Adhyaya 28

Verse 1

लोमश उवाच । कुमारं स्वांकमारोप्य उवाच जगदीश्वरः । देवान्प्रति तदा रुद्रः सेंद्रान्भर्गः प्रतापवान्

లోమశుడు పలికెను—అప్పుడు జగదీశ్వరుడు కుమారుని తన ఒడిలో కూర్చోబెట్టి, ఇంద్రసహిత దేవతలతో ఆ ప్రతాపవంతుడైన రుద్రుడు, తేజోమయుడైన భర్గుడు పలికెను।

Verse 2

किं कार्यं कथ्यतां देवाः कुमारेणाधुना मम । तदोचुः सहिताः सर्वे देवं पशुपतिं प्रति

“ఓ దేవతలారా, నా కుమారునిచేత ఇప్పుడు ఏ కార్యం చేయవలెను? చెప్పుడి।” అప్పుడు అందరూ కలిసి దేవుడు పశుపతిని ఉద్దేశించి పలికిరి।

Verse 3

तारकाद्भयमुत्पन्नं सर्वेषां जगतां विभो । त्राता त्वं जगतां स्वामी तस्मात्त्राणं विधीयताम्

“హే విభో, తారకునివల్ల సమస్త లోకాలకూ భయం కలిగింది. మీరు జగత్తుకు త్రాత, స్వామి; కనుక రక్షణను విధించండి।”

Verse 4

कुमारेण हतोऽद्यैव तारको भविता प्रभो । तस्मादद्यैव यास्यामस्तारकं हंतुमुद्यताः

“ప్రభో, ఈ రోజే కుమారునిచేత తారకుడు హతుడగును. కనుక ఈ రోజే మేము తారకుని సంహరించుటకు సిద్ధమై బయలుదేరుదుము।”

Verse 5

तथेति मत्वा सहसा निर्जग्मुस्ते तदा सुराः । कार्त्तिकेयं पुरस्कृत्य शंकरातमजमेव हि

“తథాస్తు” అని భావించి ఆ దేవతలు వెంటనే బయలుదేరిరి; శంకరాత్మజుడైన కార్త్తికేయుని ముందుంచి నడిచిరి।

Verse 6

सर्वे मिलित्वा सहसा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः । देवानामुद्यमं श्रुत्वा तारकोऽपि महाबलः

బ్రహ్మా–విష్ణువులను ముందుంచి దేవతలందరు హఠాత్తుగా కూడారు. దేవుల సమరసన్నాహాన్ని విని మహాబలుడు తారకుడూ కదిలాడు.

Verse 7

सैन्येन महता चैव ययौ योद्धुं सुरान्प्रति । देवैर्दृष्टं समायातं तारकस्य महद्बलम्

అతడు మహాసైన్యంతో దేవతలపై యుద్ధానికి బయలుదేరాడు. తారకుని మహాబలం తమవైపు వస్తున్నదని దేవులు చూశారు.

Verse 8

तदा नभोगता वाणी ह्युवाच परिसांत्व्य तान् । शांकरिं च पुरस्कृत्य सर्वे यूय प्रतिष्ठिताः

అప్పుడు ఆకాశవాణి వారిని ఓదార్చి ఇలా చెప్పింది— “శాంకరీ (పార్వతి)ని ముందుంచి మీరు అందరూ స్థిరంగా, రక్షితులుగా ఉన్నారు.”

Verse 9

दैत्यान्विजित्य संग्रामे जयिनो हि भविष्यथ

“సమరంలో దైత్యులను జయించి మీరు నిశ్చయంగా విజయులవుతారు.”

Verse 10

वाचं तु खेचरीं श्रुत्वा देवाः सर्वे समुत्सुकाः । कुमारं च पुरस्कृत्य सर्वे ते गतसाध्वसाः

ఆకాశవాణిని విని దేవతలందరూ ఉత్సాహంతో నిండారు. కుమారుని ముందుంచి వారు అందరూ భయరహితులయ్యారు.

