Adhyaya 124: Ritual Observances Aligned with the Seasons (Seasonal Devotional Procedure)

Verse 1

अथ ऋतूपस्करम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ फाल्गुनस्य तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥ गृहीत्वा वासन्तिकान् पुष्पान् सुगन्धा ये क्रमागताः ॥

ఇప్పుడు ఋతువులకు అవసరమైన ఉపకరణాలు. శ్రీ వరాహుడు పలికెను—ఫాల్గుణ మాస శుక్లపక్ష ద్వాదశినాడు, క్రమంగా లభించిన సుగంధ వసంత పుష్పాలను సేకరించి (విధిని ఆచరించాలి).

Verse 2

श्वेतं पाण्डुरकं चैव सुगन्धं शोभनं बहु ॥ विधिना मन्त्रयुक्तेन सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥

తెల్లని, పాండుర వర్ణమైన, సుగంధభరితమైన, శోభనమైన అనేక పుష్పాలను—విధి ప్రకారం మంత్రసహితంగా, అంతరాత్మ ప్రసన్నంగా శాంతంగా ఉండగా (అర్పించాలి).

Verse 3

तत एवं विधिं कृत्वा सर्वं भागवतं शुचिः ॥ यस्तु जानाति कर्माणि सर्वं मन्त्रविनिश्चितः ॥

తదుపరి ఈ విధంగా విధిని నిర్వహించి, శుచిగా ఉండి, సంపూర్ణ భాగవత వ్రతాన్ని (అనుష్ఠానాన్ని) పూర్తిచేస్తాడు. కానీ కర్మాలను తెలిసినవాడు—అవి అన్నీ మంత్రాలచే నిర్ణయించబడినవి—అవే సరిగా ఆచరించగలడు.

Verse 4

तदाहरति कर्माणि विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ विधिना मन्त्रपूतेन कुर्याच्छान्तमनोऽमलः ॥

అప్పుడు శాస్త్రసమ్మతమైన విధిని అనుసరించి కర్మలను ఆచరించుటకు ముందుకు తేవాలి. మంత్రశుద్ధమైన విధానంతో, నిర్మలుడై శాంతమనస్సుతో వాటిని చేయవలెను.

Verse 5

सपुष्पितस्येह वसन्तकाले वनस्पतेर्गन्धरसप्रयुक्ताः ॥ पश्यंश्च मां पुष्पितपादपेन्द्रं वसन्तकाले समुपागते च ॥

ఇక్కడ వసంతకాలంలో, పుష్పించిన వృక్షముల మధ్య—సువాసన మరియు రససంపత్తితో యుక్తంగా—వసంతం పూర్తిగా వచ్చినప్పుడు, పుష్పిత వృక్షాధిపతియైన నన్ను దర్శించి (వ్రతం ఆచరించాలి).

Verse 6

यश्चैतेन विधानॆन कुर्यान्मासे तु फाल्गुने ॥ न स गच्छति संसारं मम लोकाय गच्छति ॥

ఫాల్గుణ మాసంలో ఈ విధానముతో ఎవడు ఈ వ్రతాన్ని ఆచరిస్తాడో, అతడు సంసారానికి పోడు; నా లోకానికే చేరుతాడు.

Verse 7

यत्तु पृच्छसि सुश्रोणि मासे वैशाख उत्तमे ॥ शुक्लपक्षे तु द्वादश्यां यत्फलं तच्छृणुष्व मे ॥

ఓ సుశ్రోణీ! నీవు అడుగుతున్నది—ఉత్తమమైన వైశాఖ మాసంలో, శుక్లపక్ష ద్వాదశినాడు కలిగే ఫలాన్ని నా నుండి వినుము.

Verse 8

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ मन्त्रः— नमोऽस्तु देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधर ॥ नमोऽस्तु ते लोकनाथ प्रवीराय नमोऽस्तु ते ॥

“నమో నారాయణ” అని పలికి ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి— “నమోఽస్తు దేవదేవేశ శంఖచక్రగదాధర। నమోఽస్తు తే లోకనాథ ప్రవీరాయ నమోఽస్తు తే।”

Verse 9

पुष्पितेषु च शालेशु तथान्येषु द्रुमेषु च ॥ गृहीत्वा शालपुष्पाणि मम कर्मणि संस्थिताः ॥

పుష్పించిన శాలవృక్షాలలోను ఇతర వృక్షాలలోను శాలపుష్పాలను సేకరించి వారు నా కర్మకాండలో నిమగ్నులై నిలిచిరి.

