Book 4: The Avatars of Vishnu, Nara-Narayana, and the Birth of Krishna
चतुर्थस्कन्धः
Devi as the Supreme Shakti
Ang Ikaapat na Skandha ng Devi Bhagavatam ay tumatalakay sa malalim na pagdududa ni Haring Janamejaya tungkol sa mga pagdurusa ng mga banal na inkarnasyon at mga nilalang na may kabutihan. Itinanong niya kung bakit hindi napigilan ng Panginoong Krishna ang pagkakakulong ng kanyang mga magulang at kung bakit ang mga matuwid na Pandava ay naharap sa patuloy na mga paghihirap. Ipinaliwanag ni Sage Vyasa ang hindi maiiwasang kalikasan ng Karma, na nagbibigkis maging sa mga pinakamataas na diyos tulad nina Brahma, Vishnu, at Shiva. Ang Canto na ito ay malawakang nagsasalaysay ng penitensya ng mga pantas na sina Nara at Narayana, ang paglikha kay Urvashi upang paamuhin si Indra, at ang kanilang epikong labanan kay Prahlada. Detalyado pa nitong inilalarawan ang sumpa kay Sage Kashyapa, ang pagpugot sa ulo ng ina ni Shukracharya ng Panginoong Vishnu, at ang mapanlinlang na pagpapakita ni Vishnu bilang si Shukracharya upang iligaw ang mga Asura. Sa huli, humahantong ito sa krisis sa kosmos kung saan humihingi ng saklolo si Bhudevi mula sa mga demonyong puwersa, na nag-uudyok sa Kataas-taasang Diyosa na ayusin ang pagbaba ng iba't ibang diyos at ang pagsilang ng Panginoong Krishna.
Adhyayas in Skandha 4 - Devi as Supreme Shakti
Adhyaya 1
Janamejaya Prashnah (Janamejaya's Questions)
Sa pambungad na kabanata ng Ikaapat na Skandha, nagharap si Haring Janamejaya ng isang serye ng malalalim na katanungan kay Sage Vyasa, na nagpapahayag ng matinding pagdududa tungkol sa mga banal na inkarnasyon, karma, at pagdurusa ng mga matuwid. Kinuwestiyon niya ang kabalintunaan ng buhay ni Panginoong Krishna: bakit ang makapangyarihang lumikha ay ipinanganak sa bilangguan ni Kamsa, tumakas sa Mathura dahil sa takot, at hinayaang makidnap ang kanyang mga asawa at anak. Bukod dito, nagtanong si Janamejaya tungkol sa muling pagkakatawang-tao nina Nara at Narayana bilang sina Arjuna at Krishna. Labis siyang nalilito sa matinding pagdurusang dinanas ng mga banal na Pandava at ni Draupadi. Sa huli, kinuwestiyon niya ang moral na katwiran ng mapanirang digmaan sa Mahabharata at ang kasalanang ginawa ng kanyang sariling ama, si Haring Parikshit. Ang kabanatang ito ay naglalatag ng pilosopikal na pundasyon para sa pag-unawa sa hindi maiiwasang kapangyarihan ng Karma at ng Kosmikong Kalooban.
Adhyaya 2
Skandha 4, Adhyaya 2: Karmano Janmadikaranatvanirupanam
Sa kabanatang ito, isinalaysay ni Suta ang diyalogo sa pagitan ni Sage Vyasa at Haring Janamejaya tungkol sa hindi maiiwasan at malalim na kalikasan ng Karma. Ipinaliwanag ni Vyasa na ang buong uniberso, kabilang ang mga kataas-taasang diyos tulad nina Brahma, Vishnu, at Shiva, ay nakatali sa mga batas ng Karma. Ikinategorya niya ang Karma sa tatlong uri: Sanchita, Prarabdha, at Vartamana. Naguguluhan si Janamejaya kung bakit ang Panginoong Vishnu, ang kataas-taasan at mapagpalang panginoon ng Vaikuntha, ay kusang sasailalim sa matinding sakit ng pananatili sa sinapupunan ng isang ina, makakaranas ng mga mortal na paghihirap, at kukuha ng iba't ibang inkarnasyon tulad nina Rama at Krishna. Nagpahiwatig si Vyasa tungkol sa batas ng uniberso at mga sumpa sa nakaraan, na binabanggit kung paano isinumpa ni Varuna si Sage Kashyapa at ang kanyang mga asawa na isilang bilang sina Vasudeva, Devaki, at Rohini.