Verse 11

युद्धकामाः सुरा यावत्तावत्सर्वे समागताः । वरणार्थं कुमारस्य सुता मृत्योर्दुरत्यया

యుద్ధకాంక్షతో దేవతలందరూ సమవేతులైన వెంటనే, కుమారుని వరించుటకై మరణుని దుర్జయ కుమార్తె అక్కడికి వచ్చింది।

Verse 12

ब्रह्मणा नोदिता पूर्वं तपः परममाश्रिता । तपसा तेन महता कुमारं प्रति वै तदा । आगता दुहिता मृत्योः सेना नामैकसुंदरी

పూర్వం బ్రహ్మదేవుని ప్రేరణతో ఆమె పరమ తపస్సును ఆశ్రయించింది. ఆ మహాతపస్సు ఫలంగా ఆమె అప్పుడు కుమారుని సమీపానికి వచ్చింది—మరణుని కుమార్తె, ‘సేనా’ అనే అపూర్వ సుందరి।

Verse 13

तां दृष्ट्वा तेऽब्रुवन्सर्वे देवं पशुपतिं प्रति । एनं कुमारमुद्दिश्य आगता ह्यतिसुंदरी

ఆమెను చూచి అందరూ దేవుడు పశుపతిని ఉద్దేశించి అన్నారు—“ఈ అతిసుందరి ఈ కుమారునినే లక్ష్యంగా వచ్చిందని।”

Verse 14

ब्रह्मणो वचनाच्चैव कुमारेण तदा वृता । अथ सेनापतिर्जातः कुमारः शांकरिस्तदा

బ్రహ్మదేవుని వచనానుసారం అప్పుడు కుమారుడు ఆమెను వరించాడు; అదే సమయంలో శంకరపుత్రుడైన కుమారుడు దేవసేనలకు సేనాపతిగా అయ్యాడు।

Verse 15

तदा शंखाश्च भेर्यश्च पटहानकगोमुखाः । तथा दुंदुभयो नेदुर्मृदंगाश्च महास्वनाः

అప్పుడు శంఖాలు, భేరీలు, పఠహాలు, ఆనకాలు, గోముఖాలు మ్రోగాయి; అలాగే దుందుభులు గర్జించాయి, మృదంగాలు మహానాదం చేశాయి।

Verse 16

तेन नादेन महता पूरितं च नभस्तलम् । तदा गौरी च गंगा च कृत्तिका मातरस्तथा । परस्परमथोचुस्ताः सुतो मम ममेति च

ఆ మహానాదంతో ఆకాశమండలం నిండిపోయింది. అప్పుడు గౌరీ, గంగా, కృత్తికామాతృకలు పరస్పరం ఇలా అన్నారు—“ఇతడు నా కుమారుడు, నిజంగా నాదే।”

Verse 17

एवं विवादमापन्नाः सर्वास्ता मातृकादयः । निवारिता नारदेन मौढ्यं मा कुरुतेति च

ఇలా ఆ మాతృకలు అందరూ వివాదంలో పడ్డారు. నారదుడు వారిని ఆపి, “మూఢత్వం చేయకండి” అని చెప్పాడు.

Verse 18

पार्वत्यां शंकराज्जातो देवकार्यार्थसिद्धये । तूष्णींभूतास्तदा सर्वाः कृत्तिका मातृभिः सह

దేవకార్యసిద్ధి కోసం పార్వతీ-శంకరుల నుండి ఆయన జన్మించాడు. అప్పుడు కృత్తికలు మాతృగణంతో కలిసి అందరూ మౌనమయ్యారు.

Verse 19

गुहेनोक्तास्तदा सर्वा ऋषिपत्न्यश्च कृत्तिकाः । नक्षत्राणि समाश्रित्य भवद्भिः स्थीयतां चिरम्

అప్పుడు గుహ (కార్త్తికేయుడు) ఋషిపత్నులు మరియు కృత్తికలందరితో, “నక్షత్రాలను ఆశ్రయించి మీరు అక్కడ దీర్ఘకాలం నిలిచి ఉండండి” అని అన్నాడు.

Verse 20

तथा मातृगणस्तेन स्वामिना स्थापितो दिवि । मृत्योः कन्यां च संगृह्य कार्त्तिकेयस्त्वरान्वितः

అలాగే ఆ స్వామి మాతృగణాన్ని స్వర్గంలో స్థాపించాడు. మరణదేవుని కుమార్తెను వెంట తీసుకొని, త్వ‌రతో కార్త్తికేయుడు ముందుకు సాగాడు.