Verse 10

ऋषयः स्तुवन्ति मन्त्रेण वेदोक्तेन च माधवि ॥ गन्धर्वाप्सरसश्चैव गीतनृत्यैः सवादितैः ॥

ఓ మాధవీ! ఋషులు వేదోక్త మంత్రాలతో స్తుతించుచున్నారు; గంధర్వులు, అప్సరసలు కూడా వాద్యసహిత గీతనృత్యాలతో స్తుతించుచున్నారు.

Verse 11

स्तुवन्ति देवलोकाश्च पुराणं पुरुषोत्तमम् ॥ सिद्धाविद्याधरा यक्षाः पिशाचोरगराक्षसाः ॥

దేవలోకవాసులు పురుషోత్తముని విషయమైన ఈ పురాణాన్ని స్తుతించుచున్నారు; సిద్ధులు, విద్యాధరులు, యక్షులు, పిశాచులు, నాగులు, రాక్షసులు కూడా స్తుతించుచున్నారు.

Verse 12

स्तुवन्ति देवं भूतानां सर्वलोकस्य चेश्वरम् ॥ आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च मरुद्गणाः ॥

సర్వభూతములకు స్వామియు సమస్తలోకములకు ఈశ్వరుడైన దేవుని వారు స్తుతించుచున్నారు—ఆదిత్యులు, వసువులు, రుద్రులు, అశ్వినీదేవతలు మరియు మరుద్గణములు.

Verse 13

स्तुवन्ति देवदेवेशं युगानां सङ्क्षयेऽक्षयम् ॥ ततो वायुश्च विश्वे च अश्विनौ च समन्विताः ॥

వారు దేవదేవేశ్వరుని స్తుతించుచున్నారు; యుగాల సంహారకాలములోనూ ఆయన అక్షయుడు. ఆపై వాయుదేవుడు, విశ్వేదేవులు మరియు అశ్వినీదేవతలు కూడి స్తుతించుచున్నారు.

Verse 14

स्तुवन्ति केशवं देवमादिकालमयं प्रभुम् ॥ ततो ब्रह्मा च सोमश्च शक्रश्चाग्निसमन्वितः ॥ स्तुवन्ति नाथं भूतानां सर्वलोकमहेश्वरम् ॥

వారు ఆదికాలస్వరూపుడైన ప్రభువు దేవ కేశవుని స్తుతిస్తారు. తరువాత బ్రహ్మ, సోమ, శక్రుడు అగ్నితో కూడి, సమస్త లోకాల మహేశ్వరుడైన భూతాల నాథుని స్తుతిస్తారు.

Verse 15

नारदः पर्वतश्चैव असितो देवलस्तथा ॥ पुलहश्च पुलस्त्यश्च भृगुश्चाङ्गिर एव च ॥

నారదుడు, పర్వతుడు, అలాగే అసితుడు, దేవలుడు; పులహుడు, పులస్త్యుడు, భృగువు, అంగిరసుడు కూడా (అక్కడ ఉన్నారు).

Verse 16

एते चान्ये च बहवो मित्रावसुपरावसू ॥ स्तुवन्ति नाथं भूतानां योगिनां योगमुत्तमम् ॥

ఇవీ మరియు మరెన్నో—మిత్రావసు, పరావసు—భూతాల నాథుని, యోగులలో ఉత్తమమైన యోగసిద్ధిరూపుడైన ప్రభువును స్తుతిస్తారు.

Verse 17

श्रुत्वा तु प्रतिनिर्घोषं देवानां तु महौजसाम् ॥ ततो नारायणो देवः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

మహౌజస్వులైన దేవతల ప్రతినిర్ఘోషాన్ని విని, అప్పుడు దేవ నారాయణుడు వసుంధర (భూమి)తో ప్రత్యుత్తరం పలికాడు.

Verse 18

किमयं श्रूयते शब्दो ब्रह्मघोषेण संयुतः ॥ देवानां च महाभागे महाशब्दोऽत्र श्रूयते ॥

“బ్రహ్మఘోషంతో కూడిన ఈ శబ్దం ఏమిటి? ఓ మహాభాగ్యవతీ, ఇక్కడ దేవతల మహాశబ్దం వినిపిస్తోంది.”

