Adhyaya 2

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । सर्वेषामपि भूतानां दैत्यदानवरक्षसाम् । भवन्तो वै पूज्यतमा देवादीनां तथैव च

ప్రహ్లాదుడు పలికెను—సర్వ భూతములలో, దైత్య-దానవ-రాక్షసులలోనూ, మీరు ఋషులు అత్యంత పూజ్యులు; దేవాదులలోనూ అలాగే।

Verse 2

अनुज्ञया तु युष्माकं प्रसादात्केशवस्य हि । अधिष्ठानं भगवतः कथयामि निबोधत

మీ అనుమతితో, కేశవుని ప్రసాదముచేత, నేను భగవంతుని పవిత్ర అధిష్ఠానాన్ని వివరిస్తాను—విని గ్రహించండి।

Verse 3

पश्चिमस्य समुद्रस्य तीरमाश्रित्य तिष्ठति । कुशस्थलीति या पूर्वं कुशेन स्थापिता पुरी

పశ్చిమ సముద్ర తీరాన్ని ఆశ్రయించి ఆ నగరం నిలిచియున్నది; అది పూర్వం ‘కుశస్థలీ’ అని పిలువబడెను, కుశుడు స్థాపించిన పురి।

Verse 4

वहते गोमती यत्र सागरेण समंततः । द्वारावतीति सा विप्रा आनर्त्तेषु प्रकीर्त्तिता

గోమతి ప్రవహించే చోట, సముద్రం చుట్టూరా ఆవరించి ఉండే ఆ స్థలం—హే విప్రులారా, ఆనర్తదేశంలో ‘ద్వారావతీ’ అని ప్రసిద్ధి పొందింది।

Verse 5

तस्यां वसति विश्वात्मा सर्वकामप्रदो हरिः । कला षोडशसंयुक्तो मूर्तिं द्वादशकान्वितः

ఆ ద్వారకలో విశ్వాత్ముడైన హరి, సమస్త కోరికలను ప్రసాదించువాడు, నివసించుచున్నాడు. ఆయన షోడశ కళలతో యుక్తుడై ద్వాదశ మూర్తులుగా ప్రకాశించుచున్నాడు.

Verse 6

तदेव परमं धाम तदेव परमं पदम् । द्वारका सा च वै धन्या यत्राऽस्ते मधुसूदनः

అదే పరమ ధామము, అదే పరమ పదము. మధుసూదనుడు స్వయంగా నివసించు ఆ ద్వారక ధన్యమైనది.

Verse 7

यत्र कृष्णश्चतुर्बाहुः शंखचक्रगदाधरः । नरा मुक्तिं प्रयास्यंति तत्र गत्वा कलौ युगे

శంఖచక్రగదాధారియైన చతుర్భుజ కృష్ణుడు ఉన్న చోటికి వెళ్లినవారు, కలియుగంలోనూ ముక్తిని పొందుదురు.

Verse 8

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य प्रह्लादस्य महात्मनः । विस्मयाविष्टमनसस्तमूचुर्मुनिसत्तमाः

ఆ మహాత్ముడు ప్రహ్లాదుని వచనము విని, ఆశ్చర్యంతో నిండిన మనస్సుతో మునిశ్రేష్ఠులు అతనితో పలికిరి.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । क्षयं यदुकुले याते भारे चोपहृते भुवः । प्रभासे यादवश्रेष्ठः स्वस्थानमगमद्धरिः

ఋషులు పలికిరి—యదుకులం క్షయమై, భూమి భారము తొలగిన తరువాత, ప్రభాసలో యాదవశ్రేష్ఠుడైన హరి తన స్వధామమునకు వెళ్లెను.

Verse 10

द्वारावत्या प्लावितायां समंतात्सागरेण हि । कथं स भगवांस्तत्र कलौ दैत्य प्रकीर्त्यते

ద్వారావతీ చుట్టూరా సముద్రంలో మునిగిపోయినప్పుడు, ఓ దైత్యా, కలియుగంలో కూడా ఆ భగవంతుడు అక్కడ ఉన్నాడని ఎలా కీర్తించబడుతున్నాడు?

