Adhyaya 2

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । आसीत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना गौतमश्च महातपाः । अहिल्या दयिता तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

వసిష్ఠుడు పలికెను— పూర్వము గౌతముడు అనే మహాతపస్వి ముని ఉండెను. అతని ప్రియమైన, యశస్సుగల ధర్మపత్ని అహల్య.

Verse 2

शिष्यानध्यापयामास स मुनिः शतशस्तदा । श्रुताध्ययनसंपन्नान्विससर्ज ततो गृहान्

ఆ ముని అప్పుడు వందలాది శిష్యులకు విద్య బోధించెను. వారు శ్రుతి-అధ్యయనములో సంపన్నులైన తరువాత వారిని తమ తమ గృహాలకు పంపెను.

Verse 3

तस्यान्योऽपि च यः शिष्यो गुरुभक्तिपरायणः । उत्तंको नाम मेधावी न्यवसत्तस्य मन्दिरे

అతనికి మరొక శిష్యుడు గురుభక్తిలో పరాయణుడు. ఉత్తంకుడు అనే మేధావి యువకుడు గురువు నివాసమందిరములోనే నివసించెను.

Verse 4

न तं विसर्जयामास जरयापि परिप्लुतम् । उत्तंकोऽपि सुशिष्यत्वान्नो वेत्ति पलितं शिरः

వృద్ధాప్యంతో కృశించిన అతనిని ఆయన విడిచిపెట్టలేదు; ఉత్తంకుడూ సుశిష్యత్వబలంతో గురువు శిరస్సులోని పళితకేశములనుకూడా గమనించలేదు।

Verse 5

जातकार्यसमायुक्तो विद्यापारंगतोऽपि सः । केनचित्त्वथ कालेन काष्ठार्थं स बहिर्ययौ

కర్తవ్యకార్యాలలో నిపుణుడై, విద్యలో పారంగతుడైనప్పటికీ, కొంతకాలానంతరం కట్టెల కోసం అతడు బయటికి వెళ్లాడు।

Verse 6

प्रभूतानि समादाय आश्रमं परमं गतः । अथासौ न्यक्षिपत्तत्र भूतले काष्ठसंचयम्

అధికంగా కట్టెలు సేకరించి అతడు శ్రేష్ఠ ఆశ్రమానికి చేరాడు; ఆపై అక్కడ భూమిపై కట్టెల కట్టను దించాడు।

Verse 7

काष्ठलग्नां तदा श्वेतां जटामेकां ददर्श सः । स दृष्ट्वा दुःखमापन्नः कृपणं पर्यचिन्तयत्

అప్పుడు కట్టెలకు అంటుకున్న ఒక తెల్లని జటను అతడు చూశాడు; అది చూసి శోకగ్రస్తుడై కృపణంగా మనసులో ఆలోచించాడు।

Verse 8

धिग्धिङ्मे जीवितं नष्टं कुतः कार्यरतस्य च । कलत्र संग्रहं नैव मया कृतमबुद्धिना

“ధిక్ ధిక్! నా జీవితం నశించింది; కార్యనిరతుడైన నాకు ఫలమేంటి? అబుద్ధితో నేను భార్యా-గృహస్థాశ్రమాన్ని కూడా ఏర్పరచుకోలేదు।”

Verse 9

भविष्यति कुलच्छेदः शैथिल्यान्मम दुर्मतेः । गुरुपत्न्या च संदृष्ट उत्तंको दुःखितस्तदा

“నా అలసత్వం, దుర్బుద్ధి వల్ల నా వంశం ఛేదించబడుతుంది।” అని చెప్పి, గురుపత్నికి కనబడిన ఉత్తంకుడు ఆ సమయంలో దుఃఖంతో మునిగిపోయాడు।

Verse 10

तस्य दुःखं तथा क्षिप्रं गौतमाय निेवेदितम् । गौतमेन तथेत्युक्त्वा मृदुवाण्या स भाषितः

అతడు తన దుఃఖాన్ని త్వరగా గౌతమునికి నివేదించాడు. గౌతముడు “తథాస్తు” అని చెప్పి, మృదువాక్యాలతో అతనితో మాట్లాడాడు।

Verse 11

वत्स गच्छ गृहं त्वं च अग्निहोत्रादिकाः क्रियाः । पालयस्व विधानेन पत्न्या सह न संशयः

“వత్సా, నీవు ఇంటికి వెళ్లు; అగ్నిహోత్రాది కర్మలను విధివిధానంగా ఆచరించు; భార్యతో కలిసి—సందేహం లేదు.”

