Adhyaya 48

Verse 1

स्कंद उवाच । शृणुष्व मैत्रावरुणे द्वारवत्यां यदूद्वहः । दानवानां वधार्थाय भुवोभारापनुत्तये

స్కందుడు పలికెను—హే మైత్రావరుణా, వినుము. ద్వారవతిలో యదువుల శ్రేష్ఠుడు (శ్రీకృష్ణుడు) దానవ సంహారార్థం, భూమి భార నివారణార్థం అవతరించాడు.

Verse 2

आविरासीत्स्वयं कृष्णः कृष्णवर्त्मप्रतापवान् । वासुदेवो जगद्धाम देवक्या वसुदेवतः

స్వయంగా కృష్ణుడు అవతరించాడు—కృష్ణమార్గ ప్రతాపంతో ప్రకాశించెను. ఆయన వాసుదేవుడు, జగద్ధాముడు, దేవకీ గర్భమున (వసుదేవ వంశమున) జన్మించాడు.

Verse 3

साशीतिलक्षं तस्यासन्कुमारा अर्कवर्चसः । स्वर्गे पितादृशा बालाः सुशीला न हि कुंभज

ఆయనకు ఎనభై లక్షల కుమారులు ఉండిరి—సూర్యసమ తేజస్సుతో ప్రకాశించువారు. హే కుంభజా, స్వర్గంలో వారు తండ్రివలెనే సుశీలులు, సదాచారులు.

Verse 4

अतीवरूपसंपन्ना अतीव सुमहाबलाः । अतीव शस्त्रशास्त्रज्ञा अतीव शुभलक्षणाः

వారు అత్యంత సౌందర్యసంపన్నులు, అత్యంత మహాబలవంతులు; శస్త్రశాస్త్రాలలో అత్యంత నిపుణులు, అత్యంత శుభలక్షణసంపన్నులు.

Verse 6

तांद्रष्टुं मानसः पुत्रो ब्रह्मणस्तपसांनिधिः । कृतवल्कलकौपीनो धृत कृष्णाजिनांबरः । गृहीतब्रह्मदंडश्च त्रिवृन्मौंजी सुमेखलः । उरस्थलस्थ तुलसी मालया समलंकृतः

ఆమెను చూడటానికి బ్రహ్మ మానస పుత్రుడు, తపోనిధి అయిన నారదుడు, నారవస్త్రాలు మరియు కౌపీనం ధరించి, కృష్ణజింక చర్మాన్ని కప్పుకొని, బ్రహ్మదండాన్ని పట్టుకొని, మూడు పేటల ముంజ గడ్డి మొలతాడుతో, వక్షస్థలంపై తులసి మాలతో అలంకరింపబడి బయలుదేరాడు.

Verse 7

गोपीचंदननिर्यास लसदंगविलेपनः । तपसा कृशसर्वांगो मूर्तो ज्वलनवज्ज्वलन्

అతని అంగాలన్నీ గోపీచందన లేపనంతో ప్రకాశిస్తున్నాయి; తపస్సు కారణంగా శరీరం చిక్కిపోయినప్పటికీ, అతను మూర్తీభవించిన అగ్నిలా వెలిగిపోతున్నాడు.

Verse 8

आजगामांबरचरो नारदो द्वारकापुरीम् । विश्वकर्मविनिर्माणां जितस्वर्गपुरीश्रियम्

ఆకాశ మార్గంలో సంచరించే నారదుడు ద్వారకా నగరానికి చేరుకున్నాడు. విశ్వకర్మచే నిర్మించబడిన ఆ నగరం, స్వర్గలోక వైభవాన్ని కూడా జయించేంత అందంగా ఉంది.

Verse 9

तंदृष्ट्वा नारदं सर्वे विनम्रतरकंधराः । प्रबद्ध मूर्धांजलयः प्रणेमुर्वृष्णिनंदनाः

ఆ నారద మునిని చూసి, వృష్ణి వంశపు రాకుమారులందరూ అత్యంత వినయంతో తలలు వంచి, శిరస్సుపై చేతులు జోడించి నమస్కరించారు.

Verse 10

सांबः स्वरूपसौंदर्य गर्वसर्वस्वमोहितः । न ननाम मुनिं तत्र हसंस्तद्रूपसंपदम्

కానీ సాంబడు, తన రూప సౌందర్యం పట్ల గర్వంతో మోహితుడై, అక్కడ మునికి నమస్కరించలేదు; పైగా ముని రూపాన్ని చూసి పరిహసిస్తూ నవ్వాడు.

