Book 7: The Solar Dynasty, Harishchandra, and the Devi Gita
सप्तमस्कन्धः
Devi Gita & the Path to Liberation
Ang Ikapitong Skandha ay isa sa pinakatanyag at malalim na aklat ng Devi Bhagavatam sa aspeto ng pilosopiya. Nagsisimula ito sa angkan nina Daksha at Manu, na humahantong sa tanyag na Dinastiyang Solar (Suryavansha). Malinaw nitong isinasalaysay ang mga alamat nina Sukanya at Sage Chyavana, Haring Trishanku, at ang huling pagsubok sa katotohanan na tiniis ni Haring Harishchandra sa kamay ni Sage Vishvamitra. Ang isang pangunahing highlight ng salaysay ay ang pagkakatawang-tao ng Diyosa bilang Shatakshi at Shakambhari upang iligtas ang mundo mula sa matinding tagtuyot at upang patayin ang demonyong si Durgama. Ang rurok ng Skandha na ito, na sumasaklaw sa huling sampung kabanata, ay ang lubos na iginagalang na Devi Gita. Sa sagradong diyalogong ito, ipinahayag ng Kataas-taasang Diyosa ang kanyang anyong kosmiko (Virat Swarupa) kay Haring Himalaya at ibinigay ang pinakamataas na turo tungkol sa Advaita Vedanta, Ashtanga Yoga, Kundalini Chakras, Bhakti, at ang mga pinakamataas na paraan ng pagsamba sa kanya, na nagpapatibay sa kanyang posisyon bilang ang pinakamataas na Brahman.
Adhyayas in Skandha 7 - Devi Gita & Liberation
Adhyaya 1
Daksha Prajapati Varnanam
Isinalaysay ni Suta ang pag-uusap nina Haring Janamejaya at Sage Vyasa. Humiling si Janamejaya ng detalyadong kasaysayan ng mga dinastiyang Solar at Lunar. Sinamba ni Brahma si Mahadevi upang makuha ang kapangyarihang lumikha ng sansinukob. Lumikha si Daksha ng mga anak na lalaki ngunit kinumbinsi sila ni Narada na iwanan ang mundo. Isinumpa ni Daksha si Narada na muling isilang. Pagkatapos, ang animnapung anak na babae ni Daksha ang nagpasimula ng lahi ng mga Deva at Danava.
Adhyaya 2
Description of King Sharyati and the Solar Dynasty
Hiniling ni Haring Janamejaya kay Sage Vyasa na isalaysay ang kasaysayan ng Dinastiyang Solar. Isinalaysay ni Vyasa ang angkan gaya ng orihinal na sinabi ni Sage Narada, mula kay Brahma hanggang kay Vaivasvata Manu at sa kanyang mga anak, kabilang si Haring Sharyati. Ang salaysay ay lumipat kay Haring Sharyati, na may magandang anak na babae na nagngangalang Sukanya. Habang bumibisita ang pamilya ng hari sa isang magandang lawa, gumala si Sukanya sa kagubatan at nakatuklas ng isang punso na may dalawang kumikinang na batik. Hindi alam na ang dakilang Sage na si Chyavana ay nagninilay-nilay sa loob ng punso, tinusok niya ang mga kumikinang na batik ng isang matalim na tinik, na hindi sinasadyang nabulag ang sage. Sa matinding sakit at galit, ang paghihirap ng sage ay nagpakita bilang isang malalang pisikal na karamdaman, partikular ang hindi paglabas ng ihi at dumi, sa buong hukbo ng hari. Napagtanto na isang dakilang asetiko ang naagrabyado, agad na nimbestigahan ni Haring Sharyati ang sanhi ng biglaang kalamidad na ito.
Adhyaya 3
Chyavana Sukanyayor Garhasthya Varnanam
Nalungkot si Haring Sharyati matapos aksidenteng mabulag ng kanyang anak na si Sukanya ang pantas na si Chyavana na nagninilay sa loob ng isang punso. Humiling ang pantas na pakasalan si Sukanya upang pagsilbihan siya sa kanyang pagkabulag. Kahit masakit sa loob ng hari, kusang-loob na pumayag si Sukanya na pakasalan ang pantas upang iligtas ang kaharian at pagsilbihan ito nang may katapatan.
Adhyaya 4
Description of the Ashvini Kumaras' Words to Sukanya
Detalye ng kabanatang ito ang huwarang debosyon ni Prinsesa Sukanya sa kanyang matanda at bulag na asawa, si Sage Chyavana. Masusi niyang ginagampanan ang kanyang mga tungkulin, mula sa pagtitipon ng mga prutas at ugat hanggang sa pagtulong sa kanya sa kanyang pang-araw-araw na ritwal sa apoy at paliligo. Isang araw, nakita siya ng kambal na makalangit na manggagamot, ang mga Ashvini Kumara, na pabalik mula sa paliligo sa kagubatan. Nabighani sa kanyang pambihirang kagandahan, nilapitan nila siya at tinanong ang kanyang pagkakakilanlan. Ipinakilala ni Sukanya ang kanyang sarili bilang anak ni Haring Sharyati at ang tapat na asawa ni Sage Chyavana. Nagulat na ang gayong nakamamanghang at batang prinsesa ay nag-aaksaya ng kanyang buhay sa paglilingkod sa isang mahina at bulag na asetiko sa ilang, sinubukan siyang tuksuhin ng mga Ashvini Kumara. Hinimok nila siyang iwanan ang matandang pantas at pumili ng isa sa kanila bilang kanyang asawa upang tamasahin ang mga makalangit na karangyaan, na kinukuwestiyon ang lohika ng kanyang mahirap at austere na buhay.