Verse 12

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि प्रत्युवाच गुरुं प्रति । दक्षिणां प्रार्थय स्वामिन्नहं दास्याम्यसंशयम्

గురు ఇలా చెప్పగా అతడు గురువుతో ఇలా అన్నాడు—“స్వామీ, గురుదక్షిణను కోరండి; నేను నిస్సందేహంగా ఇస్తాను.”

Verse 13

गौतम उवाच । सेवा कृता त्वया वत्स महती मम सर्वदा । तेनैव परिपूर्णत्वं जातं मे नात्र संशयः

గౌతముడు అన్నాడు—“వత్సా, నీవు ఎల్లప్పుడూ నాకు మహత్తర సేవ చేశావు; దానివల్లనే నేను పూర్తిగా తృప్తుడను—సందేహం లేదు.”

Verse 14

उत्तंक उवाच । किंचिद्ग्राह्यं त्वया स्वामिन्सन्तोषो जायते मम । त्वत्प्रसादान्मुनिश्रेष्ठ विद्यापारंगतोऽस्म्यहम्

ఉత్తంకుడు అన్నాడు—స్వామీ, నావద్ద నుండి ఏదో కొంత స్వీకరించండి; అప్పుడు నా హృదయంలో సంతృప్తి కలుగుతుంది. మునిశ్రేష్ఠా, మీ అనుగ్రహంతో నేను విద్యలో పారంగతుడనయ్యాను.

Verse 15

गौतम उवाच । न ग्राह्यं च मया पुत्र सन्तुष्टः सेवयास्म्यहम् । नेच्छाम्यहं धनं त्वत्तः सुखं गच्छ गृहं प्रति

గౌతముడు అన్నాడు—పుత్రా, నేను ఏదీ స్వీకరించను; నీ సేవతోనే నేను సంతుష్టుడను. నీ వద్ద నుండి ధనం నాకు అవసరం లేదు; సుఖంగా ఇంటికి వెళ్లు.

Verse 16

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि मातरं चाभ्यभाषत । किंचिद्ग्राह्यं मया मातः सन्तोषो दीयतां मम

గురువు ఇలా చెప్పగా అతడు గురుపత్నిని ఉద్దేశించి అన్నాడు—అమ్మా, నావద్ద నుండి ఏదో స్వీకరించండి; నా హృదయానికి సంతృప్తి ప్రసాదించండి.

Verse 17

गुरुपत्न्युवाच । सौदासं गच्छ पुत्र त्वं ममाज्ञां कुरु सत्वरम् । मदयन्ती प्रिया तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

గురుపత్ని చెప్పింది—పుత్రా, సౌదాసుని వద్దకు వెళ్ళి నా ఆజ్ఞను వెంటనే నెరవేర్చు. అతని ప్రియమైన యశస్విని ధర్మపత్ని మదయంతీ.

Verse 18

कुण्डलेऽथानय क्षिप्रं मदयंत्याश्च पुत्रक । नो चेच्छापं प्रदास्यामि पञ्चमेऽह्नि न आगतः

పుత్రకా, మదయంతీ యొక్క ఆ కుండలాలను త్వరగా తీసుకురా. ఐదవ రోజుకు నీవు రాకపోతే నేను నీకు శాపం ఇస్తాను.

Verse 19

इत्युक्तो गुरुपत्न्या स प्रस्थितः सत्वरं तदा । सौदासस्यगृहं प्राप व्याघ्रास्यं तं च दृष्टवान्

గురుపత్నీ ఇలా చెప్పగా అతడు వెంటనే బయలుదేరాడు. సౌదాసుని ఇంటికి చేరి, వ్యాఘ్రముఖంలా ఉన్న అతనిని చూచెను.

Verse 20

दृष्ट्वा प्राह तदा विप्रं भक्षणार्थमुपस्थितम् । भक्षयिष्यामि वै विप्र त्वामहं नात्र संशयः

భక్షణార్థంగా దగ్గరకు వచ్చిన బ్రాహ్మణుని చూచి అతడు అన్నాడు— “ఓ విప్రా, నిన్ను నేను తప్పక భక్షిస్తాను; ఇందులో సందేహం లేదు.”