Verse 19

देवाः काङ्क्षन्ति ते देव वाराहीं रूपसंस्थितिम् ॥ त्वन्नियोगनियुक्ताश्च तदर्थं लोकभावन ॥

హే దేవా! దేవతలు మీ వారాహీ (వరాహ) రూపస్థితిని కోరుతున్నారు. హే లోకభావనా! మీ నియోగంతో నియుక్తులై ఆ కార్యార్థమే వారు వచ్చారు.

Verse 20

ततो नारायणो देवः पृथिवीं प्रत्युवाच ह ॥ अहं जानामि तान्देवि मार्गमाणानुपस्थितान् ॥

అప్పుడు దేవ నారాయణుడు పృథివిని ఉద్దేశించి పలికెను—“హే దేవీ! వెదుకుతూ సమీపానికి వచ్చిన వారిని నేను తెలుసు.”

Verse 21

दिव्यं वर्षसहस्रं वै धारितासि वसुन्धरे ॥ मया लीलायमानैने एकदंष्ट्राग्रकेण वै ॥

హే వసుంధరా! దివ్యమైన వెయ్యి సంవత్సరాల పాటు నిన్ను నేను—లీలగా—ఒకే దంతాగ్రంపై ధరించియున్నాను.

Verse 22

इहागच्छामि भद्रं ते द्रष्टुकामा दिवौकसः ॥ आदित्या वसवो रुद्राः स्कन्देन्द्रौ सपितामहाः ॥

నేను ఇక్కడికి వస్తున్నాను—నీకు మంగళం కలుగుగాక. దీనిని దర్శించాలనే కోరికతో స్వర్గవాసులూ వస్తున్నారు—ఆదిత్యులు, వసువులు, రుద్రులు, స్కందుడు, ఇంద్రుడు, అలాగే పితామహుడు (బ్రహ్మ) సహా.

Verse 23

एवं तस्य वचः श्रुत्वा माधवस्य वसुन्धरा ॥ शिरस्यञ्जलिमाधाय ततस्तु चरणेऽपतत् ॥

ఇలా మాధవుని వచనాన్ని విని వసుంధర తలపై అంజలి (జోడించిన చేతులు) ఉంచి, ఆపై ఆయన పాదాల వద్ద పడిపోయింది.

Verse 24

वाराहं पुरुषं देवं विज्ञापयति सा धरा ॥ उद्धृतासि त्वया देव रसातलगता ह्यहम् ॥

ఆ ధర వరాహరూప పరమపురుష దేవునికి వినయంగా నివేదించింది— “దేవా! నేను రసాతలంలో పడిపోయి ఉండగా నీవు నన్ను పైకి ఉద్ధరించావు।”

Verse 25

शरणं त्वां प्रपन्नाहं त्वद्भक्ता त्वं गतिः प्रभुः ॥ किं कर्म कर्मणा केन किं वा जन्मपरायणम् ॥

“నేను నీ శరణు పొందాను, నీ భక్తిని; నీవే నా గతి, ప్రభువు, మార్గదర్శి. ఏ కర్మ, ఏ విధమైన కర్మచేత శుభం కలుగుతుంది? అలాగే జీవితం-జన్మ పట్ల ఏ దృష్టి ఉండాలి?”

Verse 26

कथं वा तुष्यसे देव पूज्यसे केन कर्मणा ॥ तवाऽहं कर्तुमिच्छामि यच्च मुख्यं सुखावहम् ॥

“దేవా! నీవు ఎలా తృప్తి చెందుతావు? ఏ కర్మచేత నిన్ను పూజించాలి? ప్రధానమై సుఖ-మంగళకరమైనదేదో, అది నీకోసం చేయాలని నేను కోరుతున్నాను।”

Verse 27

न च मेऽस्ति व्यथा काचित्तव कर्मणि नित्यशः ॥ न ग्लानिर्न जरा काचिन्न जन्ममरणे तथा ॥

“నీ కార్యంలో నాకు ఎప్పటికీ ఏ బాధ లేదు. అలసట లేదు, జరా లేదు; అలాగే జననం-మరణం అనే స్థితి కూడా లేదు।”

Verse 28

कानि कर्माणि कुर्वन्ति ये त्वां पश्यन्ति माधव ।। किमाहाराः किमाचारास्त्वां पश्यन्तीह माधव ॥

“హే మాధవా! నిన్ను దర్శించేవారు ఏ ఏ కర్మలు చేస్తారు? హే మాధవా! ఇక్కడ నిన్ను దర్శించేవారి ఆహారం ఏమిటి, వారి ఆచారం ఏది?”