Verse 11

सांबस्य तमभिप्रायं विज्ञाय स महामुनिः । विवेश सुमहारम्यं नारदः कृष्णमंदिरम्

సాంబుని అభిప్రాయాన్ని గ్రహించిన మహాముని నారదుడు అత్యంత మనోహరమైన శ్రీకృష్ణ మందిర-ప్రాసాదంలో ప్రవేశించాడు.

Verse 12

कृष्णोथ दृष्ट्वाऽगच्छंतं प्रत्युद्गम्य च नारदम् । मधुपर्केण संपूज्य स्वासने चोपवेशयत्

అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు నారదుడు వస్తున్నాడని చూసి ముందుకు వెళ్లి స్వాగతించాడు; మధుపర్కంతో పూజించి తన ఆసనంపై కూర్చోబెట్టాడు.

Verse 13

कृत्वा कथा विचित्रार्थास्तत एकांतवर्तिनः । कृष्णस्य कर्णेऽकथयन्नारदः सांबचेष्टितम्

వివిధ సూక్ష్మార్థమైన సంభాషణలు చేసి, తరువాత ఏకాంతంలో, నారదుడు శ్రీకృష్ణుని చెవిలో సాంబుని చేష్టలను చెప్పాడు.

Verse 14

अवश्यं किंचिदत्राऽस्ति यशोदानंदवर्धन । प्रायशस्तन्न घटतेऽसंभाव्यं नाथ वास्त्रियाम्

నిశ్చయంగా ఇక్కడ ఏదో ఉంది, యశోదానందవర్ధనా! ఎందుకంటే ఇలాంటి విషయం సాధారణంగా జరగదు, నాథా; స్త్రీ విషయంలో అయితే మరింత అసంభవమే.

Verse 15

यूनां त्रिभुवनस्थानां सांबोऽतीव सुरूपवान् । स्वभावचंचलाक्षीणां चेतोवृत्तिः सुचंचला

త్రిభువనంలోని యువకులలో సాంబుడు అత్యంత సురూపవంతుడు; స్వభావతః చంచల నేత్రాలున్న స్త్రీల మనోవృత్తి కూడా ఎంతో చంచలమే.

Verse 16

अपेक्षंते न मुग्धाक्ष्यः कुलं शीलं श्रुतं धनम् । रूपमेव समीक्षंते विषमेषु विमोहिताः

విషయమోహంలో మునిగిన ముగ్ధనయనులు కులం, శీలం, విద్య, ధనం ఇవేమీ లెక్కచేయరు; చిక్కుకున్న రాగబంధంలో వారు కేవలం రూపాన్నే చూస్తారు।

Verse 18

वामभ्रुवां स्वभावाच्च नारदस्य च वाक्यतः । विज्ञाताऽखिलवृत्तांतस्तथ्यं कृष्णोप्यमन्यत

ఆ సుందరభ్రూవతుల స్వభావం వల్లను, నారదుని వాక్యాల వల్లను శ్రీకృష్ణుడు సమస్త వృత్తాంతాన్ని తెలుసుకొని దానిని సత్యమని అంగీకరించాడు।

Verse 19

तावद्धैर्यंचलाक्षीणां तावच्चेतोविवेकिता । यावन्नार्थी विविक्तस्थो विविक्तेर्थिनि नान्यथा

చంచలనయనుల ధైర్యమూ, మనస్సు వివేకశక్తీ అంతవరకే నిలుస్తాయి—ప్రలోభకుడు ఏకాంతంలో లేకపోయేంతవరకు; ఏకాంతం కోరే స్త్రీతో ఏకాంతం కలిసినపుడు మాత్రం కాదు।

Verse 20

इत्थं विवेचयंश्चित्ते कृष्णः क्रोधनदीरयम् । विवेकसेतुनाऽस्तभ्य नारदं प्राहिणोत्सुधीः

ఇలా మనసులో విచారించిన శ్రీకృష్ణుడు వివేకసేతువుతో క్రోధనదியின் ఉద్ధృత ప్రవాహాన్ని ఆపి, ఆపై జ్ఞానవంతుడై నారదుని పంపించాడు।

Verse 21

सांबस्य वैकृतं किंचित्क्वचित्कृष्णोनवैक्षत । गते देवमुनौ तस्मिन्वीक्षमाणोप्यहर्निशम्