Verse 11

कथयस्व सुरश्रेष्ठ कथं विष्णुर्महीतले । स्थितश्चानर्त्तविषय एतद्विस्तरतो वद

ఓ సురశ్రేష్ఠా, చెప్పుము—విష్ణువు భూమిపై ఎలా నివసించాడు, అలాగే ఆనర్త్తదేశంలో (ద్వారకా ప్రాంతంలో) ఎలా స్థిరపడ్డాడు; దీనిని విస్తారంగా వివరించు.

Verse 12

उग्रसेने नरपतौ प्रशासति वसुन्धराम् । कृष्णो यदुपुरीमेतां शोभयामास सर्वतः

నరపతి ఉగ్రసేనుడు భూమిని పాలిస్తున్నప్పుడు, శ్రీకృష్ణుడు యదువుల ఈ పురిని (ద్వారకను) అన్ని వైపులా శోభింపజేశాడు.

Verse 13

रममाणे रमानाथे रामाभिरमणे हरौ । एकदा तु समासीने सभायां यदुसत्तमे

ఒకసారి, రమానాథుడైన హరి రమణీమణులతో ఆనందిస్తూ ఉండగా, యదువులలో శ్రేష్ఠుడైన ఆయన సభలో ఆసీనుడయ్యాడు.

Verse 14

कथाभिः क्रियमाणाभिर्विचित्राभिरनेकधा । उद्धवः कथयामास प्रचारं यदुनंदनम्

అనేక విధాల విచిత్రమైన సంభాషణలు జరుగుతుండగా, ఉద్ధవుడు యదునందనునికి ఒకరి రాకపోకల వార్తను, వారి గమనచలనాలను వివరించాడు.

Verse 15

यात्रायामनुसंप्राप्तं दुर्वाससमकल्मषम् । स्थितं तं गोमतीतीरे चक्रतीर्थसमीपतः

తీర్థయాత్రా క్రమంలో పాపకల్మషరహితుడైన దుర్వాస ముని వచ్చి, గోమతీ తీరంలో చక్రతీర్థ సమీపంలో నిలిచియుండెను।

Verse 16

तच्छ्रुत्वा सहसोत्थाय भगवान्रुक्मिणीगृहम् । जगाम हृष्टमनसा विश्वशक्तिरधोक्षजः

అది విని విశ్వశక్తియైన అధోక్షజ భగవానుడు వెంటనే లేచి, హర్షితమనసుతో రుక్మిణీ గృహానికి వెళ్లెను।

Verse 17

आगत्योवाच वैदर्भीं संप्राप्तमृषिसत्तमम् । तपोनिर्धूत पाप्माऽयमत्रिपुत्रो महातपाः

అక్కడికి వచ్చి ఆయన వైదర్భి (రుక్మిణీ)తో ఇలా అన్నాడు—“ఇక్కడ ఋషిశ్రేష్ఠుడు వచ్చాడు; ఇతడు అత్రి పుత్రుడు, మహాతపస్వి, తపస్సుతో పాపం దహించినవాడు।”

Verse 18

आतिथ्येनार्चितो विप्रो दास्यते च महोदयम् । गृहिणी न गृहे यस्य सत्पात्रागमनं वृथा

ఆతిథ్యంతో పూజింపబడిన బ్రాహ్మణుడు మహోన్నతిని ప్రసాదిస్తాడు; కానీ నిజమైన గృహిణి లేని ఇంటిలో సత్పాత్రుని రాక వ్యర్థమగును।

Verse 19

तस्य देवा न गृह्णंति पितरश्च तथोदकम् । तदागच्छस्व गच्छामो निमंत्रयितुमत्रिजम्

అటువంటి వాడి అర్పణాన్ని దేవతలు స్వీకరించరు, పితృదేవతలు కూడా జలతర్పణమును సైతం గ్రహించరు; కాబట్టి రా, మనం వెళ్లి అత్రిపుత్రుని (దుర్వాసను) ఆహ్వానిద్దాం।

Verse 20

तथेत्युक्त्वा तु सा देवी रथमारुरुहे सती । रथमारुह्य देवेशो रुक्मिण्या सहितो हरिः । जगाम तत्र यत्रास्ते दुर्वासा मुनिसत्तमः

“తథాస్తు” అని పలికి ఆ సతీదేవి రథమెక్కింది. అనంతరం దేవేశుడైన హరి రుక్మిణితో కలిసి రథమెక్కి, మునిశ్రేష్ఠుడు దుర్వాసుడు ఉన్న చోటికి వెళ్లెను।

