Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 51
संस्कृतं प्राकृतं चैवापभ्रंशं भूतभाषितम् । गांगस्रोतःप्रवाहेण उद्गिरेद्गिरमात्मवान् । अश्रान्तां च वरारोहे ह्यविच्छिन्नां च संततम्
saṃskṛtaṃ prākṛtaṃ caivāpabhraṃśaṃ bhūtabhāṣitam | gāṃgasrotaḥpravāheṇa udgiredgiramātmavān | aśrāntāṃ ca varārohe hyavicchinnāṃ ca saṃtatam
అంతఃసామర్థ్యముతో యుక్తుడైన వాడు సంస్కృతం, ప్రాకృతం, అపభ్రంశం మరియు భూతభాషలను కూడా ఉచ్చరిస్తాడు; గంగాస్రోతస్సు ప్రవాహంలా—ఓ వరారోహే—అతని వాక్కు అలసటలేని, అవిచ్ఛిన్నమైన, నిరంతరమైనదై ఉంటుంది।
Skanda (deduced; vocative suggests addressing a goddess/consort within the narrative)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra (vāk-siddhi fruit)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: A learned devotee speaking in multiple tongues, words visualized as flowing river-streams; behind him, a stylized Gaṅgā current merges symbolically with Prabhāsa waters; the addressed ‘varārohe’ suggests a courtly/listener presence.
FAQs
Sacred practice at a tīrtha can transform speech into effortless, many-formed eloquence, reflecting inner mastery.
The claim is made within Prabhāsakṣetra Māhātmya, attributing such vāk-siddhi to Prabhāsakṣetra’s potency.
No new rite is specified here; it expands the promised fruit of the preceding devotional disciplines (snāna/japa).