Adhyaya 147

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ब्रह्मकुण्डमनुत्तमम् । तस्यैव नैरृते भागे ब्रह्मणा निर्मितं पुरा

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే మహాదేవీ! అనంతరం అనుత్తమమైన బ్రహ్మకుండానికి వెళ్లాలి; దాని నైరృత భాగంలో బ్రహ్మదేవుడు పురాతనకాలంలో ఒక పవిత్ర స్థలాన్ని నిర్మించాడు।

Verse 2

यदा तु ऋक्षराजेन सोमनाथः प्रति ष्ठितः । तदा ब्रह्मादयो देवाः सर्वे तत्र समागताः । प्रतिष्ठार्थं हि देवस्य शशांकेन निमन्त्रिताः

నక్షత్రాధిపతి శశాంకుడు (చంద్రుడు) సోమనాథుని ప్రతిష్ఠించినప్పుడు, బ్రహ్మాది సమస్త దేవతలు అక్కడ సమాగమమయ్యారు—దేవుని ప్రతిష్ఠార్థం చంద్రుడి ఆహ్వానంతో।

Verse 3

अथाऽब्रवीन्निशानाथो ब्रह्माणं विनयान्वितः

అప్పుడు వినయంతో నిండిన నిశానాథుడు (చంద్రుడు) బ్రహ్మదేవునితో పలికెను।

Verse 4

कृतं भवद्भिर्जानाति स्थापनं वै यथा जनः । तथा कुरु सुरश्रेष्ठ चिह्नमात्मसमुद्भवम्

ఈ ప్రతిష్ఠ మీచేతనే జరిగినదని ప్రజలు తెలిసికొనునట్లు చేయుము; ఓ సురశ్రేష్ఠా, మీ స్వదివ్యశక్తి నుండి ఉద్భవించిన ఒక చిహ్నాన్ని సృష్టించుము।

Verse 5

एवं श्रुत्वा तदा ब्रह्मा ध्यानं कृत्वा तु निश्चलम् । आह्वयत्सर्वतीर्थानि पुष्करादीनि सर्वशः

ఇది విని బ్రహ్మదేవుడు నిశ్చల ధ్యానంలో నిలిచి, పుష్కరాది సమస్త తీర్థాలను అన్ని దిక్కుల నుండీ ఆహ్వానించెను।

Verse 6

स्वर्गे वै यानि तीर्थानि तथैव च रसातले । तपःसामर्थ्ययोगेन ब्रह्मणाऽकर्षितानि च । अतस्तस्यैव नाम्ना तु ब्रह्मकुण्डं तु गीयते

స్వర్గంలో ఉన్న తీర్థాలు, అలాగే రసాతలంలో ఉన్న తీర్థాలు—బ్రహ్మదేవుడు తపస్సు సామర్థ్యంతో వాటిని ఇక్కడికి ఆకర్షించెను; అందువల్ల ఇది ఆయన నామంతో ‘బ్రహ్మకుండం’గా ప్రసిద్ధి చెందింది।

Verse 7

गणानां च सहस्रैस्तु चतुर्दशभिरीक्ष्यते । अतश्चाभक्तियुक्तानां दुष्प्राप्यं तीर्थमुत्तमम्

ఇది పద్నాలుగు వేల గణులచే దర్శింపబడుతుంది; అందుచేత భక్తిలేనివారికి ఈ ఉత్తమ తీర్థం దుర్లభము.

Verse 8

अथाब्रवीत्सर्वदेवान्ब्रह्मा लोकपितामहः

అప్పుడు లోకపితామహుడైన బ్రహ్మా సమస్త దేవతలను ఉద్దేశించి పలికెను।

Verse 9

अत्र कुण्डे नरः स्नात्वा यः पितॄंस्तर्पयिष्यति । अग्निष्टोमफलं सव लप्स्यते स च मानवः । तत्प्रसादात्स्वर्गलोके विमानेन चरिष्यति

ఈ కుండంలో స్నానం చేసి పితృదేవతలకు తర్పణం చేసే మనిషి అగ్నిష్టోమ యాగఫలాన్ని సంపూర్ణంగా పొందును; ఆ పుణ్యప్రసాదంతో స్వర్గలోకంలో విమానమున విహరించును।

Verse 10

गोदानं चाश्वदानं च तथा स्वर्णकमण्डलुम् । दद्याद्विप्राय विदुषे सर्वपापापनुत्तये

సర్వపాప నివృత్తి కోసం విద్యావంతుడైన బ్రాహ్మణునికి గోదానం, అశ్వదానం మరియు స్వర్ణకమండలువును దానం చేయవలెను।