Verse 21

दृष्ट्वा ज्वलंतं तपसा कूले नदनदीपतेः । कापालिकस्य पुरतः सुस्नातं वरसीकरैः

నదనదీపతి తీరంలో తపస్సు తేజస్సుతో జ్వలిస్తున్న ఆ కపాలధారిని ఎదురుగా చూచి, అతడు శుభజలబిందువులతో సిక్తదేహుడై, స్నానమాచరించి ఉన్నవాడని దర్శించారు।

Verse 22

प्रणम्य भगवान्भक्त्या पप्रच्छाऽनामयं ततः । पश्चाद्विदर्भतनया रुक्मिणी प्रणनाम तम्

భక్తితో నమస్కరించిన తరువాత భగవానుడు ఆయన క్షేమసమాచారం అడిగెను. ఆపై విదర్భకుమారి రుక్మిణీ కూడా ఆయనకు ప్రణామం చేసింది।

Verse 23

दुर्वासाश्चापि तौ दृष्ट्वा दर्शनार्थमुपागतौ । पप्रच्छ कुशलं तत्र स्वागतेनाभिनंद्य च

దుర్వాసుడు కూడా ఆ ఇద్దరూ దర్శనార్థం వచ్చినట్లు చూసి, అక్కడ వారికి స్వాగతం పలికి అభినందించి క్షేమసమాచారం అడిగెను।

Verse 24

दुर्वासा उवाच । कुशलं कृष्ण सर्वत्र कुत्र वासस्तवाऽधुना । कति दारा धनापत्यमेतद्विस्तरतो वद

దుర్వాసుడు పలికెను— “హే కృష్ణా! అన్నిచోట్ల క్షేమమేనా? ఇప్పుడు నీ నివాసం ఎక్కడ? నీకు ఎంతమంది భార్యలు, ధనం మరియు సంతానం ఎలా ఉన్నాయి? ఇవన్నీ విస్తారంగా చెప్పు।”

Verse 25

श्रीकृष्ण उवाच । समुद्रेण प्रदत्ता मे भूभिर्द्वादशयोजना । तस्यां निवसतो ब्रह्मन्पुरी हेममयी मम

శ్రీకృష్ణుడు పలికెను—ఓ బ్రాహ్మణా! సముద్రుడు నాకు ద్వాదశ యోజనాల భూమిని ప్రసాదించాడు. అందులో నివసించుచుండగా నా పురి హేమమయమై ఉంది.

Verse 26

प्रासादास्तत्र सौवर्णा नवलक्षाणि संख्यया । तस्यां वसामि संहृष्टस्त्वत्प्रसादात्सुनिर्भयः

అక్కడ స్వర్ణమయ ప్రాసాదాలు నవరక్షల సంఖ్యలో ఉన్నాయి. నీ ప్రసాదముచేత నేను ఆ నగరిలో ఆనందంగా, సంపూర్ణ నిర్భయుడనై నివసిస్తున్నాను.

Verse 27

तच्छुत्वा वचनं तस्य विस्मयाविष्टमानसः । प्रत्युवाच स दुर्वासाः प्रहस्य मधुसूदनम्

ఆయన మాటలు విని దుర్వాసుని మనస్సు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయింది. ఆయన చిరునవ్వుతో మధుసూదనునికి (కృష్ణునికి) ప్రత్యుత్తరం పలికెను.

Verse 28

वसंति तावका ये च तेषां संख्या वदस्व भोः । यावत्यश्च महिष्यस्ते पुत्राः परिजनास्तथा

ఓ మహాశయా! అక్కడ నివసించు నీ జనుల సంఖ్య చెప్పుము. అలాగే నీ మహిషులు (రాణులు) ఎంతమంది, కుమారులు మరియు పరిజనులు ఎంతమంది?

Verse 29

श्रीकृष्ण उवाच । ब्रह्मन्षोडशसाहस्रं भार्य्याश्चाष्टाधिका मम । तासां मध्येऽभीष्टतमा विदर्भाधिपतेः सुता

శ్రీకృష్ణుడు పలికెను—ఓ బ్రాహ్మణా! నాకు షోడశ సహస్ర భార్యలు, ఇంకా ఎనిమిది అదనంగా ఉన్నాయి. వారిలో అత్యంత ప్రియమైనది విదర్భాధిపతి కుమార్తె.