Verse 21

उत्तंक उवाच । अवश्यं भक्षय त्वं मामेकं शृणु नराधिप । देहि मे कुण्डले तात दत्त्वाऽहं गुरवे पुनः । आगमिष्यामि भक्षस्व मा त्वं कार्यविवर्जितम्

ఉత్తంకుడు అన్నాడు— “ఓ నరాధిపా, నన్ను నీవు తప్పక భక్షించవచ్చు; కానీ ఒక మాట విను. తాతా, ఆ కుండలాలను నాకు ఇవ్వు; వాటిని గురువుకు సమర్పించి నేను మళ్లీ వస్తాను. అప్పుడు నన్ను భక్షించు; నీ కార్యం విఫలమవనీయకు.”

Verse 22

सौदास उवाच । गच्छ त्वं मन्दिरे दुर्गे यत्राऽस्ते दयिता मम । तां त्वमासाद्य यत्नेन जीवितव्यभयाद्द्विज

సౌదాసుడు అన్నాడు— “నా ప్రేయసి ఉన్న దుర్గసమేతమైన మందిరానికి వెళ్లు. ఓ ద్విజా, ప్రాణభయంతో జాగ్రత్తగా ఆమెను చేరుకో.”

Verse 23

याच्यतां मम वाक्येन सा ते दास्यति कुण्डले । त्वया च नान्यथा कार्यं यत्सत्यं द्विजसत्तम

“నా మాటగా ఆమెను అడుగు; ఆమె నీకు కుండలాలను ఇస్తుంది. నీవు దీనికి భిన్నంగా ఏదీ చేయకూడదు—ఇది సత్యం, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా.”

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । मदयन्त्याः समीपं तु गत्वोवाच द्विजोत्तमः । देहि मे कुण्डले देवि सौदासस्त्वां समादिशत्

వసిష్ఠుడు పలికెను—శ్రేష్ఠ ద్విజుడు మదయంతి సమీపమునకు వెళ్లి, “దేవి, నాకు కుండలములు ఇవ్వుము; సౌదాస రాజు నిన్ను ఆజ్ఞాపించాడు” అని చెప్పెను.

Verse 25

मदयंत्युवाच । सन्देहोऽद्यापि मे विप्र कुण्डले द्विजसत्तम । अभिज्ञानं त्वमानीय नृपस्य द्विज दर्शय

మదయంతి పలికెను—“ఓ విప్రా, ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, ఈ కుండలముల విషయమున నాకు ఇంకా సందేహమే. రాజుని అభిజ్ఞానమును తీసుకొని వచ్చి నాకు చూపుము.”

Verse 26

स गत्वा त्वरितं भूपमभिज्ञानमयाचत

అతడు త్వరగా భూపతియొద్దకు వెళ్లి అభిజ్ఞానమును యాచించెను.

Verse 27

सौदास उवाच । यैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं ये नयंति वै । गत्वैवं ब्रूहि तां साध्वीं मम वाक्यं द्विजोत्तम । प्रदास्यति ततो नूनं कुण्डले रत्नमंडिते

సౌదాసుడు పలికెను—“వాటిలేక సుగతి లేదు; అవే నిజముగా దుర్గతికి నడిపించును. ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, వెళ్లి ఆ సాధ్వికి నా వాక్యమును చెప్పుము; అప్పుడు ఆమె నిశ్చయముగా రత్నమండిత కుండలములను ఇస్తుంది.”

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । प्रत्यभिज्ञानमादाय गत्वा तस्यै न्यवेदयत्

వసిష్ఠుడు పలికెను—అభిజ్ఞానమును తీసుకొని అతడు వెళ్లి ఆమెకు దానిని సమర్పించెను.

Verse 29

ततोऽसौ प्रददौ तस्मै गृह्ण मे कुण्डले द्विज । उवाच यत्नमास्थाय नीयतां द्विजसत्तम

అప్పుడు ఆమె అతనికి కుండలాలను ఇచ్చి చెప్పింది— “హే ద్విజా, నా కుండలాలను గ్రహించు. హే ద్విజశ్రేష్ఠా, జాగ్రత్తగా వీటిని తీసుకుపో.”

