीतहृदया कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणम् / धावमाना सुसंभ्रान्ता व्याघ्रस्य वशमागता

Doon, ang kanyang puso’y sinakmal ng takot; paulit-ulit siyang umikot sa pag-ikot na banal (pradakṣiṇa). Pagkaraan, sa matinding pagkalito, tumakbo siya at napasailalim sa kapangyarihan ng tigre.

Verse 6

तां विदार्य नखैस्तीक्ष्णैः शार्दूलः सुमहाबलः / जगाम चान्यं विजनं देशं दृष्ट्वा मुनीश्वरान्

Pagkapunit sa kanya ng matutulis na kuko, ang tigre na lubhang makapangyarihan, nang makita ang mga dakilang muni, ay lumisan patungo sa ibang pook na liblib at tahimik.

Verse 7

मृतमात्रा च सा बाला कपर्देशाग्रतो मृगी / अदृश्यत महाज्वाला व्योम्नि सूर्यसमप्रभा

At ang batang usa na iyon, na wari’y biglang namatay, ay bumagsak sa harap mismo ni Kapardeśa. Pagkaraan, sa kalangitan ay lumitaw ang isang dambuhalang liyab, maningning na tulad ng araw.

Verse 8

त्रिनेत्रा नीलकण्ठा च शशाङ्काङ्कितमूर्धजा / वृषाधिरूढा पुरुषैस्तादृशैरेव संवृता

Siya’y may tatlong mata, bughaw ang lalamunan (Nīlakaṇṭha), at may tanda ng buwan sa tuktok ng ulo; nakasakay sa toro, at napaliligiran ng mga kasama na kapwa may anyong banal.

Verse 9

पुष्पवृष्टिं विमुञ्चिन्ति खेचरास्तस्य मूर्धनि / गणेश्वरः स्वयं भूत्वा न दृष्टस्तत्क्षणात् ततः

Ang mga nilalang sa langit ay nagpaulan ng mga bulaklak sa ibabaw ng kanyang ulo. Pagkaraan, si Gaṇeśvara ay nagpakita sa sariling anyo, at mula sa sandaling iyon ay hindi na muling nakita.

Verse 10

दृष्ट्वैतदाश्चर्यवरं जैमिनिप्रमुखा द्विजाः / कपर्देश्वरमाहात्म्यं पप्रच्छुर्गुरुमच्युतम्

Nang masaksihan ang kataas-taasang kababalaghan, ang mga pantas na dvija na pinangungunahan ni Jaimini ay nagtanong sa kanilang guro na si Acyuta tungkol sa kabanalan at kadakilaan (māhātmya) ni Kapardeśvara.

Verse 11

तेषां प्रोवाच भगवान् देवाग्रे चोपविश्य सः / कपर्देशस्य माहात्म्यं प्रणम्य वृषभध्वजम्

Pagkaraan, ang Mapalad na Panginoon ay umupo sa harap ng mga diyos; matapos yumukod sa Panginoong may watawat na Toro (Śiva), ipinahayag niya ang kabanal-banalang kadakilaan ni Kapardeśa.

Verse 12

इदं देवस्य तल्लिङ्गं कपर्दोश्वरमुत्तमम् / स्मृत्वैवाशेषपापौघं क्षिप्रमस्य विमुञ्चति

Ito ang banal na liṅga ng Panginoon—si Kapardośvara, ang Kataas-taasan. Sa pag-alaala lamang dito, ang tao’y agad na napapalaya mula sa buong karamihan ng mga kasalanan.

Verse 13

कामक्रोधादयो दोषा वाराणसीनिवासिनाम् / विघ्नाः सर्वे विनश्यन्ति कपर्देश्वरपूजनात्

Para sa mga naninirahan sa Vārāṇasī, ang mga dungis gaya ng pagnanasa at poot—at lahat ng hadlang—ay napapawi sa pagsamba kay Kapardeśvara (Śiva).

Verse 14

तस्मात् सदैव द्रष्टव्यं कपर्देश्वरमुत्तमम् / पूजितव्यं प्रयत्नेन स्तोतव्यं वैदिकैः स्तवैः

Kaya nga, ang Kataas-taasang Kapardeśvara ay dapat laging hanapin para sa darśana; dapat sambahin nang buong pagsisikap, at purihin sa mga himnong Vediko.