Adhyaya 3
Diti's Curse on Aditi (Ditya Adityai Shapadanam)
Ipinapaliwanag ng kabanatang ito ang mga dahilan ng karma sa likod ng mga inkarnasyon nina Kashyapa at Aditi bilang Vasudeva at Devaki sa lupa. Ipinaliwanag ni Vyasa ang dalawang pangunahing sumpa. Una, ninakaw ni Kashyapa ang baka ni Varuna kaya isinumpa siyang maging pastol. Pangalawa, dahil sa selos ni Aditi, sinira ni Indra ang sanggol sa sinapupunan ni Diti, kaya isinumpa ni Diti si Aditi na mawalan ng mga anak sa loob ng kulungan.
Adhyaya 4
Adhamajagatah Sthitivarnanam
Sa kabanatang ito, nagpahayag si Haring Janamejaya ng malalim na pagkalito tungkol sa mga moral na kompromiso na ginawa ng mga iginagalang na pigura. Itinanong niya kung bakit ang mga banal na inkarnasyon tulad ni Krishna at ang mga matuwid na mandirigma tulad ng mga Pandava ay gumamit ng panlilinlang noong Mahabharata. Sumagot si Sage Vyasa sa pamamagitan ng pagpapaliwanag ng hindi maiiwasang kapangyarihan ng Maya at Triguna sa buong sangnilikha, na nagsasabing ang lahat ng nilalang ay nakatali sa kanilang likas na katangian.
Adhyaya 5
Nara Narayana Katha Varnanam
Isinalaysay ni Vyasa ang pagsilang nina Nara at Narayana, ang mga anak ni Dharma, at ang kanilang matinding penitensya sa Badarikashrama. Sa takot para sa kanyang makalangit na trono, sinubukan ni Indra na gambalain ang kanilang meditasyon sa pamamagitan ng pag-aalok ng mga biyaya at paglikha ng mga nakakatakot na ilusyon ng mga mababangis na hayop at mga natural na sakuna. Nang mabigo ang mga taktikang ito, nahayag na ang kanilang katatagan ay nagmumula sa pagmumuni-muni sa Kataas-taasang Diyosa, si Adi Shakti, gamit ang kanyang makapangyarihang mga seed mantra (Bija). Sa kawalan ng pag-asa, inutusan ni Indra si Kama (ang diyos ng pag-ibig), si Vasanta (Tagsibol), at ang mga makalangit na nimpa na sirain ang kanilang panata sa pamamagitan ng pang-aakit. Nagbabala si Kama kay Indra na habang madali niyang masusupil ang mga deboto nina Brahma, Vishnu, o Shiva, siya ay walang kapangyarihan laban sa mga tunay na deboto ng Kataas-taasang Devi. Gayunpaman, nagpumilit si Indra, at umalis si Kama kasama ang kanyang mga kasama upang subukan ang imposible.
Adhyaya 6
Apsaras' Prayer to Narayana (अप्सरां नारायणसमीपे प्रार्थनाकरणम्)
Sa kabanatang ito, inilarawan ni Vyasa ang biglaang pagdating ng tagsibol sa Badarikashrama na inorganisa ni Indra upang gambalain ang penitensya nina Nara at Narayana. Napagtanto ni Narayana ang balak ni Indra at lumikha ng napakagandang si Urvashi mula sa kanyang hita. Ang mga Apsara ay humingi ng tawad at nakiusap kay Narayana na maging asawa nila, ngunit magalang siyang tumanggi dahil sa kanyang pangako sa asetismo.