Verse 11

पौर्णमास्यां महादेवि तथा च प्रतिपद्दिने । सर्वपापविनाशार्थं तत्र स्नाति सरस्वती

ఓ మహాదేవీ! పౌర్ణమి నాడు మరియు ప్రతిపద తిథినాడు కూడా సర్వపాప వినాశార్థం సరస్వతి అక్కడ స్నానం చేయును।

Verse 12

सिद्धं रसायनं देवि तत्र वै ह्युदकं प्रिये । नानावर्णसमायुक्तमुपदेशेन सिद्ध्यति

ఓ దేవీ, ప్రియే! అక్కడి జలం నిజముగా సిద్ధ రసాయనమే; నానావర్ణసమేతమై, ఉపదేశముచేత ప్రభావసిద్ధి పొందును।

Verse 13

दारिद्र्यदुःखरुक्छोकान्मानवः सेवते कथम् । ब्रह्मकुण्डमनुप्राप्य कल्पवृक्षमिवापरम्

బ్రహ్మకుండాన్ని చేరిన తరువాత మనిషి దారిద్ర్యం, దుఃఖం, రోగం, శోకాన్ని ఇక ఎలా భరించగలడు? అది మరొక కల్పవృక్షంలా కోరికలు నెరవేర్చేది.

Verse 14

देव्युवाच । भगवन्विस्तराद्ब्रूहि ब्रह्मकुण्डमहोदयम् । सर्वप्राणिहितार्थाय विस्तराद्वद मे प्रभो

దేవి పలికింది— ఓ భగవాన్, బ్రహ్మకుండ యొక్క మహోదయం, మహిమను విస్తారంగా చెప్పండి. సమస్త ప్రాణుల హితార్థం కోసం, ఓ ప్రభూ, నాకు పూర్తిగా వివరించండి.

Verse 15

ब्रह्मकुंडस्य माहात्म्यं श्रोतुं मे कौतुकं महत् । लोकानां दुःखनाशाय दारिद्यक्षयहेतवे

బ్రహ్మకుండ మహాత్మ్యాన్ని వినాలనే నాకు గొప్ప కుతూహలం ఉంది; ప్రజల దుఃఖం నశించేందుకు, దారిద్ర్యం క్షయించేందుకు ఇది కారణం.

Verse 16

भगवन्मानुषाः सर्वे दुःखशोकनिपीडिताः । भ्रमंति सकलं जन्म रसायनविमोहिताः

ఓ భగవాన్, సమస్త మనుష్యులు దుఃఖశోకాలతో నలిగిపోతున్నారు; ‘రసాయన’ మోహంలో మునిగి వారు జీవితమంతా తిరుగుతూనే ఉంటారు.

Verse 17

तेषां हिताय मे ब्रूहि निर्वाणं रसमुत्तमम् । आदाविह शरीरं तु अक्षय्यं तु यथा भवेत्

వారి హితార్థం కోసం నిర్వాణాన్ని ప్రసాదించే పరమ ‘రసం’ నాకు చెప్పండి; అలాగే మొదటగా ఇక్కడ శరీరం ఎలా అక్షయంగా, అవినాశిగా ఉండగలదో వివరించండి.

Verse 18

अष्टसिद्धिसमा युक्तं सर्वविद्यासमन्वितम् । कामरूपं क्रियायुक्तं सर्वव्याधिविवर्जितम्

అతడు అష్టసిద్ధులతో యుక్తుడై, సమస్త విద్యలతో సమన్వితుడై, కోరిన రూపం ధరించగలవాడై, క్రియలో సమర్థుడై, అన్ని వ్యాధుల నుండీ విముక్తుడగును.

Verse 19

ततस्तु परमं देव निर्वाणं येन वै लभेत् । मानवः कृतकृत्यश्च जायते च यथा प्रभो

అనంతరం, హే పరమదేవా! ఏ ఉపాయంతో మనిషి పరమ నిర్వాణాన్ని పొందగలడో, హే ప్రభూ, మీ ఆజ్ఞానుసారం కృతకృత్యుడై ఎలా అవుతాడో దయచేసి చెప్పండి.

Verse 20

तथा कथय मे देव दयां कृत्वा जगत्प्रभो । निर्वाणपरमं कल्पं सर्वभ्रांतिविवर्जितम् । प्रसिद्धं सुखदं दिव्यं समा चक्ष्व महेश्वर

కాబట్టి, హే దేవా! హే జగత్ప్రభో, కరుణచేసి నాకు నిర్వాణమే పరమఫలమైన, సమస్త భ్రాంతులనుండి విముక్తమైన, ప్రసిద్ధమైన, సుఖదాయకమైన, దివ్యమైన ఆ కల్పాన్ని (విధిని) చెప్పండి; హే మహేశ్వరా, సమగ్రంగా వివరించండి.