Verse 30

एते च वांछते नित्यं तक्षको द्विज कुण्डले । स तथेति समादाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः । कौतुकात्पुनरागत्य राजानं वाक्यमब्रवीत्

“హే ద్విజా, తక్షక నాగుడు ఈ కుండలాలను నిత్యం కోరుకుంటాడు.” అని చెప్పి ‘తథాస్తు’ అంటూ అతడు వాటిని తీసుకున్నాడు; ఆశ్చర్యంతో అతని కళ్ళు విప్పారాయి. తరువాత కుతూహలంతో తిరిగి వచ్చి రాజునితో ఈ మాటలు అన్నాడు.

Verse 31

अभिज्ञानान्मया भूप सम्प्राप्ते दीप्तकुण्डले । वाक्यार्थस्तु न विज्ञातस्ततोऽहं पुनरागतः

“హే భూపా, గుర్తుగా ఈ దీప్త కుండలాలు నాకు లభించాయి; కానీ సందేశపు భావం నాకు తెలియలేదు, అందుకే నేను మళ్లీ వచ్చాను.”

Verse 32

कौतुकाद्वद मे राजन्स्वकार्ये च यथास्थितम् । कैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं के नयंति च

“కుతూహలంతో, హే రాజా, మీ కార్యం యథాస్థితిగా నాకు చెప్పండి—ఎవరు లేకుండా సుగతి లేదు? ఎవరు దుర్గతికి నడిపిస్తారు?”

Verse 33

सौदास उवाच । आराधिता द्विजा विप्र भवंति सुगतिप्रदाः । असन्तुष्टा दुर्गतिदाः सद्यो मम यथा पुरा

సౌదాసుడు అన్నాడు— “హే విప్రా, ద్విజులను సమ్యకంగా ఆరాధిస్తే వారు సుగతిని ప్రసాదిస్తారు; అసంతుష్టులైతే దుర్గతిని ఇస్తారు—పూర్వం నాకు వెంటనే జరిగినట్లే.”

Verse 34

एतावान्मम शापोऽयं वसिष्ठस्य महात्मनः । तेनोक्तं त्वां यदा कश्चित्प्रश्नं विख्यापयिष्यति

మహాత్ముడు వసిష్ఠుడు నాపై విధించిన శాపం ఇంతటిదే. ఆయన చెప్పినది—ఎప్పుడైతే ఎవరో నిన్ను ఒక నిర్దిష్ట ప్రశ్న అడుగుతారో, అప్పుడే ఆ నిబంధన నెరవేరుతుంది.

Verse 35

तदा दोषविनिर्मुक्तो भविष्यसि न संशयः । त्वत्प्रसादाद्विनिर्मुक्तो ह्यहं शापाद्द्विजोत्तम । सात्त्विकं धाम चापन्नो गच्छ विप्र नमोऽस्तु ते

అప్పుడు నీవు దోషముల నుండి విముక్తుడవుతావు—సందేహం లేదు. ఓ ద్విజోత్తమా, నీ ప్రసాదంతో నేనూ శాపం నుండి విడుదలయ్యాను. సాత్త్వికమైన పవిత్ర ధామాన్ని పొందినవాడై వెళ్లు, ఓ విప్రా; నీకు నమస్కారం.

Verse 36

वसिष्ठ उवाच । उत्तंकस्तेन निर्मुक्तः सत्वरं पथमाश्रितः । गच्छंश्चातिक्षुधाविष्टो ऽपश्यद्बिल्वफलानि सः

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఉత్తంకుడు అలా విముక్తుడై వెంటనే మార్గాన్ని ఆశ్రయించాడు. వెళ్తూ వెళ్తూ తీవ్రమైన ఆకలితో బాధపడుతూ అతడు బిల్వఫలాలను చూశాడు.

Verse 37

ततः कृष्णाजिने बद्ध्वा कुण्डले न्यस्य भूतले । आरुरोह फलाकांक्षी स मुनिः क्षुधयाऽन्वितः

అప్పుడు అతడు కృష్ణాజినంలో కుండలాలను కట్టి నేలపై ఉంచాడు. ఫలాల కోరికతో, ఆకలితో నలిగిన ఆ ముని (చెట్టెక్కి) పైకి ఎక్కాడు.