Verse 21

इंद्रं प्रोवाच भगवान्कुमारः शंकरात्मजः । दिवं याहि सुरैः सार्द्धं राज्यं कुरु निरन्तरम्

శంకరాత్మజుడైన భగవాన్ కుమారుడు ఇంద్రునితో పలికెను—“దేవులతో కలిసి స్వర్గానికి వెళ్ళి, నీ రాజ్యాన్ని నిరంతరంగా పాలించు।”

Verse 22

इंद्रेणोक्तः कुमारो हि तारकेण प्रपीडिताः । स्वर्गाद्विद्राविताः सर्वे वयं याता दिशो दश

ఇంద్రుడు కుమారునితో అన్నాడు—“తారకుడు మమ్మల్ని ఘోరంగా పీడించాడు; స్వర్గం నుండి తరిమివేయబడి మేమందరం దశదిశలకూ పారిపోయాము।”

Verse 23

किं पृच्छसि महाभाग अस्मान्पदपरिच्युतान् । एवमुक्तस्तदा तेन वज्रिणाशंकरात्मजः । प्रहस्येंद्रं प्रति तदा मा भैषीत्यभयं ददौ

“మహాభాగ! మేము పదభ్రష్టులమయ్యాము; మమ్మల్ని ఎందుకు ప్రశ్నిస్తున్నావు?” అని వజ్రధారి ఇంద్రుడు చెప్పగా, శంకరాత్మజుడు నవ్వి ఇంద్రునితో—“భయపడకు” అని అభయం ఇచ్చెను।

Verse 24

यावत्कथयतस्तस्य शांकरेश्च महात्नः । कैलासं तु गते रुद्रे पार्वत्या प्रमथैः सह

ఆ మహాత్ముడైన శంకరపుత్రుడు మాట్లాడుతుండగా, రుద్రుడు పార్వతీతోను ప్రమథులతోను కలిసి కైలాసానికి వెళ్లెను।

Verse 25

आजगाम महादैत्यो दैत्यसेनाभिरावृतः । रणदुंदुभयो नेदुस्तता प्रलयभीषणाः

దైత్యసేనలతో ఆవరించబడిన మహాదైత్యుడు వచ్చెను; రణదుందుభులు మోగెను, ప్రళయభీషణములవలె భయంకరంగా।

Verse 26

रणकर्कशतूर्याणि डिंडिमान्यद्भुतानि च । गोमुखाः खरश्रृंगाणि काहलान्येव भूरिशः

యుద్ధపు కర్కశ తూర్యధ్వనులు మోగాయి—అద్భుతమైన డిండిమాలు, గోముఖ శృంగాలు, గర్దభ-శృంగాలు, ఇంకా అనేక కాహలాలు వినిపించాయి।

Verse 27

वाद्यभेदा आवाद्यंत तस्मिन्दैत्यसमागमे । गर्जमानास्तदा वीरस्तारकेण सहैव तु

ఆ దైత్యసమాగమంలో నానావిధ వాద్యాలు మోగించబడ్డాయి; ఆపై తారకునితో కలిసి ఆ వీరుడు గర్జించాడు।

Verse 28

उवाच नारदो वाक्यं तारकं देवकण्टकम्

దేవులకు కంటకమైన తారకుని ఉద్దేశించి నారదుడు వాక్యము పలికాడు।

Verse 29

नारद उवाच । पुरा देवैः कृतो यत्नो वधार्थं नात्र संशयः । तवैव चासुरश्रेष्ठ मयोक्तं नान्यथा भवेत्

నారదుడు అన్నాడు—పూర్వం దేవతలు నీ వధార్థమే ప్రయత్నించారు; ఇందులో సందేహం లేదు। ఓ అసురశ్రేష్ఠా, నేను నీకు చెప్పినది నీ విషయమై సత్యమే; అది వేరుగా జరగదు।

Verse 30

कुमारोऽयं च शर्वस्य तवार्थं चोपपादितः । एवं ज्ञात्वा महाबाहो कुरु यत्नं समाहितः

ఈ కుమారుడు శర్వుడు (శివుడు) యొక్క పుత్రుడు; నీ కోసమే ప్రత్యేకంగా ఉద్భవించాడు। ఇది తెలిసి, ఓ మహాబాహో, సమాహితచిత్తంతో ప్రయత్నం చేయి।

Verse 31

नारदोक्तं निशम्याथ तारकः प्रहसन्निव । उवाच वाक्यं मेधावी गच्छ त्वं च पुरंदरम्

నారదుని మాటలు విని, మేధావి అయిన తారకుడు నవ్వుతున్నట్లుగా పలికాడు: 'నీవు వెళ్ళి ఆ పురందరుని (ఇంద్రుని) కలువు.'