Verse 21

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि लोकानां हितकारिणि । मर्त्यलोके महादेवि तीर्थं तीर्थवरं शुभम्

ఈశ్వరుడు పలికెను—“సాధు సాధు, హే మహాదేవీ, లోకహితకారిణీ! హే మహాదేవీ, మర్త్యలోకంలో ఒక శుభమైన తీర్థం ఉంది—తీర్థాలలో శ్రేష్ఠమైనది.”

Verse 22

प्रभासं परमं ख्यातं तच्च द्वादशयोजनम् । तत्र सोमेश्वरो देवस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

ప్రభాసం పరమంగా ఖ్యాతిగాంచినది; అది ద్వాదశ యోజనాల విస్తీర్ణమైంది. అక్కడ దేవుడు సోమేశ్వరుడు త్రిలోకాలలో విశ్రుతుడు.

Verse 23

तस्य पूर्वे समाख्यातः श्रीकृष्णो दैत्यसूदनः । चण्डिका योगिनी तत्र सखीभिः परिवारिता

దాని తూర్పున దైత్యసూదనుడైన శ్రీకృష్ణుడు ప్రసిద్ధుడు; అక్కడే సఖీదేవతలతో పరివృతమైన యోగినీ చండిక కూడా విరాజిల్లుతుంది।

Verse 24

ततः पूर्वे दिशां भागे चतुर्वक्त्रेण निर्मितम् । तीर्थात्तीर्थं वरं दिव्यं सर्वाश्चर्यमयं शुभम्

తదుపరి తూర్పు దిశాభాగంలో చతుర్ముఖ బ్రహ్మ నిర్మించిన ఒక దివ్య తీర్థం ఉంది—తీర్థాలలో శ్రేష్ఠం, సర్వాశ్చర్యమయం, శుభప్రదం।

Verse 25

सेवितं सर्वदेवैस्तु सिद्धैः साध्यैर्ग्रहैस्तथा । अप्सरोमुनिभिर्दिव्यैर्यक्षैश्च पन्नगैः सदा

ఆ తీర్థం సర్వదేవతలచే, సిద్ధులు–సాధ్యులు–గ్రహాలచే, అలాగే దివ్య అప్సరసలు, మునులు, యక్షులు మరియు నాగులచే నిత్యం సేవింపబడుతుంది।

Verse 26

सिद्ध्यर्थं सर्वकामार्थं दिव्यभोगावहं शुभम् । ब्रह्मकुण्डमिति ख्यातं ब्रह्मणा निर्मितं यतः

ఇది శుభప్రదం—సిద్ధి కోసం, సమస్త కామ్యఫలసిద్ధి కోసం, దివ్యభోగాలను ప్రసాదించేది; బ్రహ్మ నిర్మించినందున ‘బ్రహ్మకుండం’ అని ప్రసిద్ధి।

Verse 27

तस्य वायव्यकोणे तु हिर ण्येशः स्वयं स्थितः । तमाराध्य महादेवं हिरण्येश्वरमुत्तमम्

దాని వాయవ్య కోణంలో స్వయంగా హిరణ్యేశుడు నివసిస్తాడు; ఆ ఉత్తమ మహాదేవుడైన హిరణ్యేశ్వరుని ఆరాధిస్తే (ఇష్టఫలం లభిస్తుంది)।

Verse 28

महामन्त्रं जपेत्क्षिप्रं दशांशं होमयेत्सुधीः । होमेन सिद्ध्यते मन्त्रः सत्यं सत्यं वरानने

హే వరాననే! బుద్ధిమంతుడు శీఘ్రంగా మహామంత్రాన్ని జపించి, దాని దశాంశాన్ని హోమంగా అర్పించాలి. హోమం వలన మంత్రం సిద్ధిస్తుంది—సత్యం, సత్యం.

Verse 29

तस्योत्तरे तु दिग्भागे किञ्चिदीशानमाश्रितः । चतुर्वक्त्रो महादेवि क्षेत्रपो लिंगरूपधृक्

దాని ఉత్తర భాగంలో, ఈశాన (ఉత్తర-తూర్పు) దిశ వైపు స్వల్పంగా వాలినట్లు, హే మహాదేవీ, నాలుగు ముఖాల క్షేత్రపాలుడు లింగరూపాన్ని ధరించి నిలిచియున్నాడు.