ఆ దేవముని వెళ్లిపోయిన తరువాత కూడా, పగలు రాత్రి గమనించినప్పటికీ, శ్రీకృష్ణుడు సాంబునందు ఎక్కడా ఏ వికృత లక్షణమూ చూడలేదు।

Verse 22

कियत्यपि गते काले पुनरप्याययौ मुनिः । मध्ये लीलावतीनां च ज्ञात्वा कृष्णमवस्थितम्

కొంత కాలం గడిచిన తరువాత ముని మళ్లీ వచ్చెను. లీలామయ స్త్రీల మధ్య శ్రీకృష్ణుడు ఉన్నాడని తెలిసి ఆయన అక్కడికే చేరెను.

Verse 23

बहिः क्रीडंतमाहूय सांबमित्याह नारदः । याहि कृष्णांतिकं तूर्णं कथयागमनं मम

బయట ఆడుకుంటున్న సాంబను పిలిచి నారదుడు అన్నాడు—“త్వరగా కృష్ణుని దగ్గరకు వెళ్లి నా రాకను తెలియజేయి.”

Verse 24

सांबोपि यामि नोयामि क्षणमित्थमचिंतयत् । कथं रहःस्थ पितरं यामि स्त्रैणसखंप्रति

సాంబ కూడా క్షణం ఆలోచించాడు—“వెళ్లనా, వద్దా? ఏకాంతంలో రతిక్రీడా సఖితో ఉన్న తండ్రి దగ్గరకు నేను ఎలా వెళ్లగలను?”

Verse 25

न यामि च कथं वाक्यादस्याहं ब्रह्मचारिणः । ज्वलदंगारसंकाश स्फुरत्सर्वांगतेजसः

“నేను వెళ్లకపోతే ఈ బ్రహ్మచారியின் మాటను ఎలా అతిక్రమించగలను? అతని ప్రతి అవయవం నుండి మండే నిప్పుకణాల వలె తేజస్సు ప్రకాశిస్తోంది.”

Verse 26

प्रणमत्सुकुमारेषु व्रीडितोयं मयैकदा । इदानीमपि नो यायामस्य वाक्यान्महामुनेः

“ఒకసారి సుకుమారుల సమక్షంలో నమస్కరిస్తుండగా ఆయన నన్ను లజ్జింపజేశాడు; ఇప్పుడూ ఆ మహాముని వాక్యానికి నేను వెళ్లకుండా ఉండను.”

Verse 27

अत्याहितं तदस्तीह तदागोद्वयदर्शनात् । पितुः कोपोपि सुश्लाघ्यो मयि नो ब्राह्मणस्य तु

ఇక్కడ ఘోరమైన అపాయం ఉంది—ఆ సంకేతం, ఆ రెండు ఆవుల దర్శనం వల్ల నేను అది తెలిసికొన్నాను. తండ్రి కోపమైతే సహ్యమే; కాని నాపై బ్రాహ్మణుని కోపం సహ్యంకాదు.

Verse 28

ब्रह्मकोपाग्निनिर्दग्धाः प्ररोहंति न जातुचित् । अपराग्निविनिर्दग्धारो हंते दावदग्धवत्

బ్రాహ్మణుని కోపాగ్నితో దగ్ధమైనవి ఎప్పటికీ మళ్లీ మొలకెత్తవు; కానీ సాధారణ అగ్నితో కాలినవి దావాగ్నితో కాలిన అడవిలా మళ్లీ పెరుగుతాయి.

Verse 29

इति ध्यात्वा क्षणं सांबोऽविशदंतःपुरंपितुः । मध्ये स्त्रैणसभंकृष्णं यावज्जांबवतीसुतः

ఇలా క్షణమాత్రం ఆలోచించి జాంబవతీ సుతుడు సాంబుడు తండ్రి అంతఃపురంలో ప్రవేశించాడు; అక్కడ స్త్రీల సభ మధ్యలో శ్రీకృష్ణుడు ఉన్నాడు.

Verse 30

दूरात्प्रणम्य विज्ञप्तिं स चकार सशंकितः । तावत्तमन्वगच्छच्च नारदः कार्यसिद्धये

దూరం నుంచే నమస్కరించి, భయసంకోచంతో అతడు తన వినతిని తెలిపాడు. అంతలోనే కార్యసిద్ధి కోసం నారదుడు కూడా అతని వెంట వచ్చాడు.