Verse 32

मम वाक्यं महर्षे त्वं वद शीघ्रं यथातथम् । कुमारं च पुरस्कृत्य मया योद्धुं त्वमिच्छसि

'ఓ మహర్షీ! నా ఈ మాటలను ఉన్నది ఉన్నట్లుగా వెంటనే చెప్పు. కుమారుని (కార్తికేయుని) ముందుంచుకొని మీరు నాతో యుద్ధం చేయాలనుకుంటున్నారు.'

Verse 33

मूढभावं समाश्रित्य कर्तुमिच्छसि नान्यथा । मनुष्यमेकमाश्रित्य मुचुकुन्दाख्यमेव च

'మూర్ఖత్వాన్ని ఆశ్రయించి మీరు ఇలా చేయాలనుకుంటున్నారు, మరోలా కాదు. ముచుకుందుడు అనే ఒక మానవుని ఆశ్రయించి.'

Verse 34

तत्प्रभावेऽमरावत्यां स्थितोऽसि त्वं न चान्यथा । कौमारं बलमाश्रित्य तिष्ठसे त्वं ममाग्रतः

'అతని ప్రభావం వల్లనే నీవు అమరావతిలో నిలిచి ఉన్నావు, మరో కారణం లేదు. ఇప్పుడు కుమారస్వామి బలాన్ని నమ్ముకుని నా ముందు నిలిచావు.'

Verse 35

त्वां हनिष्याम्यहं मन्दलोकपालैः सहैव हि । एवं कथय देवेन्द्रं देवर्षे नान्यथा वद

'ఆ అల్పబలులైన లోకపాలకులతో సహా నిన్ను నేను సంహరిస్తాను. ఓ దేవర్షీ! దేవేంద్రునితో ఈ విధంగానే చెప్పు, మరోలా వద్దు.'

Verse 36

तथेति मत्वा भगवान्स नारदो ययौ सुराञ्छक्रपुरोगमांश्च । आचष्ट सर्वं ह्यसुरेन्द्रभाषितं सहोपहासं मतिमांस्तथैव

“తథాస్తు” అని భావించి భగవాన్ నారదుడు శక్రుడు (ఇంద్రుడు) ముందుండగా దేవతల వద్దకు వెళ్లాడు. అసురేంద్రుడు ఉపహాసంతో పలికిన మాటలన్నిటినీ జ్ఞాని నారదుడు యథాతథంగా తెలియజేశాడు.

Verse 37

नारद उवाच । भवद्भिः श्रूयतां देवा वचनं मम नान्यथा । तारकेण यदुक्तं च सानुगे नावधार्यताम्

నారదుడు పలికెను—ఓ దేవతలారా, నా మాటలను యథాతథంగా వినండి. తారకుడు తన అనుచరులతో కలిసి చెప్పినదాన్ని సరిగా గ్రహించండి.

Verse 38

तारक उवाच । त्वां हनिष्यामि रे मूढ नान्यथा मम भाषितम्

తారకుడు అన్నాడు—ఓ మూర్ఖా, నిన్ను నేను సంహరిస్తాను; నా మాట మారదు.

Verse 39

मुचुकुन्दं समासाद्य लोकपालैश्च पूजितः । न त्वया भीरुणा योत्स्ये देवो भूत्वा नराश्रितः

లోకపాలులచే కూడా పూజింపబడిన ముచుకుంద రాజును చేరి—నేను దేవుడనైయుండి మానవాశ్రయం పొందినవాడను—నీ వంటి భీరువుతో యుద్ధం చేయను.

Verse 40

तस्य वाक्यं निशम्योचुः सर्वे देवाः सवासवाः । कुमारं च पुरस्कृत्य नारदं चर्षिसत्तमम्

అతని మాటలు విని ఇంద్రునితో కూడిన సమస్త దేవతలు ప్రత్యుత్తరం పలికారు—కుమారుని ముందుంచి, ఋషిశ్రేష్ఠుడైన నారదుని కూడా తోడుగా ఉంచి.

Verse 41

जानासि त्वं हि देवर्षे कुमारस्य बलाबलम् । अज्ञो भूत्वा कथं वाक्यमुक्तं तस्य ममाग्रतः

ఓ దేవర్షీ! కుమారుని బలాబలములను నీవు నిశ్చయంగా ఎరుగుదువు. మరి అజ్ఞానమును నటించి నా సమక్షమున అతని విషయమై అట్టి మాటలు ఎలా పలికితివి?