Verse 30

तत्स्थानं रक्षते देवि लिंगरूपेण शंकरः । तमाराध्य प्रयत्नेन ततः कुण्डं समाश्रयेत्

హే దేవీ! ఆ స్థానాన్ని శంకరుడు లింగరూపంలో రక్షిస్తాడు. ఆయనను శ్రద్ధతో ఆరాధించి, అనంతరం కుండాన్ని ఆశ్రయించాలి.

Verse 31

सर्वैश्वर्यमयं देवि नानावर्णविचित्रितम् । कुण्डस्यास्येशदिग्भागे भैरवेश्वरमुत्तमम्

హే దేవీ! ఈ కుండం సమస్త ఐశ్వర్యాలతో నిండినది, నానావర్ణాలతో విచిత్రంగా మెరిసేది. ఈ కుండం యొక్క ఈశాన భాగంలో ఉత్తమ భైరవేశ్వరుడు ఉన్నాడు.

Verse 32

दुर्गन्धा भासुरा देवि वहते रसरूपिणी । तस्या रसेन संयुक्तं पृथग्वर्णं हि कर्बुरम्

హే దేవీ! అక్కడ రసరూపిణిగా ఒక ప్రకాశవంతమైన ధార ప్రవహిస్తుంది; అది కొన్నిసార్లు దుర్గంధమయంగా కూడా ఉంటుంది. ఆ రసంతో కలిసినప్పుడు అది కర్బురంగా, అనగా వేర్వేరు వర్ణాలతో మచ్చలుగా మారుతుంది.

Verse 33

मेघवर्णं महादिव्यं राजतं च पुनः शुभम् । कपिलं दुग्धवर्णं च कर्पूराभं सुशोभनम्

అది కొన్నిసార్లు మేఘవర్ణంగా మహాదివ్యంగా దర్శనమిస్తుంది; మరికొన్నిసార్లు రజతప్రభతో శుభంగా ప్రకాశిస్తుంది. కొన్నిసార్లు కపిలవర్ణం, కొన్నిసార్లు పాలవర్ణం, కొన్నిసార్లు కర్పూరసమ శుభ్రంగా—అత్యంత మనోహరం.

Verse 34

कदा कस्तूरिकाभासं कुंकुमच्छविकावहम् । सौगन्धं चंदनोपेतं कदाचिद्रौधि रोदकम्

కొన్నిసార్లు కస్తూరి వంటి ఆభాసం, కొన్నిసార్లు కుంకుమకాంతిని ధరిస్తుంది. సౌరభంతో నిండినది, చందనసువాసనతో యుక్తమైనది; మరికొన్నిసార్లు రౌద్రంగా మారి ఉగ్రంగా ఉప్పొంగుతుంది.

Verse 35

एते रसाश्च विविधा दृश्यंते तत्र सर्वदा । यस्य तुष्टो महादेवः सिद्ध्यते तस्य तत्क्षणात्

ఆ నానావిధ రసాలు అక్కడ ఎల్లప్పుడూ దర్శనమిస్తాయి. ఎవరి మీద మహాదేవుడు ప్రసన్నుడవుతాడో, వారి కార్యం తక్షణమే సిద్ధిస్తుంది.

Verse 36

रजतं क्षिप्यते तत्र सुवर्ण मिव जायते । प्रत्यक्षमेव तत्रैव रसायनमनुत्तमम्

అక్కడ వెండిని వేస్తే అది బంగారంలా మారుతుంది. అక్కడే ప్రత్యక్షంగా అనుత్తమ రసాయనం (అలౌకిక రసం) ఉంది.

Verse 37

पश्यंति मानवा देवि कौतुकं तत्क्षणाद्भृशम् । रसं हि परमं दिव्यं तत्रस्थं च कलौ युगे

దేవీ, మనుష్యులు ఆ మహా ఆశ్చర్యాన్ని తక్షణమే దర్శిస్తారు. ఎందుకంటే ఆ పరమ దివ్య రసం కలియుగంలో కూడా అక్కడే స్థితమై ఉంటుంది.

Verse 38

सिद्धं सिद्धरसं पुंसां व्याधीनां क्षयकारकम् । हेमबीजमयं दिव्यं ब्रह्मकुण्डोद्भवं महत्

ఇది మనుష్యులకు సిద్ధమైన ‘సిద్ధరసం’; వ్యాధులను క్షయింపజేసేది. హేమబీజమయమైన దివ్య ద్రవ్యం, బ్రహ్మకుండమునుండి ఉద్భవించిన మహత్తర పదార్థం.