Verse 31

ससंभ्रमोथ कृष्णोपि दृष्ट्वा सांबं च नारदम् । समुत्तस्थौ परिदधत्पीतकौशेयमंबरम्

సాంబుడిని, నారదునిని చూసి శ్రీకృష్ణుడు కూడా గౌరవోత్కంఠతో వెంటనే లేచి నిలబడి, తన పీతకౌశేయ వస్త్రాన్ని సరిచేసుకున్నాడు.

Verse 32

उत्थिते देवकीसूनौ ताः सर्वा अपि गोपिकाः । विलज्जिताः समुत्तस्धुर्गृह्णंत्यः स्वंस्वमंबरम्

దేవకీసుతుడు లేచిన వెంటనే ఆ గోపికలందరూ లజ్జతో లేచి నిలబడి, తమ తమ వస్త్రాలను ఎత్తుకొనసాగారు।

Verse 33

महार्हशयनीये तं हस्ते धृत्वा महामुनिम् । समुपावेशयत्कृष्णः सांबश्च क्रीडितुं ययौ

కృష్ణుడు మహాముని చేతిని పట్టుకొని ఆయనను మహార్హ శయ్యపై కూర్చోబెట్టాడు; సాంబుడు ఆడుకోవడానికి వెళ్లిపోయాడు।

Verse 34

तासां स्खलितमालोक्य तिष्ठंतीनां पुरो मुनिः । कृष्णलीलाद्रवीभूतवरांगानां जगौ हरिम्

ముందు నిలబడి ఉన్న ఆ స్త్రీలు తడబడుతున్నట్లు చూసి, కృష్ణలీలతో ద్రవించిన వారి అవయవాలనెత్తి ముని హరిని (కృష్ణుని) ఉద్దేశించి పలికాడు।

Verse 35

पश्यपश्य महाबुद्धे दृष्ट्वा जांबवतीसुतम् । इमाः स्खलितमापन्नास्तद्रूपक्षुब्धचेतसः

“చూడు, చూడు, ఓ మహాబుద్ధిమంతుడా! జాంబవతీ పుత్రుణ్ని చూసి వీరు తడబడుతున్నారు; అతని రూపం వీరి చిత్తాన్ని కదిలించింది।”

Verse 36

कृष्णोपि सांबमाहूय सहसैवाशपत्सुतम् । सर्वा जांबवतीतुल्याः पश्यंतमपि दुर्विधेः

కృష్ణుడు కూడా సాంబుని పిలిచి అకస్మాత్తుగా తన కుమారునికి శాపమిచ్చాడు—“ఓ దురదృష్టుడా! వీరందరూ నిన్ను చూస్తూనే జాంబవతీతో సమానులై పోవుగాక!”

Verse 37

यस्मात्त्वद्रूपमालोक्य गोपाल्यः स्खलिता इमाः । तस्मात्कुष्ठी भव क्षिप्रमकांडागमनेन च

నీ రూపాన్ని చూచి ఈ గోపికలు తడబడినందున, నీవు వెంటనే కుష్ఠురోగిగా అవు; ఆ వ్యాధి ఆలస్యం లేకుండా అకస్మాత్తుగా నీపై పడుగాక।

Verse 38

वेपमानो महाव्याधिभयात्सांबोपि दारुणात् । कृष्णं प्रसादयामास बहुशः पापशांतये

ఆ భయంకర మహావ్యాధి భయంతో వణుకుతూ సాంబుడు కూడా తన పాపశాంతి కోసం ఎన్నోసార్లు శ్రీకృష్ణుని ప్రసన్నం చేయుటకు ప్రయత్నించాడు।

Verse 39

कृष्णोप्यनेन संजानन्सांबं स्वसुतमौरसम् । अब्रवीत्कुष्ठमोक्षाय व्रज वैश्वेश्वरीं पुरीम्

కృష్ణుడు కూడా దీనివల్ల సాంబుడు నిజంగా తన ఔరసపుత్రుడని గ్రహించి ఇలా అన్నాడు—“కుష్ఠమోక్షం కోసం వైశ్వేశ్వరీ పురి, అంటే వారాణసికి వెళ్లు।”

Verse 40

तत्र ब्रध्नं समाराध्य प्रकृतिं स्वामवाप्स्यसि । महैनसां क्षयो यत्र नास्ति वाराणसीं विना