Verse 38

एतस्मिन्नेव काले तु तक्षकः पन्नगोत्तमः । गृहीत्वा कुण्डले तूर्णमगमद्दक्षिणामुखः

అదే సమయంలో పన్నగోత్తముడైన తక్షకుడు కుండలాలను లాక్కొని, వెంటనే దక్షిణాభిముఖంగా వెళ్లిపోయాడు.

Verse 39

अथोत्तंकः फलाहारी अवतीर्य धरातले । सर्वतोऽन्वेषयामास वेगेन महता वृतः

అప్పుడు ఫలాహారి ఉత్తంకుడు భూమిపై దిగివచ్చి, మహా వేగంతో ప్రేరితుడై, అన్ని దిక్కులా వెదకసాగెను।

Verse 40

स दृष्ट्वा सम्मुखं प्राप्तं समीपं पन्नगोत्तमः । प्रविवेश बिलं रौद्रमन्धकारेण संवृतम्

అతడు ఎదురుగా దగ్గరికి వస్తున్నాడని చూసి, శ్రేష్ఠ సర్పుడు ఘోరాంధకారంతో కప్పబడిన భయంకర బిలంలో ప్రవేశించాడు।

Verse 41

उत्तंकोऽपि बिलं प्राप्तः प्रविश्य तमसावृतम् । दण्डकाष्ठं समादाय कुपितोह्यखनत्तदा

ఉత్తంకుడూ ఆ బిలానికి చేరి; చీకటితో కప్పబడిన దానిలో ప్రవేశించి, కఱ్ఱదండం పట్టుకొని కోపంతో వెంటనే తవ్వసాగెను।

Verse 42

तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा सक्लेशं गुरुकार्यतः । वज्रमारोपयामास दण्डांते पाकशासनः

గురుకార్యమునకు క్లేశంతో బాధపడుతున్న అతనిని చూసి, పాకశాసనుడు ఇంద్రుడు అతని దండాగ్రంపై వజ్రాన్ని స్థాపించాడు।

Verse 43

ततो विदारयामास स शीघ्रं धरणीतलम् । प्रविष्टश्चैव पातालं कुण्डलार्थं परिभ्रमन्

అప్పుడు అతడు వేగంగా భూమితలాన్ని చీల్చి, కుండలాల కోసం వెదుకుతూ తిరుగుచూ పాతాళంలో ప్రవేశించాడు।

Verse 44

सोऽपश्यद्वाजिनं तत्र सर्वश्वेतं गुणान्वितम् । तेनोक्तः स्पृश मे गुह्यं ततः कार्यं भविष्यति

అక్కడ అతడు సర్వశ్వేతమై శుభలక్షణసంపన్నమైన ఒక అశ్వాన్ని చూచెను. ఆ అశ్వము చెప్పెను—“నా గుహ్యాంగాన్ని స్పర్శించు; అప్పుడు నీ కార్యం సిద్ధించును.”

Verse 45

स चकार तथा शीघ्रं ततो धूमो व्यजायत । पातालं तेन सर्वत्र व्याप्तं भूधर वह्निना

అతడు వెంటనే అలాగే చేసెను; అప్పుడు ధూమము పుట్టెను. ఆ పర్వతసమానమైన అగ్నిచేత పాతాళము అంతటా వ్యాపించెను.

Verse 46

ततश्च व्याकुलाः सर्वे पन्नगाः समुपाद्रवन् । तक्षकं पुरतः कृत्वा संप्राप्ताः कुण्डलान्विताः । उत्तंकाय ततो दत्त्वा प्रणिपत्य ययुर्गृहम्

అప్పుడు సమస్త పన్నగములు వ్యాకులమై పరుగెత్తుకొచ్చెను. తక్షకుని ముందుంచి, కుండలములతో వచ్చి, వాటిని ఉత్తంకునికి ఇచ్చి నమస్కరించి తమ నివాసానికి వెళ్లిరి.

Verse 47

वसिष्ठ उवाच । अथाश्वस्तमुवाचेदमहमग्निर्द्विजोत्तम । यस्त्वयाऽराधितः पूर्वमुपाध्यायनिदेशतः

వసిష్ఠుడు పలికెను—ఆశ్వాసము పొందిన ఆ ద్విజోత్తమునితో అతడు ఇలా అన్నాడు—“ఓ ద్విజశ్రేష్ఠా, నేను అగ్నిని; నీవు పూర్వము ఉపాధ్యాయుని ఆజ్ఞచేత నన్ను ఆరాధించితివి.”