Adhyaya 5
Ashvibhyam Chyavanadvara Somapanaya Pratijnavarnanam
Sa kabanatang ito, sinubukan ng mga Ashvini Kumara ang debosyon ni Sukanya. Dahil sa kanyang matatag na katapatan, nag-alok sila ng biyaya na ibalik ang kabataan at paningin ni Sage Chyavana, sa kondisyong makikilala niya ito sa gitna ng tatlong magkakaparehong anyo. Sumang-ayon si Chyavana, at matapos maligo sa lawa, siya at ang mga Ashvin ay lumitaw bilang mga binatang hindi mapagkakakilanlan. Dahil sa banal na ilusyong ito, taimtim na nanalangin si Sukanya sa Kataas-taasang Diyosa (Tripura Sundari) upang protektahan ang kanyang puri. Binigyan siya ng Diyosa ng intuitive na kaalaman, na nagpahintulot kay Sukanya na piliin nang tama si Chyavana. Sa kagalakan sa kanyang hindi matitinag na debosyon, binasbasan ng mga Ashvin ang mag-asawa. Sa tuwa sa kanyang bagong kabataan, nag-alok si Chyavana ng biyaya sa mga Ashvin upang bayaran ang kanyang utang. Hiniling ng mga Ashvin ang karapatang uminom ng Soma, isang pribilehiyong dati nang ipinagkait ni Indra. Nangako si Chyavana na titiyakin ang karapatang ito para sa kanila sa darating na Yajna ni Haring Sharyati.
Adhyaya 6
Chyavana Grants the Ashwinis the Right to Drink Soma
Binisita ni Haring Sharyati at ng kanyang asawa ang ermita ni Chyavana at nag-alala nang makita ang kanilang anak na si Sukanya kasama ang isang guwapong binata. Ipinaliwanag ni Sukanya na ang binata ay si Chyavana na ibinalik ang kabataan ng mga Ashwini Kumara. Inutusan ni Chyavana si Sharyati na magdaos ng isang Yajna upang bigyan ang mga Ashwini ng bahagi ng Soma. Sa kabila ng pagtutol ni Indra, ginamit ni Chyavana ang kanyang kapangyarihan upang matagumpay na maialay ang Soma sa kanila.
Adhyaya 7
Revata's Journey to Brahmaloka to Seek a Groom for Revati
Sa kabanatang ito, ang hidwaan sa pagitan ni Sage Chyavana at Lord Indra ay umabot sa rurok. Nang ialay ni Chyavana ang banal na katas ng Soma sa mga Ashvin, ang galit na si Indra ay inihagis ang kanyang Vajra sa pantas. Pinaralisa ni Chyavana ang braso ni Indra at lumikha ng isang dambuhalang demonyo na nagngangalang Mada mula sa apoy ng sakripisyo. Sumuko si Indra at ibinigay ang karapatan sa mga Ashvin na uminom ng Soma. Hinati ni Chyavana si Mada sa apat na bisyo: babae, alak, pagsusugal, at pangangaso. Pagkatapos, si Haring Revata ay naglakbay patungong Brahmaloka upang humanap ng mapapangasawa para sa kanyang anak na si Revati.
Adhyaya 8
Ikshvaku Vamsha Varnanam
Nagtanong si Haring Janamejaya kay Vyasa kung paano nakarating si Haring Revata sa Brahmaloka gamit ang kanyang pisikal na katawan. Ipinaliwanag ni Vyasa na ang mga banal ay maaaring makarating sa mas matataas na dako. Nagpunta si Revata sa Brahmaloka upang humanap ng mapapangasawa para sa kanyang anak na si Revati. Dahil sa relatibidad ng oras, 27 Chaturyuga ang lumipas sa Daigdig. Iminungkahi ni Brahma na ipakasal si Revati kay Balarama. Ang kabanata ay nagtatapos sa pinagmulan ng dinastiyang Ikshvaku.
Adhyaya 9
Mandhatotpatti Varnanam
Isinasalaysay ng kabanatang ito ang kamangha-manghang angkan ng mga hari ng Ayodhya. Nagsimula ito kay Vikukshi, na ipinatapon at pinangalanang Shashada dahil sa pagkain ng kuneho bago ang seremonya ng Shraddha. Ang kanyang anak ay tumulong sa mga Deva laban sa mga Daitya sa pamamagitan ng pagsakay sa umbok ni Indra na nag-anyong baka. Ang kuwento ay nagpatuloy kay Haring Yauvanashva na hindi sinasadyang nainom ang tubig na may mantra at nabuntis. Isinilang niya ang isang anak mula sa kanyang kanang bahagi, at si Indra ang nag-alaga rito na nagsabing 'Mam dhata', kaya tinawag itong Haring Mandhata.
Adhyaya 11
Satyavrataya Rajaneetyupadeshavarnanam
Sa kabanatang ito, nagtanong si Janamejaya kung paano napalaya si Satyavrata (Trishanku) mula sa sumpa ni Vashistha. Ipinaliwanag ni Vyasa na ang isinumpang prinsipe, dahil pinagkaitan ng mga Brahmin ng karapatang magsagawa ng Yajna, ay nagpasyang magpakamatay sa kawalan ng pag-asa. Nagpakita ang Dakilang Diyosa Chandika, pinigilan ang kanyang pagpapakamatay at ipinahayag ang kanyang pagbabalik sa trono. Ipinabatid ni Sage Narada sa ama ni Satyavrata ang nangyari, at sa pagsisisi ay ipinatawag ang anak pabalik sa Ayodhya. Nagpasya ang Hari na koronahan si Satyavrata at magretiro sa kagubatan matapos magbigay ng aral tungkol sa Rajaneeti o pamamahala ng estado.