Verse 39

इदानीं ते प्रवक्ष्यामि मनुष्याणां हिताय वै । दारिद्र्यं क्षयमाप्नोति तत्क्षणाच्च यशस्विनि

ఇప్పుడు నేను నీకు—నిజంగా మనుష్యుల హితార్థం, ఓ యశస్వినీ—ఆ విధానాన్ని చెప్పుదును; దానివల్ల దారిద్ర్యం నశించి, అదే క్షణంలో యశస్సు ఉద్భవిస్తుంది.

Verse 40

आदावेव प्रकुर्वन्ति ताम्रकुम्भं दृढं शुभम् । तीर्थोदकं क्षिपेत्तत्र पत्रैस्ताम्रस्तथा युतम्

ఆరంభములోనే దృఢమైన శుభ తామ్రకుంభాన్ని సిద్ధం చేయాలి. అందులో తీర్థజలాన్ని పోసి, తామ్రపత్రాలు/తామ్రఫలకాలు కూడా కలిపి వేయాలి.

Verse 41

निक्षिप्य भूमौ तत्कुम्भं ज्वालयेदनलं ततः । चुह्लीरूपेण षण्मासं पाचयेत्तं शनैःशनैः

ఆ కుంభాన్ని నేలపై ఉంచి, తరువాత అగ్నిని ప్రజ్వలింపజేయాలి. చుల్లి విధానంగా, ఆరు నెలలు నెమ్మదిగా నెమ్మదిగా దానిని తాపింపజేయాలి/పాకింపజేయాలి.

Verse 42

पश्चादुद्धृत्य तं कुम्भं पुनरेव जलं क्षिपेत् । मासमेकं पुनः कुर्यान्मासमेकं पुनर्भृशम्

తర్వాత ఆ కుంభాన్ని పైకి తీసి, మళ్లీ నీటిని పోయాలి. ఒక నెల పాటు అదే ప్రక్రియను మళ్లీ చేయాలి; తరువాత మరొక నెలను అత్యంత జాగ్రత్తగా మరల చేయాలి.

Verse 43

ततः सर्वाणि खण्डानि एकीकृत्य प्रयत्नतः । पुनरेवोदकेनैव प्लाव्य चावर्तयेत्पुनः

అనంతరం అన్ని ముక్కలను శ్రద్ధగా ఏకముగా చేసి, మళ్లీ కేవలం నీటితోనే ముంచి, తిరిగి తిరిగి కలియద్రోపాలి/తిప్పాలి।

Verse 44

कांचनं जायते तत्र यदि तुष्टो महेश्वरः

అక్కడ మహేశ్వరుడు ప్రసన్నుడైతే స్వర్ణము ఉత్పన్నమగును।

Verse 45

सिद्धिं शरीरजां देवि यदीच्छेन्मानवोत्तमः । स स्नानमादितः कृत्वा संवत्सरत्रयं पुनः

హే దేవీ! ఉత్తమ మనిషి శరీరసంబంధ సిద్ధిని కోరితే, మొదట విధివిధానంగా స్నానం ప్రారంభించి, తరువాత మూడు సంవత్సరాలు దానిని కొనసాగించాలి।

Verse 46

मौनेन नियमेनैव महामंत्रजपान्वितः । पूजयेच्च हिरण्येशं क्षेत्रपालं प्रयत्नतः

మౌనముతో, నియమాచరణతో, మహామంత్ర జపముతో యుక్తుడై, శ్రద్ధగా క్షేత్రపాలుడైన హిరణ్యేశుని పూజించాలి।

Verse 47

पंचोपचारसंयुक्तं ध्यानधारणसंयुतम् । तीर्थोदकेन पाकं वै पेयं तद्वदुदुम्बरे

పంచోపచారాలతో కూడి, ధ్యాన-ధారణతో యుక్తుడై, తీర్థజలంతో ఆ పాకం/కషాయం సిద్ధం చేసి త్రాగాలి; అలాగే ఉదుంబర వృక్షం వద్ద కూడా।

Verse 48

एवं वर्षत्रयेणैव दिव्यदेहः प्रजायते । तेजस्वी वलवान्प्राज्ञः सर्वव्याधिविवर्जितः

ఈ విధంగా కేవలం మూడు సంవత్సరాలలోనే దివ్యదేహము లభిస్తుంది—తేజస్సుతో, బలంతో, ప్రాజ్ఞతో, సమస్త వ్యాధుల నుండి విముక్తంగా।