Verse 15

ध्यायतामत्र नियतं योगिनां शान्तचेतसाम् / जायते योगसंसिद्धिः सा षण्मासे न संशयः

Para sa mga yogin na payapa ang isip at may pagpipigil-sa-sarili, kung magninilay sila rito nang matatag at may disiplina, lilitaw ang ganap na katuparan ng yoga—sa loob ng anim na buwan, walang pag-aalinlangan.

Verse 16

ब्रह्महत्यादयः पापा विनश्यन्त्यस्य पूजनात् / पिशाचमोचने कुण्डे स्नातस्यात्र समीपतः

Sa pagsamba sa Kanya, napapawi ang mga kasalanang nagsisimula sa pagpatay sa brahmana—lalo na para sa taong naligo sa tangke ng Piśācamocana at nananatiling malapit sa banal na pook na ito.

Verse 17

अस्मिन् क्षेत्रे पुरा विप्रास्तपस्वी शंसितव्रतः / शङ्कुकर्ण इति ख्यातः पूजयामास शङ्करम् / जजाप रुद्रमनिशं प्रणवं ब्रह्मरूपिणम्

Noong unang panahon sa banal na pook na ito, may isang brahmanang asetiko, bantog sa tapat na pagtupad ng kanyang mga panata, na kilala sa pangalang Śaṅkukarṇa; sinamba niya si Śaṅkara. Walang tigil niyang binibigkas ang mantra ni Rudra—ang Pranava (Oṃ), ang mismong anyo ni Brahman.

Verse 18

पुष्पधूपादिभिः स्तोत्रैर्नमस्कारैः प्रदक्षिणैः / उवास तत्र योगात्मा कृत्वा दीक्षां तु नैष्ठिकीम

Sa pamamagitan ng mga handog na bulaklak, insenso at iba pa—kasama ang mga himno, pagpupugay at pag-ikot na pradakṣiṇa—nanatili roon ang may kaluluwang yogiko, matapos tanggapin ang matatag na dīkṣā (naiṣṭhikī).

Verse 19

कदाचिदागतं प्रेतं पश्यति स्म क्षुधान्वितम् / अस्थिचर्मपिनद्धाङ्गं निः श्वसन्तं मुहुर्मुहुः

Minsan, nakita niya ang isang preta na dumating doon, pinahihirapan ng gutom—ang mga kamay at paa’y tila buto at balat lamang—paulit-ulit na hinihingal at sumisinghap.

Verse 20

तं दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठः कृपया परया युतः / प्रोवाच को भवान् कस्माद् देशाद् देशमिमंश्रितः

Nang siya’y makita, ang pinakadakilang muni—puspos ng sukdulang habag—ay nagsalita: “Sino ka? Mula saang lupain ka nagmula, at bakit ka sumilong sa bayang ito?”

Verse 21

तस्मै पिशाचः क्षुधया पीड्यमानो ऽब्रवीद् वचः / पूर्वजन्मन्यहं विप्रो धनधान्यसमन्वितः / पुत्रपौत्रादिभिर्युक्तः कुटुम्बभरणोत्सुकः

Sa kanya, ang piśāca na pinahihirapan ng gutom ay nagsalita: “Sa dating kapanganakan, ako’y isang brāhmaṇa, may yaman at saganang butil, napalilibutan ng mga anak, apo, at iba pa, at abala sa pagtustos sa sambahayan.”

Verse 22

न पूजिता मया देवा गावो ऽप्यतिथयस्तथा / न कदाचित् कृतं पुण्यमल्पं वा स्वल्पमेव वा

“Hindi ko sinamba ang mga deva; ni hindi ko pinarangalan ang mga baka at ang mga panauhin. Kailanma’y wala akong nagawang kabutihang may bisa—maging malaki man o kahit munting-munti.”