Verse 29

ब्राह्मणस्य च किं कर्म क्षत्रियस्य च किं भवेत् ।। वैश्यः किं कुरुते कर्म शूद्रः किं कर्म कारयेत् ॥

బ్రాహ్మణుని కర్తవ్యం ఏమిటి, క్షత్రియునిది ఏమై ఉండాలి? వైశ్యుడు ఏ పని చేస్తాడు, శూద్రుడు ఏ పని చేయవలెను?

Verse 30

योगो वै प्राप्यते केन तपो वा केन निश्चितम् ।। किं चात्र फलमाप्नोति तव कर्मपरायणः ॥

యోగం ఏ మార్గంతో పొందబడుతుంది, తపస్సు ఏ విధంగా దృఢంగా స్థాపితమవుతుంది? మరియు ఈ విషయంలో నీకోసం కర్మనిష్ఠుడు ఏ ఫలాన్ని పొందుతాడు?

Verse 31

किं च दुःखनिवासं वा भोजनं पानकं तथा ।। किं च कर्म प्रयोक्‍तव्यं तव भक्तैश्च माधव ॥

మరియు ‘దుఃఖ నివాసం’గా ఏది వర్జించాలి, తగిన ఆహారం మరియు పానీయాలు ఏవి? ఓ మాధవా, నీ భక్తులు ఏ కర్మలను ఆచరించాలి?

Verse 32

प्रापणं कीदृशं चापि कासु दिक्षु तथा प्रभो ।। कथं योनिं न गच्छेत वियोनिं न च गच्छति ॥

మరియు ప్రభూ, ఆ ‘ప్రాప్తి’ ఏ విధమైనది, అది ఏ దిశలలో (లేదా ఏ విధాలుగా) చెప్పబడింది? మనిషి యోనిలో ప్రవేశించకుండా ఎలా ఉండగలడు, అలాగే అనుచిత యోనికి ఎలా పోకూడదు?

Verse 33

तिर्यग्योनिं न गच्छेत कर्मणा केन केशव ।। तन्ममाचक्ष्व सकलं येन चैव सुखं भवेत् ॥

ఓ కేశవా, ఏ కర్మచేత మనిషి తిర్యగ్-యోని (పశు జన్మ)కు వెళ్లడు? దానంతటినీ నాకు చెప్పుము; దానివల్ల నిజంగా శ్రేయస్సు, సుఖం కలుగును.

Verse 34

जरा वा केन गच्छेत जन्म वा केन गच्छति ।। गर्भवासं न गच्छेत कर्मणा केन वाऽच्युत ॥

జర ఏ ఉపాయంతో తొలగుతుంది, జన్మ ఏ ఉపాయంతో నివృత్తి అవుతుంది? హే అచ్యుతా, ఏ కర్మచేత గర్భవాసంలో ప్రవేశించడు?

Verse 35

संसारस्य न गच्छेत केन कर्मप्रभावतः ।। इत्युक्तो भगवांस्तत्र प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

కర్మప్రభావం వల్ల ఏ విధంగా సంసారంలో ప్రవేశించడు? అని అడగగా, అక్కడ భగవాన్ వసుంధరికి ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చాడు.

Verse 36

शृण्वन्तु मे भागवता ये च मोक्षे व्यवस्थिताः ।। तान्मन्त्रान्कीर्त्तयिष्यामि यैस्तोषं याति नित्यशः ॥

భగవద్భక్తులు, మోక్షసాధనలో స్థిరులైనవారు నా మాట వినండి. నిత్యంగా దైవప్రసన్నతను కలిగించే ఆ మంత్రాలను నేను ప్రకటిస్తాను.

Verse 37

एवं ग्रीष्मे विधिं चैव कुर्यात्सर्वं ममोक्तितः।। इममुच्चारयेन्मन्त्रं सर्वभागवतप्रियम् ॥

ఇలాగే గ్రీష్మకాలంలో కూడా నా ఉపదేశం ప్రకారం సమస్త విధిని ఆచరించాలి. సమస్త భాగవతులకు ప్రియమైన ఈ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాలి.