Verse 30

एकैकस्या दश सुताः कन्या चैका तथा मुने । षट्पंचाशद्यदूनां तु कोट्यः परिजनो मम

ఓ మునీ! ప్రతి (రాణి)కి పది కుమారులు, ఒక కుమార్తె ఉంది. నా పరివారం యాదవుల యాభై ఆరు కోట్లు.

Verse 31

शेषाः प्रकृतयो ब्रह्मंस्तेषां संख्या न विद्यते । तच्छ्रुत्वा चिंतयामास किमेतदिति विस्मितः

ఓ బ్రాహ్మణా! ప్రకృతికి చెందిన మిగిలిన రూపాల సంఖ్య తెలియదు. అది విని అతడు ఆశ్చర్యంతో—“ఇది ఏమిటి?” అని ఆలోచించాడు.

Verse 32

अहो ह्यनंतवीर्यस्य मायामाश्रित्य तिष्ठतः । अनंता सर्वकर्तृत्वे प्रवृत्तिर्दृश्यतामिय म्

అహో! మాయను ఆశ్రయించి నిలిచిన అనంతవీర్యుడైన ఆ ప్రభువుని—సర్వకర్తృత్వంలోని ఈ అంతులేని క్రియాశీలత లోకంలో కనిపిస్తుంది.

Verse 33

दुर्वासा उवाच । स्वागतं ते महाबाहो ब्रूहि किं करवाणि ते । दर्शनेन त्वदीयेन प्रीतिमेति च मे मनः

దుర్వాసుడు అన్నాడు—ఓ మహాబాహో! స్వాగతం. చెప్పు, నీకోసం నేను ఏమి చేయాలి? నీ దర్శనమాత్రంతోనే నా మనస్సు ఆనందిస్తుంది.

Verse 34

श्रीकृष्ण उवाच । यदि प्रसन्नो भगवांस्तदागच्छस्व मे गृहम् । शिरसा धार्य्य पादांबु प्रयास्यामि पवित्रताम्

శ్రీకృష్ణుడు అన్నాడు—ఓ భగవన్! మీరు ప్రసన్నులైతే నా ఇంటికి రండి. మీ పాదోదకాన్ని శిరస్సుపై ధరించి నేను పవిత్రతను పొందుతాను.

Verse 35

दुर्वासा उवाच । अक्षमासारसर्वस्वं किं मां नयसि माधव । नय मां यदि मद्वाक्यं करोषि सह भार्यया

దుర్వాసుడు అన్నాడు—హే మాధవా! నీవు క్షమ యొక్క సారసర్వస్వము; మరి నన్ను (నా అభిలాష ప్రకారం) ఎందుకు నడిపించవు? నా వాక్యాన్ని నెరవేర్చితే, భార్యతో కూడ నన్ను నడిపించు.

Verse 36

प्रह्लाद उवाच । एवमस्त्विति चोक्त्वा स प्रस्थितः स्वरथेन हि । तं दृष्ट्वा प्रस्थितं विष्णुं प्रहस्योवाच भर्त्सयन्

ప్రహ్లాదుడు అన్నాడు—“అలాగే కావుగాక” అని చెప్పి, అతడు తన స్వరథంలోనే బయలుదేరాడు. విష్ణువు బయలుదేరినదాన్ని చూసి, అతడు నవ్వి, ఎగతాళిగా పలికాడు.

Verse 37

दुर्वासा उवाच । दुर्वाससं न जानासि मुञ्चेमान्हयसत्तमान् । त्वं च भार्या तथा चेयं वहतं स्वरथेन माम्

దుర్వాసుడు అన్నాడు—దుర్వాసుడిని నీవు ఎరుగవా? ఈ ఉత్తమ అశ్వాలను విడిచిపెట్టు. నీవు మరియు నీ భార్య—నా స్వరథంలో నన్ను మోసుకుపోవాలి.