Verse 23

एकदा भगवान् देवो गोवृषेश्वरवाहनः / विश्वेश्वरो वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टे नमस्कृतः

“Minsan, ang Mapalad na Panginoon—ang Diyos na nakasakay sa toro, ang Panginoon ng toro—si Viśveśvara, ay nakita sa Vārāṇasī; siya’y aking minasdan, nahipo, at buong paggalang na yumukod sa pagpupugay.”

Verse 24

तदाचिरेण कालेन पञ्चत्वमहमागतः / न दृष्टं नन्मया घोरं यमस्य वदनं मुने

“Di di-kalaunan, hindi nagtagal ay dumating ako sa kalagayang ‘maging limang sangkap’—ang kamatayan. Ngunit, O muni, hindi ko nasilayan ang nakapanghihilakbot na mukha ni Yama.”

Verse 25

ईदृशीं योनिमापन्नः पैशाचीं क्षुधयान्वितः / पिपासयाधुनाक्रान्तो न जानामि हिताहितम्

Napasadako ako sa ganitong sinapupunan—sa kalagayang piśāca—pinahihirapan ng gutom at ngayo’y nilalamon ng uhaw; hindi ko na matukoy ang kapaki-pakinabang at ang nakapipinsala.

Verse 26

यदि कञ्चित् समुद्धर्तुमुपायं पश्यसि प्रभो / कुरुष्व तं नमस्तुभ्यं त्वामहं शरणं गतः

O Panginoon, kung nakikita Mo ang anumang paraan upang ako’y maiangat mula sa pagdurusang ito, isagawa Mo iyon. Pagpupugay sa Iyo—sa Iyo lamang ako sumilong.

Verse 27

इत्युक्तः शङ्कुकर्णो ऽथ पिशाचमिदमब्रवीत् / त्वादृशो न हि लोके ऽस्मिन् विद्यते पुण्यकृत्तमः

Nang masabi iyon, nagsalita si Śaṅkukarṇa sa piśāca: “Sa mundong ito, wala ngang tulad mo—walang hihigit sa iyo sa paggawa ng mga gawaing may kabutihang-loob.”

Verse 28

यत् त्वया भगवान् पूर्वं दृष्टो विश्वेश्वरः शिवः / संस्पृष्टो वन्दितो भूयः को ऽन्यस्त्वत्सदृशो भुवि

Sapagkat noon ay nasilayan mo ang Bhagavān Śiva—si Viśveśvara, Panginoon ng sansinukob—at muli mo Siyang nahipo at sinamba; sino pa sa lupa ang makapapantay sa iyo?

Verse 29

तेन कर्मविपाकेन देशमेतं समागतः / स्नानं कुरुष्व शीघ्रं त्वमस्मिन् कुण्डे समाहितः / येनेमां कुत्सितां योनिं क्षिप्रमेव प्रहास्यसि

Dahil sa paghinog ng bunga ng karmang iyon, naparito ka sa pook na ito. Kaya, tipunin ang isip at magmadaling magsagawa ng paglilinis na paliligo sa banal na lawa na ito; sa gayon, agad mong iiwan ang kasuklam-suklam na sinapupunang ito.

Verse 30

स एवमुक्तो मुनिना पिशाचो दयालुना देववरं त्रिनेत्रम् / स्मृत्वा कपर्देश्वरमीशितारं चक्रे समाधाय मनो ऽवगाहम्

Sa gayon, nang maturuan ng mahabaging muni, ang piśāca—na inalaala si Kapardeśvara, ang Kataas-taasang Īśvara, ang Tatlong-Mata, ang pinakadakila sa mga deva—ay pinagtibay ang isip sa samādhi at lumubog sa malalim na pagninilay.

Verse 31

तदावगाढो मुनिसंनिधाने ममार दिव्याभरणोपपन्नः / अदृश्यतार्कप्रतिमे विमाने शशाङ्कचिह्नाङ्कितचारुमौलिः

Pagkaraan, sa mismong harap ng mga muni, pumasok siya sa kalagayang iyon—at may lumitaw na isang maningning na banal na anyo, napapalamutian ng mga hiyas na makalangit, nakaluklok sa isang vimāna na tulad ng mga bituing di-nakikita, at ang kanyang marikit na korona’y may tatak ng buwan.