Adhyaya 12
Trishankupakhyana Varnanam: The Curse of Trishanku
Sa kabanatang ito, tinanong ni Haring Janamejaya si Vyasa kung paano napalaya si Satyavrata, na kilala rin bilang Trishanku, mula sa kanyang dating sumpa. Ipinaliwanag ni Vyasa na sinamba ni Trishanku ang Kataas-taasang Diyosa, na may awa na nagbalik ng kanyang banal na anyo. Matapos manahin ang kaharian, ninais ni Trishanku na umakyat sa langit sa kanyang mortal na katawan. Nilapitan niya ang kanyang guru, si Sage Vasishtha, upang magsagawa ng isang Yajna para sa layuning ito. Nang tumanggi si Vasishtha, na binabanggit ang mga imposibilidad sa kasulatan, nagbanta ang isang mayabang na si Trishanku na maghahanap ng ibang pari. Sa galit, isinumpa ni Vasishtha si Trishanku na agad na maging isang Chandala, isang outcaste. Sa sobrang pighati, naisip ni Trishanku na magpakamatay ngunit piniling tiisin ang kanyang Prarabdha karma sa kagubatan, habang nagninilay sa Diyosa Ambika. Nagpadala ang kanyang anak na si Harishchandra ng mga ministro upang ibalik siya, ngunit tumanggi si Trishanku dahil sa kahihiyan, at inutusan silang koronahan na lamang si Harishchandra.
Adhyaya 13
Vishvamitra Resolves to Uplift Trishanku from His Curse
Nagtanong si Haring Janamejaya kay Vyasa kung paano nakalaya si Haring Trishanku mula sa sumpa ng Chandala. Isinalaysay ni Vyasa na nagpapasalamat si Sage Vishvamitra dahil iniligtas ni Trishanku ang kanyang pamilya noong taggutom. Sinumpa ni Vasishtha si Trishanku na maging Chandala dahil sa pagpatay sa kanyang baka. Nangako si Vishvamitra na palalayain siya.
Adhyaya 14
Varuna Kripaya Shaivyayam Putrotpattivarnanam
Sa kabanatang ito, ginamit ni Sage Vishvamitra ang matinding merito ng asetiko na nakuha mula sa kanyang Gayatri Japa upang ipadala si Haring Trishanku sa langit sa kanyang pisikal na katawan. Nang may pagmamalaking inihagis ni Indra si Trishanku pabalik sa lupa, pinatigil ni Vishvamitra ang kanyang pagkahulog sa gitna ng hangin at nagsimulang lumikha ng isang parallel na uniberso. Dahil sa takot sa kapangyarihan ng sage, sumuko si Indra at binigyan si Trishanku ng isang banal na lugar sa langit. Nang mabalitaan ang pag-akyat ng kanyang ama, nagalak si Haring Harishchandra at namuno sa Ayodhya nang mapayapa, ngunit dumanas siya ng matinding kalungkutan dahil sa pagiging walang anak. Kumunsulta siya kay Guru Vashistha, na nagbigay-diin sa pagsisikap ng tao at nagpayo sa kanya na amuhin ang Panginoong Varuna. Nagsagawa si Harishchandra ng matinding penitensya, at nagpakita si Varuna, na binigyan siya ng isang anak na lalaki sa isang nakakapangilabot na kondisyon: dapat isakripisyo ng hari ang bata kay Varuna sa isang Pashubandha Yajna sa hinaharap. Dahil sa desperasyon para sa isang tagapagmana, sumang-ayon si Harishchandra. Kasunod nito, nanganak si Reyna Shaivya ng isang nagniningning na anak na lalaki, na nagdulot ng malalaking pagdiriwang.
Adhyaya 15
Harishchandra's Affliction with Dropsy
Sa kabanatang ito, dinalaw ng diyos na si Varuna si Haring Harishchandra matapos isilang ang kanyang anak na si Rohita. Hiniling ni Varuna ang katuparan ng pangako ng Hari na isakripisyo ang kanyang anak. Dahil sa pagmamahal sa anak, patuloy na ipinagpaliban ni Harishchandra ang sakripisyo gamit ang iba't ibang dahilan hanggang sa tumakas si Rohita sa kagubatan.
Adhyaya 16
Vishvamitra Forbids the Sacrifice of the Brahmin Boy Shunahshepa
Si Haring Harishchandra, na nagdurusa sa malalang manas dahil sa sumpa ni Panginoong Varuna, ay naghahanap ng lunas. Sinubukan ng kanyang anak na si Rohita na bumalik mula sa kagubatan, ngunit paulit-ulit siyang pinigilan ni Indra. Sa payo ni Sage Vashistha, binili ni Harishchandra si Shunahshepa, ang anak ng isang mahirap na Brahmin na si Ajigarta, upang maging kapalit sa sakripisyo. Nang tumanggi ang berdugo na patayin ang bata, ang sakim na si Ajigarta ay nagboluntaryong patayin ang sariling anak para sa salapi. Namagitan si Sage Vishvamitra at nangaral tungkol sa awa, ngunit tumanggi ang hari na palayain ang bata dahil sa sakit na nararamdaman.
Adhyaya 17
Vasishtha-Vishvamitra Pana Varnanam
Detalye ng kabanatang ito ang pagtatapos ng sakripisyo ni Haring Harishchandra at ang sumunod na epikong pustahan sa pagitan ng mga pantas na sina Vasishtha at Vishvamitra. Naantig sa kalagayan ng umiiyak na batang si Sunahshepa, ibinigay ni Vishvamitra ang isang sagradong mantra upang tawagan ang Panginoong Varuna. Nalugod sa pag-usal, nagpakita si Varuna, pinagaling si Harishchandra sa kanyang dropsy, tinanggap ang sakripisyo, at iniutos ang pagpapalaya kay Sunahshepa. Isang debate ang lumitaw sa asamblea tungkol sa tunay na ama ni Sunahshepa. Niresolba ito ni Pantas Vasishtha sa pamamagitan ng pagdedeklara kay Vishvamitra bilang karapat-dapat na ama, dahil iniligtas niya ang buhay ng bata gamit ang mantra. Muling nagkasama si Harishchandra at ang kanyang anak na si Rohita at matagumpay na naisagawa ang sakripisyong Rajasuya, na lubos na nagpaparangal kay Vasishtha. Nang maglaon, sa korte ni Indra, lubos na pinuri ni Vasishtha ang hindi matitinag na katapatan at kabutihan ni Harishchandra. Si Vishvamitra, na nagalit sa papuring ito, ay tinawag ang hari na isang mapanlinlang na sinungaling. Nagtatapos ang kabanata sa isang dramatikong pustahan (Pana): ipinusta ni Vishvamitra ang kanyang panghabambuhay na espirituwal na merito upang patunayan na si Harishchandra ay isang sinungaling, habang ipinusta naman ni Vasishtha ang kanyang sariling merito sa matatag na katapatan ng hari.