Verse 38

श्रीकृष्ण उवाच । भगवन्यथा प्रब्रवीषि विप्र कर्तास्मि तत्तथा । त्वया कृपालुना ब्रह्मन्पारितोऽहं सबांधवः

శ్రీకృష్ణుడు అన్నాడు—హే భగవన్ విప్రా! మీరు ఎలా ఆజ్ఞాపిస్తారో అలాగే నేను చేస్తాను. హే బ్రహ్మన్! మీ కరుణవల్ల నేను బంధువులతో కూడ రక్షింపబడి పోషింపబడుతున్నాను.

Verse 39

प्रह्लाद उवाच । तौ तथा ऋषिवर्य्योऽसौ युक्तां देवीं रथे स्वके । तथैव पुण्डरीकाक्षं याहि याहीत्यभाषत

ప్రహ్లాదుడు అన్నాడు—ఆ ఋషివర్యుడు దేవిని (రాణిని) తన రథంలో యథావిధిగా కూర్చోబెట్టి, పుండరీకాక్షునితో “వెళ్లు, వెళ్లు” అని పలికాడు.

Verse 40

तं दृष्ट्वा देवताः सर्वा वहमानं रथं हरिम् । साधुसाध्विति भाषंत ऊचुः सर्वे परस्परम्

హరి రథాన్ని లాగుతూ ఉండటాన్ని చూసి సమస్త దేవతలు పరస్పరం పలుకుకొని, మళ్లీ మళ్లీ—“సాధు! సాధు!” అని అన్నారు.

Verse 41

अहो ब्रह्मण्यदेवस्य परां भक्तिं प्रपश्यत । स्कन्धे कृत्वा धुरं यो हि वहते भार्य्यया सह

అహో! బ్రాహ్మణులకు అనుగ్రహశీలుడైన బ్రహ్మణ్యదేవుని పరమ భక్తిని చూడండి; ఆయన భార్యతో కలిసి తన భుజంపై యోకును పెట్టుకొని భారాన్ని మోస్తున్నాడు.

Verse 42

विकीर्यमाणः कुसुमैः सुरसंघैर्जनार्दनः । जगाम स रथं गृह्य सभार्यो द्वारकां प्रति

దేవగణాలు పుష్పవర్షం కురిపిస్తుండగా జనార్దనుడు రథాన్ని అధిరోహించి, భార్యతో కలిసి ద్వారక వైపు బయలుదేరాడు.

Verse 43

उह्यमाने रथे तस्मिन्रुक्मिणी तृषिताऽभवत् । उवाच कृष्णं वैदर्भी श्रमव्याकुललोचना

ఆ రథం లాగబడుతుండగా రుక్మిణి దాహార్తురాలైంది. శ్రమతో కలవరపడిన కన్నులతో వైదర్భి కృష్ణునితో పలికింది.

Verse 44

श्रान्ता भारपरिक्लिष्टा वहती कोपनं द्विजम् । पाययित्वोदकं कान्त नय मां मन्दिरं स्वकम्

నేను అలసిపోయాను, భారంతో బాధపడుతున్నాను; ఈ కోపిష్ట బ్రాహ్మణుణ్ని మోస్తున్నాను. ఓ ప్రియుడా, ఇతనికి నీరు త్రాగించి నన్ను నా మందిరానికి తీసుకెళ్లు.

Verse 45

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः पादाक्रान्त्या धरातलात् । आनयामास भगवान्गगां त्रिपथगां शुभाम्

ఆమె మాటలు విని భగవంతుడు తన పాదప్రహారంతో భూమిని నొక్కి, భూమి నుండే త్రిపథగా శుభ గంగను వెలికి తెచ్చెను।

Verse 46

तद्दृष्ट्वा निर्मलं शीतं सुगंधं पावनं तथा । पपौ पिपासिता देवी रुक्मिणी जाह्नवीजलम्

ఆ నీరు నిర్మలం, చల్లనిది, సుగంధమయమైనది, పవిత్రమైనదని చూసి దాహార్తురాలైన దేవి రుక్మిణి జాహ్నవి (గంగా) జలాన్ని పానము చేసెను।

Verse 47

पीतं तया जलं दृष्ट्वा चुकोप ऋषिसत्तमः । जज्वाल ज्वलनप्रख्यः शशाप परमेश्वरीम्

ఆమె నీరు త్రాగినదాన్ని చూసి ఋషిశ్రేష్ఠుడు కోపించెను; అగ్నివలె జ్వలించి పరమేశ్వరీపై శాపం ఉచ్చరించెను।