Adhyaya 7
Ahankaravartanavarnanam (The Description of the Cycle of Ego)
Sa kabanatang ito, nagsisisi si Sage Narayana sa paglikha sa mga Apsara mula sa ego, napagtatanto na ang kapalaluan ang ugat ng makamundong gapos. Habang iniisip niyang isumpa sila sa galit, namagitan ang kanyang kapatid na si Nara, na nagpapaalala sa kanya kung paano ang kanilang nakaraang ego ay humantong sa isang mapaminsalang libong taong digmaan laban sa dakilang deboto na si Prahlada. Sa pagkarinig nito, nagpahayag si Haring Janamejaya ng matinding pagkamangha na ang mga dalisay na asetiko tulad nina Nara-Narayana at isang mapayapang deboto tulad ni Prahlada ay maaaring sumabak sa labanan. Ipinaliwanag ni Sage Vyasa na ang buong uniberso, kabilang ang Trinity (Brahma, Vishnu, Rudra), ay nakatali sa Maya at sa tatlong Guna nito. Ang ego (Ahamkara) ay ang pundasyong materyal ng paglikha, na ginagawang halos imposible para sa sinumang may katawan na maging ganap na malaya mula sa pagnanasa at galit.
Adhyaya 8
Prahlada Tirtha Yatra Varnanam
Isinalaysay ni Sage Vyasa kay Haring Janamejaya ang kuwento ni Prahlada. Si Sage Chyavana ay kinaladkad ng isang ahas sa kailaliman ngunit naligtas sa pamamagitan ng biyaya ni Vishnu. Ang diyalogo nina Prahlada at Chyavana ay nagbibigay-diin sa kahalagahan ng kadalisayan ng loob sa paglalakbay sa mga banal na lugar, na nag-udyok kay Prahlada na pumunta sa Naimisharanya.
Adhyaya 9
Prahlada-Narayana Yuddhe Vishnoragamana Varnanam
Sa kabanatang ito, binisita ni Prahlada ang isang sagradong ashrama at naguluhan nang makitang ang mga asetiko na sina Nara at Narayana ay may mga banal na sandata. Itinuring itong paglabag sa dharma, hinamon sila ni Prahlada sa isang labanan. Matapos ang isang matinding tunggalian na tumagal ng isandaang banal na taon, nagpakita ang Panginoong Vishnu at ipinaliwanag na sila ay kanyang mga anyo.
Adhyaya 10
Bhrigu Shapa Karana Varnanam (Description of the Cause of Bhrigu's Curse)
Sa kabanatang ito, tinanong ni Haring Janamejaya si Pantas Vyasa kung bakit ang mga mahinahong pantas na sina Nara at Narayana ay nakipaglaban sa isang matinding digmaan sa loob ng isang daang taon laban kay Prahlada. Ipinaliwanag ni Vyasa na ang Ahankara (ego) ang pangunahing ugat ng sansinukob at ng lahat ng kilos, na nakakaapekto maging sa banal na trinidad nina Brahma, Vishnu, at Shiva. Dahil sa karma at ego, sumailalim si Vishnu sa maraming inkarnasyon, lalo na dahil sa sumpa ni Pantas Bhrigu. Itinanong ni Janamejaya ang pinagmulan ng sumpang ito. Isinalaysay ni Vyasa ang sinaunang tunggalian sa pagitan ng mga Deva at Asura. Matapos ang pagkatalo ni Bali, humingi ng saklolo ang mga Asura kay Shukracharya, na nangakong protektahan sila.