Verse 49

जीवेद्वर्षेशतान्येव त्रीणि दुःखविवर्जितः । वर्षत्रयमविच्छिन्नं यस्तत्र स्नानमाचरेत्

అక్కడ మూడు సంవత్సరాలు నిరంతరంగా స్నానం ఆచరించువాడు, సమస్త దుఃఖముల నుండి విముక్తుడై మూడు వందల సంవత్సరాలు జీవిస్తాడు।

Verse 50

वागीश्वरीं जपेन्नित्यं पूजाहोमसमन्वितः । तस्य प्रवर्तते वाणी सिद्धिः सारस्वती भवेत्

పూజా-హోమములతో కూడి నిత్యం వాగీశ్వరీ జపం చేయువానికి వాక్శక్తి ప్రవహిస్తుంది; సారస్వత సిద్ధి కలుగుతుంది।

Verse 51

संस्कृतं प्राकृतं चैवापभ्रंशं भूतभाषितम् । गांगस्रोतःप्रवाहेण उद्गिरेद्गिरमात्मवान् । अश्रान्तां च वरारोहे ह्यविच्छिन्नां च संततम्

అంతఃసామర్థ్యముతో యుక్తుడైన వాడు సంస్కృతం, ప్రాకృతం, అపభ్రంశం మరియు భూతభాషలను కూడా ఉచ్చరిస్తాడు; గంగాస్రోతస్సు ప్రవాహంలా—ఓ వరారోహే—అతని వాక్కు అలసటలేని, అవిచ్ఛిన్నమైన, నిరంతరమైనదై ఉంటుంది।

Verse 52

वदेद्वादिसहस्रैस्तु न श्रमस्तस्य जायते । तीर्थस्यास्य प्रभावेण सर्वशास्त्रविशारदाः

వేలాది వాదులతో వాదప్రతివాదం చేసినా అతనికి శ్రమ కలగదు; ఈ తీర్థ ప్రభావంతో అతడు సమస్త శాస్త్రాలలో విశారదుడవుతాడు।

Verse 53

पंडिता गर्विताः सर्वे तर्कशास्त्रविशारदाः । आगच्छन्ति समं तात विद्ययोद्धतकन्धराः । न शक्नुवंति ते वक्तुं द्रष्टुं वक्त्रमपि प्रिये

ప్రియమా, తర్కశాస్త్రంలో నిపుణులైన ఆ గర్విత పండితులు అందరూ కలిసి వస్తారు; విద్యామదంతో మెడ ఎత్తి నిలిచినా, వారు మాటాడలేరు, ఆయన ముఖాన్ని చూడగలుగరు కూడా కాదు।

Verse 54

वादिनां च सहस्राणि भनक्त्येवं निरीक्षणात्

కేవలం దర్శనమాత్రంతోనే ఆయన ఈ విధంగా వేలాది వాదులను (వివాదులను) నలిపివేస్తాడు।

Verse 55

उद्वाहयति शास्त्राणि विबुद्धार्थानि सत्वरम् । विमलं पाञ्चरात्रं च वैष्णवं शैवमेव च

ఆయన శాస్త్రాలను వాటి సంపూర్ణార్థబోధతో వేగంగా వెలికి తెస్తాడు—విమలమతం, పాంచరాత్రం, వైష్ణవ వ్యవస్థలు, అలాగే శైవ సిద్ధాంతములు కూడా।

Verse 56

इतिहासपुराणं च भूततंत्रं च गारुडम् । भैरवं च महातंत्रं कुलमार्गं द्विधा प्रिये

మరియు ప్రియమా, ఆయన ఇతిహాస-పురాణాలు, భూతతంత్రం, గారుడ విద్య, భైరవం వంటి మహాతంత్రాలు, అలాగే కులమార్గం యొక్క ద్వివిధ విభాగాన్ని కూడా గ్రహిస్తాడు।

Verse 57

रथप्रवरवेगेन वाणी चास्खलिता भवेत् । नश्यंति वादिनः सर्वे गरुडस्येव पन्नगाः

ఆయన వాక్కు శ్రేష్ఠ రథ వేగంలా ద్రుతంగా, అస్ఖలితంగా ప్రవహిస్తుంది; గరుడుని ఎదుట సర్పాలు నశించునట్లు సమస్త వాదులు అంతరించిపోతారు।

Verse 58

न दारिद्र्यं न रोगश्च न दुःखं मानसं पुनः । राजमान्यो महामानी भवेद्ब्रह्मप्रसादतः

దారిద్ర్యం లేదు, రోగం లేదు, మానసిక దుఃఖం మరల లేదు; బ్రహ్మప్రసాదంతో అతడు రాజులచే గౌరవింపబడి మహా ప్రతిష్ఠ పొందుతాడు।