Verse 48

दुर्वासा उवाच । मामपृष्ट्वा जलं यस्मात्पीतवत्यसि रुक्मिणी । तस्मात्पानरता नित्यं भविष्यसि न संशयः

దుర్వాసుడు పలికెను—ఓ రుక్మిణీ! నన్ను అడగకుండానే నీవు నీరు త్రాగితివి; కనుక నీవు నిత్యం పానాసక్తురాలవు అవుతావు, సందేహం లేదు।

Verse 49

अवियुक्ता रथाद्यस्मान्मामपृष्ट्वा जलं त्वया । पीतं तस्माच्च कृष्णेन वियुक्ता त्वं भविष्यसि

రథం నుండి వేరుకాకుండానే నన్ను అడగక నీరు త్రాగితివి; అందువల్ల నీవు కృష్ణుని నుండి కూడా వియోగాన్ని పొందుదువు।

Verse 50

प्रह्लाद उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं क्रोधसंरक्तलोचनः । परित्यज्य रथं विप्रो भूमावेवावतिष्ठति

ప్రహ్లాదుడు పలికెను—ఇంత చెప్పి, కోపంతో ఎర్రబడిన కన్నులుగల ఆ బ్రాహ్మణుడు రథాన్ని విడిచి భూమిపైనే కూర్చుండెను।

Verse 51

एवं शप्ता तदा देवी रुदोदातीव विह्वला । उवाच कृष्णं करुणं कथं स्थास्ये त्वया विना

ఇలా శపింపబడిన దేవి, గట్టిగా ఏడుస్తున్నట్లుగా వణుకుతూ వ్యాకులమై, కరుణామయుడైన కృష్ణునితో పలికెను—“నీ లేక నేను ఇక్కడ ఎలా నిలిచెదను?”

Verse 52

श्रीकृष्ण उवाच । आयास्ये प्रत्यहं देवि द्विकालं भवनं तव । यो मां पश्यति चात्रस्थं स त्वामेव प्रपश्यति

శ్రీకృష్ణుడు పలికెను—“దేవీ, నేను ప్రతిరోజు రెండు వేళలా (ప్రాతః సాయంకాలం) నీ మందిరానికి వచ్చెదను. ఇక్కడ నన్ను దర్శించువాడు నిజంగా నిన్నే దర్శించును.”

Verse 53

मां हि दृष्ट्वा नरो यस्तु त्वां न पश्यति भक्तितः । अर्द्ध्ं यात्रा फलं तस्य भविष्यति न संशयः

ఎవడైతే నన్ను దర్శించి కూడా భక్తితో నిన్ను దర్శించడు, అతనికి యాత్రాఫలం సగమే కలుగును—సందేహం లేదు।

Verse 54

आश्वास्य च प्रियामेवं ब्राह्मणं यदुनन्दनः । ततः प्रसादयामास दुर्वाससमकल्मषम्

ఇలా తన ప్రియను ఓదార్చి, యదునందనుడు తరువాత కల్మషరహిత ముని బ్రాహ్మణుడు దుర్వాసుని ప్రసన్నం చేయుటకు యత్నించెను।

Verse 55

बाह्यो पवनमध्ये तु पूजयामास तं तथा । अवनिज्य स्वयं पादौ विप्रपादावनेजनम् । धारयामास शिरसा जगतः पावनो हरिः

బయట స్వచ్ఛమైన వాయుమధ్యంలో ఆయన అతనిని యథావిధిగా పూజించాడు. స్వయంగా తన చేతులతో బ్రాహ్మణుని పాదాలను కడిగి, జగత్పావనుడైన హరి ఆ పాదోదకాన్ని శిరస్సుపై ధరించాడు.

Verse 56

दत्त्वार्घ्यं गां च विप्राय मधुपर्कं स भक्तितः । विधिवद्भोजयामास षड्रसेन द्विजोत्तमम्

భక్తితో బ్రాహ్మణునికి అర్ఘ్యం, గోవు, మధుపర్కం సమర్పించి, ఆపై విధివిధానంగా ఆ ద్విజోత్తమునికి షడ్రసాలతో కూడిన భోజనం పెట్టాడు.