Adhyaya 11
Shukramaturvadhavarnanam (The Description of the Killing of Shukra's Mother)
Sa Skandha 4, Adhyaya 11, pinayuhan ni Shukracharya ang mga natalong Daitya na magkunwaring payapa at magsanay ng asetismo habang naghahanap siya ng mga hindi magagaping mantra mula kay Panginoong Shiva. Si Shiva, na batid ang mga layuning anti-Deva ni Shukra, ay nagtalaga sa kanya ng isang mahirap na libong taong penitensya ng paglanghap ng usok habang nakabitin nang pabaligtad. Nang matanto ang panlilinlang ng mga Daitya, sinira ng mga Deva ang kasunduan at sinalakay ang kanilang ashrama. Ang mga takot na demonyo ay humingi ng kanlungan sa ina ni Shukra (Kavya Mata), na nagbigay sa kanila ng proteksyon at gumamit ng kanyang matinding kapangyarihang asetiko upang paralisahin ang mga Deva at ilubog sila sa isang malalim na pagtulog. Sinipsip ni Vishnu si Indra upang protektahan siya, ngunit nagbanta si Kavya Mata na susunugin silang dalawa hanggang maging abo. Dahil sa labis na pagkamangha sa kanyang lakas sa yoga at sa udyok ng isang takot na Indra, ipinatawag ni Vishnu ang kanyang Sudarshana Chakra at pinugutan siya ng ulo. Sa kabila ng mga hiyaw ng tagumpay ng mga Deva, agad na nakaramdam ng pagsisisi at sindak sina Vishnu at Indra, inaasahan ang galit na sumpa ni Sage Bhrigu dahil sa paggawa ng Stri-Vadha (pagpatay sa isang babae).
Adhyaya 12
Jayantya Shukrasahavasavarnanam (Jayanti and Shukra's Cohabitation)
Galit na isinumpa ni Sage Bhrigu si Panginoong Vishnu na dumanas ng pagsilang sa sinapupunan ng mortal at makalupang pagdurusa dahil sa kasalanan ng pagpatay sa kanyang asawa. Pagkatapos ay muling binuhay ni Bhrigu ang kanyang asawa gamit ang kanyang matinding espirituwal na kapangyarihan at merito. Samantala, sa takot sa matinding penitensya ng anak ni Bhrigu na si Shukracharya, ipinadala ni Indra ang kanyang anak na si Jayanti upang maglingkod sa sage at gambalain ito. Matapat na naglingkod si Jayanti kay Shukra sa loob ng isang libong taon. Natuwa sa mga paghihirap ni Shukra, binigyan siya ni Panginoong Shiva ng pagiging hindi magagapi at mga dakilang biyaya. Kasunod nito, tinanggap ni Shukra ang panukala ni Jayanti at sumang-ayon na mamuhay kasama niya nang hindi nakikita sa loob ng sampung taon. Dahil hindi mahanap ang kanilang guru, naging balisa ang mga Daitya. Sa pagsasamantala sa pagkakataong ito, inutusan ni Indra si Brihaspati na magpanggap bilang si Shukra. Matagumpay na nalinlang ni Brihaspati ang mga Daitya, na nagalak sa paniniwalang nagbalik ang kanilang tunay na guru dala ang banal na kaalaman.
Adhyaya 13
Shukrarupeṇa Guruṇa Daityavañcanavarṇanam
Nagtanong si Haring Janamejaya kay Sage Vyasa tungkol sa moralidad ni Brihaspati, ang Guru ng mga Deva, na gumamit ng panlilinlang sa pamamagitan ng pagpapanggap bilang si Shukracharya upang iligaw ang mga Daitya. Ipinaliwanag ni Vyasa na ang bawat nilalang, kabilang ang Trinity at mga dakilang sage, ay nakatali sa tatlong Guna at madaling mahulog sa pagnanasa, galit, at kasakiman. Binigyang-diin niya na ang tunay na paglaya mula sa kosmikong ilusyon (Maya) ay posible lamang sa pamamagitan ng pagsamba sa Kataas-taasang Diyosa, si Bhuvaneshwari. Samantala, bumalik ang tunay na Shukracharya at nagulat nang makita si Brihaspati sa kanyang anyo.
Adhyaya 15
Devikathanena Danavanam Rasatalam Prati Gamanam (The Danavas' Departure to Rasatala)
Matapos ang tagumpay ng mga Danava sa isang daang taong labanan laban sa mga Deva, nanalangin si Indra sa Dakilang Diyosa Mahamaya. Nagpakita ang Devi upang protektahan ang mga Deva. Nag-alay si Prahlada ng isang pilosopikal na panalangin, na nangangatwiran na bilang Ina ng Sansinukob, hindi siya dapat magtangi sa pagitan ng mga Deva at Asura. Nalugod ang Devi at inutusan ang mga Danava na mapayapang lumipat sa Patala.