Verse 59

उत्साहबलसंयुक्तो देववज्जीवते सुधीः । दाता भोक्ता च वाग्ग्मी च तीर्थस्यास्य प्रसादतः

ఈ తీర్థప్రసాదంతో ఉత్సాహబలసంపన్నుడైన జ్ఞాని దేవునివలె జీవిస్తాడు; దాతగా, యోగ్య భోక్తగా, వాగ్మిగా ప్రసిద్ధి పొందుతాడు।

Verse 60

तैलाभ्यक्तस्य यत्तेजो जायते मनुजेषु च । स्नातमात्रे तथा तेजस्तीर्थस्यैव प्रसादतः

నూనెతో అభ్యంగం చేసినప్పుడు మనుష్యుల్లో కలిగే తేజస్సు, అలాగే ఇక్కడ కేవలం స్నానం చేసినంత మాత్రాన—ఈ తీర్థప్రసాదంతో—లభిస్తుంది।

Verse 61

यत्पापं कुरुते जंतुः पैशुन्यं च कृतघ्नताम् । मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं पारदारिकम् । तत्सर्वं विलयं याति कुंडस्नानरतस्य च

జీవి చేసే ఏ పాపమైనా—పరనింద, కృతఘ్నత, మిత్రద్రోహం, పరస్త్రీగమన పాపం—కుండస్నానంలో నిమగ్నుడైనవానికి అవన్నీ లయమవుతాయి।

Verse 62

मुशलं लङ्घयेद् यस्तु यो गास्त्यजति वै द्विजः । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डस्य दर्शनात्

మర్యాదను అతిక్రమించే లేదా గోవులను విడిచిపెట్టే ద్విజుని పాపమూ బ్రహ్మకుండ దర్శనమాత్రంతోనే క్షయమవుతుంది।

Verse 63

पृथिव्यां यानि तीर्थानि दैवतानि तथा पुनः । पूजितानि च सर्वाणि कुण्डस्नानप्रभावतः

ఈ కుండంలో స్నానముచేయుటవలన భూమిపై ఉన్న సమస్త తీర్థములు మరియు సమస్త దేవతలు కూడ పూజింపబడినవారిగా భావింపబడుదురు.

Verse 64

सप्तजन्मार्जितं पापं दर्शनात्क्षयमाव्रजेत्

ఏడు జన్మలలో కూడిన పాపము కూడా కేవలం దీని దర్శనమాత్రమునే క్షయమై నశించును.

Verse 65

यत्पापं गुरुगोघ्ने च परस्वहरणेषु च । तत्पापं क्षयमाप्नोति ब्रह्मकुण्डनिषेवणात्

గురుహత్య, గోహత్య మరియు పరధనహరణములవలన కలుగు పాపమంతయు బ్రహ్మకుండాన్ని భక్తితో ఆశ్రయించుటచేత క్షయమగును.

Verse 66

प्रदक्षिणं च यः कुर्यात्स्नात्वा कुण्डस्य नामतः । संख्यया पंचदश वै शृणु तस्यापि यत्फलम्

స్నానము చేసి ఈ కుండాన్ని పదిహేను సార్లు ప్రదక్షిణ చేయువాడు పొందు ఫలమును కూడా వినుము.

Verse 67

प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुन्धरा । सप्तपातालसहिता तीर्थकोटिभिरावृता

అతడు చేసిన ప్రదక్షిణచేత ఏడు ద్వీపముల భూమి, ఏడు పాతాళములతో కూడి, కోటి తీర్థములతో ఆవరితమైనదంతయు—నిజముగా ప్రదక్షిణ చేయబడినట్లే అవుతుంది.

Verse 68

आहारमात्रं यो दद्यात्तत्र वेदविदां वरे । लक्षभोज्यं कृतं तेन तीर्थस्यास्य प्रभावतः

హే వేదవిదులలో శ్రేష్ఠుడా! అక్కడ ఎవడు కేవలం ఆహారమాత్రం కూడా దానం చేస్తాడో, ఈ తీర్థ ప్రభావంతో అతడు లక్షమందికి భోజనం పెట్టినట్లే ఫలం పొందుతాడు।

Verse 69

ब्रह्मेश्वरं च संपूज्य हिरण्येश्वरमुत्तमम् । क्षेत्रपालं चतुर्वक्त्रं पूजयेच्चिन्तितं लभेत्