Adhyaya 18
Harishchandra's Promise of Wealth to the Old Brahmin
Nakatagpo ni Haring Harishchandra ang isang umiiyak na babae sa kagubatan na nagrereklamo na ang matinding penitensya ni Sage Vishvamitra ay nagdudulot sa kanya ng matinding pagdurusa. Nakialam ang matuwid na Hari, hinihiling na itigil ng sage ang kanyang matinding penitensya upang maiwasan ang pagkabalisa sa kanyang kaharian. Galit sa pagkagambalang ito, nagpatawag si Vishvamitra ng isang malaki at nakakatakot na mahiwagang baboy-ramo upang sirain ang mga royal garden ng Hari. Ang mga royal guard, na hindi mapigilan ang halimaw, ay nakiusap kay Harishchandra para sa tulong. Pinamunuan ng Hari ang kanyang hukbo upang mangaso sa baboy-ramo, ngunit ang mailap na nilalang ay dinala siya sa malalim na hindi pamilyar na kagubatan, na naghiwalay sa kanya sa kanyang mga tropa. Pagod, nauuhaw, at nawawala, nagpahinga si Harishchandra sa tabi ng ilog. Pagkatapos ay lumapit sa kanya si Vishvamitra na nagkunwaring isang matandang Brahmin. Hindi alam ang pag babalatkayo, magalang na ipinaliwanag ng Hari ang kanyang kalagayan, nagtanong ng direksyon patungong Ayodhya, at buong pagmamalaking nangako sa matandang Brahmin ng malaking kayamanan, na naghahanda ng entablado para sa kanyang huling pagsubok.
Adhyaya 19
Kaushikaya Sarvasvasamarpanam Taddakshinadanavarnanam
Sa kabanatang ito, ginamit ni Sage Vishvamitra (Kaushika) ang panlilinlang upang agawin ang kaharian ni Haring Harishchandra. Pinuri ni Vishvamitra ang pagiging mapagbigay ng hari at humingi ng kayamanan para sa kasal ng kanyang anak. Ibinigay ni Harishchandra ang buong kaharian, ngunit humingi pa si Vishvamitra ng malaking Dakshina. Dahil sa katapatan sa katotohanan (Satya), nilisan ni Harishchandra ang Ayodhya kasama ang kanyang asawa at anak.
Adhyaya 20
Skandha 7, Adhyaya 20: Harishchandra Upakhyana Varnanam
Sa kabanatang ito, nananatiling matatag si Haring Harishchandra sa kanyang panata na bayaran ang ipinangakong Dakshina kay Sage Vishwamitra, sa kabila ng pagkawala ng kanyang kaharian at kayamanan. Walang humpay na humihingi ng ginto si Vishwamitra, na nagbabantang susumpain kung hindi mababayaran ang utang bago matapos ang buwan. Upang matupad ang kanyang obligasyon, naglakbay si Harishchandra sa banal na lungsod ng Varanasi (Kashi) kasama ang kanyang asawa at batang anak, na nagpasyang ibenta ang kanyang sarili sa pagkaalipin kung kinakailangan. Sa harap ng nalalapit na deadline at matinding kawalan ng pag-asa, iminungkahi ng tapat na asawa ni Harishchandra na ibenta siya nito upang makalikom ng kinakailangang pondo. Sa sobrang pighati sa pag-iisip na isusubasta ang kanyang minamahal na asawa, hinimatay si Harishchandra. Ang kanyang asawa, nang makita ang kanyang dating maluwalhating asawa na lugmok sa gayong pagdurusa, ay bumagsak din, habang ang kanilang bata at nagugutom na anak ay umiiyak para sa pagkain, na nagbibigay-diin sa matinding trahedya ng kanilang hindi matitinag na pagsunod sa Katotohanan (Satya) at Dharma.
Adhyaya 21
Harishchandra Upakhyana: The Demand for Dakshina and the Queen's Proposal
Sa kabanatang ito, dumating ang mabagsik na pantas na si Vishwamitra upang hingin ang kanyang Dakshina mula kay Haring Harishchandra, na nagbabanta ng isang matinding sumpa kung hindi ito mababayaran bago lumubog ang araw. Si Harishchandra, na labis na nahihirapan sa kanyang maralitang kalagayan, ay nahimatay. Pinanumbalik siya ni Vishwamitra, na binibigyang-diin ang kataas-taasang halaga ng Katotohanan kaysa sa isang libong sakripisyo ng Ashwamedha. Nang may dumaang Brahmin, iminungkahi ng Reyna na humingi ng tulong pinansyal sa kanya. Gayunpaman, matatag na tumanggi si Harishchandra, na nagpapahayag na bilang isang Kshatriya, ang kanyang tungkulin ay magbigay, magprotekta, at magsakripisyo, hindi ang maglimos. Sa pagkilala sa malupit na ikot ng Panahon (Kala) na nagdala sa kanila sa pagdurusa, ang Reyna ay gumawa ng isang nakakabagbag-damdaming panukala. Hinimok niya ang Hari na ibenta siya upang makuha ang kinakailangang kayamanan para bayaran ang bayad ng pantas, sa gayon ay maprotektahan ang kanyang panata ng katotohanan (Satya-vrata) at maiwasan ang galit na sumpa ni Vishwamitra.