Verse 38

मासेषु सर्वेष्वपि मुख्यभूतो मासो भवान्ग्रीष्म एकः प्रपन्नः ॥ पश्येद्भवन्तं वर्तमानं च ग्रीष्मे तेनैव सर्वं दुःखमेतु प्रशान्तिम् ॥

అన్ని నెలలలో ప్రధానమైనది ‘గ్రీష్మ’ అని ప్రసిద్ధమైన ఈ నెల. గ్రీష్మకాలంలో నిన్ను సన్నిధిగా భావించి దర్శించాలి; దానివల్ల సమస్త దుఃఖం శాంతించుగాక.

Verse 39

एवं ग्रीष्मे वरारोहे मम चैवार्चनं कुरु ॥ न जन्ममरणं येन मम लोके गतिर्भवेत् ॥

ఓ సుందర నితంబినీ! గ్రీష్మ ఋతువులో కూడా నన్ను ఆరాధించు; దానివల్ల పునర్జన్మమరణం లేక నా లోకప్రాప్తి కలుగును.

Verse 40

यावन्तः पुष्पिताः शालाः पृथिव्यां यावत्सुगन्धकाः ॥ अर्च्चितः स भवेत्सर्वैः कृतो येन ह्ययं विधिः ॥

భూమిపై ఎంతమంది పుష్పించిన శాల వృక్షాలు ఉన్నాయో, ఎంతమంది సుగంధ పుష్పాలు ఉన్నాయో, అంతగా ఈ విధిని చేసినవాడు అందరిచేత గౌరవింపబడును.

Verse 41

एवं वर्षास्वपि धरे मम कर्म च कारयेत् ॥ निष्कला भवतो बुद्धिः संसारे च न जायते ॥

ఓ ధరాధరా! వర్షాకాలంలో కూడా నా కర్మ/విధిని చేయించు; నీ బుద్ధి నిర్వికారమై, సంసారాసక్తి జన్మించదు.

Verse 42

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म संसारमोक्षणम् ॥ कदम्बमुकुलाश्चैव सरलार्जुनपादपाः ॥

ఇంకొక సంసారమోక్షక కర్మను నీకు చెప్పుదును—కదంబ ముకుళాలతోను, సరల మరియు అర్జున వృక్షాలతోను.

Verse 43

एतेषां सुमनोभिश्च पूजनीयो महादरात् ॥ मम संस्थापनं कृत्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ नमो नारायणायेति इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ఈ పుష్పాలతో మహాదరంతో నన్ను పూజించవలెను. విధి ప్రకారం నా సంస్థాపన చేసి ‘నమో నారాయణాయ’ అనే మంత్రాన్ని ఉచ్చరించవలెను.

Verse 44

पश्यन्ति ये ध्यानपरा घनाभं त्वामाश्रिताः पूज्यमानं महिम्ना ॥ निद्रां भवान् भजतां लोकनाथ वर्षास्विमं पश्यतु मेघवर्णम् ॥

ధ్యానపరులై, మేఘవర్ణుడవైన నిన్ను శరణు పొందీ, మహిమతో నిన్ను పూజించువారు నిన్నే దర్శించుదురు। ఓ లోకనాథా, నిద్రను ఆశ్రయించువారు వర్షాకాలమున నిన్ను మేఘవర్ణ రూపముగా దర్శించుగాక।

Verse 45

आषाढमासे द्वादश्यां सर्वशान्तिकरं शुभम् ॥ य एतेन विधानॆन मम कर्म तु कारयेत् ॥

ఆషాఢమాస ద్వాదశిన—శుభమై సర్వశాంతికరమైన ఆ దినమున—ఈ విధానముచే నా కర్మ (అనుష్ఠానం) చేయించువాడు ఎవడైనా…

Verse 46

तरन्ति येन संसारं नराः कर्मपरायणाः ॥ एतद्गुह्यं महाभागे देवाः केऽपि न जानते ॥

దీనివలన కర్మపరాయణులైన మనుష్యులు సంసారాన్ని దాటుదురు। ఓ మహాభాగ్యవతీ, ఈ గుహ్య రహస్యం కొందరు దేవతలకైనా తెలియదు।