Verse 42

प्रहस्य नारदो वाक्यमुवाच तस्य सन्निधौ । अहमप्युपहासं च वाक्यं तारकमुक्तवान्

అతని సన్నిధిలో నారదుడు చిరునవ్వుతో పలికెను—“నేనూ తారకునితో ఉపహాసమయమైన మాటలు పలికితిని.”

Verse 43

जानीध्वममराः सर्वे कुमारं जयिनं सुराः । भविष्यत्यत्र मे वाक्यं नात्र कार्याविचारणा

హే అమర దేవతలారా! మీరందరూ తెలుసుకొనుడి—కుమారుడే జయశీలి. ఇక్కడ నా వాక్యం నిశ్చయంగా ఫలించును; ఇందులో సందేహమో అధిక విచారమో అవసరం లేదు.

Verse 44

नारदस्य वचः श्रुत्वा सर्वे देवा मुदान्विताः । ऐकपद्येन चोत्तस्थुर्योद्धुकामाश्च तारकम्

నారదుని వచనము విని దేవతలందరూ ఆనందంతో నిండిరి. వారు ఒక్కసారిగా లేచి నిలిచి, తారకునితో యుద్ధము చేయుటకు ఉత్సుకులయ్యిరి.

Verse 45

कुमारं गजमारोप्य देवेन्द्रो ह्यग्रगोऽभवत् । सुरसैन्येन महता लोकपालैः समावृतः

కుమారుని గజముపై ఆరూఢునిగా చేసి దేవేంద్రుడు ఇంద్రుడు అగ్రగామిగా నిలిచెను. అతడు దేవతల మహాసేనతోను లోకపాలకులతోను పరివృతుడై యుండెను.

Verse 46

तदा दुन्दुभयो नेदुर्भेरीतूर्याण्यनेकशः । वीणावेणुमृदंगानि तथा गन्धर्वनि स्वनाः

అప్పుడు దుందుభులు మ్రోగాయి; అనేక భేరీలు, తూర్యాలు ఘోషించాయి. వీణ, వేణు, మృదంగ నాదాలతో పాటు గంధర్వుల మధుర గానధ్వని విరాజిల్లింది।

Verse 47

गजं दत्त्वा महेंद्राय कुमारो यानमारुहत् । अनेकरत्नसंवीतं नानाश्चर्यसमन्वितम् । विचित्रचित्रं सुमहत्तथाश्चर्यसमन्वितम्

మహేంద్రుడైన ఇంద్రునికి గజాన్ని దానమిచ్చి కుమారుడు ఒక దివ్యయానాన్ని అధిరోహించాడు—అనేక రత్నాలతో అలంకృతమై, నానావిధ ఆశ్చర్యాలతో నిండినది, విశాలమై, విచిత్ర చిత్రవిన్యాసాలతో శోభించినది।

Verse 48

विमानमारुह्य तदा महायशाः स शांकरिः सर्वगणैरुपेतः । श्रिया समेतः परया बभौ महान्स वीज्यमानश्चमरैर्महाप्रभैः

అప్పుడు మహాయశస్సుగల శాంకరి (కుమారుడు) విమానాన్ని అధిరోహించి, సమస్త గణాలతో కూడి, పరమశ్రీతో సమన్వితుడై మహత్తర తేజస్సుతో ప్రకాశించాడు; మహాప్రభ చామరాలతో అతనికి వీచబడింది।

Verse 49

प्राचे तसं छत्र महामणिप्रभं रत्नैरुपेतं बहुभिर्विराजितम् । धृतं तदा तेन कुमारमूर्द्धनि चन्द्रैः किरणैः सुशोभितम्

అప్పుడు తూర్పు దిశలో మహామణుల కాంతితో దేదీప్యమానమై, అనేక రత్నాలతో అలంకృతమైన రాజఛత్రం కుమారుని శిరస్సుపై ధరింపబడింది—చంద్రకిరణాలతో శోభించినట్లుగా।

Verse 50

संमीलितास्तदा सव देवा इन्द्रपुरोगमाः । बलैः स्वैः स्वैः परिक्रांता योद्धुकामा महाबलाः

అప్పుడు ఇంద్రుడు ముందుండగా సమస్త దేవతలు సమవేతులయ్యారు. వారు తమ తమ బలగాలతో పరివృతులై, మహాబలులు, యుద్ధాభిలాషతో సిద్ధంగా ఉన్నారు।

Verse 51

यमेऽपि स्वगणैः सार्द्धं मरुद्भिश्च सदागतिः । पाथोभिर्वरुणस्तत्र कुबेरो गुह्यकैः सह । ईशोऽपि प्रमथैः सार्द्धं नैरृतो व्याधिभिः सह