Adhyaya 22
Harishchandrasya Patniputravikrayavarnanam: The Sale of Harishchandra's Wife and Son
Sa nakakadurog ng pusong kabanatang ito, si Haring Harishchandra, na nakatali sa kanyang matatag na pangako sa katotohanan, ay dinala ang kanyang asawa sa palengke ng lungsod upang ibenta siya sa pagkaalipin. Isang matandang Brahmin, na sa katunayan ay si Sage Vishvamitra na nag bawalatkayo, ang bumili sa kanya. Habang ang reyna ay malupit na kinakaladkad sa kanyang buhok, ang kanilang batang anak na si Rohitashva ay tumakbo sa kanya habang umiiyak. Dahil sa matinding pighati, nakiusap siya sa Brahmin na bilhin din ang bata upang hindi sila magkahiwalay. Sumang-ayon ang Brahmin, na nag-iwan kay Harishchandra na lubos na wasak ang puso at nananaghoy sa kanyang kalunos-lunos na kapalaran. Hindi nagtagal, dumating ang malupit na si Vishvamitra upang kunin ang kanyang Dakshina. Nang ialay ni Harishchandra ang kayamanang nakuha mula sa pagbebentang kanyang pamilya, galit na tinanggihan ni Vishvamitra ang halaga dahil hindi ito sapat para sa isang sakripisyong Rajasuya, at hiniling ang buong bayad bago matapos ang araw.
Adhyaya 23
Harishchandropakhyana Varnanam
Sa kabanatang ito, ipinagpapatuloy ni Haring Harishchandra ang kanyang desperadong pagsisikap na bayaran ang bayad sa sakripisyo ni Sage Vishvamitra bago lumubog ang araw. Nagpakita ang Dharma sa anyo ng isang nakakatakot na Chandala at nag-alok na bilhin ang hari. Sa pagkasuklam sa posibilidad na maglingkod sa isang outcaste, tumanggi si Harishchandra. Gayunpaman, dumating ang isang galit na Vishvamitra at nagbantang isumpa ang hari na maging abo kung ang utang ay mananatiling hindi bayad. Upang maiwasang maglingkod sa Chandala, inialay ni Harishchandra ang kanyang sarili bilang alipin nang direkta kay Vishvamitra. Tinanggap ng sage, ngunit agad na ibinenta si Harishchandra sa Chandala kapalit ng napakalaking kayamanan. Sa pagpapanatili ng kanyang matatag na debosyon sa katotohanan, tinanggap ni Harishchandra ang kanyang kapalaran nang walang reklamo. Isang makalangit na tinig ang nagpahayag na siya ay malaya na sa utang, at ang mga diyos ay nagpaulan ng mga bulaklak sa kanya. Umalis si Vishvamitra dala ang mga kayamanan, na iniwan si Harishchandra na nakatali sa paglilingkod sa Chandala.
Adhyaya 24
Harishchandrachintavarnanam: Harishchandra's Lamentation at the Cremation Ground
Nagtanong si Shaunaka tungkol sa kapalaran ni Haring Harishchandra sa paglilingkod sa Chandala. Isinalaysay ni Suta na iginapos at binugbog ng Chandala ang hari, at pinanatili siyang nakakadena. Patuloy na nanaghoy si Harishchandra sa pagkawala ng kanyang kaharian, asawa, at anak. Sa ikalimang araw, itinalaga sa kanya ng Chandala ang kakila-kilabot na tungkulin ng pagbabantay sa dakong sunugan ng bangkay (Shmashana) sa Kashi at pagkuha ng mga damit mula sa mga patay. Inilalarawan ng kabanatang ito ang nakakatakot na dakong sunugan. Sa kabila ng kanyang matinding paghihirap, pinagnilayan niya ang kataas-taasan ng Dharma.
Adhyaya 25
Harishchandra Takes the Sword by the Chandala's Order
Namatay si Prinsipe Rohitasva dahil sa kagat ng makamandag na ahas na ipinadala ni Sage Vishwamitra. Napagkamalang mangkukulam si Reyna Saivya at ibinigay sa Chandala upang bitayin. Inutusan si Harishchandra na pugutan ang sariling asawa nang hindi niya nalalaman. Bagama't tumutol siya noong una dahil sa kasalanan ng pagpatay sa babae, napilitan siyang tanggapin ang tungkulin bilang alipin at hawakan ang espada ng bitay.
Adhyaya 26
Harishchandra's Preparation to Enter the Funeral Pyre
Sa napakalungkot na kabanatang ito, si Haring Harishchandra, na nakatali sa kanyang tungkulin bilang isang Chandala sa dakong sunugan ng bangkay, ay nakatagpo ang kanyang asawang si Shaivya. Dala ni Shaivya ang katawan ng kanilang anak na si Rohitasva, na namatay dahil sa kagat ng ahas. Noong una ay hindi nila nakilala ang isa't isa dahil sa kanilang marungis at kahabag-habag na kalagayan, ngunit kalaunan ay natuklasan nila ang kanilang tunay na pagkakakilanlan sa pamamagitan ng kanilang malungkot na panaghoy. Sa sobrang pait ng pagkawala ng kanilang tanging anak at ang kalupitan ng tadhana, kapwa nawalan ng malay ang mga magulang sa tindi ng pighati. Pagkamalay, mapait nilang isinalaysay ang kanilang mga kamalasan. Nakiusap si Shaivya kay Harishchandra na patayin siya upang matupad ang tungkulin nito sa kanyang panginoon, ngunit mariin itong tumanggi. Dahil hindi na matiis ang nag-uumapaw na kalungkutan, nagpasya si Harishchandra na magpakamatay sa pamamagitan ng pagsama sa apoy ng punerarya ni Rohitasva, sa kabila ng mga espirituwal na bunga ng pagkamatay nang walang pahintulot ng kanyang panginoon. Ipinahayag ni Shaivya na sasama siya sa apoy, at taimtim na pumayag si Harishchandra.
