Adhyaya 45

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरोपाख्याने भार्गवचरिते चतुश्चत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४४// वसिष्ठ उवाच ततः कदाचिद्विपिने चतुरङ्गबलान्वितः / मृगयामगमच्छूरः शूरसेनादिभिः सह

Sa ganito nagwakas ang ika-44 na kabanata sa Śrī Brahmāṇḍa Mahāpurāṇa, sa gitnang bahagi na ipinahayag ni Vāyu, sa ikatlong Upoddhāta-pāda, sa salaysay ni Sagara, sa Bhārgava-carita. Sinabi ni Vasiṣṭha: Pagkaraan, minsan, ang bayaning iyon na may hukbong apat-na-sangay ay nagtungo sa gubat upang mangaso kasama sina Śūrasena at iba pa.

Verse 2

ते प्रविश्य महारण्यं हत्वा बहुविधान्मृगान् / जग्मुस्तृषार्त्ता मध्याह्ने सरितं नर्मदामनु

Pumasok sila sa malaking gubat, pumatay ng sari-saring mailap na hayop, at dahil sa matinding uhaw, pagsapit ng tanghali ay nagtungo sa ilog Narmadā.

Verse 3

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च वारि नद्या गतश्रमाः / गच्छन्तो ददृशुर्मार्गो जमदग्नेरथाश्रमम्

Doon ay naligo sila at uminom ng tubig ng ilog kaya nawala ang pagod. Sa pagpapatuloy ng paglalakbay, nakita nila sa daan ang ashram ni Jamadagni.

Verse 4

द्दष्ट्वाश्रमपदं रम्यं मुनीनागच्छतः पथि / कस्येदमिति पप्रच्छुर्भाविकर्मप्रचोदिताः

Sa daan, nakita ng mga muni ang isang marikit na ashram; udyok ng kapalarang karma, nagtanong sila, “Kanino ito?”

Verse 5

ते प्रोचुरतिशान्तात्मा जमदग्नेर्महातपाः / वसत्यस्मिन्सुतो यस्य रामः शस्त्रभृतां वरः

Sumagot sila, “Ito ang ashram ng dakilang asceta na si Jamadagni, na lubhang payapa ang diwa; dito naninirahan ang kanyang anak na si Rama, ang pinakamagaling sa mga may sandata.”

Verse 6

तछ्रुत्वा भीरभूत्तेषां रामनामानुकीर्त्तनात् / क्रोधं प्रसङ्यानृशंस्यं पूर्ववैरमनुस्मरन्

Nang marinig iyon, sa pagbanggit pa lamang ng pangalang Rama ay nanginig sila sa takot; at sa paggunita sa dating alitan, nag-alab ang malupit na poot.

Verse 7

अथ ते प्रोचुरन्योन्यं पितृहन्तुर्वधात्पितुः / वैर निर्यातनं किं तु करिष्यामो दिशाधुना

Pagkaraan, nag-usap-usap sila: “Dahil sa pagpaslang sa ama, dapat nating singilin ang paghihiganti sa pumatay sa ama; ngunit ano ang gagawin natin ngayon?”

Verse 8

इत्यक्त्वा खड्गहस्तास्ते संप्रविश्य तदाश्रमम् / प्रजाघ्निरे प्रयातेषु मुनिवीरेषु सर्वतः

Pagkasabi nito, tangan ang mga espada, sinalakay nila ang ashram; nang ang mga muning mandirigma ay nakalayo na sa lahat ng dako, pinaslang nila (ang mga naroon).

Verse 9

तं हत्वास्य शिरो हृत्वा निषादा इव निर्दयाः / प्रययुस्ते दुरात्मानः सबलाः स्वपुरीं प्रति

Matapos siyang patayin at pugutan ng ulo, ang mga masasamang loob na iyon, na walang awa tulad ng mga mangangaso, ay nagtungo sa kanilang lungsod kasama ang kanilang hukbo.

Verse 10

पुत्रास्तस्य महात्मानौ दृष्ट्वा स्वपितरं हतम् / परिवार्य महाराज रुरुदुः शोककर्शिताः

O Mahal na Hari, nang makita nilang patay na ang kanilang ama, pinalibutan siya ng kanyang mga mararangal na anak at umiyak, na labis na nagdadalamhati.

Verse 11

भर्त्तारं निहतं भूमौ पतितं वीक्ष्य रेणुका / पपात मूर्च्छिता सद्यो लतेवाशनिताडिता

Nang makita ang kanyang asawa na pinatay at nakahandusay sa lupa, si Renuka ay agad na bumagsak at nawalan ng malay, tulad ng isang baging na tinamaan ng kidlat.

Verse 12

सा स्वचेतसि संमूच्छ्य शोकपावकदीपिताः / दूरप्रनष्टसंज्ञेव सद्यः प्राणैर्व्ययुज्यत

Nawalan ng malay sa kanyang isipan, na tinutupok ng apoy ng pighati, agad siyang binawian ng buhay, na tila ang kanyang ulirat ay naglaho na nang tuluyan.

Verse 13

अनालपन्त्यां तस्यां तु संज्ञां याता हि ते पुनः / न्यपतन्मूर्च्छिता भूमौ निमग्नाः शोकसागरे

Nang hindi siya nagsalita, sila ay nagkamalay muli, ngunit dahil sa pagkalunod sa karagatan ng pighati, sila ay muling bumagsak at nawalan ng malay sa lupa.

Verse 14

ततस्तपोधना ये ऽन्ये तत्त पोवनवासिनः / समेत्याश्वासयामासुस्तुल्यदुःखाः सुतान्मुने

Pagkaraan, ang iba pang mga muni na may yaman ng tapa, mga naninirahan sa banal na gubat, ay nagtipon at dumating upang aliwin ang mga anak na kapwa nabibigatan ng iisang dalamhati, O Muni.

Verse 15

सांत्व्यमाना मुनिगणैर्जामदग्न्या यथाविधि / आधक्षुर्वचसा तेषामग्नौ पित्रोः कलेवरे

Nang mapayapa ayon sa wastong ritwal sa pamamagitan ng mga muni, ang mga kaangkan ni Jamadagni ay, ayon sa kanilang salita, sinunog sa banal na apoy ang mga katawan ng ama at ina.

Verse 16

चक्रुरेव तदूर्द्ध्वं वै यत्कर्त्तव्यमनन्तरम् / पित्रोर्मरणदुःखेन पीड्यमाना दिवानिशम्

Pagkatapos, agad nilang ginawa ang dapat gawin kasunod; dahil sa dalamhati sa pagpanaw ng mga magulang, sila’y pinahihirapan araw at gabi.

Verse 17

ततः काले गते रामः समानां द्वादशावधौ / निवृत्तस्तपसः सख्या सहागादाश्रमं पितुः

Pagkaraan, nang lumipas ang panahon at natapos ang labindalawang taon, tumigil si Rama sa tapa at kasama ang kanyang kaibigan ay nagtungo sa ashram ng ama.