Verse 32

विभाति रुद्रैरभितो दिवस्थैः समावृतो योगिभैरप्रमेयैः / सबालखिल्यादिभिरेष देवो यथोदये भानुरशेषदेवः

Nagniningning ang Diyos na ito, napalilibutan sa lahat ng panig ng mga Rudra na nananahan sa langit, at napapagitnaan ng di-masukat na mga yogin—kasama ang mga Bālakhilya na rishi at iba pa—gaya ng Araw sa pagsikat, na kumikislap sa gitna ng lahat ng deva.

Verse 33

स्तुवन्ति सिद्धा दिवि देवसङ्घा नृत्यन्ति दिव्याप्सरसो ऽभिरामाः / मुञ्चन्ति वृष्टिं कुसुमाम्बुमिश्रां गन्धर्वविद्याधरकिंनराद्याः

Sa langit, ang mga Siddha at ang mga pangkat ng deva ay umaawit ng papuri; ang maririkit na makalangit na Apsara ay sumasayaw. Ang mga Gandharva, Vidyādhara, Kinnara at iba pa’y nagbubuhos ng ulang may halong mga bulaklak at tubig.

Verse 34

संस्तूयमानो ऽथ मुनीन्द्रसङ्घै- रवाप्य बोधं भगवात्प्रसादात् / समाविशन्मण्डलमेतदग्र्यं त्रयीमयं यत्र विभाति रुद्रः

Pagkaraan, nang purihin ng mga dakilang muni, at makamtan ang paggising sa kamalayan sa biyaya ng Bhagavān, pumasok siya sa kataas-taasang maṇḍala na ito—na binubuo ng Tatlong Veda—kung saan si Rudra ay nagniningning sa hayag na kaluwalhatian.

Verse 35

दृष्ट्वा विमुक्तं स पिशाचभूतं मुनिः प्रहृष्टो मनसा महेशम् / विचिन्त्य रुद्रं कविमेकमग्निं प्रणम्य तुष्टाव कपर्दिनं तम्

Nang makita ng pantas na ang nilalang na nasa kalagayang piśāca ay napalaya, nagalak siya sa kalooban. Sa pagninilay kay Maheśa—si Rudra, ang makatang-tagakita, ang Nag-iisa, ang Panginoong tulad ng apoy—siya’y yumukod at nagpuri sa Kapardin, ang Śiva na may buhol-buhol na buhok.

Verse 36

शङ्कुकर्ण उवाच कपर्दिनं त्वां परतः परस्ताद् गोप्तारमेकं पुरुषं पुराणम् / व्रजामि योगेश्वरमीशितार- मादित्यमग्निं कपिलाधिरूढम्

Wika ni Śaṅkukarṇa: Sa Iyo ako dumudulog, O Kapardin—ang Kataas-taasan na lampas pa sa kataasan—ang iisang Tagapangalaga, ang Sinaunang Purusha. Lumalapit ako sa Iyo bilang Yogēśvara, Panginoon ng Yoga, ang Makapangyarihang Tagapamahala; bilang Araw at bilang Apoy; at bilang Siya na nakaluklok sa Kapila.

Verse 37

त्वां ब्रह्मपारं हृदि सन्निविष्टं हिरण्मयं योगिनमादिमन्तम् / व्रजामि रुद्रं शरणं दिवस्थं महामुनिं ब्रह्ममयं पवित्रम्

Ako’y dumudulog sa Iyo—Rudra—ang Brahman na lampas sa hangganan, na nananahan sa puso; ang ginintuang Yogin, ang Unang Pinagmulan. Sa Iyo ako humahanap ng kanlungan: sa Dakilang Muni na nananahan sa langit, puspos ng Brahman, ang lubos na nagpapadalisay.

Verse 38

सहस्त्रपादाक्षिशिरो ऽभियुक्तं सहस्त्रबाहुं नमसः परस्तात् / त्वां ब्रहामपारं प्रणमामि शंभुं हिरण्यगर्भाधिपतिं त्रिनेत्रम्

Sumasamba ako sa Iyo, O Śambhu—na may sanlibong paa, mata, at ulo, at sanlibong bisig—na lampas sa lahat ng pagbati at pagpupugay. Nagpapatirapa ako sa Iyo, ang walang-hanggang Kataas-taasang Brahman, ang Panginoon ng Hiraṇyagarbha (sinapupunang kosmiko), ang Tatlong-Mata.