Adhyaya 27
Harishchandrakhyanashravanaphalavarnanam: Harishchandra's Ascension to Heaven and the Fruits of Hearing
Habang naghahanda si Haring Harishchandra na sunugin ang kanyang sarili sa funeral pyre kasama ang kanyang yumaong anak at asawa, nagnilay siya sa Kataas-taasang Diyosa. Sa kagalakan sa kanyang walang katulad na pagtitiis at debosyon, nagpakita ang mga diyos sa pangunguna nina Indra at Dharma. Inihayag ni Dharma na siya ang outcast na panginoon na sumubok sa hari. Nagpaulan si Indra ng imortal na nektar (Amrita), na makahimalang bumuhay kay Prinsipe Rohita. Nang imbitahan ni Indra si Harishchandra sa langit, tumanggi ang matuwid na hari na iwanan ang kanyang mga tapat na nasasakupan sa Ayodhya. Buong puso niyang inialay na ibahagi ang kanyang malaking merito sa kanyang mga mamamayan upang sabay-sabay silang makaakyat sa langit. Sumang-ayon ang mga diyos. Matapos hirangin si Rohita bilang bagong hari ng Ayodhya, si Harishchandra at ang kanyang mga mamamayan ay umakyat sa kalangitan sakay ng mga banal na karwahe. Pinuri ni Shukracharya ang kanyang pambihirang kawanggawa at pagtitiis. Nagtatapos ang kabanata sa Phala Shruti.
Adhyaya 28
The Manifestation of Shatakshi, Shakambhari, and Durga
Sa kabanatang ito, isinalaysay ni Sage Vyasa ang pinagmulan ng mga Diyosang Shatakshi, Shakambhari, at Durga kay Haring Janamejaya. Ang demonyong si Durgama ay nakakuha ng biyaya mula kay Lord Brahma upang ariin ang lahat ng Vedas, na naging sanhi ng pagkawala ng mga ritwal at matinding tagtuyot ng isandaang taon. Ang mga Brahmana at Deva ay nanalangin sa Dakilang Diyosa sa Himalayas. Nagpakita ang Diyosa na may hindi mabilang na mga mata (Shatakshi) at ang kanyang mga luha ay nagbalik ng tubig sa mundo. Nagbigay siya ng pagkain (Shakambhari) at pinatay si Durgama upang ibalik ang Vedas, kaya tinawag siyang Durga.
Adhyaya 29
The Arrogance of Hari and Hara and the Devas' Penance to Propitiate Bhagavati
Tinapos ni Vyasa ang mga ulat ng mga dinastiyang Solar at Lunar, na binibigyang-diin na ang kanilang kaluwalhatian ay nagmumula sa biyaya ni Parashakti. Pinuri niya ang Diyosa Bhuvaneshvari bilang pinakamataas na katotohanan. Nagtanong si Janamejaya kung paano ang mga Diyosa na sina Gauri at Lakshmi ay naging mga anak nina Daksha at ng Karagatan ng Gatas. Inihayag ni Vyasa ang isang lihim: Matapos ang 60,000 taong digmaan, tinalo nina Shiva at Vishnu ang mga demonyong Halahala, ngunit sila ay naging mayabang. Nang maglaho ang mga Shakti, nawalan ng kapangyarihan sina Hari at Hara. Inutusan ni Brahma ang kanyang mga anak na mag-penitensya upang amuhin si Parashakti.
Adhyaya 30
Devi Pitha Varnanam
Detalye ng kabanatang ito ang pinagmulan ng mga sagradong Shakti Peetha. Nagsisimula ito sa pagsasagawa ng mga penitensya nina Daksha at ng mga pantas upang paluguran ang Kataas-taasang Diyosa, na nagbigay kay Daksha ng hiling na isilang bilang kanyang anak na si Sati. Gayunpaman, dahil sa kawalan ng paggalang ni Daksha sa isang banal na kuwintas na ibinigay ni Pantas Durvasa, nagkaroon siya ng poot kina Shiva at Sati. Hindi matanggap ang pang-iinsulto ng kanyang ama sa kanyang asawa, sinunog ni Sati ang kanyang sarili sa apoy ng Yoga. Ang nagdadalamhating si Shiva ay winasak ang sakripisyo ni Daksha sa pamamagitan ni Virabhadra at naglakbay sa sansinukob dala ang walang buhay na katawan ni Sati. Upang maibsan ang pagkabaliw ni Shiva, pinagputol-putol ng Panginoong Vishnu ang katawan ni Sati gamit ang kanyang mga palaso. Ang mga lugar kung saan nahulog ang mga bahagi ng kanyang katawan ay naging 108 sagradong Siddha Pitha. Pagkatapos ay detalyadong inisa-isa ni Pantas Vyasa ang 108 lokasyong ito, ang mga anyo ng Diyosa na nananahan sa bawat isa, at nagtapos sa paglalarawan ng malaking espirituwal na merito ng paglalakbay sa mga banal na dambanang ito.
Adhyaya 31
The Devi's Promise to the Devas Regarding Parvati's Birth in the House of Himalaya
Matapos ang pagpapakamatay ni Sati, pumasok si Panginoong Shiva sa malalim na Samadhi, na nag-iwan sa uniberso na walang Shakti. Sinamantala ito ng demonyong si Tarakasura at nakakuha ng biyaya na maaari lamang siyang mapatay ng anak ni Shiva at sinakop ang tatlong mundo. Lumapit ang mga Deva kay Panginoong Vishnu, na nagpayo sa kanila na magsagawa ng matinding penitensya sa Kataas-taasang Diyosa. Pumunta ang mga Deva sa Himalayas at sinamba Siya sa pamamagitan ng iba't ibang pamamaraang Vedic at Tantric. Nagpakita ang Banal na Ina bilang isang liwanag at pagkatapos ay bilang isang Diyosa na may apat na braso. Nangako ang Devi na magkatawang-tao bilang Gauri, ang anak ni Himalaya, upang pakasalan si Shiva. Nanalangin si Haring Himalaya sa Kanya, na hinihiling na ipakita ang Kanyang pinakamataas na anyong Vedantic at tunay na kaalaman, na nagtakda ng yugto para sa Devi Gita.