అక్కడ బ్రధ్నుని విధివిధానంగా ఆరాధిస్తే నీవు నీ సహజస్థితిని తిరిగి పొందుతావు; మహాపాపక్షయం వారాణసి తప్ప మరెక్కడా లేదు।

Verse 41

यत्र विश्वेश्वरः साक्षाद्यत्र स्वर्गापगा च सा । येषां महैनसां दृष्टा मुनिभिर्नैव निष्कृतिः । तेषां विशुद्धिरस्त्येव प्राप्य वाराणसीं पुरीम्

ఎక్కడ సాక్షాత్తు విశ్వేశ్వరుడు విరాజిల్లుతున్నాడో, ఎక్కడ ఆ స్వర్గాపగా గంగా ప్రవహిస్తున్నదో—ఎవరి మహాపాపాలకు మునులు కూడా ప్రాయశ్చిత్తమార్గం చూడలేకపోయారో, వారు కూడా వారాణసి పురిని చేరగానే నిశ్చయంగా శుద్ధిని పొందుతారు।

Verse 42

न केवलं हि पापेभ्यो वाराणस्यां विमुच्यते । प्राकृतेभ्योपि पापेभ्यो मुच्यते शंकराज्ञया

వారణాసిలో మనిషి కేవలం పాపాల నుంచే కాదు; శంకరుని ఆజ్ఞవలన సహజమైన, జన్మజాత దోషాలు మరియు మలినతల నుంచికూడా విముక్తి పొందుతాడు।

Verse 43

अथवा विदितं नो ते वल्लवीनां विचेष्टितम् । विनाष्टौनायिकाः कृष्ण कामयंतेऽबलाह्यमुम्

లేదా నీకు గోపికల చేష్టలు తెలియవేమో; ప్రియవియోగంలో, ఓ కృష్ణా, కామార్త నాయికలు అనర్హమైనదానికూడా కోరుకుంటారు।

Verse 44

तत्रानंदवने शंभोस्तवशाप निराकृतिः । सांब तत्त्वेरितं याहि नान्यथा शापनिर्वृतिः

అక్కడ శంభుని ఆనందవనంలో నీ శాపం నివృత్తి అవుతుంది। ఓ సాంబా, తత్త్వవాక్యమును అనుసరించి వెళ్లు; శాపశాంతికి మరొక మార్గం లేదు।

Verse 45

ततः कृष्णं समापृच्छ्य कर्मनिर्मुक्तचेष्टितः । नारदः कृतकृत्यः सन्ययावाकाशवर्त्मना

అనంతరం కృష్ణుని అనుమతి తీసుకొని, కర్మబంధనరహిత చేష్టలతో కృతకృత్యుడైన నారదుడు ఆకాశమార్గమున బయలుదేరెను।

Verse 46

सांबो वाराणसीं प्राप्य समाराध्यांशुमालिनम् । कुंडं तत्पृष्ठतः कृत्वा निजां प्रकृतिमाप्तवान्

సాంబుడు వారణాసికి చేరి అంశుమాలినుడు (సూర్యదేవుడు)ను విధివిధానంగా ఆరాధించి, దాని వెనుక ఒక కుండాన్ని స్థాపించి, తన సహజ స్థితి (ఆరోగ్యం)ను పొందెను।

Verse 47

सांबादित्यस्तदारभ्य सर्वव्याधिहरो रविः । ददाति सर्वभक्तेभ्योऽनामयाः सर्वसंपदः

ఆ కాలం నుంచే సాంబాదిత్యుడు—సూర్యదేవుడు—సర్వరోగనాశకుడై, తన భక్తులందరికీ నిరామయత్వమును మరియు సమస్త సంపదలను ప్రసాదించుచున్నాడు.

Verse 48

सांबकुंडे नरः स्नात्वा रविवारेऽरुणोदये । सांबादित्यं च संपूज्य व्याधिभिर्नाभिभूयते

ఆదివారం అరుణోదయంలో సాంబకుండంలో స్నానం చేసి, విధివిధానంగా సాంబాదిత్యుని పూజించినవాడు వ్యాధులచే జయింపబడడు.

Verse 49

न स्त्री वैधव्यमाप्नोति सांबादित्यस्य सेवनात् । वंध्या पुत्रं प्रसूयेत शुद्धरूपसमन्वितम्

సాంబాదిత్యుని భక్తిసేవ వలన స్త్రీకి వైధవ్యం కలుగదు; వంధ్య స్త్రీయు శుద్ధమైన, శుభరూపసంపన్నమైన కుమారుని ప్రసవించగలదు.