Adhyaya 16
Hareh Nanavatara Varnanam (Description of the Various Avatars of Hari)
Nagtanong si Janamejaya tungkol sa iba't ibang inkarnasyon ni Panginoong Vishnu kasunod ng sumpa ni Bhrigu. Maikling itinala ni Sage Vyasa ang mga banal na pagbaba na ito sa iba't ibang Manvantara at Yuga, kabilang ang Nara-Narayana, Dattatreya, Narasimha, Vamana, Parashurama, Sri Rama, at Sri Krishna kasama si Arjuna. Matapos idetalye ang mga avatar na ito, ipinakilala ni Vyasa ang pangunahing pilosopiyang Shakta: ang lahat ng mga banal na pagpapakita at kosmikong aktibidad na ito ay sa huli ay pinamamahalaan ng Kataas-taasang Prakriti (Diyosa).
Adhyaya 17
Narayana Varadanam: Narayana's Boon to the Celestial Nymphs
Sa kabanatang ito, isinalaysay ni Vyasa kung paano hinarap ni Sage Narayana ang mga celestial nymph na ipinadala ni Indra upang gambalain ang kanyang penitensya. Sa halip na isumpa sila, pinakalma ni Narayana ang mga Apsara, na ipinaliliwanag ang kanyang panata ng asetismo sa kanyang kasalukuyang buhay. Gayunpaman, binigyan niya sila ng isang biyaya: sa ikadalawampu't walong Dvapara Yuga, kapag siya ay nagkatawang-tao bilang Krishna, sila ay isisilang bilang mga prinsesa at magiging kanyang mga asawa. Ang mga nymph ay bumalik nang may kasiyahan, at pinuri ni Indra ang pambihirang pagpipigil sa sarili ni Narayana. Nang marinig na sina Nara at Narayana ay nagkatawang-tao bilang sina Arjuna at Krishna, si Haring Janamejaya ay nagtaas ng malalim na pilosopikal na mga duda. Kinuwestiyon niya ang mga tila kontradiksyon sa buhay ni Krishna: kung si Krishna ang kataas-taasang Panginoon, bakit nagdusa ang kanyang mga magulang sa bilangguan ni Kamsa? Bakit siya tumakas sa Mathura dahil sa takot? Bakit ang mga matuwid na Pandava at si Draupadi ay nagtiis ng walang humpay na kalungkutan? Kinuwestiyon din ni Janamejaya ang polyandry ni Draupadi at ang pagkawasak ng angkan ng Yadava, na naghahanap ng kalinawan sa mahiwagang paraan ng Karma, Dharma, at mga Avatar.
Adhyaya 18
Brahmanam Prati Vishnuvakyam (Vishnu's Words to Brahma)
Ang kabanatang ito ay nagsisimula sa Daigdig (Dhara), na nabibigatan sa mga demonyong hari tulad nina Kamsa, Jarasandha, at Shishupala, na nag-anyong umiiyak na baka at lumapit kay Indra. Inakay siya ni Indra kay Brahma, na siya namang naghatid sa delegasyon kay Panginoong Vishnu. Ipinahayag ni Vishnu na hindi siya tunay na malaya (Svatantra) at ganap na sakop ng Kataas-taasang Diyosa, si Yogamaya. Isinalaysay niya ang mga paghihirap sa kanyang mga nakaraang avatar, tulad ng pighati ni Rama sa pagkahiwalay kay Sita.