Adhyaya 32
Devya Vyashtisamashtirupavarnanam
Sa kabanatang ito, ibinahagi ni Devi ang malalim na pilosopikong karunungan kay Haring Himalaya at sa mga Deva, na nagdedetalye sa pagpapakita ng sansinukob mula sa kanyang kataas-taasang anyo. Ipinaliwanag niya ang kanyang walang hanggang kalikasan bilang Parabrahman at ang papel ng Maya. Tinatalakay din dito ang proseso ng kosmolohiya, ang ebolusyon ng limang elemento, ang komposisyon ng katawang espirituwal (Linga Deha), at ang pagkakaiba ng Ishvara at Jiva.
Adhyaya 33
Shri Devi Virad Rupa Darshana
Sa kabanatang ito ng Devi Bhagavatam, ipinaliwanag ng Kataas-taasang Diyosa ang malalim na pilosopiya ng Maya, na isinisiwalat na ang buong uniberso ay mga projection lamang niya. Nilinaw niya na ang pagkakaiba sa pagitan ng Jiva at Ishwara ay mga ilusyong nagmula sa Maya. Sa kahilingan ni Haring Himalaya, ipinakita ng Devi ang kanyang nakakamangha at nakakatakot na Anyong Kosmiko (Virad Rupa). Ang mga Deva ay nahimatay sa takot, at pagkatapos ay nanalangin na ipakita ang kanyang maamong anyo.
Adhyaya 34
Devi Gita: Jnanasya Moksha Hetutva Varnanam (Knowledge as the Cause of Liberation)
Sa kabanatang ito ng Devi Gita, tinuturuan ng Kataas-taasang Diyosa si Haring Himalaya tungkol sa landas patungo sa huling kaligtasan. Ipinaliwanag niya na ang walang humpay na siklo ng kapanganakan at kamatayan ay itinutulak ng karma, na nag-uugat sa kamangmangan (ajnana). Mariing tinatanggihan ng Devi ang kumbinasyon ng kaalaman at aksyon, na iginiit na ang dalisay na kaalaman (Vidya) lamang ang makakapuksa sa kamangmangan. Ang mga ritwal ay itinuturing na kinakailangan lamang para sa paglilinis ng isip. Ang isang naghahanap ay dapat lumapit sa isang gurong may sapat na kaalaman, mag-aral ng Vedanta, at pagnilayan ang 'Tat Tvam Asi' upang matanto ang ganap na pagkakaisa ng Jiva at Brahman.
Adhyaya 35
Mantra Siddhi Sadhana Varnanam (Description of Yoga and Mantra Sadhana)
Sa kabanatang ito ng Devi Gita, nakiusap si Haring Himalaya sa Diyosa na ipaliwanag ang landas ng Yoga. Inilahad ni Devi ang Ashtanga Yoga, na idinedetalye ang walong bahagi nito: Yama, Niyama, Asana, Pranayama, Pratyahara, Dharana, Dhyana, at Samadhi. Inisa-isa niya ang sampung Yama at sampung Niyama, kasama ang limang pangunahing posisyon sa pag-upo (Asana). Masusing inilarawan ng Diyosa ang Pranayama gamit ang mga nadi na Ida, Pingala, at Sushumna, na sinundan ng isang malalim na pagpapaliwanag sa maselang anatomiya ng enerhiya ng katawan. Ipinaliwanag niya ang anim na chakra—mula Muladhara hanggang Ajna—at ang pinakamataas na Sahasrara. Ipinaliwanag ni Devi ang paggising ng Kundalini Shakti, ang paggabay dito sa mga chakra upang makaisa si Shiva, at ang pagbabalik nito matapos makatikim ng banal na nektar. Binibigyang-diin ang ugnayan ng Mantra at Yoga, tinapos niya na ang tunay na pagkaunawa sa Kataas-taasan (ang pag-iisa ng Jivatma at Paramatma) ay makakamit lamang sa pamamagitan ng dedikadong pagsasanay sa ilalim ng gabay ng isang Guru.
Adhyaya 36
Skandha 7, Adhyaya 36: Brahmavidyopadesha Varnanam
Sa malalim na kabanatang ito ng Devi Gita, tinuturuan ng Kataas-taasang Diyosa si Haring Himavan tungkol sa Brahma Vidya (ang kaalaman sa Ganap na Katotohanan). Ipinaliwanag Niya ang paraan ng pagmumuni-muni sa Kanyang walang anyo at ganap na kalagayan bilang Brahman. Humuhugot nang malaki mula sa karunungang Upanishadic, ginamit ni Devi ang sikat na metapora ng busog at palaso—kung saan ang sagradong pantig na 'Om' ang busog, ang indibidwal na kaluluwa (Atman) ang palaso, at ang Brahman ang target. Ipinaliwanag Niya na ang realisasyon ay sumisira sa mga buhol ng puso, nag-aalis ng lahat ng duda, at umuubos ng mga karma. Bukod dito, pinagtibay ni Devi ang Kanyang ganap na pagkakakilanlan sa naliwanagang pantas, na nagpapahayag na Siya ay nananahan hindi sa Vaikuntha o Kailasha, kundi sa lotus na puso ng marurunong.