యముడు కూడా తన గణాలతో కలిసి వచ్చెను; సదా చలించే మరుతులు కూడా అక్కడ ఉన్నారు. వరుణుడు జలసమూహాలతో, కుబేరుడు గుహ్యకులతో, ఈశుడు (శివుడు) ప్రమథులతో కూడ వచ్చెను; నైరృతుడు కూడా వ్యాధుల సమూహాలతో సహా వచ్చెను।

Verse 52

एवं तेऽष्टौ लोकपा योद्धुकामाः सर्वे मिलित्वा तारकं हंतुमेव । पुरस्कृत्वा शांकरिं विश्ववंद्यं सेनापतिं चात्मविदां वरिष्ठम्

ఇలా ఎనిమిది లోకపాలకులు యుద్ధకాంక్షతో సమైక్యమై, ఒక్క లక్ష్యంతో—తారకుని సంహరించుటకే—ముందుకు కదిలిరి. విశ్వవంద్య శాంకరీ శక్తిని, ఆత్మవిద్యలో శ్రేష్ఠుడైన సేనాపతిని ముందుంచి వారు ప్రస్థానమయ్యిరి।

Verse 53

एवं ते योद्धुकामा हि अवतेरुश्च भूतलम् । अंतर्वेद्यां स्थिताः सर्वे गंगा यमुनमध्यगाः

ఇలా యుద్ధకాంక్షతో వారు భూతలానికి దిగివచ్చి, గంగా–యమునల మధ్యనున్న పవిత్ర అంతర్వేదిలో అందరూ తమ తమ స్థానాలలో నిలిచిరి।

Verse 54

पातालाच्च समायातास्तारकस्योपजीविनः । चेरुरंगबलोपेता हन्तुकामाः सुरान्रणे

పాతాళం నుండి కూడా తారకుని ఆశ్రయించి జీవించే వారు వచ్చిరి. శరీరబలంతో సమృద్ధులై వారు సంచరించుచూ, యుద్ధంలో దేవతలను సంహరించుటకు తపించిరి।

Verse 55

तारको हि समायातो विमानेन विराजितः । छत्रेण च महातेजा ध्रियमाणेन मूर्द्धनि

తారకుడు కూడా విమానంలో విరాజిల్లుతూ వచ్చెను. ఆ మహాతేజస్సు గలవాని శిరస్సుపై రాజఛత్రం ధరింపబడుచుండెను।

Verse 56

चामरैर्विज्यमानो हि शुशुभे दैत्यराट् स्वयम्

చామరాలతో వీచబడుతూ దైత్యరాజు స్వయంగా మహా శోభతో ప్రకాశించాడు।

Verse 57

एवं देवाश्च दैत्याश्च अंतर्वेद्यां स्थितास्तदा । सैन्येन महता तत्र व्यूहान्कृत्वा पृथक्पृथक्

ఇలా ఆ సమయంలో అంతర్వేదీలో నిలిచిన దేవులు, దైత్యులు అక్కడ తమ మహాసేనలను వేర్వేరు వ్యూహాలుగా అమర్చారు.

Verse 58

गजान्कृत्वा ह्येकतश्च हयांश्च विविधांस्तथा । स्यंदनानिविचित्राणि नानारत्नयुतानि च

ఒక వైపున గజాలను, అలాగే వివిధ అశ్వాలను నిలిపి, నానారత్నాలతో అలంకరించిన విచిత్ర రథాలను కూడా అమర్చారు.

Verse 59

पदाता बहवस्तत्र शक्तिशूलपरश्वधैः । खड्गतोमरनाराचैः पाशमुद्गरशोभिताः

అక్కడ అనేక పాదాతులు శక్తి, శూలం, పరశు ధరించి, ఖడ్గం, తోమరం, నారాచం, పాశం, ముద్గరంతో శోభిల్లారు.

Verse 60

ते सेने सुरदैत्यानां शुशुभाते परस्परम् । हंतुकामास्तदा ते वै स्तूयमानाश्च बन्धुभिः

దేవదైత్యుల ఆ రెండు సేనలు పరస్పరం ఎదురెదురుగా ప్రకాశించాయి; అప్పుడు వారు ఒకరినొకరు హతమార్చాలని ఉత్సుకులై, బంధువుల స్తుతితో ప్రోత్సహింపబడుతున్నారు.