Verse 39

यतः प्रसूतिर्जगतो विनाशो येनावृतं सर्वमिदं शिवेन / तं ब्रह्मपारं भगवन्तमीशं प्रणम्य नित्यं शरणं प्रपद्ये

Mula sa Iyo nagmumula ang paglitaw at pagkalusaw ng daigdig; sa Iyo—Śiva—napupuno at nalulukuban ang buong sansinukob. Sa Kanya, ang Bhagavān na Īśa, na lampas sa pinakahanggang pampang ng Brahman, ako’y laging yumuyukod at magpakailanmang dumudulog.

Verse 40

अलिङ्गमालोकविहीनरूपं स्वयंप्रभं चित्पतिमेकरुद्रम् / तं ब्रह्मपारं परमेश्वरं त्वां नमस्करिष्ये न यतो ऽन्यदस्ति

Sumasamba ako sa Iyo—Ikaw na walang tanda, ang anyo’y lampas sa lahat ng liwanag ng pandama; Ikaw na sariling nagniningning, Panginoon ng Kamalayan, ang Nag-iisang Rudra. Ikaw ang Kataas-taasang Panginoon, ang kabilang pampang ng Brahman. Sasambahin Kita, sapagkat bukod sa Iyo ay wala nang iba.

Verse 41

यं योगिनस्त्यक्तसबीजयोगा लब्ध्वा समाधिं परमार्थभूताः / पश्यन्ति देवं प्रणतो ऽस्मि नित्यं तं ब्रह्मपारं भवतः स्वरूपम्

Lagi’t lagi akong yumuyuko sa banal na Panginoong iyon—na siyang mismong anyo Mo—na lampas pa sa pinakadulong pampang ng Brahman; na minamasdan ng mga yogin, matapos talikdan maging ang “may-binhî” na yoga (nakasandig sa bagay) at makamtan ang samādhi, bilang Kataas-taasang Katotohanan.

Verse 42

न यत्र नामादिविशेषकॢप्ति- र् न संदृशे तिष्ठति यत्स्वरूपम् / तं ब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यं स्वयंभुवं त्वां शरणं प्रपद्ये

Magpakailanman akong yumuyuko sa Kataas-taasang Brahman—na lampas sa lahat ng hangganan—na doo’y hindi maitatatag ang mga pagkakaibang gaya ng pangalan at iba pa, at ang likas Niyang diwa’y di masaklaw ng karaniwang pagtanaw. O Panginoong Sariling-silang, sa Iyo lamang ako kumakanlong.

Verse 43

यद् वेदवादाभिरता विदेहं सब्रह्मविज्ञानमभेदमेकम् / पश्यन्त्यनेकं भवतः स्वरूपं सब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यम्

Palagi akong yumuyuko sa Iyo—ang iisang Katotohanan, di mahahati, walang katawan, kaisa ng kaalaman sa Brahman—na nakikita ng mga tapat sa aral ng Veda ang Iyong anyo bilang sari-sari at marami. Ikaw ay lampas kay Brahmā at lampas sa lahat ng tinatawag na “saklaw ng Brahman.”

Verse 44

यतः प्रधानं पुरुषः पुराणो विवर्तते यं प्रणमन्ति देवाः / नमामि तं ज्योतिषि संनिविष्टं कालं बृहन्तं भवतः स्वरूपम्

Mula sa Iyo lumalaganap ang Pradhāna (unang Kalikasan) at ang sinaunang Puruṣa (Kosmikong Persona); sa Iyo yumuyuko ang mga diyos. Sumasaludo ako sa dakilang Kāla, ang Panahon, na nakalagay sa kataas-taasang Liwanag—na siyang mismong anyo Mo.