Adhyaya 19
Description of Devi's Words to the Devas
Sa kabanatang ito, mapagpakumbabang inamin ni Panginoong Vishnu sa mga Deva na maging ang banal na trinidad ay nakatali sa kataas-taasang ilusyon ng Diyosa. Kasunod ng kanyang payo, ang mga Deva ay nagnilay-nilay sa primordial na Diyosa na si Bhuvaneshvari, na nagpakita sa harap nila sa isang nagniningning na pulang anyo. Ang mga Deva, kabilang sina Indra at Vishnu, ay nag-alay ng malalalim na panalangin, na kinikilala na wala ang Kanyang kataas-taasang lakas, sila ay ganap na walang kapangyarihan na lumikha, magpanatili, o sumira sa uniberso. Sila ay nakiusap sa Kanya na palayain ang Daigdig mula sa mapang-aping pasanin ng mga malupit na hari at mga demonyo. Nakangiting maganda, inihayag ng Devi ang Kanyang dakilang disenyo ng kosmos. Inutusan Niya ang mga Deva na magkatawang-tao sa Daigdig sa mga bahagi lamang. Inihula Niya ang kapanganakan ni Panginoong Krishna kay Devaki, ang Kanyang sariling kapanganakan kay Yashoda, ang paglipat kay Balarama, at ang huling paglipol sa mga masasamang monarko sa pamamagitan ng paparating na digmaan sa Kurukshetra.
Adhyaya 20
Krishnavatara Kathopakrama Varnanam
Sa kabanatang ito, ipinaliwanag ni Vyasa kay Haring Janamejaya ang mga pangunahing dahilan ng pagkakatawang-tao ni Panginoong Vishnu bilang Krishna sa dinastiyang Yadu, na iniuugnay ito sa sumpa ni Sage Bhrigu at sa hindi matatakasang kapangyarihan ng Mahamaya. Binigyang-diin ni Vyasa na maging ang banal na trinidad - Brahma, Vishnu, at Shiva - ay ganap na nagpapasailalim sa Kataas-taasang Diyosa (Maya). Ang salaysay ay nagpapatuloy sa kasaysayan ng Mathura at kasal nina Vasudeva at Devaki.
Adhyaya 21
The Description of the Killing of Devaki's First Son by Kamsa
Isinilang ni Devaki ang kanyang unang anak. Si Vasudeva, na tapat sa kanyang panata, ay naghandang ibigay ang sanggol kay Kamsa. Nagbigay si Vasudeva ng diskursong pilosopikal tungkol sa tatlong uri ng Karma (Sanchita, Prarabdha, at Vartamana), at binigyang-diin na ang katotohanan ang pinakamataas na dharma. Noong una ay binalik ni Kamsa ang bata, ngunit dahil sa payo ni Sage Narada tungkol sa mga taktika ng mga diyos, malupit na pinatay ni Kamsa ang sanggol sa pamamagitan ng paghampas nito sa bato.
Adhyaya 22
Devadanavanam Amsavatarana Varnanam: Description of the Incarnations of Devas and Danavas
Sa kabanatang ito, tinanong ni Janamejaya kung paano nahikayat ng matalinong pantas na si Narada si Kamsa na gumawa ng kasalanan ng pagpatay sa sanggol. Nilinaw ni Vyasa na kumikilos si Narada upang tuparin ang banal na layunin ng mga Deva. Pagkatapos ay isinalaysay niya ang kasaysayan ng mga Shadgarbha (anim na sanggol). Noong una ay mga anak ni Marichi, isinumpa sila ni Brahma na ipanganak bilang mga Asura. Nang maglaon, isinilang bilang mga anak ni Hiranyakashipu, kinalugdan nila si Brahma at nakamit ang pagiging hindi magagapi. Galit sa kanilang debosyon kay Brahma, isinumpa sila ni Hiranyakashipu na isilang kay Devaki at patayin ni Kamsa, na siyang reinkarnasyon ni Kalanemi. Ipinaliwanag ni Vyasa kung paano inilipat ni Yogamaya ang ikapitong anak sa sinapupunan ni Rohini upang protektahan siya. Nagtatapos ang kabanata sa isang komprehensibong listahan ng 'Amsavatarana' (bahagyang mga inkarnasyon), na nagdedetalye sa banal at demonyong pinagmulan ng mga pangunahing tauhan ng Mahabharata, kabilang ang mga Pandava, Kaurava, Krishna, at iba't ibang mga kaalyado at kalaban.