బ్రహ్మేశ్వరుని మరియు ఉత్తమ హిరణ్యేశ్వరుని సమ్యక్‌గా పూజించి, చతుర్ముఖ క్షేత్రపాలుని కూడా ఆరాధించాలి; అప్పుడు కోరిన ఫలము లభిస్తుంది।

Verse 70

एकविंशत्कुलै र्युक्तः सर्वपापविवर्जितः । ब्रह्मलोकं स वै याति नात्र कार्या विचारणा

ఇరవై ఒక్క తరాల సహితంగా, సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడై, అతడు నిశ్చయంగా బ్రహ్మలోకానికి వెళ్తాడు; ఇందులో సందేహం అవసరం లేదు।

Verse 71

विरंचिकुण्डे स्नात्वा वा यो जपेद्वेदमातरम् । लक्षजाप्यविधानेन स मुक्तः पातकैर्भवेत्

లేదా విరంచికుండంలో స్నానం చేసి, ఎవడు వేదమాత (వాణీదేవి/వేదమంత్రం)ను లక్షజప విధానంతో జపిస్తాడో, అతడు పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు।

Verse 72

स एव पुण्यकर्त्ता च स एव पुरुषोत्तमः । यात्रा तत्र कृता येन ब्रह्मकुण्डे वरानने

హే సుందరముఖీ! అక్కడ బ్రహ్మకుండంలో యాత్ర (తీర్థయాత్ర) చేసినవాడే నిజమైన పుణ్యకర్త, వాడే పురుషోత్తముడు।

Verse 73

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । ब्रह्मकुण्डं समाश्रित्य ब्रह्मदेवमुपासते

బ్రహ్మచర్యనిష్ఠులైన (ఊర్ధ్వరేతసులైన) ఎనభై ఎనిమిది వేల మంది ఋషులు బ్రహ్మకుండాన్ని ఆశ్రయించి దేవాధిదేవుడు బ్రహ్మదేవుని ఉపాసిస్తారు.

Verse 74

तावद्गर्जंति तीर्थानि त्रैलोक्ये सचराचरे । यावद्ब्रह्मेश्वरं तीर्थं न पश्यन्ति नराः प्रिये

హే ప్రియే! ప్రజలు బ్రహ్మేశ్వర తీర్థాన్ని దర్శించని వరకు, చరాచరాలతో కూడిన త్రిలోకమంతటా ఇతర తీర్థాలు తమ మహిమను గర్జిస్తూ ఉంటాయి.

Verse 75

ब्रह्मकुण्डे च पानीयं ये पिबन्ति नराः सकृत् । न तेषां संक्रमेत्पापं वाचिकं मानसं तनौ

బ్రహ్మకుండ జలాన్ని ఒక్కసారైనా త్రాగిన మనుష్యుల దేహంలో వాక్కుతో గాని మనసుతో గాని కలిగిన పాపం ప్రవేశించదు.

Verse 76

ब्रह्मांडोत्तरमध्ये तु यानि तीर्थानि संति वै । तेषां पुण्यमवाप्नोति ब्रह्मकुण्डे प्रदक्षिणात्

బ్రహ్మాండంలోని పై మరియు మధ్య లోకాలలో ఉన్న అన్ని తీర్థాల పుణ్యమూ బ్రహ్మకుండాన్ని ప్రదక్షిణ చేయడం వల్ల లభిస్తుంది.

Verse 77

याज्ञवल्क्यो महात्मा च परब्रह्मस्वरूपवान् । सोऽपि कुंडं न मुंचेत निकुं भस्तु गणस्तथा

పరబ్రహ్మస్వరూపుడైన మహాత్మ యాజ్ఞవల్క్యుడుకూడా ఈ కుండాన్ని విడువడు; అలాగే నికుంభుడు మరియు అతని గణమూ (విడువరు).

Verse 78

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं ब्रह्मकुण्डजम् । तव स्नेहेन देवेशि किमन्यत्परिपृच्छसि

ఇట్లు సంక్షేపంగా బ్రహ్మకుండమునుండి ఉద్భవించిన మహాత్మ్యము చెప్పబడినది. ఓ దేవేశీ, నీపై స్నేహవశాత్ ఇంకేమి ప్రశ్నించదలచితివి?

Verse 79

य इदं शृणुयान्मर्त्यः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्ब्रह्मलोकं च गच्छति

యెవడు ఈ వృత్తాంతమును సమ్యక్ శ్రద్ధతో వినునో, వాడు సమస్త పాపములనుండి విముక్తుడై బ్రహ్మలోకమును పొందును.