Verse 45

व्रजामि नित्यं शरणं गुहेशं स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुरारिम् / शिवं प्रपद्ये हरमिन्दुमौलिं पिनाकिनं त्वां शरणं व्रजामि

Lagi akong dumudulog bilang kanlungan kay Guheśa, Panginoon ng mga lihim; sumasandig ako kay Sthāṇu, ang Di-Nagagalaw—kay Giriśa, Panginoon ng mga bundok, kaaway ng Tatlong Lungsod. Dumudulog ako kay Śiva, kay Hara na may buwan sa tuktok ng buhok; O Pinākin, tagapagdala ng busog na Pināka—sa Iyo ako lumalapit upang magkanlong.

Verse 46

स्तुत्वैवं शङ्कुकर्णो ऽसौ भगवन्तं कपर्दिनम् / पपात दण्डवद् भूमौ प्रोच्चरन् प्रणवं परम्

Pagkapuri nang gayon, pinuri ni Śaṅkukarṇa ang Mapalad na Kapardin (Śiva), at siya’y bumagsak sa lupa na parang tungkod sa ganap na pagpapatirapa, malakas na binibigkas ang kataas-taasang Praṇava: “Oṁ”.

Verse 47

तत्क्षणात् परमं लिङ्गं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम् / ज्ञानमानन्दमद्वैतं कोटिकालाग्निसन्निभम्

Sa mismong sandaling iyon, nagpakita ang Kataas-taasang Liṅga—na siyang diwa ni Śiva—di-dalawa, likas na dalisay na kaalaman at kaligayahan, nagniningning na parang apoy ng di-mabilang na pagkalusaw ng sansinukob.

Verse 48

शङ्कुकर्णो ऽथ मुक्तात्मा तदात्मा सर्वगो ऽमलः / निलिल्ये विमले लिङ्गे तद्भुतमिवाभवत्

Pagkaraan, si Śaṅkukarṇa—malaya na ang sarili—ay naging kaisa ng “Yaon”: laganap sa lahat at walang dungis. Siya’y natunaw sa walang bahid na Liṅga, at ito’y wari’y isang kababalaghan sa pagtanaw.

Verse 49

एतद् रहस्यमाख्यातं माहात्म्यं वः कपर्दिनः / न कश्चिद् वेत्ति तमसा विद्वानप्यत्र मुह्यति

Ito ang lihim na aking inihayag sa inyo—ang kadakilaan ni Kapardin (Śiva). Ngunit walang sinumang tunay na nakaaalam; natatakpan ng dilim, maging ang marurunong ay nalilito rito.

Verse 50

य इमां शृणुयान्नित्यं कथां पापप्रणाशिनीम् / भक्तः पापविशुद्धात्मा रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

Sinumang araw-araw na taimtim na nakikinig sa banal na salaysay na pumupuksa sa kasalanan—bilang bhakta na nalinis ang kalooban mula sa sala—ay makakamit ang pagkalapit kay Rudra (Śiva).

Verse 51

पठेच्च सततं शुद्धो ब्रह्मपारं महास्तवम् / प्रातर्मध्याह्नसमये स योगं प्राप्नुयात् परम्

Kung ang isang taong dalisay ay patuloy na bumibigkas ng dakilang himno na tinatawag na Brahmapāra, lalo na sa umaga at sa tanghaling tapat, makakamit niya ang kataas-taasang Yoga.

Verse 52

इहैव नित्यं वत्स्यामो देवदेवं कपर्दिनम् / द्रक्ष्यामः सततं देवं पूजयामो ऽथ शूलिनम्

Dito mismo tayo mananatili magpakailanman. Lagi nating mamamasdan ang Diyos ng mga diyos—si Kapardin (Śiva); at palagi nating sasambahin ang Panginoong may tangan ng trident (Śūlin).

Verse 53

इत्युक्त्वा भगवान् व्यासः शिष्यैः सह महामुनिः / उवास तत्र युक्तात्मा पूजयन् वै कपर्दिनम्

Pagkasabi nito, ang kagalang-galang na si Vyāsa, ang dakilang muni, ay nanatili roon kasama ang kanyang mga alagad—matatag ang loob sa yoga—na sumasamba kay Kapardin (Śiva), ang Panginoong may buhol-buhol na buhok.