Verse 48

ज्ञात्वा त्वां दुःखितं प्राप्तमिह प्राप्तः कृपापरः । सर्वथा त्वं च मे पृष्ठं भगवञ्छीघ्रमारुह

నీవు దుఃఖితుడై ఇక్కడికి వచ్చినదని తెలిసి, కరుణతో నేను ఇక్కడికి వచ్చితిని. కావున, ఓ భగవన్, త్వరగా నా పృష్ఠముపై आरोహించుము.

Verse 49

नयामि तत्र यत्रास्ते गुरुः सर्वगुणालयः । आरूढस्तस्य पृष्ठे स प्रतस्थे ह्याश्रमं प्रति

నేను నిన్ను అక్కడికి తీసుకెళ్తాను; అక్కడ సర్వగుణాల ఆశ్రయమైన గురువు నివసిస్తాడు. అతని వెన్నుపై ఎక్కి అతడు ఆశ్రమం వైపు బయలుదేరాడు.

Verse 50

तत्क्षणात्समनुप्राप्तो गौतमस्य निवेशनम् । एतस्मिन्नेव काले तु अहिल्या कृतमंडना

అదే క్షణంలో అతడు గౌతముని నివాసానికి చేరుకున్నాడు. అదే సమయంలో అలంకారాలతో సుసజ్జితమైన అహల్య అక్కడే ఉండింది.

Verse 51

स्नाता चाभ्येत्य भर्तारं साध्वी वाक्यमुवाच ह । उत्तंकोऽद्य न संप्राप्तः शापं दास्याम्यहं ध्रुवम्

స్నానం చేసి సతీమణి భర్తను సమీపించి పలికింది—“ఈ రోజు ఉత్తంకుడు రాకపోతే, నేను నిశ్చయంగా శాపం ఇస్తాను.”

Verse 52

शिथिलो गुरुकृत्येषु स यदालक्षितो मया । तस्या वाक्यावसाने तु उत्तंकः पर्य्यदृश्यत

గురుకర్తవ్యాలలో అతడు శిథిలుడయ్యాడని నేను గమనించిన వేళ, ఆమె మాట ముగిసిన వెంటనే ఉత్తంకుడు కనబడాడు.

Verse 53

प्रसन्नवदनो हृष्टः कुण्डलाभ्यां समन्वितः । प्रणिपत्य स तां भक्त्या कुण्डले संन्यवेदयत्

ప్రసన్న ముఖంతో ఆనందించి, కుండలయుగలంతో కూడి, భక్తితో నమస్కరించి ఆ కుండలాలను ఆమెకు సమర్పించాడు.

Verse 54

सा दृष्ट्वा तत्क्षणात्साध्वी कर्णाभ्यां संन्यवेशयत् । स्वगृहाय ततस्तूर्णमुत्तंकं विससर्ज ह

అవి చూచి ఆ సాధ్వీ తక్షణమే వాటిని తన కర్ణయుగ్మమున ధరించింది. అనంతరం ఉత్తంకుని తన స్వగృహమునకు శీఘ్రముగా వెళ్లుమని పంపివేసెను।

Verse 55

वसिष्ठ उवाच । एवं स विवरो जातस्तक्षकोत्तंककारणात् । यथा मे चिंत्यते नित्यं धेन्वर्थं श्वभ्रपूरणे

వసిష్ఠుడు పలికెను—తక్షకుడు మరియు ఉత్తంకుడు కారణముగా ఈ వివరం ఏర్పడెను. గోవు హితార్థమై ఆ గోతిని పూరించుటను నేను నిత్యము చింతించుచున్నాను।

Verse 56

तस्मात्त्वं पूरय क्षिप्रं नान्यः शक्तोऽत्र कर्मणि । शीघ्रं कुरु नगश्रेष्ठ मम कार्यमसंशयम्

కాబట్టి నీవు దీనిని శీఘ్రముగా పూరించుము; ఇక్కడ ఈ కార్యమునకు మరెవ్వరూ సమర్థులు కారు. ఓ నగశ్రేష్ఠా, త్వరగా చేసి నా కార్యమును నిస్సందేహముగా నెరవేర్చుము।