Adhyaya 37
Devi Gita: The Glory of Bhakti Yoga (Bhakti Mahima Varnanam)
Sa kabanatang ito ng Devi Gita, nakiusap si Himalaya sa Kataas-taasang Diyosa na ipaliwanag ang landas ng debosyon (Bhakti). Ipinaliwanag ng Devi ang tatlong landas patungo sa kaligtasan: Karma, Jnana, at Bhakti, na binibigyang-diin ang Bhakti bilang pinakamadaling maabot. Inuri niya ang mas mababang debosyon sa Tamasic, Rajasic, at Sattvic batay sa mga motibo at guna ng nagsasanay. Pagkatapos ay malalim na inilarawan ng Diyosa ang Para Bhakti (Kataas-taasang Debosyon), kung saan ang isip ng deboto ay patuloy na dumadaloy patungo sa Kanya tulad ng isang walang putol na agos ng langis, walang mga pagnanasa, kahit na tinatanggihan ang apat na uri ng Moksha. Ang kataas-taasang debosyong ito ay likas na humahantong sa dalisay na Kaalaman (Jnana) at di-duwal na realizasyon. Ipinaliwanag niya ang paglalakbay pagkatapos ng kamatayan ng mga deboto na hindi nakaabot sa ganap na realizasyon, na tinitiyak ang kanilang huling kaligtasan sa pamamagitan ng Mani Dvipa o muling pagsilang sa mga dalisay na kapaligiran.
Adhyaya 38
Skandha 7, Adhyaya 38: Mahotsava-vrata-sthana-varnanam (Description of Sacred Places, Vows, and Festivals)
Sa kabanatang ito ng Devi Gita, hiniling ni Haring Himalaya sa Diyosa na isa-isahin ang Kanyang mga pinakasagradong lugar, panata (vratas), at mga kapistahan sa Lupa. Sumagot si Devi sa pamamagitan ng pagdedetalye ng maraming banal na lugar (Shakti Peethas) na inialay sa Kanyang iba't ibang anyo, kabilang ang Kolhapur, Tuljapur, Vindhyachal, Kashi, at Nepal. Nagbigay Siya ng malalim na diin sa Kamakhya Yoni Mandala, na idineklara itong pinakamataas na lugar ng peregrinasyon kung saan Siya direktang nagpapakita. Higit pa rito, isiniwalat Niya na ang Kanyang pinakamataas na tahanan ay nasa loob ng puso-lotus ng mga marunong. Pagkatapos ay itinakda ng Diyosa ang mga partikular na vrata tulad ng Ananta Tritiya, Pradosha, at ang dalawang Navaratri, kasama ang mga kapistahan tulad ng Dolotsava at Rathotsava. Nagtapos Siya sa pamamagitan ng pagbibigay-diin sa espirituwal na merito ng pagbigkas ng Kanyang mga pangalan, pagpapakain sa mga dalaga (Kumaris) at mga deboto, at nagbabala na ang sagradong kaalamang ito ay dapat lamang ibahagi sa mga karapat-dapat na deboto.
Adhyaya 39
Devi Puja Vidhi Varnanam: The Methods of Devi Worship
Sa kabanatang ito ng Devi Gita, hiniling ni Haring Himalaya sa Kataas-taasang Diyosa na ipaliwanag ang mga tamang pamamaraan ng pagsamba sa Kanya. Hinati ng Devi ang pagsamba sa panlabas (Bahya) at panloob (Abhyantara). Ang panlabas na pagsamba ay nahahati pa sa mga landas na Vedic at Tantric, na angkop para sa mga deboto batay sa kanilang inisasyon. Mariin Niyang pinagtibay ang kataas-taasang kapangyarihan ng mga Vedas bilang Kanyang direktang utos. Inilarawan ng Devi ang dalawang anyo ng pagsambang Vedic: pagmumuni-muni sa Kanyang anyong walang hugis, at pagsamba sa Kanyang anyong Saguna gamit ang mga imahe o yantra nang may debosyon. Sa huli, inihayag Niya na ang panloob na pagsamba ang pinakamataas, kung saan tinutunaw ng deboto ang kanilang isip sa dalisay na kamalayan (Samvit) at nakakamit ang huling kalayaan.
Adhyaya 40
Skandha 7, Adhyaya 40: Description of External Worship (Bahya Puja Vidhi) in the Devi Gita
Sa huling kabanatang ito ng Devi Gita, idinedetalye ng Kataas-taasang Diyosa ang tumpak na metodolohiya para sa kanyang panlabas na pagsamba (Bahya Puja). Inaatasan niya ang mga deboto sa pagmumuni-muni sa umaga sa Guru at Kundalini, na sinusundan ng mga ritwal ng paglilinis tulad ng Bhuta Shuddhi at Matrika Nyasa. Binibigyang-diin ni Devi ang kataas-taasang kapangyarihan ng mantra na Hrllekha (Hrim) at inilalarawan ang kanyang meditasyon sa asana ng Pancha-Preta, na binubuo nina Brahma, Vishnu, Rudra, Ishvara, at Sadashiva. Binabalangkas niya ang sunud-sunod na mga handog ng Yantra Puja, kabilang ang mga sagradong himno, Sahasranama, at ganap na pagsuko. Sa pagtatapos ng kanyang diskurso, iniuutos ni Devi na ang sagradong kaalamang ito ay manatiling lihim, na ibinibigay lamang sa mga karapat-dapat na alagad. Ipinagpapatuloy ni Sage Vyasa ang salaysay, inilalarawan ang paglaho ni Devi at ang kanyang mga sumunod na inkarnasyon bilang Gauri sa Himalaya at Lakshmi sa panahon ng pag-churn ng karagatan, sa gayon ay tinatapos ang dakilang Devi Gita.
Frequently Asked Questions
The Devi Gita is a supreme philosophical discourse found in the final ten chapters (31-40) of the Seventh Skandha of the Devi Bhagavatam. In it, the Goddess reveals her cosmic form to King Himalaya and imparts advanced teachings on Advaita Vedanta, Yoga, Kundalini, and devotion.
When the demon Durgama stole the Vedas, a severe hundred-year drought plagued the earth. The Goddess incarnated as Shatakshi (the hundred-eyed) and wept out of compassion, creating rivers from her tears. As Shakambhari, she nourished the world with vegetation from her own body before slaying Durgama.
The Seventh Skandha narrates the trials of several prominent kings of the Solar Dynasty, most notably King Harishchandra's ultimate test of truth by Sage Vishvamitra, King Sharyati (the father of Sukanya), and King Trishanku.
Read Devi Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.