Adhyaya 23
Kamsaṃ Prati Yogamāyāvākyam
Isinasalaysay ng kabanatang ito ang mahimalang pagsilang ng Panginoong Krishna at ang banal na pakikialam ng Diyosang Yogamaya. Sa takot sa hula ng kanyang kamatayan, mahigpit na binantayan ni Kamsa sina Devaki at Vasudeva sa bilangguan. Sa hatinggabi ng Ashtami sa buwan ng Shravana, isinilang si Krishna. Sa patnubay ng isang tinig mula sa langit, natagpuan ni Vasudeva ang mga bantay na natutulog at ang mga pinto ay nakabukas. Dinala niya ang sanggol patawid sa hanggang baywang na lalim ng Ilog Yamuna patungong Gokula, at ipinalit siya sa bagong silang na anak na babae ni Yashoda, na isang inkarnasyon ni Yogamaya. Nang malaman ni Kamsa ang pagsilang, malupit niyang tinangkang patayin ang sanggol na babae sa pamamagitan ng paghampas dito sa isang bato. Gayunpaman, nakatakas siya sa kanyang mga kamay, nag-anyong banal na kosmikong anyo sa langit, at ipinahayag ang kanyang hindi maiiwasang kapahamakan, na isinisiwalat na ang kanyang tagapuksa ay isinilang na. Sa tindi ng takot, iniutos ni Kamsa sa kanyang mga demonyong sugo, kabilang si Putana, na patayin ang lahat ng bagong silang na sanggol.
Adhyaya 24
Devya Krishnashokapanodanam
Isinasalaysay ng kabanatang ito ang mga unang kabayanihan ni Krishna, kabilang ang pagpatay kay Kamsa at sa kanyang mga kampon. Sa harap ng mga pag-atake nina Jarasandha at Kalayavana, inilipat ni Krishna ang mga Yadava sa Dwaraka. Matalino niyang pinatay si Kalayavana sa pamamagitan ng pagdala rito kay Haring Muchukunda. Pagkatapos nito, pinakasalan ni Krishna si Rukmini. Isinilang ni Rukmini si Pradyumna, ngunit dinukot ito ng demonyong si Shambara. Nanalangin si Krishna sa Diyosang si Chandika, na nagpropesiya na papatayin ni Pradyumna si Shambara at babalik nang matagumpay sa kanyang ikalabing-anim na taon.
Adhyaya 25
The Omniscience of Para Shakti
Nagtanong si Haring Janamejaya kung paano nararanasan ng mga banal na inkarnasyon tulad ni Krishna ang kamangmangan at kalungkutan. Ipinaliwanag ni Sage Vyasa ang kataas-taasang kapangyarihan ng Maya, na naglalarawan na kapag ang mga diyos ay nag-aanyong tao, sila ay nakatali sa mga limitasyon ng tao. Idinedetalye ng kabanatang ito ang matinding penitensya ni Krishna kay Panginoong Shiva upang makakuha ng anak para kay Jambavati. Ipinagkaloob ni Shiva ang biyaya, ngunit inihula ni Reyna Parvati ang hindi maiiwasang pagkawasak ng angkan ng Yadava. Napagtanto ni Vyasa na maging ang Trinidad ay sakop ng ilusyon ng Para Shakti.
Frequently Asked Questions
Sage Vyasa explains to King Janamejaya that even divine incarnations are bound by the supreme law of Karma and the will of the Supreme Goddess. Their suffering was the result of past karmic actions and curses, illustrating that taking a physical body subjects one to the dualities of joy and sorrow.
To break the intense penance of the sages Nara and Narayana at Badarikashrama, Indra sent Kamadeva and celestial nymphs. Unfazed, Sage Narayana patted his thigh (Uru) and created Urvashi, a nymph of unparalleled beauty, humbling Indra's pride and proving their mastery over the senses.
When the Asuras took refuge with Shukracharya's mother during a battle, she used her yogic powers to paralyze Indra and Vishnu. To protect the cosmic order, Lord Vishnu severed her head with his Sudarshana Chakra, which led to Sage Bhrigu cursing Vishnu to endure multiple human incarnations.
Read Devi Bhagavatam in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.