Verse 47

मुक्त्वा नारायणं देवं वाराहं रूपमास्थितम् ॥ नादीक्षिताय दातव्यं मूर्खाय पिशुनाय च ॥

ఇతరమన్నిటిని విడిచి, ఇది వరాహరూపమును ధరించిన దేవ నారాయణుని విషయమే. దీక్షలేనివానికి, మూర్ఖునికి, పిశునుడికి (దుష్ట నిందకునికి) ఇది ఇవ్వకూడదు।

Verse 48

कुशिष्याय न दातव्यं ये च शास्त्रार्थदूषकाः ॥ न पठेद्गोघ्नमध्ये वै न पठेच्छठमध्यतः ॥

కుశిష్యునికి, శాస్త్రార్థాన్ని దూషించువారికి ఇది ఇవ్వకూడదు। గోహంతకుల మధ్య ఇది పఠించకూడదు; శఠుల మధ్య నుండీ పఠించకూడదు।

Verse 49

धनधर्मक्षयस्तेषां पठनादाशु जायते ॥ पठेद्भागवतानां च ये च धर्मेण दीक्षिताः ॥

ఇలాంటి పఠనంతో వారికి ధనమూ ధర్మమూ త్వరగా క్షయమవుతాయి. కాబట్టి భాగవత భక్తులకూ, ధర్మవిధిగా దీక్ష పొందినవారికీ హితార్థంగా పఠించాలి.

Verse 50

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वं यत्पृष्टवत्यसि ॥ कार्त्स्न्येन कथितं ह्येतत्किमन्यत्परिपृच्छसि ॥

ఓ భద్రే, నీవు ముందుగా అడిగినదాన్ని నేను నీకు చెప్పాను. ఇది సంపూర్ణంగా వివరించబడింది—ఇంకా ఏమి ప్రశ్నించదలచుకున్నావు?

Verse 51

कृत्वा तु मम कर्माणि शुभानि तरुणानि च ॥ पूज्य भागवतान्सर्वान् स्थापयित्वा ततोऽग्रतः ॥

నా శుభకర్మలును, కొత్తగా విధించిన కర్మలును చేసి, సమస్త భాగవతులను పూజించి గౌరవించి, ఆపై వారిని ముందుగా (గౌరవస్థానంలో) స్థాపించాలి.

Verse 52

ततः कमलपत्राक्षी सर्वरूपगुणान्विता ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

అప్పుడు కమలపత్రాక్షి, సమస్త రూపగుణసంపన్నమైన వసుంధర వరాహరూపధారి దేవునికి ప్రత్యుత్తరం చెప్పింది.

Verse 53

सर्वे सुरासुरा लोकाः सरुद्रेन्द्रपितामहाः ॥ क्वेष्टं निवासं कुर्वन्ति एकैकं च यशोधर ॥

ఓ యశోధరా, రుద్రులు, ఇంద్రులు, పితామహులతో కూడిన దేవాసుర లోకములన్నీ—వారు ఒక్కొక్కరు ఎక్కడ నివాసం ఏర్పరచుకుంటారు?

Verse 54

मन्त्रः— मासेषु सर्वेषु च मुख्यभूतस्त्वं माधवो माधवमास एव ॥ पश्येद्देवं तं तु वसन्तकाले उपागतं गन्धरसप्रयुक्त्या ॥ नित्यं च यज्ञेषु तथेज्यते यो नारायणः सप्तलोकेषु वीरः ॥

మంత్రం— అన్ని మాసాలలో నీవే, మాధవా, ప్రధానుడు; ప్రత్యేకంగా మాధవమాసంలో. వసంతకాలంలో సుగంధము మరియు రసముతో కూడిన నైవేద్యాలతో సమీపించిన ఆ దేవుని దర్శించవలెను. ఏడు లోకాలలో వీరుడైన నారాయణుడు యజ్ఞాలలో నిత్యము పూజింపబడును.

Verse 55

स मर्त्यो न प्रणश्येत संसारेऽस्मिन् युगेयुगे ॥ एतत्ते कथितं देवि ऋतूनां कर्म चोत्तमम् ॥

ఆ మానవుడు ఈ సంసారచక్రంలో యుగయుగాల వరకు నశించడు. దేవీ, ఋతువులకు సంబంధించిన కర్తవ్యాల ఈ ఉత్తమ విధానం నీకు చెప్పబడింది.