Verse 50

शुक्लायां द्विज सप्तम्यां माघे मासि रवेर्दिने । महापर्व समाख्यातं रविपर्व समं शुभम्

హే ద్విజా! మాఘమాస శుక్లపక్ష సప్తమి రవిదినమున పడితే, అది ‘మహాపర్వం’ అని ప్రసిద్ధి—శుభమైన ‘రవిపర్వ’ సమానమని చెప్పబడింది.

Verse 51

महारोगात्प्रमुच्येत तत्र स्नात्वारुणोदये । सांबादित्यं प्रपूज्यापि धर्ममक्षयमाप्नुयात्

అక్కడ అరుణోదయంలో స్నానం చేయుటవలన మహారోగమునుండి విముక్తి కలుగుతుంది; సాంబాదిత్యుని పూజించుటవలన అక్షయ ధర్మపుణ్యము లభిస్తుంది.

Verse 52

सन्निहत्यां कुरुक्षेत्रे यत्पुण्यं राहुदर्शने । तत्पुण्यं रविसप्तम्यां माघे काश्यां न संशयः

కురుక్షేత్రంలోని సన్నిహత్యలో రాహు దర్శనంతో లభించే పుణ్యం ఏదైతే ఉందో, అదే పుణ్యం మాఘమాసంలో రవి-సప్తమీనాడు కాశీలో లభిస్తుంది—సందేహం లేదు।

Verse 53

मधौमासि रवेर्वारे यात्रा सांवत्सरी भवेत् । अशोकैस्तत्र संपूज्य कुंडे स्नात्वा विधानतः

మధు మాసంలో, ఆదివారంనాడు చేసే యాత్ర ‘సాంవత్సరీ’గా, అంటే వార్షిక పుణ్యఫలదాయకంగా ఉంటుంది; అక్కడ అశోక పుష్పాలతో పూజించి, కుండలో విధివిధానంగా స్నానం చేయాలి।

Verse 54

सांबादित्यं नरो जातु न शोकैरभिभूयते । संवत्सरकृतात्पापाद्बहिर्भवति तत्क्षणात्

సాంబాదిత్యుని ఆశ్రయించిన మనిషి ఎప్పుడూ శోకానికి లోనుకాడు; సంవత్సరమంతా కూడిన పాపాలు ఆ క్షణమే తొలగిపోతాయి।

Verse 55

विश्वेशात्पश्चिमाशायां सांबेनात्र महात्मना । सम्यगाराधिता मूर्तिरादित्यस्य शुभप्रदा

విశ్వేశ్వరుని పశ్చిమ దిశలో, మహాత్మ సాంబుడు ఇక్కడ ఆదిత్యుని శుభప్రదమైన ఒక మూర్తిని సమ్యక్గా ఆరాధించాడు।

Verse 56

इयं भविष्या तन्मूर्तिरगस्ते त्वत्पुरोऽकथि । तामभ्यर्च्य नमस्कृत्य कृत्वाष्टौ च प्रदक्षिणाः । नरो भवति निष्पापः काशीवास फलं लभेत्

హే అగస్త్యా! నీ సమక్షంలో ఇలా ప్రకటించబడింది—‘ఈ మూర్తి భవిష్యత్తులో కూడా నిలిచియుంటుంది।’ దీనిని ఆరాధించి, నమస్కరించి, ఎనిమిది ప్రదక్షిణలు చేసినవాడు పాపరహితుడై కాశీవాస ఫలాన్ని సంపూర్ణంగా పొందుతాడు।

Verse 57

सांबादित्यस्य माहात्म्यं कथितं ते महामते । यच्छ्रुत्वापि नरो जातु यमलोकं न पश्यति

హే మహామతీ! నేను నీకు సాంబాదిత్యుని మహాత్మ్యాన్ని వివరించాను. దీనిని విన్న మనిషి ఎప్పుడూ యమలోకాన్ని దర్శించడు.

Verse 58

इदानीं द्रौपदादित्यं कथयिष्यामि तेनघ । तथा द्रौपदआदित्यः संसेव्यो भक्तसिद्धिदः

ఇప్పుడు, హే నిరఘుడా! నేను ద్రౌపదాదిత్యుని వర్ణిస్తాను. ద్రౌపదాదిత్యుడు భక్తులకు సిద్ధిని ప్రసాదించునందున భక్తితో సేవించవలెను.